Archief

BikeAholic viert derde verjaardag!

Ter gelegenheid van het driejarig bestaan opent de fietsenzaak BikeAholic, Abtsdreef 13 te Stabroek, op vrijdag 21 maart, zaterdag 22 maart en zondag 23 maart de deuren.  Met allerlei promoties en kortingen.

Toertocht (25-40 km) van De Kaaimannen te Roosendaal op zondag 16-03-2014.

De vorige editie stond me nog levendig voor de geest, en zie, deze zondag was het weer tijd voor de derde editie van de city-mountainbiketrip van De Kaaimannen in Roosendaal (Nederland).  Roosendaal ligt helaas net iets te ver om er van thuis uit met de bike naartoe te rijden.  Bovendien is het geen dorpje, maar toch al een middelgroot stadje, dus was de kans groot dat ik ter plekke nog ferm had mogen zoeken naar de plaats van de start.  Na de nightride in het Belgische Bazel was de nacht weer ultra kort geweest zodat ik niet met volle goesting mijn bed verliet!  Desondanks verliep het wakker worden vrij vlot zodat ik even over achten richting Roosendaal kon vertrekken.  Net zoals vorig jaar een parkeerplek gevonden op het Kadeplein dat gedeeltelijk onbeschikbaar was omwille van werken.  Via een inrit tussen twee gebouwen bereikte ik de rommelige achteruit van Café De Veestallen waar ik me onder een afdak kon inschrijven.  Even voor 9.00 u was ik op weg, maar ik reed al van bij aanvang enkele keren verkeerd!  In een stadscentrum hangen zodanig veel bordjes dat het uitkijken was naar de te volgen pijlen en soms gokken naar de te volgen richting aan kruispunten met veel straten.  Bovendien schrok ik me te pletter doordat een halve gare met gierende banden door een bocht kwam gevlogen.  Een verdacht heerschap aan het stuur!  Ofwel gestoord, ofwel opgefokt, ofwel dronken!  Daardoor miste ik weer een pijl linksaf naar een grasspoor toe!

Het ging Roosendaal uit vanaf het drukkere centrum tot de kalmere buitenwijken, voorbij een rusthuis en een molen op 2,50 km.  We reden een visvijver voorbij waar een dood konijn op het graspaadje lag te zieltogen.  Verderop kruisten we een grote parking ter hoogte van een Indoor Skydive, een soort sporthal met middenin een grote betonnen cilinder waarin allicht de sprongen zullen worden uitgevoerd!  Vanaf 4 km ging het over grassporen naast grachten en waterloopjes en tot 6 km over het landelijke asfalt Jac Maas Pad waar we te kampen kregen met veel tegenwind, ook al woei er ogenschijnlijk niets.  Een landelijk asfaltbaantje bracht me tot in de nabijheid van de snelweg die rakelings het stadje passeert.  Samen met de spoorweg Antwerpen-Roosendaal doken we via een brug de snelweg onderdoor.  Er passeerde net een trein.  Na 7,50 km sloegen we rechtsaf een graspaadje in en dienden we af te rekenen met water in een waadplaats.  Er stond thans heel wat minder water in dan vorig jaar!  Er had daar een fotografe postgevat om de bikers in haar lens te vangen.  Het grasspoor liep tussen een gracht en de tuinen van huizen waarvan de laatsten letterlijk met hun voeten in een vijver stonden.  9.30 u.  Eens een bocht om werden we een soort dijk opgejaagd die daar aangelegd geworden geweest is als buffer tussen een rij huizen en de spoorlijn.  Halverwege moest je jezelf en je fiets tussen enkele dicht op elkaar geplante struiken trekken!  10 km.

Na het kruisen van de overweg ging het een klinkerbaantje in.  Dan kwam er van 10 km tot 13 km het stuk waar ik vorig jaar een bloedhekel aan had en mij van toen is bijgebleven.  Meer bepaald een aantal lange grassporen die over de flauwe hellingen op de oevers van een gracht lopen.  Links en rechts van de gracht staan in de hoogte huizen.  Bizar eigenlijk van zoiets in een stad aan te treffen!  Het zeer slijkerige stuk op 12,50 km lag nog even vettig als vorige keer!  Daar maar even te voet gedabd.  Tot 13,50 km volgde nog een vrij beslijkt spoor evenwijdig met het water.  Ik was tevreden dat dit stuk achter me lag!  Na een oversteek ging het over asfalt richting de spoorweg waar de slagbomen naar beneden gingen om een Belgische trein te laten passeren.  Thans bevond ik me in een landelijke omgeving waar enkele hoeven stonden, waarvan eentje te koop.  Tot 18,50 km kreeg ik een paadje door het bos en verharde weg tot aan een grote baan met fietspad.  Dat leidde me naar een complex met sportvelden waar heel wat beweging was.

Ter hoogte van de door jeugd ingenomen voetbalvelden was de bevoorrading opgesteld op 18,70 km van het vertrek.  Niet op dezelfde plek als vorig jaar.  Je kon er proeven van bananen, milky-way, snickers en sportdrank.  Voor de derde keer trof ik hier dezelfde moeder en haar zoon die ik aan het einde van de tocht in Hoogstraten verder geholpen had met een binnenband!  10.30 u.  Niet al te lang blijven staan aan de pauze.  Na de stop volgde tot 19 km een zeer mooie singletrack in de omgeving van de sportterreinen en doorheen de bossen die er rond liggen.  Ik trof er twee in een identiek pak gestoken en eerder traag rijdende mannen die ik tijdens de rit nog ettelijke keren zou ontmoeten!  Het was volop genieten van dit knappe stukje in de omgeving van de manege Visdonk.  Eens de manege voorbij voerde de rit me langsheen grote paardenweiden.  Er liepen daar ook redelijk wat wandelaars en joggers rond.  Ik vermoed dat Visdonk de place to be is voor de inwoners van Roosendaal om zich uit te leven op een zonnige zondag.

Na een zanderig bospad in het domein Visdonk volgde na 21 km de splitsing tussen de ritten van 25 km en van 45 km die er na afloop 40 km bleken te zijn.  Een knap zandspoor leidde me er tussen bos en velden tot aan een zanderige dreef tussen hoge bomen die Nederheide werd gedoopt.  Die naam kwam me bekend voor en dra zou ik weten waarom!  Ik volgde er even het parcours van een vaste route en na een korte singletrack door het bos kreeg ik een zandweg tussen paardenweiden voor de wielen.  23 km.  Het lange asfaltbaantje Nederheide bracht me tot aan de oversteek van de Achtmaalsebaan.  Daar werd het duidelijk waarom die namen me zo bekend waren!  Vorige zondag was de toertocht van Pek en Slik vanuit Essen-Nieuwmoer hier ook gepasseerd!  Vanaf hier kreeg ik voor de tweede zondag op rij eenzelfde knap stukje voor de wielen.  We staken de rustige grote baan over en doken het bos in over een singletrack die op 25 km ook een stuk open heide doorkruiste.  De track dook opnieuw het bos in en lag er nog droger bij dan vorige zondag.  De ondergrond is er zelfs keihard met wortels en de opeenvolgende bultjes en putten maken er een echt wasbord van!  Ik reed er door de bossen op de Rucphense Heide.  Na een zandweg waarnaast een verhard fietspad ligt, hetgeen ik letterlijk links heb laten liggen, bereikte ik de Roosendaalsebaan die daar overgaat van asfalt in zand en de bossen in duikt.

Knappe singletracks en zandpaden doorheen de Rucphense bossen werden er ons deel.  Soms hobbelig, maar leuk om te berijden.  Ze voerden me tot aan de Langendijkstraat die daar de grens vormt tussen Rucphen en Roosendaal.  28,50 km.  In de Langenveldenstraat, een assenweg op de rand van bos en open veld, was het opboksen tegen de wind.  Ook daar veel wandelaars.  De weg bracht me opnieuw tot in de meer bewoonde wereld.  Daar bereikte ik na 30 km een zeer bizarre woonwijk met nog vrij recent gebouwde huizen!  Telkens twee tegen elkaar gebouwde woningen die samen het uitzicht hadden van een villa.  Vrij groot naar Nederlandse normen.  Er waren drie tot vier types woningen, maar de hele, vrij grote wijk, stond vol met allemaal eendere huizen!  Hier en daar werd de wijk doorsneden door grote waterpartijen!  Een zeer speciale plek toch wel!  De fotografe die ik daarstraks al gezien had stond nu daar om de bikers op de gevoelige plaat vast te leggen!  Na het rijden door De Krampenloop (wie krampen heeft moet soms effectief lopen om de pot nog op tijd te halen) ging het opnieuw een grasspoor naast het water tussen huizen op.  Gelukkig lag dit er beter bij dan deze van daarstraks waar ik zo’n hekel aan had.  Aan een bewaakte oversteek aan een brug over de gracht maakte één van de seingevers nogmaals een foto!  Ik was echt populair vandaag!  11.35 u na 34 km.

Aan de overkant ging het nog even over een zandpad evenwijdig met de gracht.  Er hadden duidelijk graafwerken plaats gevonden.  Er volgde nog een bizarre singletrack die langs de twee kanten van een gracht liep en waarop langs de beide kanten straten met huizen dood liepen.  Het was er wel leuk rijden en slalommen tussen de bomen.  Na een zandheuvel te zijn over gereden keerden we langs de andere kant op onze stappen terug.  36 km.  We doken een park in aan de rand van de bewoonde wereld, maar in plaats van rond de vijver te rijden zoals vorig jaar, ging het nu rechtdoor een smal paadje tussen bomen en struiken in.  Ik arriveerde in een standingvolle villawijk waar de straten de namen van componisten droegen.  Net zoals vorig jaar stonden daar Kaaimannen op post.  Van uit de wijk werden we weer naar een singletrack geloodst die tussen twee rijen bomen en evenwijdig met een straat door het volle stadscentrum liep!  Links de straat en rechts woonblokken.  Zeer merkwaardig zo’n track in dicht bewoond gebied!

We naderden de snelweg die rakelings langsheen de stad passeert en ook daar stond een seingever om één en ander in de gaten te houden.  Net voor het Visdonktunneltje, een fietstunneltje onder de snelweg door, ging het rechtsaf op het fietspad dat vlak naast de snelweg loopt, ervan gescheiden door de geluidsschermen.  Links de snelweg, rechts grote woonblokken.  We dienden het fietspad een hele tijd te volgen en kruisten daarbij nog eens het spoorwegemplacement van Roosendaal.  Eens daar voorbij lag in de diepte een woonwijk waar de straten de namen dragen van Belgische provincies.  38 km om 11.55 u.  Aan het einde van het fietspad werden we steil naar beneden gestuurd over het gras op de helling, reden we de Boulevard Antverpia in en zaten in het volle stadscentrum.  Na een graspaadje doorheen een park passeerde ik nog een soort klooster, stak de drukke baan, waar fietsers voorrang hebben, over en arriveerde ik weer aan het Café De Veestallen op de Kade.  Exact op het middaguur met bijna 41 km op het tellertje.

In tegenstelling tot vorig jaar toen bij mijn aankomst iedereen vertrokken was, met uitzondering van de organiserende Kaaimannen, Lies, Richard en Biezem01, zaten het café, de veranda en de “tuin” nog vol nagenietende mensen.  De moeder en haar zoon nog zien vertrekken evenals Dorretje van de Mellowbikers.  Ik had hem eerst niet direct herkend, maar dan zag ik dat het de mens was wiens voorvork gedemonteerd was geworden geweest tijdens een zogenaamde “tool-time” van de Mellowbikers, een bijeenkomst tijdens dewelke een technisch onderwerp in verband met de fiets uit de doeken gedaan wordt en die ik had bijgewoond.  De vork werd toen niet meer volledig terug in elkaar gezet omdat er vuil in geconstateerd werd dat ter plekke niet meteen kon verwijderd worden.  Ik heb toen één ding geleerd, meer bepaald dat ik beter met mijn poten van de vorkpoten af blijf!  In het café stond de muziek loeihard en dat dreef me na het bestellen van een La Chouffe, kabouterbier volgens de Nederlanders, weer naar buiten.  Na enige tijd spotte ik Richard en later ook Lies, druk in gesprek met bevriende bikers.  Zij houden van biken en rijden met de koersfiets, maar ook van wat er nadien kan genoten worden.  Ik ben er nog een hele tijd blijven zitten.  Na de tweede kabouter en een zeer korte nacht had ik er moeite om wakker te blijven en een passerende dame was het niet ontgaan dat ik enigszins zat te suffen!  Ik ben blijven wachten tot Kaaiman Niels terug was van het ophalen van pijlen omdat ik niet wilde weggaan zonder hem begroet te hebben.  Na een korte babbel heb ik dan toch afscheid genomen zodat hij verder het gezelschap kon genieten van zijn clubmakkers.

Ik ben echter niet direct naar huis vertrokken!  De man met het kleine kraampje met Vietnamese loempia’s stond er net zoals vorig jaar, maar mijn oog viel op het Cafetaria Hartje Stad op de hoek van het Kadeplein waar ik geparkeerd stond.  Ik ben daar dan nog even iets wezen eten om de kabouters te neutraliseren.  “Even” heeft ruim een uur geduurd, want het was er lekker warm zitten en ik was zo loom dat ik geen zin had om op te stappen.  De fiets was gelukkig niet al te vuil zodat het schoonmaken niet al te lang duurde.  Na een douche en de was werd het snel avond en vechten tegen de slaap om nadien als een blok in slaap te vallen.  Er zijn mooiere tochten in deze streek, vooral naar Woensdrecht toe, maar de Kaaimannen verkopen de mensen geen appelen voor citroenen en spreken duidelijk van een City-MTB-toertocht.  Ondanks dat toch veel off-road over vaak bizarre paadjes in het centrum van de stad en knappe doortochten van het domein Visdonk en de bossen aan de Achtmaalsebaan.  Met een drogere ondergrond dan vorig jaar en prachtig weer hebben we ons daar in Roosendaal goed kunnen amuseren en de derde editie van deze toertocht kunnen toevoegen aan ons palmares!  Ze krijgen ook de prijs van de meest opmerkelijke bewaakte bikeparking op een slordig stukje braakliggende grond achter het café, maar achter hoge hekkens waar je fiets veilig in het hoog opgeschoten gras kon liggen!  Tip voor het Café De Veestallen: maak daar een mooi en gezellig buitenterras van!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mtb-you.nl en op mountainbike.be en op mountainbike.nl en mtbwijzer.be!

Toertocht van de Kaaimannen te Roosendaal op 16-03-2014

Nightride (20-40 km) te Bazel op zaterdag 15-03-2014.

Ik raak er moeilijk wijs uit, want in Bazel is er een Sint-Petrusschool en ik vermoed dat MTB Sint-Petrus daar wat mee te maken heeft en dat het een leraar is die indertijd met de organisatie van deze toertocht begonnen is.  De tocht vertrok anderzijds vanuit het Sint-Jorisinstituut en het leek me wel dezelfde plek als tijdens de vorige edities die ik in 2009 en 2011 meemaakte.  Alhoewel ik de indruk had dat er toen vanuit een ander zaaltje werd vertrokken.  In ieder geval heb ik destijds in 2009 de eerste editie van deze rit meegedaan.

Van thuis uit naar Bazel is niet zo ver rijden, gewoon de Antwerpse ring volgen en na de tunnel onder de Schelde er af.  In de omgeving van de start was er zo goed als geen beweging te zien, zodat ik nog eens op de afgedrukte kalender in de auto ben gaan kijken of ik me niet van datum vergist had! Neen dus!  De openstaande deur van de school binnen gewandeld, waar ik in een soort hal kwam met daarachter een stikdonkere speelplaats.  Geen bike te bespeuren!  Terug naar buiten om via een achterpoortje, waar dan toch enige aanwijzingen hingen, een andere donkere speelplaats te treffen.  Daar stonden op zijn minst al nadarhekkens en in een zaaltje brandde licht.  Daar moest ik wezen en ik was op dat ogenblik de enige biker aanwezig!  Eens ingeschreven en weer buiten kwamen daar een man en een vrouw toe die naar hun zeggen na een kwartier weer bij af waren!  Ergens een pijl gemist aan De Dulpop!  Zij vertrokken opnieuw en omdat zij zich nog enkele keren vergisten, kwam ik hen geregeld weer tegen en heb zelfs een groot gedeelte van de tocht in hun gezelschap gereden.  Met mijn megalampen kon ik de pijltjes namelijk gemakkelijker zien terwijl het tweetal vermoedelijk gelegenheidsnachtrijders waren met verlichting die eigenlijk te zwak was voor op de donkerste stukken van het traject.  Het gebruik van pijlen zonder reflecterende stroken, op enkele uitzonderingen na, gaf zelfs voor mij geregeld problemen, terwijl mijn verlichting sterk genoeg is en ik het gewend ben van nachtritten te rijden.  Ik maakte de opmerking over het niet gebruiken van reflecterende stroken al in mijn verslagje van 2009 op het forum en blijkbaar is daar na vijf jaar nog niets mee gedaan!

Om 20.20 u was ik op weg.  Het ging Bazel uit en veldsporen brachten mij tot in het dorp van Kruibeke.  Via een brug staken we daar op 4 km een gracht over ter hoogte van een dijk.  Net toen ik aan het denken was dat alles er droog bij lag reed ik door een modderige plek op een grasspoor!  Op 5 km bereikte ik na een kasseibaantje een plaats waar wegenwerken aan de gang waren.  Meer naar het einde toe zouden we hier nogmaals passeren.  We bereikten een eigenaardig gebied waar paden me langsheen waterplassen en vijvers loodsten.  Ik vermoed dat het hier over een eerder kunstmatig aangelegd natuurgebied gaat, een broedplaats voor vogels.  Op de achtergrond een fel verlichte fabriek.  Vanuit de Watermolenstraat in Kruibeke ging het een grote baan over ter hoogte van een grote fietsenzaak met publiciteit voor Giant.  De vitrines waren te zien vanaf metalen loopbruggen die over een vijver waren geconstrueerd.  Ik vermoed dat dit de Burchtstraat was.  Op de hoek van de straat stonden er twee bikers waarvan één pech had gehad, vermoedelijk een lekke band, en bezig was met de herstellingen.

Het ging een pad met steenpuin in, gevolgd door een kasseibaantje en een asfaltwegeltje doorheen een godverlaten wereld naast een soort pijpleiding.  In de nabijheid stonden windmolens en naar het einde van het pad toe reed ik voorbij enkele verloren gelopen oude opgeknapte rijhuisjes waar veel auto’s geparkeerd stonden.  Na een haakse bocht stonden er een aantal villa’s.  De Vossenstraat bracht me zo tot nabij de voet van de snelweg E17.  Even verderop trof ik de splitsing tussen de routes van 25 km en van 35 km die er na afloop 40 km zouden blijken te zijn.  Dat stond blijkbaar wel op de kaart aan de start aangegeven.  De splitsing diende zich aan na 9 km om 21.00 u.  Volgde de doortocht van een KMO-zone tot de door een seingever bewaakte oversteek van de Krijgsbaan.  Aan de overkant ging het de donkere Schaarbeekstraat in de gemeente Burcht (Zwijndrecht) in.  Enkele straten en verharde paden doorheen een parkgebied werden ons deel tot 11,50 km met de snelweg nog steeds in de verte.  Tot 14 km doorkruisten we de meer bewoonde wereld van Burcht, waarna het ter hoogte van de Burchtse Weel een graspaadje op ging.  Dat paadje liep vanaf een gegeven plaats tot vlak naast de snelweg.  Even verderop ging het via twee bruggen de E17 onderdoor, samen met de spoorweg.  Ik reed intussen in het zog van de man en de vrouw die ik aan de start had gezien.  Ik had hen voordien ergens een pijltje zien missen dat onduidelijk naar een smal serivutudepad in het dorp wees, had nog geroepen, maar ze waren al te ver om het nog te horen!  Als we die plek op een kaart lokaliseren, dan betekende dit dat we in het niemandsland ter hoogte van de verkeerswisselaar Antwerpen-Linkeroever reden.  Na nogmaals de doortocht van een KMO-zone bereikten we op 16 km de Antwerpse gemeente Zwijndrecht.  Daar kwam er een splitsing tussen de 35 km en de 45 km (voor de toertocht van de zondag).  Even gewacht op het koppel dat ik intussen had ingehaald.  Zij opteerden voor de 35 km en ik heb dat dan ook gedaan, mede omdat ik in de kalender gezien had dat de grote afstand voor de nachtrit 35 km betrof.

Er volgde de overtocht van een grote zandvlakte en tot mijn verbazing arriveerden we na 17 km op de Blancefloerlaan, de grote invalsweg naar Antwerpen-Linkeroever en ter hoogte van het bizarre gebouw van De Lijn dat opgetrokken is tussen de tramsporen van de tramlijn die Merksem met Zwijndrecht verbindt.  Nooit verwacht dat ik deze plek met de bike aan zou doen!  We reden een eindje over het fietspad naast deze baan, de snelweg weer over, om zo de bevoorrading te treffen voor één van de gloednieuwe gebouwen van de daar gelegen KMO-zone.  Er waren bananen en peperkoek om te eten en zoete sportdrank om te drinken.  Ondanks het feit dat de mensen ter plekke slechts bijzonder weinig deelnemers te zien hadden gekregen, men sprak van een zestig bikers, waren ze enthousiast bezig met hun taak.  Toen ik daar samen met de man en de vrouw even stond uit te blazen, kwamen er toch nog vier andere rijders toe.

Na de stop reden we spoedig op de oever van de Schelde.  Het was bizar van tijdens een nachtelijke toertocht vanaf Sint-Anneke, zoals de Linkeroever hier gekend is, de verlichte stad Antwerpen met de kathedraal en de boerentoren te zien liggen.  De stad aan de stroom waar ik enkele jaren van mijn prille kindertijd heb gewoond op de benedenverdieping van een oud herenhuis in kamers met hoge zolderingen.  Intussen een halve eeuw geleden.  We bereikten een grote baan, ik vermoed de Beatrijslaan, en in het zog van een tweetal mannen dat ik aan de stop had zien toekomen en het koppel, reed ik veel te ver.  We hadden het pijltje rechtsaf niet zien hangen.  We zagen de twee mannen terugkeren, zelf ook rechtsomkeer gemaakt, het koppel hield even halt.  In de verte zag ik de twee kerels afslaan, waarna ik even gewacht heb tot de man en de vrouw me het te volgen paadje in konden zien rijden.  Op 22 km volgde vanaf hier een graspaadje dat ons naar een strook bos voerde op de grens tussen Antwerpen-Linkeroever en Zwijndrecht.  Enkele plezante singletracks voerden ons langsheen dicht op elkaar staande boomstammetjes.  Ook hier een pijltje gemist, maar daardoor kwam ik te weten dat ik in het Neuzenbergbos aan het rijden was.  Aangeplant in 1984.  Na het bos volgden nog een wegeltje met enkele bochtjes over een open terrein met hoog opgeschoten gras.  Ook hier waren de pijltjes niet altijd goed te zien!

Asfalt en een fietsweg langsheen de Schelde voerden opnieuw in de richting van Burcht.  Op 25 km van het vertrek reden we daar langsheen de kerk die zo goed als op de oever van de Schelde gebouwd is, een schilderachtige plek.  Vanaf de kerk volgde een leuk smal paadje tussen twee rijen bomen met enkele bultjes op en af.  De man en de vrouw reden nu voor mij.  We doorkruisten een industrieterrein en bereikten Burcht waar we op 28 km de Kruibeeksesteenweg dienden over te steken.  Een pijltje linksaf verkeerd ingeschat waardoor ik hobbelend over een veld reed.  Het koppel dat nu volgde had ook door dat er iets niet klopte en dat we de zandweg naast het veld hadden moeten nemen.  Die lag er gehavend bij en werd halverwege nog versperd door een werfkeet, ik vermoed een mobiele pompinstallatie.  Dat het er zo zanderig en stoffig was werd korte tijd later duidelijk toen we het terrein van vermoedelijk een cementfabriek op reden.  Bij het met de auto naar huis rijden ben ik daar nadien nog gepasseerd.  Een meer bewoonde wereld en helaas het zoveelste industrieterrein werden tot 32 km ons deel.  Uiteindelijk arriveerden we op dezelfde plek aan de wegenwerken ter hoogte van het kasseibaantje, de plaats die we bij aanvang hadden getroffen na 5 km.  De dame van het tweetal merkte op dat we van hier nooit na 35 km weer in Bazel zouden zijn!

Het ging eventjes langsheen een baan, ik vermoed in de buurt van de Molenstraat en de Scheldelei in Kruibeke volgens een kaartje, maar het blijft een gok.  De dame moet moe zijn beginnen te worden, want het tweetal hield even halt toen we een donker breed pad naast een dijk in sloegen en van dan af ben ik hen jammer genoeg uit het oog verloren.  Er volgde immers een tergend lang stuk in volstrekte duisternis over een brede weg van opgespoten grond naast een hoge dijk die alles aan het zicht onttrok.  Ik vermoed dat we evenwijdig met de Schelde weer richting Bazel reden.  Op een desolate plek ging het linksaf over een landelijk baantje tot ik na 34,75 km een steile dijk werd opgejaagd naast een recent aangelegde trap.  Ik begon al te vrezen dat ik opnieuw aan de tocht begonnen was, want bij aanvang hadden we ook zoiets voor de wielen gekregen.  Linksaf op de dijk over een breed grasspoor doorheen een verlaten donkere omgeving.  Dat spoor ging na enige tijd over in een smaller en bijwijlen gehavend grasspoor dat tergend lang over dijken liep.  Soms werd het even verlaten om over een asfaltbaantje te rijden.  De aanwijzingen waren hier vaak minimaal, soms enkel beperkt tot een veeg kalk op de grond!

Aan mijn linkerhand zag ik vanaf de dijk de Schelde liggen met slijkerige slikken in inhammen en op de andere oever de lichtjes van bedrijven.  Aan mijn rechterhand een landschap met grote en kleine waterplassen zoals ik ze bij aanvang had gezien.  Als ik stil stond hoorde ik ondanks de duisternis de geluiden van vogels.  Het ging steil naar beneden over beton in de richting van een oranje verkeersbord “omleiding” naar een pad tussen de waterplassen, broedplaats voor vogels, toegang verboden.  36,80 km.  Via het pad bereikte ik een kasseibaantje op een dijk door een bizar bos dat doorsneden werd door een grachtenstelsel in een onbewoond gebied.  De winterstormen moeten hier blijkbaar ferm huisgehouden hebben, want de straatverlichting werkte niet, een dikke elektriciteitsdraad hing op diverse plaatsen tot vlak boven de grond en er lagen nog verschillende afgeknakte bomen langs de kant.  Via het kasseiwegeltje bereikte ik een soort dolomieten pad dat gelegen was tussen de strook bos en een straat met grote villa’s waarvan de bomenrijke tuinen tot tegen het pad reikten.  Het pad voerde me tot aan een bruggetje over een waterloopje aan een grote vijver aan de rand van de bewoonde wereld.  Via de brug bereikte ik een soort van parkdomein waarin een kasteel Wissekerke ligt en waar duidelijk een feest aan de gang was.  Daar werd ons nog een klimmetje voor de wielen geworpen.  Ik reed de grote kasteelpoort onder tot op een knap dorpspleintje en na 41 km was ik weer in de school.  23.40 u.

Een man van de organisatie kwam vragen of ik de bikewash of de douches nog wenste te gebruiken.  Dat was niet nodig.  Mijn bike was relatief proper gebleven en moest de volgende dag weer dienen, daar was ik niet zinnens van veel werk aan te besteden.  Me wassen zou ik thuis wel doen.  Binnen zat nog een viertal bikers en het duo mannen van aan de stop in wiens zog ik te ver de Beatrijslaan was opgereden na de pauze.  Met dit tweetal nog een praatje gemaakt tot ze huiswaarts trokken.  De man en de vrouw in wiens gezelschap ik zo lang had gereden niet meer gezien.  Ik was nochtans niet de laatste, want na mij kwamen er nog twee mannen toe in de kantine.  Ik had wat te doen met de mensen die er nog aan het werk waren, alhoewel de lage opkomst hun enthousiasme blijkbaar niet had weten te doven.  Ik vrees toch dat de mensen van Sint-Petrus uit een ander vaatje zullen moeten tappen wil hun nachttocht niet ten dode opgeschreven zijn.  De streek hebben ze niet mee, zo op de rand van een grootstad met de uitlopers van de Antwerpse haven langsheen de hier weinig schilderachtige Schelde.  Maar een toertocht over industrieterreinen en door eeuwige werken geplaagde en vaak opgespoten gronden in een desolate streek stemt me nu niet bepaald vrolijk.  Ondanks dat heb ik me toch weten te amuseren en kon ik hier mijn in Nederland aangekochte nieuwe blauwe ventiellampjes eens uittesten.  Al bij al heb ik mijn komst naar Bazel dus niet betreurd.  Jammer voor de lage opkomst.  Het werk dat de mensen er in gestoken hebben blijft hetzelfde, ik twijfel ook niet aan de goede bedoelingen, maar aan de organisatie van deze nachtrit zal toch wat moeten gesleuteld worden!  Zoals iemand in zijn beoordeling schreef, misschien best eens elders toertochten rijden of zijn licht (what’s in a word) eens opsteken bij clubs die ervaring hebben met het organiseren van nachttochten.  In plaats van via de snelweg langs de lokale wegen huiswaarts gekeerd, waarbij ik, tot zelfs redelijk ver van de start, plaatsen passeerde die ik daarstraks met de bike had aangedaan.

Het verslag van deze toertocht kan je ook lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be en op mtbwijzer.be!

Toertocht (15-30-44 km) van Pek en Slik te Essen-Nieuwmoer op zondag 09-03-2014.

Het was van 2011 geleden dat ik de toertocht van Pek en Slik in Essen-Nieuwmoer nog eens gereden had.  Vermoedelijk had ik deze eerder nog al gereden, maar ik kan daar niet direct wat over terugvinden.  In ieder geval meende ik me de startplaats nog te kunnen voorstellen en dat bleek te kloppen!  Op het terrein achter de Garage Akkermans langsheen een grote baan op de hoek met een straat naar een KMO-zone toe.  Er werd een mooie warme lentedag beloofd, dus met de fiets van thuis uit vertrokken.  Het had niet veel gescheeld of ik had thuis kunnen blijven, want ik was de vrijdag voordien zonder bike komen te vallen!  De Turner Flux heeft zo goed als onherstelbare schade opgelopen omdat het bewuste onderdeel niet meer gefabriceerd wordt.  De fietsenmaker zoekt naar een oplossing, maar de fiets is zeker al voor langere tijd buiten gebruik.  Met de Lapierre Zesty was ik vrijdag in panne gevallen ergens tussen Wortel en Merksplas tijdens het voorbereiden van een fietstocht voor collega’s en een goedhartige kerel die me langsheen de drukke baan naast m’n fiets zag wandelen heeft me met zijn bestelwagentje naar Hoogstraten gevoerd!  Waarvoor dank.  Met de oude Minerva Starlight nog buiten komen zie ik niet zitten!  Dat is van internet terug overstappen naar morsesignalen!  Ik had een vervangfiets kunnen krijgen bij BikeAholic, Abtsdreef 13, 2940 Stabroek (sluikreclame), maar de zaakvoerder stelde me een nog voorhanden zijnde “koopje” voor.  Na een testritje is het koopje mijn nieuwe bike geworden.  Dennis heeft alles nog afgesteld zodat ik met een gebruiksklare fiets uit de winkel kon vertrekken.  Daarmee is mijn zesde bike in acht jaar tijd een feit!  Daarvan zijn er wel twee tweedehands, waarvan de Minerva en de Turner, en van de vier nieuwe was er eentje total loss na een aanrijding met een auto en werd mijn knapste pronkstuk na een toertocht in Nederland gestolen!  Het wordt hier in de streek zelfs nog gortiger, want ook tijdens deze toertocht werden fietsen en fietsdragers gestolen!  Er is hier echt een bende actief die alle toertochten afschuimt!

Het was nog koud toen ik ’s ochtends rond achten thuis met de fiets vertrok voor mijn 21,50 km lange tocht langsheen de spoorlijn Antwerpen-Essen richting Wildert en van daar naar Nieuwmoer.  De start zonder problemen gevonden.  Ik had de indruk dat er niet veel geparkeerde wagens stonden, maar blijkbaar waren er meerdere locaties.  De mannen van Pek en Slik kregen zo’n 1000 deelnemers over de vloer.  Naast een toertocht (kids-30-44 km) (slik) kon je ook kiezen voor een wegrit van 70 km (pek).  Het was al 9.30 u toen ik aan de tocht kon beginnen.  We verlieten de KMO-zone en aan het einde van de weg troffen we na 0,50 km reeds de afsplitsing van de kidstoer van 15 km.  Op 1 km doken we het eerste bosje in over een superdroge singeltrack, bijna pure bladgrond, en reden we over het terrein van een plantenkwekerij.  Kort daarop kreeg ik even het gezelschap van Josk.  Na 3 km bereikte ik in zijn zog een strook bos waar we een leuke hard aangereden singletrack over de bultjes van een soort crossparcours voor de wielen kregen.  Plezant!  Enkele landelijke baantjes door Horendonk voerden ons over een bruggetje aan een kapelletje tot over de Nederlandse grens.  Daar ging het de Turfvaartstraat in, een zandweg doorheen het bos.  6 km.  Het ging lekker snel, maar hier diende ik Josk dan toch te lossen toen hij zijn wagonnetje aan een treintje snelle jongens haakte.

Een knap zanderig bospad voerde me naar een asfaltbaantje waar we rechtsomkeer maakten om opnieuw het bos in te duiken.  Een bordje maakte me duidelijk dat ik in het domein Visdonk reed, dat moet dus in Roosendaal geweest zijn.  Tot 8,50 km kon ik rijden over een mooie singletrack en een zandweg in het bos.  Verderop was het wat klungelen op een eerder technische singletrack met bulten en wortels en jonge dunne boompjes die vlak naast het pad waren opgeschoten.  Hier was nog niet alle modder opgedroogd.  Sommigen gingen er in het decor toen ze met hun stuur achter de jonge twijgen bleven hangen.  Een kilometer verder reden we over een asfaltbaantje Rucphen binnen.  Ter hoogte van de Nederheide kregen we een korte track voor de wielen en via dit asfaltbaantje bereikten we de Achtmaalsebaan.  Op 12 km van de start werden we daar door twee seingeefsters naar de overkant geholpen.  Daar doorkruisten we eerst een knap open heidelandschap en ging het vervolgens over een singletrack in Visdonk.  Eentje met veel lage bultjes en putten, alsof men over een wasbord reed.  Zulke paden zouden we nog voor de wielen krijgen en ik houd er niet zo van, dat is slecht voor de rug!  Gelukkig waren het telkens maar korte stukjes.  Bovendien waren ze ook vaak nog goed voorzien van wortels.  Na het wasbord kwam er een eerste splitsing tussen de routes van 30 km en van 44 km op een kruispunt van zanderige boswegen.  12,75 km om 10.20 u.

Gekozen voor de langste route en dat bleek een prima optie, want er kwam een knap stuk dennenbos waar we tot 14,50 km ons hartje konden ophalen op een mix van paden en tracks in de buurt van een vaste route.  Na even uit het bos te zijn geweest volgde nogmaals een wasbord-singletrack en een mooi bospad.  Eerder brede zandwegen voerden de bikers vervolgens doorheen de Rucphense bossen.  Na 18 km bereikte ik het kruispunt van de Postbaan en de Keijtenburgstraat ter hoogte van een voetbalveld met spelers in actie.  Via de Postbaan en de Kromme Elleboog (sic) werden we eventjes over asfalt naar het volgende bos geleid.  Bij het inrijden daarvan ontmoette ik de zoon en de moeder die ik tijdens de toertocht in Hoogstraten uit de nood had geholpen met een binnenband.  19 km.  We passeerden de camping De Posthoorn, in de omgeving waren wel meer campings, en een soort bonte beestenboel, een omheinde plek in het bos waar allerlei dieren rondliepen.  Ik ben daar nog al gepasseerd, allicht tijdens toertochten vanuit Roosendaal.  20 km.

Zand- en veldwegen voerden de tocht op 22,50 km tot aan de Rucphense Heide ter hoogte van Meerven.  Toen ik daar even halt hield kwam de Jari naast me staan.  Hij had het behangpapier en de lijmkwast de rug toegekeerd omwille van het goede weer!  Wat heb je aan een mooi interieur als je tijdens de week uit werken bent en tijdens het weekend op de bike zit!  Weinig!  Tot maar liefst 24 km konden we plezier maken met het overwinnen van enkele uit de kluiten gewassen bulten op een singletrack op en af en boswegen in de buurt van een rode vaste route.  Op 26 km reden we op deze vaste route een hele tijd over een soort ondiepe holle wegel met enkele haakse bochten.  Ik herinner me die bizarre maar knappe plek van vroegere passages.  Het zou wel eens kunnen dat die track daar destijds bewust is uitgegraven bij het aanleggen van het vaste parcours!  Eens daar voorbij kreeg ik even het gezelschap van SilverFokske toen ik gestopt was omdat ik even het noorden kwijt was en van op een zandheuvel zowel voor me als rechts pijlen zag hangen.  Gewoon een korte lus om twee heuvels mee te kunnen nemen!  Het begon ook ferm warm te worden!  Er volgde een plezante track op en af.  Net toen een passerend biker me gevraagd had of er een bevoorrading was op deze tocht, kregen we tussen de bomen een groep bikers aan een tentje te zien.  De bevoorrading kwam ruim over de helft op 28 km van het vertrek.  11.35 u.  Je kon er eten van wafels, prinskoeken en sportdrank.  Ook de soep was lekker, ook al had je door het mooie en warme lenteweer een zomergevoel en daardoor geen warme drank nodig!  SilverFokske en Jari waren nog aanwezig, dus konden we babbelen tijdens het knabbelen!

Na de stop volgde bij aanvang redelijk wat asfalt.  Tot 30 km over landelijke baantjes in een bosrijke omgeving en tot 31 km over een asfalt fietspad dwars doorheen een bos.  Dan ging het opnieuw off-road doorheen de bossen over een aantal heuveltjes tot aan een grote visvijver.  Eens daar voorbij werden ons een knap bospad en amusante singletracks voor de wielen gegooid.  Op 33,50 km arriveerde ik op een eigenaardige plek waar een soort met bomen begroeide aarden wal te zien was.  Er passeerde daar ook een groene vaste route en aan de plaatjes te zien een van Vlaamse makelij.    Op 34 km staken we een door seingevers bewaakte baan over om een bosdreef in te rijden.  Een mix van paadjes werd er ons deel, afgesloten met de overtocht van enkele bulten.  Na een smal paadje, recht op recht doorheen laag groen, trof ik weer een duo seingevers.  38 km.  Een daarvan was Toine die me een mail had gestuurd nadat ik het in het verhaaltje over de Adrie van der Poel Classic vanuit Putte-Woensdrecht op 12 januari gehad had over een “opvallend grote groep bikers  in blauwe pakken” waarvan één biker me had aangesproken.  Een mail om te melden dat zij Pek en Slikkers waren!  Dat was een goede reden om hier hun tocht eens te komen rijden!  En laat dan net nu mijn fiets het begeven hebben!  Waarna ik dat probleem op een drastische wijze heb opgelost!  Toine en zijn clubgenote konden zo stilaan een punt zetten achter hun taak.  Want als ik passeer, dan volgen er nog slechts weinigen!  Alhoewel er nog enkele mannen uit het paadje kwamen gereden.

Volgens Toine had ik nog een vijftal kilometers voor de boeg en zoals hij gezegd had bereikte ik via de Bosdreef al snel een weekendzone met chalets tussen de bomen.  Tot 40 km reden we er over verharde steenslagwegen om er het bos te verlaten via de Koekoekstraat, de Rue Biscuibiscuit!  De zanderige Sijzenlaan voerde me naar de Venetiaanse Heide, een landelijk asfaltbaantje met een poëtische naam en de Magermanse Heide, een zandpad doorheen een bos.  Eens weer in open velden hoorde ik het zoevende geluid van de wieken van windmolens.  42,50 km.  We reden nog over twee zandhopen van een crossparours in een weide en letterlijk in de schaduw van de molenwieken.  Een mooi grasspoor leidde tot aan een villa met niet onderhouden tuin die te koop stond.  Daar kondigde een bordje de laatste af te leggen kilometer aan.  Ik bereikte weer de KMO-zone en na 45 km was ik om klokslag 13.00 u weer bij af.

Het mooie weer had er voor gezorgd dat er nog vele bikers buiten van hun pint zaten te genieten in de zon!  Toen ik mijn fiets aanbood bij de bewaakte parking werd me gevraagd of ik wenste dat hij werd schoongespoten.  Dat was niet nodig, vermits hij niet al te vuil was en ik er toch nog mee naar huis moest rijden.  SilverFokske gespot die bij een collega zat en nog enkele andere bikers die net huiswaarts vertrokken.  Van één van die mensen bleek de fietsendrager te zijn losgewrikt en gestolen, voor die enkele keer dat die mens niet met de bestelwagen was gekomen!  Dus ook hier dieven actief.  Weetabix en zoon namen de vrijgekomen stoelen in.  Een glas donkere besteld en het bij de inschrijving meegekregen bonnetje ingeleverd voor een pannenkoek met bruine suiker.  Lekker dik en ter plekke van deeg gebakken.  Geen opgewarmde voorgebakken scharminkeltjes uit het warenhuis waar je los doorheen kan kijken!  Ze waren zodanig lekker dat Weetabix en ik er nog eentje extra zijn gaan schooien toen we zagen dat de mensen naar huis begonnen te vertrekken.  En nog gekregen ook!  Later werden er zelfs nog uitgedeeld!  Het was er zalig zitten onder een blauwe hemel in een warme zon.  Alsof het al zomer was!  Terwijl we daar genoten van deze mooie zondag kwam de politie twee maal toe voor aangiftes van diefstallen!  De fiets van SilverFokske zal niet gestolen worden!  Met het nieuwe knalgele frame valt die te fel op!  Zo’n opvallende fiets zal een eerste teken van een opkomende midlifecrisis zijn!  Een Harley Davidson zou overkill zijn!  Een mooie afwisselende tocht, een geslaagde après, een vlekkeloze organisatie en prachtig weer maakten er een fijne zondag van.

Enigszins beneveld door twee kuipen donkere vroeg de terugtocht huiswaarts iets meer moeite!  Het was zalig van te zien hoeveel mensen op deze schitterende dag waren buiten gekomen om te genieten van het mooie weer.  In Heide-Kalmthout reden enorm veel fietsers rond.  Mensen waren op wandel, met honden, paarden tot pony’s aan de leiband toe.  Een ommetje gemaakt via Putte-Stabroek om er aan het kraam een halve kip te verslinden, teneinde de donkere te neutraliseren.  Ook daar volle terrassen en veel geloop aan het kasteel Ravenhof in het Moretusbos.  Helaas is dit één van de laatste tochten in de eigen streek.  Nog twee te gaan in Roosendaal en dan is het weer wachten tot de volgende winter.  Aan de dames van het kippenkraam alvast gemeld dat het misschien even zal duren eer ik er nog eens passeer!  Deze zondag was goed voor 92,50 km in de zon.  Waardoor meerderen mij vandaag vroegen of ik op skivakantie was geweest omwille van m’n bruine tint!

Jari zorgde voor de rit op Google-Maps: klik hier!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mtb-you.nl en op mountainbike.be en op mountainbike.nl en op mtbwijzer.be!

De onderstaande foto's dateren van de editie 2012!

Hollywood laat oog vallen op het kasteel dat we al eens passeren tijdens onze toertochten!

06/03/2014 BRECHT (2960) Het al jaren leegstaand ‘spookkasteel’ Nottebohm aan de Brasschaatbaan in Brecht duikt volgend jaar op in een film van de Amerikaanse topregisseur Tim Burton, boezemvriend van Johnny Depp. 

Toen de Amerikaanse auteur Ransoms Riggs in 2011 aan zijn boek 'Miss Peregrine’s home for peculiar children' werkte, botste hij op het internet op een foto van het vervallen kasteel Nottebohm, gemaakt door de Nederlandse ‘urban exploring’- fotograaf Martijn Zegwaard. Urban explorers zijn mensen die verlaten gebouwen fotograferen.

Riggs viel als een blok voor de eclectische cottagestijl. Aan de hand van de foto fantaseerde de auteur verhalen rond het ‘creepy’ kindertehuis dat hij voor ogen had. 'Miss Peregrine’s home for peculiar children' groeide uit tot een bestseller, wat dan weer de aandacht wekte van Tim Burton, een regisseur met een voorliefde voor donkere fantasieverhalen, zoals 'Edward Scissorhands' en 'Corpse Bride'. Hij gaat het boek rond het kindertehuis verfilmen.

Toch is het onwaarschijnlijk dat Burton in Brecht komt draaien. De gebouwen voor zijn film 'Sleepy Hollow', die dezelfde gothic-horrorstijl uitstralen, liet hij nabouwen in Engeland.

Fréderic Nottebohm, nazaat van de belangrijke Antwerpse handelaarsfamilie die het kasteel in 1908 liet bouwen als buitenverblijf, kan er niet om lachen. “Sinds dat boek dringen groepen Engelstaligen en Nederlanders hier constant binnen”, sakkert de opzichter van het kasteel. “De eigenaar wil dat dit stopt!”

Bron: Gazet Van Antwerpen

Toertocht (35-58 km) van de Dendermonde Rugby Club te Sint-Gillis-Dendermonde op zondag 02-03-2014.

Ik ben niet zo’n fan van de toertochten in Oost-Vlaanderen, maar uit sympathie met de inrichters en de mannen die het parcours uitzetten en omdat ik ook de eerste editie van deze tocht vorig jaar op mijn palmares had geschreven, toch maar eens afgezakt naar Sint-Gillis-Dendermonde.  Om er de toertocht te rijden van de Dendermondse Rugby Club, uitgezet door de Goodfellas Mountainbike Friends, een lokaal vriendenclubje, die daarvoor vorig jaar warm gemaakt werden omdat één van die bikers een zoon heeft die rugby speelt.  Ik heb enkele Goodfellas leren kennen via het mountainbikeforum en via de mannen van Straf in Bergaf uit Opwijk.  Ik kom hen elk jaar ook wel enkele keren tegen op de toertochten vanuit Opwijk, waar zij trouwe deelnemers zijn aan de Boerenbike, de Halloween-nachttocht in Zele en de Hoebelbike in Vlezenbeek.  Een groepje enthousiastelingen waar je altijd vrolijk van wordt wanneer je hen tegenkomt.  Aan hun inzet om een toertocht uit te zetten in de omgeving van een stad en in een streek die zich daar geografisch minder toe leent zal het dus zeker niet liggen!  Ondanks dat werd het net zoals vorig jaar, en toen was het ook nog zeer slecht weer, voor mij een zware en lange tocht!  Een eenzame tocht ook, want buiten vlak na het vertrek heb ik geen andere bikers gezien, tenzij twee aan de bevoorrading die mij nadien niet meer ingehaald hebben.  Het was dan ook even over 10.00 u toen ik vertrok.

Vanaf het sportcomplex achter een straat met rijhuizen nabij het verstedelijkte centrum van Sint-Gillis ging het een met houtsnippers bedekt paadje op naast de voetbalvelden om een track in een strook bos te bereiken.  Daarna volgde een zompige intro op een grasspoor naast een beek tot aan de oversteek ervan via een bruggetje op 1,50 km om een veldweg te bereiken.  Verderop was één en ander me onduidelijk omdat het parcours linksaf boog terwijl er rechtsaf de mogelijkheid werd geboden om een “testparcours voor de schokdempers” te kiezen, aldus de veelzeggende tekening erbij.  Aan het einde van de tocht zou ik dezelfde plek bereiken waarna duidelijk werd dat deze extra schokdemperlus weer uitkwam aan het vertrek.  Er volgde een iets drogere veldweg en de doortocht van een slijkstrook op 3,50 km.  Daar kreeg ik het enige gezelschap gedurende de ganse tocht van een vijftal bikers die me er inhaalden.  Een natte veldweg leidde me naar Denderbelle (Lebbeke) en voorbij een boerenhof met gedichten op de gevels op de oever van de Dender.  Ter hoogte van een weg die “Veer” heet trof ik de eerste splitsing tussen de routes van 35 km en van 58 km op 6 km van de start.

Samen met een gewone fietser en een biker die vermoedelijk op eigen houtje onderweg was, diende ik te voet via de loopbruggetjes op de sasdeuren van het Sas van Denderbelle de Dender te kruisen.  Het ging linksaf naast de Dender over een door fietsers, wielertoeristen en joggers gebruikt jaagpad richting Mespelare, rechtsaf naar de Singelweg om de drukkere Ouburg over te steken omstreeks 8 km.  Vanaf 10 km volgde een mix van droge en natte veldwegen op het grondgebied van Schoonaarde waar we omstreeks 11 km de spoorweg kruisten.  De tocht voerde me door een landelijke omgeving om drie kilometer verder weer naast de spoorweg uit te komen in de Frans Vertongenstraat te Oudegem (Dendermonde) ter hoogte van enkele industriële vestigingen aan de andere kant van het spoor.  Aan de spoorwegovergang in de Oudegemsebaan, waar een vrachtwagen aan het manoeuvreren was, ging het linksaf en onmiddellijk weer linksaf de baan over en een doodlopende straat in die overging in een onverhard wegeltje.  De rit voerde me vervolgens door Oudegem en Appels en eventjes langsheen de Steenweg op Aalst, om een landelijke onverharde weg te bereiken.  Op 16,50 km ging het dan gedurende een kilometer opnieuw over het jaagpad langsheen de Dender, allicht hetzelfde pad dat het Sas van Denderbelle passeert.  We dienden verplicht te voet nogmaals de Dender te kruisen over een metalen voetgangersbruggetje naast de grote spoorbrug over de waterloop.  Vorig jaar stond hier de eerste bevoorrading in weer en wind en een koude ijsregen!  Deze keer stond er niets.  Ofwel was ze al opgeruimd, ofwel stond ze elders.  Ik heb achteraf gelezen dat de kleine bevoorrading deze keer na de grote kwam, maar ze zal al opgeruimd geweest zijn, wat begrijpelijk was vermits ik de laatste en langste onderweg was!

Het ging verder over een asfalt baantje evenwijdig met het spoor om dit aan de eerstvolgende overweg te kruisen en aan de overzijde op onze stappen terug te keren over een veldweg en zompig grasspoor.  We werden een paadje op gestuurd dat zich aan de spoorweg tussen boomstammetjes op een berm voortslingerde en waar het lastig rijden was omwille van de korte bochtjes en de dicht op elkaar staande boompjes en struiken.  Daarna volgde een vermoeiend stuk stompen over een verzadigd grasspoor in een open gebied met bomen, ik vermoed een soort overstromingsgebied naast een dijk.  Op die begroeide dijk trof ik na 20 km een tweede splitsing tussen de 35 km en de 58 km die daar als 55 km stond aangekondigd.  Even getwijfeld of ik wel de langste toer zou blijven volgen.  Het was intussen al 11.40 u en ik was dus al tergend lang onderweg geweest.  Mijn voornaamste zorg was dat de pijlen zouden blijven hangen, want niet alle toertochten worden logischerwijze van begin tot einde ontpijld!  Ondanks het feit dat de tocht al veel van mijn krachten had gevergd had ik weinig zin om er te snel een punt achter te zetten.  Er dus toch maar voor gekozen om nog 38 km te rijden in plaats van binnen 15 km weer bij af te zijn.

Voor de lange toer ging het rechtsaf en even verderop betreurde ik toch eventjes mijn keuze.  Want er volgde een omzeggens niet te rijden modderstrook op een met putten bezaaid pad vol modderpoelen!  Voor jonge kerels of technisch begaafden zal dit geen problemen opgeleverd hebben, maar voor deze vermoeide Pinokkio die daags voordien van 7.00 u tot 19.00 u aan het werk was geweest, was te voet een betere optie!  Ik kwam van tussen de bomen en struiken uit aan de rand van velden waarna verharde en semiverharde landelijke wegen me over het grondgebied van Sint-Gillis-Dendermonde voerden.  Op 22,85 km werd ik over een paadje gestuurd dat langsheen een grote visvijver liep waar zich op diverse plekken vissers langs de kant hadden neergezet.  In de verte zag ik een plompe kerktoren staan, vermoedelijk van de Onze-Lieve-Vrouwekerk te Dendermonde.  12.00 u.

Een paadje over een dijk voerde me daarna door een knappe omgeving tot op een plek waar graafwerken aan de gang geweest zijn, getuige daarvan een kraan.  Op 24 km werd daar de keuze gelaten tussen de opties “pussy” en “technisch”.  Dat “technisch” bestond uit een korte bijna loodrechte klim op een zandhoop en een afdaling aan de achterzijde ervan.  Na het verlaten van dit terrein doken we een speelbos in ter hoogte van scoutslokalen.  Een kronkelig paadje leidde me doorheen een strook bos tot aan een dijk langs de Oude Dender waar we op en af gestuurd werden over een paadje dat zich met vele S-vormige bochtjes tussen de bomen aan de bosrand slingerde.  Dan ging het de dijk op tot aan een eenzaam huis waar ik vorig jaar met enkele andere bikers een pijltje had gemist ter hoogte van de brievenbus van dat huis.  We dienden er een bocht van bijna 360 graden te maken en een aardeweg in te rijden.  Deze was in ieder geval beter berijdbaar dan vorige keer, want toen was het hier modderdabben!  Het pad bracht me na 25 km tot op een dijk naast de Dender.  Ik reed er onder de Ooiebrug en voorbij enkele oude huizen aan de voet van de Gentsesteenweg die er in de hoogte langs loopt.  Een krakkemikkig oud witgeschilderd hoekhuis met een met mos begroeid dak stond er te koop.  We reden het straatje in dat overging in een veldweg tot aan de Scheldedijk in Dendermonde.

Ter hoogte van een zigeunerkamp met een handvol woonwagens kregen we op 28,50 km nogmaals een speelbosje voor de wielen.  We doken er van de weg naar beneden om er enkele natte maar redelijk te berijden paadjes voorgeschoteld te krijgen in een strook bos.  Even later diende ik onder een brug te rijden waar vorig jaar de bevoorrading stond opgesteld.  Nu niets daarvan, misschien al opgeruimd, deden enkele bandensporen me vermoeden.  Het ging verder langsheen de Dender tot aan de Killeweg die uitkwam op de zeer drukke Mechelsesteenweg.  Toen ik daar op de hoek even halt hield staken me twee bikers voorbij, de eersten die ik sinds kort na de start te zien kreeg!  Even later kwam er dan toch nog een bevoorrading op de parking van de AS Adventure langsheen de Mechelsesteenweg in Dendermonde.  12.40 u.  Samen met de twee andere bikers, die zeiden dat er nog twee op komst waren, me te goed gedaan aan stukjes banaan, partjes appelsien en sportdrank.  Ik ben dan nog voor dit tweetal weer vertrokken en heb het niet meer weergezien, evenmin als de twee anderen waarop ze nog schenen te wachten!

Na de stop ging het de Dendermondse Brug over en een eindje over een drukke baan richting Grembergen.  We doken er een volgend speelbosje in waar een parcours was uitgezet op de oever van de Schelde.  Een zompig graspad op een dijk naast een gracht bracht me tot in de Grootbroekstraat in Grembergen.  Op dit graspad diende ik uit te wijken voor een voederbak en drinkplaats die op een aanhangwagen midden op de dijk was neergepoot ten behoeve van de schapen en de lammeren in de naastliggende weide.  35 km.  Ik reed toen in de nabijheid van het Gremberger Broek aan de Schelde.  Een paadje leidde me tussen de bomen evenwijdig met een grote baan die in de hoogte lag en waarvan ik dus niks kon zien, enkel kon horen.  Aan het einde ervan werden we de hoogte in gestuurd om te arriveren in de brede grasberm naast de Rijksweg die vanuit Sint-Niklaas naar Dendermonde loopt en via dewelke ik daarstraks met de auto naar de start was gereden.  Vanaf 37,50 km reden we hier een tijdje over een zompig grasspoor in deze berm langsheen deze weg.

Het ging weer rechtsaf naar beneden toe in de richting van een graspad en een lange track recht op recht tussen twee rijen bomen.  Aan de linkerkant de Rijksweg en rechts van me een brede gracht waarachter een betonbaantje.  De ondergrond lag er zompig bij, maar het pad was berijdbaar, in tegenstelling tot de vorige editie toen er geen beginnen aan was.  Toen lag het er zo slijkerig bij dat ik van pure ellende een plek opgezocht heb om de gracht over te kunnen steken om op het betonbaantje te kunnen rijden!  We werden linksaf weer naar boven gestuurd waar kon gekozen worden tussen gemakkelijk, wat al steil genoeg was, en extreem over een nog steiler kronkelend paadje, om weer op de Rijksweg uit te komen.  Op 39 km van de start kruisten we op een brede asfaltstrook naast de Rijksweg de Schelde via de Vlassenbroekbrug.  In de verte zag ik achter mij een fietsend gezin met kleine kinderen de brug op rijden.  Tot 40 km ging het dan over het fietspad langsheen deze grote baan richting Lebbeke waar ik op een drukke kruising de verkeerslichten genegeerd heb omdat die ostentatief voor mij op rood bleven staan, ondanks op de knoppen te drukken!  Na afloop zou ik de plek met auto op weg naar huis weer passeren.  Eens die kruising voorbij ging het rechtsaf een kasseibaantje op en doorheen een woonwijk van Sint-Gillis op 41 km.  Een assenweg naast de afsluiting van een bedrijf bracht me tot voorbij de voetbalvelden van FC Lutterzele.  42 km.  Van hieruit ging het door de straat Hoeksken in heraanleg.  Ter hoogte van de spoorwegovergang in de Winningstraat aan de rand van Sint-Gillis trof ik de derde splitsing tussen de 35 km en de 58 km op 43 km van het vertrek.  Ik herinnerde me deze plek van vorig jaar!

Het ging de spoorweg over en linksaf.  Ik kwam er nog twee tegenliggende bikers tegen die de extra lus allicht net achter de rug hadden.  Een brug onder en verderop rechtsaf een zandweg vol plassen in.  Deze zandweg liep vlak naast een drukkere baan die in de hoogte op een berm lag, zodat je er niets van te zien kreeg.  Helaas lag er op een drietal plekken ferm sluikstort dat er door onverlaten van de weg af was neergekieperd.  Bouwpuin en een afgedankte kast.  Onbegrijpelijk in deze tijden!  Het pad liep tot vlak voor een (andere) spoorweg, volgens de kaart op de grens met Lebbeke, en boog naar rechts af onder de rijbaan die er via een brug het spoor kruiste.  Ik meende mij van vorige keer te herinneren dat het aan de andere kant weer evenwijdig met de weg was in de richting van waaruit we kwamen.  Maar ik trof er geen pijl en de landbouwweg lag er uiterst modderig bij met grote plassen.  Niet uitnodigend dus om er in te rijden.  Eventjes verder gereden over asfalt, maar geen pijlen meer te zien.  Daarom achtte ik het raadzamer van via de gekomen weg weer terug te keren, vermits ik wist dat we weer aan het spoor in Lutterzele zouden arriveren.

Het spoor weer over om er dan evenwijdig mee in de richting van Sint-Gillis te rijden.  Het landelijke wegeltje eindigde tussen enkele huizen die uitkijken op het spoorwegemplacement op de rand van Sint-Gillis.  Van daar trof ik een fietsweg door de velden en evenwijdig met een enkelsporige spoorlijn met aan mijn rechterkant het schijnbaar nog gloednieuwe Sint-Blasiusziekenhuis, aan het zicht onttrokken door hoge begroeide zandbermen.  Het ging linksaf het spoor onder via een bruggetje, voorzien van een mensluis op het Ros Beiaard Ruiternetwerk, een door paaltjes geblokkeerde doorgang die enkel paarden, fietsers en wandelaars doorgang biedt.  49,50 km.  Er volgden servitudes doorheen een soort park en rond een vijver tot aan een appartementsgebouw aan de rand van de bewoonde wereld van Dendermonde en dat uitkijkt op nog een vijver met aan de kant ruïnes van oud metselwerk.  Een bordje toonde dat ik me in het natuurgebied Kalendijk bevond. Van tussen de bomen kreeg ik zicht op de gerestaureerde Mechelse Poort op de andere oever van de gracht en de restanten van vervallen en overwoekerd metselwerk van wat ooit een spoorwegbrug moet geweest zijn.  50,75 km.  Er volgden met houtsnippers bedekte paadjes tijdens een lusje door Kalendijk.  Ik werd dan over de overstroomde dolomietpaadjes van een park gestuurd rond een aantal waterpartijen om de eveneens gerestaureerde Brusselse poort te bereiken op 52,50 km van het vertrek.  Het ging eventjes een drukker gedeelte van de stad door langs huizen en flatgebouwen die gedoopt werden met namen van personages uit de Jommekesboeken, langsheen het spoor in de Diepestraat en de Wastijnestraat in.  Om dan naar een naast een groezelige fabriek gelegen blubberspoor gestuurd te worden waar we verwelkomd werden met een bordje waarop een foto van een stukspringende lamp met de vraag “Is uw licht al uit?”.  Wat een zooi op die plek!  We reden er opnieuw in de richting van Denderbelle.  Vanaf de straat ging het een kasseibaantje op, de Donaustraat, op 56 km van het vertrek!  Achter mij dokkerde ook een oudere man met zijn gewone fiets over de kinderkopjes.  Ter hoogte van een huis in verbouwing sloeg het parcours rechtsaf een vettig weidepad in en bereikte ik het “testparcours voor dempers” van kort na de start!  Linksaf tussen de struiken bereikte ik na 58 km en met een grote zucht van verlichting weer de sportterreinen van de rugby!

Ik zag mannen in de weer met de opruim van de bikewash!  Het was intussen ook al 15.15 u!  Ik ben binnen niks meer gaan drinken omdat ik verlegen was van te moeten tonen dat ik zo tergend lang onderweg was geweest!  Ik heb trouwens geen connecties met de rugby en de Goodfellas zullen onderweg geweest zijn voor het ophalen van de pijlen.  De pijl aan mijn geparkeerde auto was inmiddels weg.  Want bij gebrek aan parking had ik mij achter een boompje en lantaarnpaal weten te wringen.  Die kerels zal ik de komende lente en zomer allicht nog wel eens ontmoeten.  Tijdens het opladen van mijn beslijkte bike nog twee energierepen soldaat gemaakt om weer op krachten te komen.  Want ook al durf ik wel eens beweren dat Oost-Vlaanderen minder mountainbikewaardige troeven in petto heeft dan andere streken, dit is een van de zwaarste tochten op mijn jaarlijks palmares!  Omwille van de modder nadat het de afgelopen week toch enkele avonden ferm geregend had en de technische lusjes die niet zo aan een pannenkoek als ik besteed zijn!  Ik houd niet zo van eerder kunstmatig aangelegde trajecten met korte bochtjes rond bomen of klimmetjes gecombineerd met bochtjes, terwijl anderen daar soms net wel van houden.  Ik zou deze tocht eens willen rijden in de zomer, in droge omstandigheden, want dat kan soms een wereld van verschil maken!  De Goodfellas hebben in elk geval de verdienste om er in te slagen van een toertocht in elkaar te steken in het gebied tussen de Dender en de Schelde aan de rand van een grote stad en er een aantal stukjes in te steken waar de technisch begaafde rijder zijn gangen kan gaan en vermoeid kan thuiskomen!  De afpijling was duidelijk en de algemene organisatie in orde.

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be en op m'n website mtbwijzer.be!

Toertocht (15-30-40 km) van WTC 't Pedalleke te Essen-Wildert op zondag 26-02-2014.

Omdat ik daags voordien naar een feestje met drankje en hapje van een collega die vijftig jaar was geworden geweest was en ik daar mee de deur had gesloten, was de nacht weer maar van zeer korte duur geweest!  Om drie uur te bed en om zeven uur was ik alweer op!  Wakker worden duurt dan altijd lang zodat het al 8.30 u was eer ik van thuis uit met de bike vertrok richting Essen-Wildert.  Vanaf Kapellen dien ik enkel maar de paden en de straten te volgen die evenwijdig lopen met de spoorlijn van Antwerpen naar Essen en Roosendaal.  Enkel vanaf Heide-Kalmthout dien ik even van het spoor af te wijken om vanaf de stopplaats Kijkuit weer een reeds aangelegd stuk van de fietsostrade Antwerpen-Essen te kunnen volgen tot in Wildert.  Zonder enig zoeken arriveerde ik na een uur in de stokoude feest- en toneelzaal achter het Café De Volksvriend.  Alleen die zaal loont al de moeite van hier eens te komen rijden!  Er was nog redelijk wat beweging in en om de zaal.  Ondanks de grote concurrent in Mol-Wezel kon deze tocht op de nodige belangstelling rekenen.  Aan de start trof ik m’n clubmakkers Davies, Bart en Ivan.  Me ingeschreven voor de luttele som van drie euro en om 9.45 u kon ik van start gaan.

Het ging de straat uit in de richting van de spoorweg en in plaats van zoals vroeger rechtsaf te slaan voor de overweg, dienden we deze nu te kruisen en reden we aan de verkeerslichten rechtdoor de Steenovenstraat in en het dorp uit.  Door de iets andere start bereikten we aldus op een andere wijze de toegang tot de Wildertse Duintjes.  Dat is een klein heuvelachtig bosgebied dat doorsneden wordt door talloze paadjes en tracks en bijgevolg een speeltuin voor mountainbikers waar we van 1,50 km tot 3 km konden van genieten.  Het is altijd leuk rijden daar en elke zichzelf respecterende toertocht in deze omgeving neemt deze plek op in het parcours.  We verlieten de Wildertse Duintjes over een pad met steenslag en reden er door een bosgebied waarin langs de onverharde wegen toch bebouwing staat.  Zogezegde buitenhuizen die echter als permanente woning in gebruik zijn!  Het ging dan een asfaltbaantje op met twee haakse bochten.  Vorig jaar reden we deze tocht in sneeuw en ijs en gingen er in de eerste bocht verschillende bikers onderuit!  Nu was het weer mild en konden we zelfs al proeven van de lente.

We passeerden na 6 km het in de verte gelegen college van Essen met het immens grote heiligenbeeld op de kerktoren.  Er weerklonk muziek en er stonden vlaggen in een naburige weide.  Daar moet één of andere manifestatie gepland geworden geweest zijn.  Van het asfalt ging het een veldweg op.  Twee edities geleden heeft één van m’n clubmakkers hier nog een Nederlandse biker voortgeholpen.  Die man had zijn lekke band vervangen, had vastgesteld dat hij zijn pompje vergeten was en durfde niemand tegenhouden om naar een pompje te vragen!  Intussen al twee jaar geleden en het staat me nog steeds voor de geest!  Na de veldweg trof ik op 7 km een splitsing waar de kidstoer zich losmaakte van de 30-40 km.  Een natte veldweg vol te omzeilen plassen voerde met tot aan de kerk van Essen-Hoek, een godvergeten gat op de Belgisch-Nederlandse grens.  8 km.  Even gaan kijken op het kerkhof waar mijn collega en makker begraven ligt.  Zijn broer had ik vlug gevonden, maar net toen ik het wilde opgeven spotte ik het graf.  Hij rust er vredig onder een boom.  Ondanks het feit dat hij zo oud was als mijn vader kon ik het goed met deze mens stellen.  Ik ben blij dat ik nu weet waar hij ligt.  Hoe ouder een mens wordt, hoe meer vrienden en bekenden uit uw leven verdwijnen.  Maar dank zij de bike kom ik er soms ook nieuwe tegen waarmee het klikt.

Aan de kerk staan altijd twee seingevers, ook al is daar weinig verkeer.  Via de Bergsebaan ging het een veldweg in, droog maar met zeer grote plassen.  Via dit pad bereikten we de Belgisch-Nederlandse grens ter hoogte van de Vleetweg en de Hollandsedreef op bijna 11 km van de start omstreeks 10.30 u.  Van hier was het ferm stompen geblazen op een door landbouwvoertuigen gehavende natte veldweg met de wind tegen tot aan een volgend landelijk asfaltbaantje.  Via de Moerkantsebaan bereikte ik met nog redelijk wat anderen de Weg naar Wouw op de plek waar de baan splitst in de richtingen naar Wouw en naar Bergen-op-Zoom even voorbij het centrum van het Nederlandse Huijbergen.  Daar voelde ik plots de hete adem van Jean-Paul in mijn nek!  Met hem had ik de laatste dagen van 2013 doorgebracht tijdens een onverwacht weekendje in het Nederlandse Nijverdal om er de toertochten van Groenlo, de nightride van Nijverdal en de toertocht van Hattemerbroek te rijden.  Het ging rechtsaf de Walsestraat in om er halverwege op het kruispunt met de Overbergseweg de splitsing te krijgen tussen de routes van 30 km en van 40 km.  Het trio snelle jongens dat me daarnet voorbijgevlogen was, de derde in een smetteloos wit mooi fietspak, gingen de richting van de 30 km uit, wij twee rechtdoor in de richting van het bos voor de langste route.  Jean-Paul voelde zich niet in vorm en zat verveeld met het feit dat hij zijn maat Guy had moeten lossen en hoopte dat deze niet te lang op hem zou moeten wachten, maar ging toch mee de 40 km op.

We doken het bos in en kregen enkele leuke paden met bultjes op en af voor de wielen.  Samen genoten we van 14 tot 16 km van de paadjes en tracks in de bossen van de Kooiheide.  Helaas reden we zowel rond de Tiestenberg als rond de Nootjesberg in plaats van er over gestuurd te worden, wat niet wegneemt dat de gevolgde bospaadjes de moeite waard waren.  We kwamen weer uit het bos tevoorschijn op de Overbergseweg.  Ter hoogte van de Overbergse Hoeve op het kruispunt met de Weg naar Wouw werden we door twee seingevers naar de andere kant geholpen.  Jean-Paul wist nog dat hier de bevoorrading had gestaan van de toertocht van ATB Team Sirocco vanuit het Café Non Plus Ultra te Woensdrecht.  Hier hadden we elkaar toen gezien op 24 november 2013.  We reden door de Buurtweg en de Schoeliebergseweg, langsheen de Pilberg met zijn zanderige helling in de verte, om via een graspad de Vijverstraat te bereiken.  Ook hier reden we de toegang tot de Pilberg gewoon voorbij.  We arriveerden aan het “groene poortje” waar het beeld van de heilige Teresia staat nabij het voormalige klooster van Huijbergen en reden de Staartsestraat in.  In een bocht met kruispunt ging het linksaf om de bevoorrading te bereiken die op dezelfde plek was opgesteld als tijdens de vorige edities, voor een poort op de oprit naar een weide toe.  Ze kwam op 19 km van de start omstreeks 11.00 u.

Er viel aan de bevoorrading niet veel meer te verhapzakken buiten sportdrank en peperkoek.  Dat had iets meer mogen zijn.  Jean-Paul had geen geduld want wou Guy weer proberen bij te benen en is alleen vertrokken.  De plek nodigde trouwens niet uit om er lang te blijven staan.  De stop stond zo goed als op de Belgisch-Nederlandse grens en we reden daarna dan ook een grenspaal voorbij om direct een splitsing te treffen tussen de routes van 30 km en van 40 km ter hoogte van de Groenendriesstraat (Kalmthout) op 19,50 km van het vertrek.  Voor de lange toer ging het rechtsaf een asfaltbaantje op dat ter hoogte van een schuur met een in de hoogte verstelbaar dak, overging in onverhard en de bossen van de Staartse Heide in dook.  Daar liggen vele paadjes die doorheen de bossen en over meer open terreinen gaan.  Ook de tochten vanuit Kalmthout doen deze plek vaak aan.  Ik kreeg er te maken met een biker die in mijn wiel bleef hangen.  Op 21 km kregen we een knappe singletrack op onze route, gevolgd door zandpaden en tracks die ons doorheen de bossen en over de open ruimten tot aan de ingang van het caravanpark Staartse Duinen brachten.  Hiermee hadden we een mooi stukje van de rit achter ons.  Mij verlost van mijn achtervolger door er even aan de kant te gaan staan.  23 km om 11.30 u.

Vanaf de camping Staartse Duinen reden we rechtdoor over een zeer lange zandweg van Huijbergen weg, eerst door het bos, daarna over een open en zanderige heidevlakte.  Ter hoogte van de plaats waar we opnieuw een dennenbos bereikten herkende ik de plek waar ik op 27 oktober 2013 samen met anderen had staan schuilen voor een hevige stortbui tijdens de toertocht van de Hoekse Trappers vanuit het college van Essen-Hoek.  Daar kwam toen een biker toe met op zijn broek publiciteit van KBC en die kerel wilde mij nadien maar niet inhalen omdat hij last had van krampen in zijn benen!  Ik houd er niet zo van dat men achter mij blijft rijden.  Daar waar het pad linksaf het bos in ging stond een immens grote plas over de ganse breedte van de doorgang.  Op 24,50 km doken we er weer een dennenbos van de Staartse Heide in.

Op één van de vele paadjes in de bossen van de Staartse Heide haalde SilverFokske me in en de rest van de tocht hebben we in elkaars gezelschap gereden.  Dat was plezant, want meestal rijd ik het grootste deel van de toertochten alleen.  Tot ruim 29 km konden we genieten van de paadjes op de Staartse Heide waarbij we omstreeks 27 km in de buurt van de Groenendriesstraat reden op een plek waar ook andere tochten passeren.  We verlieten de speeltuin via een veldweg die ons tot aan de rand van Kalmthout-Hoek leidde om daar een splitsing te vinden tussen de ritten van 30 km en van 40 km op 29 km van de start.  Voor de langste rit ging het rechtsaf richting de Kalmthoutse Heide.  Tot 33 km reden we over het asfalt van de Verbindingsstraat doorheen het meest bekende stuk van de heide dat door de noodlottige brand op 25 mei 2011 werd verwoest.  De sporen van de heidebrand zijn nog altijd zichtbaar, ook al worden de verbrande stronken van de nadien gerooide dennen door hoog gras aan het zicht onttrokken.  De zandheuvels waarop ooit dennen groeiden liggen er nu kaal bij.  Het zal nog wel enkele jaren duren eer daar weer bomen groeien.  Op het asfalt kregen we het gezelschap van een grote groep wielertoeristen met hun koersfiets, allemaal in hetzelfde pak gestoken.

Ter hoogte van de Kastanjedreef ging het linksaf een onverhard bospad in waar we nog het gezelschap genoten van enkele andere late bikers, waaronder eentje met een opvallend fluojasje en dito overschoenen.  Er marcheerden daar ook groepjes wandelaaars.  Links van ons lag het grote bekende Stappersven.  Na een bocht ging het rechtsaf van het ven weg om een woeste bosdreef in te rijden waar zich naast de stammen van de imposante bomen in de loop der jaren smalle tracks hebben gevormd.  Even later passeerden we het eenzaam in  het bos gelegen jachthuis na 35,75 km.  Ik vermoed dat het een onderkomen is van Natuurpunt dat het Stappersven in 2010 aankocht.  Het ging rechtsaf het natte maar knappe bospad in hetgeen ons weer tot de meer bewoonde wereld voerde in de omgeving van het college van Essen.  Ondanks het intussen gevorderde uur was daar nog steeds een seingever op post die ons liet oversteken naar de Velodreef toe.  Vanaf hier bereden we opnieuw de onverharde dreven langs dewelke grote chalets in de bossen werden opgetrokken.  Het was zaak van er onze blaas nog eens te ledigen alvorens we Wildert-city zouden bereiken!

We arriveerden op het kruispunt waar ik vanochtend bikers had zien naderen op het ogenblik dat ik de Wildertse Duintjes had verlaten.  Dat moeten er dus geweest zijn die de rit toen al bijna achter de rug hadden.  De tocht werd afgesloten in de Wildertse Duintjes waar we nog een aanzienlijke afstand konden bollen over de leuke singletracks die zich door dit bos slingeren.  Omstreeks 12.30 u waren we na 40,50 km weer aan De Volksvriend.  Vermits we beiden nog met de fiets huiswaarts moesten, had het weinig zin gebruik te maken van de bikewash.  De bikeparking was niet bewaakt, maar ik had een slot bij waarmee ik onze fietsen kon vastleggen.  Er was nog redelijk wat beweging, maar tegen dat we goed en wel met onze kuip bruine aan tafel zaten, begon de zaal toch stilaan leeg te lopen.  Vanaf het podium werden de aanwezigen door een aantal kinderen bestookt met vliegers die ze gevouwen hadden van de achtergebleven flyers!  Vooral de folders van Pek en Slik leenden zich daartoe uitstekend!  Hilariteit toen de vliegers terechtkwamen in de een of andere zijn pint, onder anderen in de mijne!  Het is een wonder dat de gordijnen die het toneel afschermden het luchtgevecht overleefd hebben!  Toen de flyers opgebruikt waren vonden de kinderen er niet beter op dan bierkaartjes in de zaal te keilen!  Totdat ze door hun vader in fietspak werden meegenomen nadat diens laatste slok bier zijn keelgat was gepasseerd.

Ondanks het feit dat SilverFokske nog elders werd verwacht, op een ontbijt dat voor hem eerder een late brunch ging worden, zijn we toch nog een klein uurtje in de merkwaardige zaal blijven zitten.  Een oude zaal met spiegels op de pilaren, daterend uit Jezukes tijd, waar in lang vervlogen tijden menig Wilderts huishouden zal zijn gesticht na een dansavond.  We verdachten zelfs de iets oudere Van Trier Bosduiner, die alleen aan een tafeltje in onze nabijheid had gezeten, er van een romance te hebben willen beginnen met de bonnetjesverkoopster toen we merkten dat hij zijn tafeltje ingeruild had voor de stoel naast de hare!  Dan liep de zaal ineens zeer snel leeg, werden de vouwstoelen dichtgeklapt en konden we de prijs van de laatst aanwezige deelnemers in de wacht slepen!  Buiten afscheid genomen van SilverFokske waarna elk zijn eigen weg ging richting thuis.  Voor mij deze keer langsheen het spoor tot Heide-Kalmthout en via de Canadezenlaan en de Grensstraat naar Putte om mij daar op de Belgisch-Nederlandse grens nog eens te goed te doen aan een gebraden halve kip van het kraam dat er elke zondag postvat.  Ik hoef mijn bestelling zelfs niet meer te doen, want tegen dat mijn fiets geparkeerd is en ik mijn handschoenen uit heb zit de kip al verpakt in de zak!  Het is een druk kruispunt en ik heb er altijd lol in van de chauffeurs vanuit hun auto te zien kijken naar die kipetende mountainbiker!

Met lood in de schoenen na een wel zeer korte nacht verder huiswaarts via het kasteel Ravenhof en de zeer lange landelijke baantjes door de winderige open polders van Stabroek en Hoevenen.  Er waren veel mensen op wandel.  Allemaal buiten gekomen op deze zonnige zondag.  Thuis vroeg het me meer moed dan gewoonlijk om aan de schoonmaak van de fiets te beginnen.  Maar ik had me reuze geamuseerd op deze zonnige winterdag met milde temperaturen met als extraatje van onderweg enkele bekenden te treffen.  Het is jammer dat de mannen van ’t Pedalleke jaar na jaar de heuvels van Huijbergen links laten liggen op hun toertocht die altijd hetzelfde parcours volgt, maar dat kon voor mij de pret niet drukken.  Met uit en thuis toch goed voor een dikke 80 km!

Jari zorgde voor de rit op Google-Maps: klik hier!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mtb-you.nl en op mountainbike.be en op mtbwijzer.be!

Toertocht (15-25-37-48 km) van MTB Team De Jachthoorn te Lichtaart op zondag 16-02-2014.

Het leven kan toch zwaar zijn wanneer men nooit eens kan uitslapen!  Niet tijdens de week, want dan moet je werken, en niet tijdens het weekend, want dan kan je biken!  Ik had me nochtans graag nog eens omgedraaid toen de wekkerradio begon te spelen!  De opties waren Kalmthout-Achterbroek en Lichtaart, beide tochten nog nooit gereden.  Althans, zo dacht ik, want toen ik in Lichtaart arriveerde en de plaats van de start zag, wist ik dat ik hier ooit al was komen rijden, vermoedelijk zelfs al meer dan eens.  Het was toch al enkele jaren geleden, meer bepaald in 2011.  Op 27-07-2008 ben ik ook vanaf dezelfde plaats vertrokken, maar dat was een tocht van WTC Lichtaart.  Die dag won Gert Steegmans de slotrit van de Ronde van Frankrijk die dat jaar gewonnen werd door Carlos Sastre!  Bij het naar huis rijden stond in Merksplas een villa in brand (camouflage van een misdaad en moord)!  Dat alles staat vermeld in mijn mountainbikedagboek!  De tocht vanuit Kalmthout-Achterbroek heb ik gereden op 19-02-2012!  De jaren vliegen snel voorbij!

Het was meteen duidelijk dat deze tocht op veel belangstelling kon rekenen, want ik was niet de enige die nog toekwam.  Al op de parkeerweide hoorde ik een bekende stem en kreeg ik Peter uit Bertem te zien en dat moet van eind de zomer geleden zijn!  Hij had een mij onbekende maat bij en binnen zat Marcel op hen te wachten.  Aan en in de kantine stond ook een grote delegatie Bierbikers.  Vlaams-Brabant was in ieder geval al goed vertegenwoordigd in de Kempen.  Me ingeschreven en om 09.45 u was ik op pad.

De tocht ging van start over landelijke betonwegen vanaf de sportvelden met op 1,50 km een kort intermezzo over een veldweg waar in het begin een aantal gigantische plassen stonden.  We dienden de grote baan te kruisen langs dewelke ik Lichtaart bereikt had en de plek aan dat brugje over een waterloop herinnerde ik me vaag van tijdens een eerdere deelname.   Er stonden seingevers om de bikers te laten oversteken.  Aan de overkant reden we het asfaltbaantje Harredonken op naast de waterloop, de Grote Kaliebeek.  Na 3,50 km doorkruisten we een woonwijk met lage witte huizen en reden eventjes doorheen de bebouwde kom een rusthuis voorbij om een asfalt fietspad in een bos te bereiken.  Daar troffen we de splitsing tussen de kidstoer van 15 km en de 25 km enerzijds en de 35-48 km anderzijds op 4,50 km van het vertrek.  Gekozen voor de langste routes.  In het bos dat we in reden trof ik natte bospaden en singletracks met op 7 km de (poging tot) beklimming van een immense zavelberg om een hoger gelegen singletrack te bereiken.  Daarna volgden eerder bredere zandwegen doorheen het bos.

Van 9 tot 10 km kreeg ik zeer natte modderige singletracks voor de wielen met vele bochtjes en bij wijlen grote modderplassen.  De regen van afgelopen vrijdag was hier nog lang niet weggetrokken.  Gisteren in Overpelt lag de ondergrond er ook veel natter bij dan gewoonlijk.  Het was er lastig rijden en uitkijken voor wortels.  Bovendien plakten er enkele snellere jongens aan mijn wiel en er was geen mogelijkheid om plaats te maken om te laten inhalen.  Op 12 km bereikte ik een plaats die Heerle heette en kon ik even op adem komen op verharde weg.  We reden opnieuw het bos in om er een splitsing te treffen tussen de kids-25 km en 35-48 km op 13 km van de start.  “Doorgaan verdomme”, riep een pummel achter mij toen ik vertraagde, terwijl de weg er zeker vijf meter breed was!  Direct na de vorige troffen we op 13,50 km al een volgende splitsing tussen de 35 km en de 48 km ter hoogte van een spoorweg die er doorheen het bos kwam.  Het ging evenwijdig met de spoorweg tot aan de rand van het bos op de grens met Poederlee waar we de overweg namen om aan de overkant het grondgebied van Herentals binnen te rijden via het betonbaantje Hulzen.  15 km om 11.00 u.

Op een plek waar ik diende uit te wijken voor een grote plas op een bospad hoorde ik plots iemand m’n naam roepen.  Het bleek Jos K te zijn.  Korte tijd samen gereden tot aan de plek met de wortelklim die ik herkende van een foto die op het forum was gepost.  17 km.  Na deze kaalgekapte plaats bereikten we knappe singletracks met plezante bultjes in een bos op het parcours van een vaste rode route.  Hier en daar kregen we af te rekenen met een vettige strook.  Een kilometer verder reden we voorbij de rand van een zandvlakte waarop de grote toeristentoren van Herentals staat.  Er volgden knappe singletracks op en in de buurt van het vaste parcours tot aan de wortelafdaling naast het kerkhof van Herentals naar de spoorweg toe.  20,50 km om 11.30 u.  We kruisten het spoor aan de overweg om linksaf even langsheen een drukkere weg te rijden om zo de Lavendelweg in te slaan.  Dit is een straat die naar het bos toe klimt en waarlangs villa’s van rijke mensen staan.  Er stond een knap lapje grond te koop van waar je met je bike zo het achterliggende bos kan in rijden.  Je moet er wel 300.000 euro voor neertellen!  Dat zal voor over 300.000 jaar zijn vrees ik!  Omstreeks 23 km reden we doorheen een knap landschap met dennenbos en een stuk open heide.  Hier volgde een mooi stukje van de toertocht doorheen stroken bos en heide en waarop we ook enkele kuitenbijters te verwerken kregen.

Na de doortocht van deze mooie omgeving bereikte ik de bevoorrading op 26,50 km van het vertrek met sportdrank, fruit, wafels, koeken en chocoladen staafjes waarvan ik me afvroeg waar die verkocht worden.  Het is misschien een zegen voor mijn pens indien ik het niet te weten kom!  Er was nog beweging, maar de grote meute was intussen al gepasseerd.  Het was trouwens al exact middag!  Ook na de stop ging het feestje nog verder met een knappe droge singletrack met leuke bochtjes en zandwegen door dennenbos en heide tot aan de plaats waar de kidstoer zich afzonderde van de 25-35-48 km op 28 km van het vertrek.  Nog 20 km te gaan!  Op 30 km was het even te voet om een grote vlakte met mul zand te kruisen.  Aan de beelden op de sites te zien moet daar een fotograaf gestaan hebben, maar die heeft het niet kunnen opbrengen van op mij te wachten!  Het is een troost van op de foto’s te zien dat ik niet de enige was die er moest wandelen!  We verlieten er de heide om meer gemengd bos met een minder zanderige ondergrond in te rijden.  Even later kregen we een klim in een prachtige holle weg voor de wielen waarvan ik niet wist dat ze in de Kempen bestonden!  In enkele lussen werden we vervolgens een aantal zware hellingen op gestuurd.  Eens daar voorbij splitste de 48 km zich af van de andere routes op 31 km van het vertrek.  De rijders van de langste toer werden er een diepe zandput in gestuurd.  Twee jonge gasten, dertigers schat ik, doken er juichend in, terwijl ik zelf op zoek ging naar een chickenway.  Naar benden was geen probleem geweest, maar als die twee jonge knapen niet rijdend tot boven geraakten was het voor mij zeker niet te doen!

Direct na de zandput kwam er nogmaals een splitsing tussen de 48 km en de rest.  Een bordje meldde dat we een lusje van 4 km op reden over het trainingsparcours van Nijs, Albert en Wellens over de zogenaamde Witte Bergen.  Wat kon ik als pannenkoek komen doen op het parcours van de koningen van het veldrijden?  Wel, eigenlijk ging het me nog niet zo slecht af!  Slechts twee keer voetje aan de grond!  Ik heb er nog al gereden en ik meen er zelfs ooit eens door fotografe Connie op de gevoelige plaat te zijn vastgelegd!  Het betreft een cyclocrossparcours dat uitgezet is met zwarte pijlen.  Enkel open in de winter, van oktober tot februari.  In de zomer worden de paaltjes weggehaald, dixit Zandduivel op het forum.  Het was in ieder geval een knappe en boeiende lus met al die beklimmingen van de zandheuvels waar op 34 km een einde aan kwam op dezelfde plek waar we begonnen waren.  12.50 u.  Zelfs vlak na deze extra lus kregen we nog een plezant en eerder technisch stukje op en af over een mulle singletrack met wortels, bochtige klimmetjes en korte afdalingen.  Voor de kinderen en mindere goden was een “gemakkelijk” alternatief uitgezet.  Het feestje eindige met de oversteek van een grote baan (Herentalsesteenweg?).  35 km.

Het ging de Bekenbaan in richting bos en velden in Lichtaart om zo de holle Weygenberg in te rijden, een stukje onverharde weg waar enkele knappe villa’s in de hoogte gebouwd staan.  Nadien reden we over enkele servitudepaadjes tussen tuinen en achter de tuinen van een aantal nieuwgebouwde woningen die nog niet in gebruik waren.  Na een oversteek kwam er een splitsing tussen de kidstoer en de andere afstanden op een smal paadje tussen struikgewas.  Vanaf hier deden we enkele knappe stukken aan van de vaste routes van Herentals-Kasterlee in het bosrijke Hukkelbergen.  Ik kreeg er af en toe wel af te rekenen met ferm vettige stroken.  In een bos met buitenverblijven reed ik een geel geschilderde koterij uit betonplaten voorbij, ’t Boslicht, een afgelegen kampplaats in Koningsbos te Kasterlee-Goor waar de bevoorrading van de tocht van de Wielertoeristen Kasterlee staat opgesteld.  Al meermaals gereden!  Even later trof ik een splitsing tussen de 25 km en de 35-48 km op zegge 40 km van het vertrek en op het parcours van de vaste route.

Nadat ik vanuit de zandweg de oversteek van een asfaltbaantje in het bos gemaakt had, dook ik een soort parkdomein in over een tapijt van gevallen bladeren tussen imposante bomen.  Daar kregen we enkele stevige klimmetjes voor de wielen.  We vervolgden de rit in de omgeving van het vaste parcours doorheen de bossen om uit te komen op de plek waar een hele strook bos gerooid werd voor de aanleg van een nieuwe tunnel voor de noord-zuidverbinding richting Geel ter ontlasting van het centrum van Kasterlee.  Toen ik hier op 5 oktober vorig jaar bij de hogergenoemde Wielertoeristen Kasterlee kwam biken lagen hier nog immense uitgegraven zandhopen die de werken aan het gezicht onttrokken.  Nu was alles weer dichtgegooid.  De tunnel wordt trouwens volgende week in gebruik genomen, er had onlangs een rampenoefening plaats.  Hij is 500 m lang en is gebouwd om het natuurgebied De Hoge Mouw te vrijwaren.  De vaste route loopt er vlak naast.  Ik ben benieuwd of er binnen afzienbare tijd bomen op de tunnel zullen groeien!

Knappe bospaden en singletracks leidden me doorheen De Hoge Mouw over diverse leuke bultjes op de blauwe vaste route tot zo’n 43 km.  Vanuit de Holle Weg dienden we de drukke Lichtaartsebaan te kruisen.  Een bordje kondigde er de laatste vier kilometers aan.  In het wortelklimmetje aan de overkant staken me nog twee bikers voorbij!  We konden er genieten van knappe singletracks in de bossen in de omgeving van de zandwegen Sint-Lutgardispad, Dressenstraat en Boskabouterpad waarlangs buitenhuisjes staan rond een kampplaats.  Ook tijdens de laatste 2,50 km volgden nog leuke droge singletracks doorheen het bos tot aan de onverharde bosweg Smallebroeken op 45,50 km.  Met de beloofde 48 km op het tellertje arriveerde ik om 14.00 u weer aan de sportvelden als laatste van deze tocht!

De bikewash met de handige zelfgemaakte statieven om uw fiets te plaatsen was nog operationeel en kwam goed van pas om de vuile fiets weer schoon te spuiten.  Nadat ik daar mee klaar was ruimde het meisje wiens foto vaak gebruikt wordt als illustratie bij artikels op mtb-you.be de wasplaats op!  Ik herinner me zelfs dat dit kind is komen rijden op onze eigenste (intussen voorlopig ter ziele gegane) nightride!  Ik meen trouwens daags voordien twee bikers van De Jachthoorn gezien te hebben aan hun bestelwagen toen ik me stond klaar te maken voor de toertocht van de Peltercrossers in Overpelt op zaterdag.  Vorig jaar zijn een aantal leden van m’n eigenste Papegaai Bike Team in Lichtaart komen rijden terwijl ik voor Bergen-op-Zoom had gekozen!  De Jachthoorn vond dat jammer, want hadden ook graag eens een verhaaltje over hun toertocht gelezen, wisten m’n makkers me achteraf te vertellen.  Dat is bij deze dan gebeurd!  In de kantine nog een frisdrank gedronken.  Buiten enkele Reetzweters was er niemand meer, alle bekenden ook naar huis.  Omdat er een groepje wielertoeristen binnen kwam waarvan een moet gedacht hebben dat zijn maten doof waren, roepen dat hij kon, de auto weer opgezocht.  Er stonden er nog vier op de weide.  Enkele jonge snaken die ik daarnet nog buiten aan de kantine had gezien waren met hun auto’s op de weide aan het spelen!  Slippartijtjes maken over het gras!  Ik heb uiteindelijk de wei als laatste verlaten.  Ik was goed moe ’s avonds!  Maar het was de moeite waard geweest na een perfect georganiseerde en afgepijlde toertocht in een bosrijke streek met veel afwisseling en enkele zeer knappe stukken.  Toch wel zwaar door de modderstroken na de regen van vrijdag.

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be en op m'n site mtbwijzer.be!

Toertocht te Lichtaart op 16-02-2014 door Svdragon77

Toertocht te Lichtaart op 16-02-2014 door Philippe Duthoit

Toertocht (10-23-33-40-52 km) van de Peltercrossers te Overpelt op zaterdag 15-02-2014.

Ik was nog niet zo lang geleden in Overpelt-Holven gaan rijden bij de Bokkerijders, maar aangezien er in die omgeving danig veel bos is, zien geen twee tochten er daar hetzelfde uit.  Dus op zaterdag nog eens naar ginder voor de toertocht van de Peltercrossers.  Het weer dreigde anders roet in het eten te zullen strooien na de regen op vrijdag en de aangekondigde storm die gedurende de nacht opstak.  Ondanks het feit dat ik eindelijk toch eens op tijd te bed was gegaan, werd ik dan omstreeks 01.30 u gewekt door de opkomende wind en het gerammel van al wat niet vast lag of hing!  Het voordeel was wel dat tegen de ochtend alles relatief droog geblazen was.  Thuis mijn fiets nog gaan ophalen en omdat Overpelt zo’n 95 km van de voordeur ligt, was ik pas om 13.30 u ingeschreven.

Zoals gebruikelijk ging het het bos naast de voetbalvelden in alwaar drie mannen stonden om de inschrijvingsbewijzen in ontvangst te nemen.  De hoop van hier zoals naar gewoonte een droog parcours voorgeschoteld te krijgen werd al snel de kop ingedrukt, want de tracks lagen er nat bij, bedekt met een pel modder.  De nog steeds felle wind had immers geen greep op de ondergrond in de bossen om alles te doen drogen.  De doortocht van het bos was bij aanvang kort en via het paadje met de wortels bereikten we de woonwijk Holven om na de oversteek van de kalme hoofdweg de veldweg rechtsaf te nemen die tot de Hunneberg leidt.  Daar doken we opnieuw de bossen in.  Na een bospad diende ik op 4 km een rustige baan (de Gortenstraat?) te kruisen die er dwars door de bossen loopt.  Op het bospad stonden hier en daar grote plassen die te omzeilen waren.  Op 5 km volgde het bekende korte lusje over een singletrack aan een kruispunt van boswegen om even verderop weer op die bosweg uit te komen en nadien de splitsing te treffen tussen de kidstoer-23 km en 33-40-52 km op 5,50 km van de start.  Een kilometer verder kwam de scheiding tussen de routes van 33 km en 40-52 km.  We reden toen in de omgeving van Het Hobos en de Groenstraat met in de verte de brug die de Groenstraat maakt over de Noord-Zuidverbinding.  7,50 km.

We doken er het “lichte bos” in, licht omdat de lage dunne dennenbomen en kale loofbomen langs de paadjes veel licht doorlaten.  Hier liggen vele paadjes die me voerden tot aan de oude grenssteen in Eksel op 9,75 km van het vertrek.  Linksaf en rechtsaf de Diestersebaan in om daar weer rechtsaf het volgende bos te bereiken.  Een leuke singletrack voerde me naar het paadje dat bezaaid ligt met grote wortels en langsheen een open plek in het bos leidt.  Even verderop trof ik midden in dat bos de splitsing tussen de routes van 40 km en 52 km op 12,75 km van de start.  Er stonden twee bikers, ik vermoed dat het Peltercrossers waren, die de omgeving daar in de gaten hielden.  Ik herinnerde me de plek uit eerdere deelnames.  Na een bospaadje kwam ik uit aan de rand van de bewoonde wereld van Eksel ter hoogte van het witte kapelletje van Vlasmeer aan de Weverstraat.  13,50 km.

We dienden de grote baan over te steken om weer het bos in te rijden over paadjes en tracks.  Omstreeks 14 km reed ik voorbij de afsluiting van een voetbalterrein en volgde een iets lastiger track in een zompig bos waar de singletracks en paden te lijden hadden gehad onder boswerkzaamheden.  Omstreeks 16 km reed ik er voorbij de voet van een grote hoogspanningspyloon die er midden in het bos staat.  In die omgeving kregen we enkele plezante heuvels voor de wielen.  Ter hoogte van de gebouwen van de autokeuring in Hechtel-Eksel dienden we de Eindhovensebaan te kruisen naar het bos aan de overkant op 17,50 km van het vertrek.  Een knappe singletrack leidde me op en af en met plezante bochtjes doorheen het bos om na deze genietbare kilometers opnieuw dezelfde baan te kruisen.  20,50 km.  Niets dan bospaden werden daarna deel.  Omstreeks 23 km kreeg ik een tijdje het gezelschap van Nico (Jinba Ittai).  Het was lang geleden dat we elkaar nog te zien kregen.  Hij had een druk weekend voor de boeg, want zou vanavond nog een nightride rijden met een zevental anderen.  De groep bleef slapen bij de op het forum bekende Lowie en zou daags nadien nog een rit rijden van 90 km!  Omdat een slak en Speedy Gonzalez geen goede combinatie is, Jinba Ittai is niet gewend van veel voorbijgestoken te worden, hield hij het na een tijd voor bekeken en stoof weg.  Ik wou dat ik ook zo snel kon vliegen!  Het zal nooit zijn en bovendien was het vandaag mijn dagje niet en kwam ik moeilijk vooruit!

Een bospad en singletracks brachten me tot aan de rand van een open veld in het bos op 25 km van het vertrek.  Er volgden niets anders dan boswegen tot aan de oversteek van nogmaals de Eindhovensebaan naar een bultje aan de overkant.  Een smal spoor bracht me naar een open veld midden tussen de bossen op 28 km.  Intussen was ik al twee plaatsen gepasseerd waar de bevoorradingen van andere tochten in deze streek opgesteld staan.  De ondergrond in het bos werd iets meer zanderig en op 30 km bereikte ik zoals te verwachten was de knappe singletrack met bochten en heuveltjes richting de Witte Berg.  Aan de voet van deze heuvel stond de bevoorrading opgesteld, maar voor we daarvan konden genieten stuurden de Peltercrossers ons eerst naar boven de helling op en er weer af.

De bevoorrading kwam op 31 km van het vertrek en het was inmiddels 16.00 u geworden.  Er stonden nog twee andere bikers.  Ondanks het late uur was er nog keuze genoeg uit fruit, kleine koffiewafeltjes, wafels en frangipanegebakjes.  De Peltercrossers, twee voor de bevoorrading en één in fietstenue, die nog aanwezig waren vermoedden dat ik stilaan de laatste zou zijn en dat zal wel zo geweest zijn ook.  Ze konden zo stilaan beginnen met het opruimen van de spandoeken en de rest van het materiaal.  Zoals te verwachten was werden we na de stop naar de achterkant van de Witte Berg gevoerd waar nog een tweede heuvel is die we op werden gejaagd.  Om langs de kant met losse zavel weer naar beneden te rijden, opnieuw naar boven op de eerste bult, naar beneden door zavel en kort weer naar boven.  Daarna doken we de naastliggende bossen in.  Elke zichzelf respecterende tocht in deze streek doet deze Witte Berg aan.

In de bossen rondom liggen ontelbare paden verscholen.  We reden eventjes op een pad waar het parcours zichzelf kruiste, de weg in twee verdeeld door een lint.  Ik bereikte een donker dennenbos op 35 km en werd er in de richting van de Ford testbaan gestuurd.  Daar staken me toch nog twee bikers voorbij!  Niets dan bospaden werden mijn deel.  Omstreeks 37 km bereikte ik na een zanderig pad de eerder technische singletrack met korte klimmetjes en afdalingen, gecombineerd met korte bochtjes rond boomstammen.  Die combinatie is niet zo m’n ding.  De ene keer rijdt het er al vlotter dan de andere.  Omdat ik al de hele rit vorm miste, ging het hier deze keer niet zo goed!  Ik ben er nog even aan de kant gegaan om een meer begenadigd biker te laten passeren en hij was meteen de laatste die ik vandaag te zien kreeg.  We reden later in de buurt van de testbaan en op het smalle paadje op de grens tussen bos en veld voorbij de metalen uitkijktoren, het is te zeggen een metalen ladder met zitje om reeën te observeren.  Een pad doorheen een strook bos bracht me van in de buurt van de omheining van de testbaan naar de zandgroeve van Lommelzand.  Daar trof ik een splitsing tussen de 23 km en de 33-40-52 km op 38 km van het vertrek.  17.00 u intussen!

Op de plek waar de singletrack in een bochtje raakt aan de asfaltbaan door Lommelzand werd mijn aandacht getrokken door iets dat lag te blinken in het mos.  Ik was er al bijna voorbij toen mijn hersencel me meldde dat het wel eens een gsm zou kunnen zijn!  Gestopt, afgestapt en opgeraapt!  Het was inderdaad een gsm en vermits hij nog aangeschakeld was kon hij daar niet lang gelegen hebben!  Vermoedelijk uit het achterzakje van een biker gevallen!  Wegens het late uur niet onmiddellijk verdere aandacht daaraan besteed en het toestelletje veilig opgeborgen in mijn rugzakje.  De vindplaats was op 40 km van het vertrek.  Een kilometer verder reed ik voorbij de eenzame manege en villa die enkele jaren geleden langsheen een zandweg naar Kattenbos gebouwd werd.  Als je daar links afslaat kom je vrij snel aan het voetbalveld van Lommel-Kattenbos van waaruit ook toertochten vertrekken.  Onlangs deze van MTB Kattenbos nog gereden op 25 januari.  Er wandelde nog een man met zijn hond.  Het ging rechtsaf een veldweg op die me tot aan het lange grasspoor bracht dat er evenwijdig loopt met de spoorlijn.  Er passeerde een trein.  Ter hoogte van de overweg aan een kruispunt van zandwegen ging het eventjes het betonnen fietspad op.

In de verte zag ik voor me bikers stoppen!  Ik vreesde al dat de pijlen werden opgehaald, maar dat bleek niet zo.  Het waren drie mannen die op zoek waren naar een verloren jongen.  Of ik geen kerel van dertien jaar had zien rijden!  Neen dus!  Achteraf gehoord dat deze jongen zonder opletten een biker had gevolgd die de richting van de 40 km was uitgegaan.  Hij moet afgepeigerd zijn toegekomen na één van zijn eerste toertochten!  De mannen succes gewenst met hun zoektocht en weer het bos in gedoken.  Ik reed weer eventjes naast de achter de dennen verscholen spoorweg en een trein stak me voorbij.  Omstreeks 43 km zag ik tussen de bomen door het kruispunt van de ringweg tussen Overpelt en Lommel en de baan Eindhoven-Hasselt.  Ik was dus niet ver meer van Holven, maar nog niet aan de aankomst!  Want in deze bossen liggen oneindig veel paadjes waarvan door de lokale clubs dankbaar gebruik gemaakt wordt.  Ik mocht anders wel voortmaken, want het begon donker te worden!  Rijden bij valavond heeft ook zo z’n voordelen, want op een boswegeltje kruisten plots twee reetjes mijn pad!

Ik diende nogmaals de grote baan Eindhoven-Hasselt te kruisen en aan de overkant trof ik een bordje dat de laatste vijf kilometer aankondigde.  Er stonden toen omzeggens 47 km op het tellertje.  De Peltercrossers wilden me niet laten gaan, want gedurende deze laatste kilometers kregen we alle hoeken en kanten van de bossen rond Holven te zien!  Singletracks en bospaden wisselden elkaar af en geregeld kwam ik eventjes uit op de zandweg die langs de randen van dit bos loopt met (vermoedelijk) de baan van Mol naar Lommel heel in de verte.  Het werd hoe langer hoe meer donker en zelfs in het bos naast de voetbalvelden en de woonwijk werden we nog alle kanten en alle mogelijke paadjes op gestuurd.  Ik was moe en er mocht nu wel zo stilaan een einde aan de rit komen!  Bovendien lagen de singletracks er hier vrij modderig bij, met op sommige plaatsen echte blubberstroken zodat de fun er voor mij zo stilaan af was.  De laatste vijf kilometer leken wel eindeloos te blijven duren!  Na 52,75 km was ik om 18.00 u weer bij af.  Ik had er verdomd lang over gedaan vandaag!

Ondanks het late uur was de bikewash nog operationeel en heb ik er samen met twee anderen nog gebruik van kunnen maken.  Daarna werd de zaak wel opgeruimd.  Aan de auto m’n fiets nog drooggemaakt met een vod opdat hij bruikbaar zou zijn voor de rit van morgen zodat ik dat thuis niet meer hoefde te doen.  De wind stond nog bijzonder hard zodat m’n fiets bijna omver werd geblazen.  Terwijl ik met dat werkje bezig was kwamen de twee mannen van aan de bevoorrading vaststellen dat ik toch de eindmeet had weten te bereiken.  Er lag zelfs nog de gratis curryworst op mij te wachten, maar ik wou liever eerst een douche nemen alvorens die zouden proper gemaakt worden.  Het water was er goed heet en zo konden bike en man proper weer naar huis.  Content dat bikewash en douches nog beschikbaar waren!  Mijn fiets naast de auto gelegd en mij in de auto ontfermd over de gevonden gsm waar ik gelukkig aan terugdacht.  Terwijl ik daarmee bezig was kwamen er twee mannen op wandel voorbij die zich afvroegen of die fiets bij mij hoorde, dan wel daar was neergegooid!  Ik zag hen staan twijfelen, maar ze durfden niet dichterbij komen!

Tussen de contactpersonen in de gsm gezocht naar eventuele nummers onder namen zoals “ik” of “mama” of “papa” teneinde de eigenaar op te sporen!  Bingo!  Toen ik de nummers van “thuis” en “ma” had genoteerd voor het geval de telefoon mocht uitvallen, begon het toestel te rinkelen met het nummer van “thuis”!  Toch raar als je dan opneemt!  De gsm bleek verloren te zijn bij een schuif- en valpartij van een man uit Bocholt!  Hij was blij dat het toestel gevonden was.  Vooral voor de er in opgeslagen nummers!  Afgesproken dat ik het in de parochiezaal Holheide zou afgeven.  Er waren toch nog Peltercrossers aanwezig waar ik het toestel bij kon achterlaten.  Eén van de leden uit Kaulille zou het terugbezorgen.  Ik kreeg zelfs nog de curryworst en een cola aangeboden en ben nog een half uurtje bij die gemoedelijke mannen gaan zitten voor een babbel.  De gsm raakte al snel weer terecht want een kennis van de man in kwestie kwam hem al ophalen.  Ik heb onderweg in het begin trouwens ook nog een verloren binnenband opgeraapt, netjes bijeengehouden door een elastiek.  Een smal exemplaar, vermoedelijk voor een cyclocrossfiets.  Het was 19.30 u toen ik Holven verliet voor de 95 km richting Antwerpen.  Zo laat ben ik nog nooit van een toertocht vertrokken!  Via Postel huiswaarts en onderweg de Paseo in Mol-Rauw nog bezocht voor een hapje.  Proper gewassen en met een vol buikje kon ik naar huis.  Zoals alle voorgaande edities was de toertocht van de Peltercrossers weer prima georganiseerd en konden we genieten van een parcours dat omzeggens volledig door de bossen liep.  Weer laat te bed en vroeg weer op voor de tocht op zondag in Lichtaart, het tweede pareltje van dit weekend!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be en op m'n website mtbwijzer.be!

Toertocht (15-27-40 km) van de school Berkenbeek te Wuustwezel op zondag 09-02-2014.

Het was een moeilijke keuze voor deze zondag vermits er op diverse plaatsen toertochten werden georganiseerd die de moeite waard waren.  Anderzijds waren de weersomstandigheden met regen en veel wind niet van aard om met plezier buiten te komen!  Omdat ik al ettelijke jaren voor de toertocht in Bergen-op-Zoom had gekozen en ik daar helaas altijd te laat arriveer op de splitsing voor de marathon van 90 km (als ik dat nog aan zou kunnen), vermits deze op een bepaald uur sluit, heeft deze keer het goede doel de overhand gehaald.  Want door de deelname aan deze toertocht vanuit Wuustwezel steunt men samen met de sponsors de school voor buitengewoon onderwijs Berkenbeek.  Een toertocht door een school is eens wat anders dan de gebruikelijke tombola’s of eetfestijnen om zaad in het bakje te brengen.  De ochtendstond had een weinig goud in de mond tegen een blauwe achtergrond, maar eens goed en wel op weg naar Wuustwezel kleurde de hemel donkergrijs en begon het te regenen.  Er woei bovendien een stevige wind die het koudegevoel nog versterkte.  Ik had compassie met de medewerkers die in weer en wind de parkeerplekken toewezen!  Het afladen van de fiets gebeurde in regen en wind.  De bike van de Nederlander die naast me geparkeerd stond woei tot twee maal toe tegen de vlakte!  Me ingeschreven in de sporthal van de school, m’n kaartje voor de tombola met als hoofdprijs een mountainbike in de doos gedeponeerd en om 9.15 u was ik op pad.

Zoals de vorige edities ging het over het schoolterrein en langsheen een nieuwbouw het achterliggende bos in.  De singletrack die zich daar tussen de stammen van dennenbomen slingert was blijkbaar onder handen genomen.  Er waren wat zandhoopjes aangelegd en kombochtjes getrokken.  Na het verlaten van dit dennenbosje doken we het natuurgebied Wolfsheuvel in waar we vergast werden op, rekening houdend met de weersomstandigheden, vrij droge bospaden.  We kregen er wel af te rekenen met felle wind.  Na 3 km verlieten we de strook bos waarna een veldweg ons tot de oversteek van de Kalmthoutsesteenweg voerde, beveiligd door seingevers.  Het ging het beton van het landelijke Ettingen op en na een afslag links op een asfaltbaantje trof ik na 5 km de splitsing tussen de 15-27 km en 45 km die er na afloop 40 km bleken te zijn.  Er reden er velen rechtdoor over het asfalt voor de kleine toer.  “Te slecht weer”, hoorde ik een aantal keren als reden.  Slechts twee andere gegadigden sloegen mee af voor de langste rit.  Voor de grote toer ging het rechtsaf de veldweg Slangenrit in.  Ik ben tijdens de rit nochtans geen slangen tegengekomen, tenzij aan de bikewash.  Het was er beuken tegen de wind in.  Omstreeks 6 km reed ik door een bosrijker gebied met bewoning en buitenverblijven.

De oversteek van een klein asfaltbaantje werd er bewaakt door een dame die er eenzaam weer en wind trotseerde terwijl ik er moederziel alleen rondreed.  Even verderop dook ik na op 4,75 km het domeinbos Noordheuvel in en kreeg er dan toch even het gezelschap van twee duo’s.  Eens dit bos met wandelvoorzieningen voorbij bereed ik landelijke wegen met bewoning in de buurt van de Staekboomseweg tot 9 km.  Toen ik daar even aan de kant ging staan op de kruising met Bleken kwamen er toch nog groepjes bikers voorbij.  Winderige veldwegen voerden me naar de Blekenheideweg en via de Deureindsedijk bereikten we na 12 km de Bredabaan nabij Gooreind-Wuustwezel.  De biker die me daarnet had aangesproken nadat hij gemorken had dat ik op zoek was naar aanwijzingen “voor in het verslag” verdween rechtsaf in de verte.  Na een uur rijden was ik nog niet ver opgeschoten!  Rechtsaf de Bredabaan op richting Gooreind.  Ik herinner me nog goed de editie van vorig jaar toen het zeer lokaal in deze streek gesneeuwd had en de wagens zeer rustig over deze weg reden.  Even verderop diende ik de Bredabaan te kruisen en ging het de Huikvenweg in.  Ook hier waren twee seingevers present.

Het asfaltbaantje ging over in een onverhard pad tussen de bomen en leidde ons naar het parkbos dat vroeger deel uitmaakte van het domein van het klooster van de zusters Franciscanessen.  Het nog vrij modern ogende klooster is, op de ontwijde kerk na, recent volledig met de grond gelijk gemaakt en heeft plaats gemaakt voor moderne nieuwbouw.  Daarin is het woon- en zorgcentrum Amate ondergebracht.  Ook het centrum voor palliatieve zorgen Coda Hospice huist in voormalige kloostergebouwen, maar dat was al jaren voor de afbraak het geval.  De kerk wordt ook verbouwd en daarin zou een horecazaak onderdak vinden.  Het park werd aangekocht door de Stichting Kempens Landschap, aldus de opschriften op enkele nieuwe zitbanken.  Vanaf 14 km konden we rijden over de paadjes in het kloosterbos waar enkele verloren gelopen beeldhouwwerken herinneren aan het religieuze verleden van dit oord.  Op de parking voor de nieuwbouw aan de Bredabaan stond een “kleine bevoorrading” opgesteld, enkel voor de rijders van de grote afstand.  14,50 km.  De mensen hier hadden gelukkig de beschikking over een zwerfwagen voor wat beschutting en al het lekkers stond uitgestald op een tafel onder een tentzeil.  Er was keuze uit wafels en granenkoeken en men kon er een bekertje sportdrank drinken.  Op sommige tochten biedt de bevoorrading nog niet wat hier te knabbelen viel!  Vorig jaar was ze even verderop opgesteld voor een half ingestort gebouw waar de mensen toen in weer en wind stonden.

Om 10.30 u het kloosterbos weer in om een goed zicht te krijgen op de nieuwgebouwde vleugels met de oude kerk als verbinding tussen beide.  Even later reed ik voorbij het kerkhof van de zusters.  Zij die hier leefden en stierven rusten in twee cirkels omheen een centraal kruisbeeld.  De plek blijft bewaard als herinnering aan het verleden.  De laatste zusters verlieten Gooreind eind juni 2010.  Op een tijdlijn wordt de geschiedenis van de plaats duidelijk gemaakt.  15,75 km.  We kregen nog paadjes in het kloosterbos voor de wielen tot ik op 17 km toekwam op de Gooreindbaan ter hoogte van een oud huis in verbouwing.  Veel meer dan een buitenmuur was er van de oorspronkelijke woning niet te bekennen.  “Baan” was trouwens een te dure naam voor deze assenweg die naar een toegang tot het militair domein, gelegen tussen Wuustwezel en Brecht, leidde.  Veel militaire activiteiten vinden er niet meer plaats.

Tot 20,50 km voerde de tocht me recht op recht langsheen de rand van het militair domein en voorbij enkele vennen over een harde ondergrond, bedekt met een dun vettig laagje modder.  Ter hoogte van het grootste ven ging het linksaf voor een lusje doorheen het Uilenbos, een strook bos die tussen het centrum van Wuustwezel en het militair schietveld gelegen is.  Daar doorheen lopen enkele leuke tracks met wat bulten, putten en wortels, toch goed voor bijna 2 km!  We reden weer in de richting van het ven waar een eerder technische track vlak naast het water over een richel loopt met enkele hoogteverschillen en wortels.  Eens de track achter de rug hielp een seingever ons de Kampweg te kruisen, dit is de baan die Wuustwezel met Brecht verbindt en voor een groot gedeelte langsheen het militair oefenterrein loopt.  De onverharde Schietveldweg voerde me naar het Natuurgebied Het Marum waar we een korte singletrack tussen de dennenbomen voor de wielen kregen.  22,50 km om 11.15 u.

Omstreeks 24 km reden we door een meer bewoonde wereld, door een wijk met allemaal eendere witte huizen en enkele servitudes.  We kregen ook een vettige slijkstrook na de oversteek van een of andere brede beek via een bruggetje.  Van 25 tot 26 km reden we over een lange dreef langsheen een soort parkdomein met een grote vijver (Akkerstraat?) om dan linksaf een singletrack op te rijden, recht op recht langsheen een soort gracht.  Zo bereikten we weer de bewoonde wereld ter hoogte van Het Blok en Achter d’Hoven.  Na de oversteek van de Bredabaan in het volle centrum van Wuustwezel bereikten we via de Hagelkruisakker de bevoorrading in het chirolokaal op 28,50 km van het vertrek.  11.45 u.  Ook hier konden de mensen nu binnen in het lokaal staan.  De vorige jaren stonden ze met alles buiten in de kou.  Het aanbod was meer dan ruim met bananen, allerlei koeken, lekker cupcakes, soep en sportdrank.  Er waren nog enkele andere bikers maar ik vermoed dat ik bij de laatsten zal geweest zijn om er te passeren.  Een tiental minuten blijven verpozen en genoten van het aanbod.  Bij een van de medewerkers eens geïnformeerd naar het aantal deelnemers en dat bleken er zo’n 600 te zijn.  Toch nog een redelijk aantal, gezien het slechte weer en de concurrentie van de tochten in Lille en Bergen-op-Zoom.

Na de stop werden we weer naar een meer landelijke omgeving gestuurd.  Bij de eerste kruising na de stop stond dezelfde dame als vorig jaar eenzaam in de wind.  Aan de eerstvolgende kruising ging het linksaf de Molenstraat in om zo het bos ter hoogte van Molenheide te bereiken omstreeks 30 km.  Daar werden we een singletrack doorheen een bosje op gestuurd.  Aan de toestand van de ondergrond te zien zou ik bijna durven beweren dat deze track er speciaal voor deze tocht was aangelegd.  Hij was niet aangereden en ligt er dus vermoedelijk nog niet erg lang.  De vele korte bochtjes waren wel niet zo mijn ding!  Even later werden we een heuvelkam op gestuurd over een spoor dat rond een diepte in het speelbos loopt.  In de verte kon ik de speeltuin waar we over zouden gestuurd worden al zien liggen!

Die speeltuin was meer bepaald het crossparcours met de vele zandheuvels die er werden aangelegd met centraal op het terrein een singletrack door een stuk dennenbos dat als een eiland midden op dit open terrein ligt.  Van 32 tot 34 km konden we ons hart ophalen op de zanderige paadjes, de zandheuvels en de track doorheen het bos.  Alles lag er vrij droog bij.  Vorig jaar was het hier in de smeltende sneeuw een stuk lastiger!  12.20 u.  Ik kreeg er het gezelschap van nog enkele andere rijders die er aan hun tocht bezig waren.  Via de bosrijke Koekoeksdreef verlieten we het speelterrein en op het kruispunt met Molenheide trof ik een tweede splitsing tussen de ritten van 27 km en van 45 km op 34,50 km van het vertrek.  Voor de langste toer ging het rechtsaf over Molenheide, linksaf en weer linksaf naar de Mastendreef, een zeer lange onverharde weg die op de rand tussen velden en een bos met een privaat jachtgebied loopt, goed voor bijna 2 km.  Ter hoogte van de eerder bizarre kapel van Sterbos-Wuustwezel bereikten we van tussen hoge rododendrons even de bewoonde wereld en werden we door een seingeefster de Nieuwmoersesteenweg over geholpen om dan de Peerdsvenweg in te slaan.  36,50 km.  Die leidde me tot aan een volgende grote baan, de Kalmthoutsesteenweg, die Wuustwezel met Kalmthout verbindt.

Daar ging het kort over het fietspad om een volgende strook kaal loofbos te bereiken.  Daarin ligt een singletrack met vele bochtjes en enkele bultjes waar het niet zo eenvoudig rijden is tussen de vele dunne twijgen die vlak naast het pad opgeschoten zijn.  Ik kreeg er toch nog een andere biker te zien, één van de laatsten vandaag.  Vanuit het bos ging het over het terrein van boomkwekerij Wouters om opnieuw de Nieuwmoersesteenweg over te steken waar de laatste seingeefster zo stilaan een punt kon zetten achter haar taak.  Van daar ging het een lange dreef in die min of meer evenwijdig loopt met de grote baan.  Ze ligt er alles behalve effen bij en op de zijkanten hebben zich in de loop der tijden sporen gevormd.  Ze was beter te berijden dan tijdens eerdere edities, want ik herinner me nog dat er toen grotere plassen stonden en dat de ondergrond er veel modderiger bij lag.  Via de verharde Eglantierdreef bereikte ik om klokslag 13.00 u weer de school Berkenbeek na 41 km, iets minder dus dan de beloofde 45 km.

De goed uitgeruste bikewash met gewone slangen onder voldoende druk was nog operationeel en er waren nog mannen in de weer met het schoonspuiten van hun fiets.  Terwijl ik met dat werkje bezig was kwam Jari nog toe.  Dus toch nog een bekende ontmoet vandaag.  Nadat zijn fiets proper was zijn we binnen nog een glas gaan drinken.  Het laatste bordje langs de kant van de weg kondigde immers Leffe van ’t vat aan!  De mountainbike was al door iemand anders gewonnen en ook de andere fietsspulletjes zoals pompjes, verlichting en truitjes van fietshandel Oostvogels uit Wuustwezel droegen helaas niet het kaartje met onze naam!  Jonge gasten zijn samen met de computer en de gsm in de wieg gelegd en met behulp van een applicatie legt Jari de gereden ritten vast op Google Maps.  Zo kan je bijna tot in detail zien waar je overal gereden hebt.  Als je het “mannetje” naar bepaalde punten toe sleept, dan kan je met Google Streetview ook de omgeving zien.  Natuurlijk maar daar waar een auto kan komen.  Voor een volledige versie zullen we moeten wachten op Google Singletrackview.  Allicht komt dat er ooit!  De tijden zijn wel erg veranderd!  Ik heb als kind de tijd nog gekend dat er geen centrale verwarming was in huis, enkel een kolenkachel.  Ik heb in mijn ganse schooltijd nooit een rekentoestel in mijn handen gehad!  Je kan de rit op Google Maps bekijken via de link onderaan dit verhaaltje.

De bikers van Achter d’Hei uit Kalmthout-Achterbroek die voor de afpijling van de tocht zorgden kwamen met een grote delegatie toe na het opruimen van de pijlen.  In Wuustwezel kan je geen top-parcours uit de hoge hoed toveren en is men voor een stuk aangewezen op veldwegen.  Toch bleef het aandeel asfalt in deze tocht zeer beperkt en werden een aantal leuke plekken opgezocht, zoals een aantal stroken bos met singletracks, het kloosterbos in Gooreind, het crossparcours en het militair domein.  Alles goed te rijden en relatief droog gezien de natte weersomstandigheden van de afgelopen tijd.  De organisatie verliep vlekkeloos en er waren zo te zien aan de aankomst heel wat mensen bij betrokken.  Vooral de seingevers en alle anderen die buiten een vaak eenzame taak hadden, verdienen een woord van dank om de koude en de forse wind te trotseren.  Hopelijk heeft het wat opgeleverd om er iets leuk mee te doen voor de kinderen van Berkenbeek.

Het was toch maar bitter koud toen ik na in de warme zaal gezeten te hebben mijn fiets weer stond op te laden en hem nadien thuis nog een extra sopje gaf om weer klaar te zijn voor de volgende rit.  Na een hete douche kon ik me in een warme zetel nestelen en dat deed deugd.

Om te zien waar u gereden hebt: klik hier (met dank aan Jari K.)

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be en op mtbwijzer.be!