Archief

Toertocht (30-45-60 km) van MTB Heylen te Heist-op-den-Berg op zondag 07-07-2013.

Mijn optie om zoals de vorige jaren deze zondag naar De Meerdael-Classic van de Downhillbikers in Oud-Heverlee te trekken heb ik bij het ontwaken opgeborgen omdat ik weer geplaagd zat met pijn in de rechterknie van een ontsteking die blijkbaar nog altijd sluimerend aanwezig is. De stevige klimmetjes in Waals-Brabant zouden daar geen goed aan doen! Een hele zondag thuis zitten met zo’n mooi weer was ook geen optie. Een vlak tochtje moest met die knie wel tot de mogelijkheden behoren! Nog even getwijfeld tussen Lommel-Kattenbos en Heist-op-den-Berg. Omdat ik de regio van Lommel al wel eens meer aan doe, gekozen voor het minder courante Heist. Ik had er geen flauw benul van dat ik daar toch ook enkele bekende, zelfs zeer bekende, plekjes op mijn route zou treffen! Omdat Heist van de drie opties het dichtst bij huis lag, kon ik me in alle rust klaarmaken. Een ideaal parkeerplekje gespot voor de auto, onder de bomen voor een huis, op een berm die breed genoeg was om niemand tot last te zijn. Me ingeschreven in de nette cafetaria van een blijkbaar gloednieuwe sporthal waarachter voetbal- en tennisvelden gelegen waren. De opkomst leek me niet zo hoog te zijn, vermoedelijk deels door de concurrentie van voornoemde toertochten. Om 9.25 u was ik op weg.

Het ging de bewoonde wereld uit via een aantal straten waar het even opletten was voor groepjes bikers die op een tweerichtingsfietspad nog naar de start reden. Na 2 km kreeg ik de eerste off-road voor de wielen. Het viel me op dat deze veldweg over de ganse lengte bezaaid lag met zeer kleine stukjes glas. Vreemd! Dat kon niet van een na een uit de hand gelopen drinkpartij stuk geworpen fles zijn! De veldweg leidde me naar een bos waar de ondergrond er nog redelijk vettig bij lag. De warme zon kon door de schaduw van de bomen haar drogende werking hier niet doen! Wat ik vermoed had gebeurde, ik arriveerde op de oever van de Grote Nete. Van 2,75 km tot 4 km was het parcours uitgezet over een graspaadje op de oever langs de Nete. Dan ging het van de rivier weg een veldweg op naar een klein stuk bos toe. Er was daar nergens bebouwing te zien, maar ik vermoedde wel buitenhuizen, verscholen achter de bomen. Een plezant knap grasspoor over velden en doorheen enkele stukken bos kon me tot 5,50 km zeer bekoren. Een wel zeer snelle biker vloog me er voorbij. 9.50 u. Dan ging het weer even kort langsheen de Grote Nete tot aan een brug van een straat die we dienden te kruisen. Ik kreeg er even het gezelschap van een hele groep andere deelnemers, degenen die ik daarstraks naar de start had zien rijden toen ik vertrok. We reden dan tussen de Nete en het Domeinbos Herebossen. Verder op de oever van de Nete over een grasspoor en grindwegen in het zog van een andere traag rijdende biker met blauw shirt en zwarte broek. Ergens op een grasveld langsheen de Nete zat een koppeltje lekker te ontbijten naast hun zwerfwagen onder het groen van de bomen! Geen betere plek denkbaar!

Op 9,5 km arriveerde ik aan een bruggetje over de Nete dat me bekend voorkwam! Ter hoogte van een visvijver. Hier heb ik ooit m’n multitool geleend aan een vader om een schroef vast te zetten op de fiets van z’n kleine zoon tijdens een toertocht vanuit Wiekevorst. En het toeval wou dat ik dat tweetal luttele weken voordien te zien had gekregen in Mol op de nationale feestdag. Sindsdien hebben onze wegen niet meer gekruist! Ik zie dat klein ventje in gedachten nog driftig trappen met zijn klein fietske! We dienden de brug en de straat te kruisen om weer naast de Nete te komen, maar nu op de andere oever. De volgende brug bevond zich op de grens met Heultje-Westerlo en op die plek staat altijd een kleine bevoorrading van de toer vanuit Wiekevorst. Tijdens die tocht steek je daar de brug over om op de andere oever weer op je stappen te moeten terugkeren. Deze keer ging het gewoon langsheen de Nete verder rechtdoor, eventjes weer in het gezelschap van een tiental andere bikers. Op 10,5 km boog het parcours dan uiteindelijk van de Nete weg en via een knap bospaadje, het Koekenbakkenstraatje, bereikte ik een grote baan in Westmeerbeek (Hulshout). De baan over en een villawijk in om er de splitsing te treffen tussen de routes van 30 km en van 45-60 km op 11,50 km na het vertrek. Er kwam een biker toe die op zijn stappen terugkeerde en me kwam vragen hoe het kwam dat men hier twee kanten uit kon! Dat zal iemand geweest zijn die nog niet veel toertochten gereden had en niet wist dat je hier uw gewenste afstand kon kiezen! Ik had me nochtans zodanig aan de kant gezet dat het splitsingsbord zichtbaar bleef! 30 km zou voor hem wel genoeg zijn, riep hij. Zo ook voor de biker die volgde. Er kwam nog een trio potige jongere kerels toe en die twijfelden ook over de te volgen afstand. Ik vermoed dat ze ook voor de 30 gegaan zijn, want ik heb ze me niet meer zien inhalen nadat ik zelf voor de langste routes gekozen had. 10.20 u.

Aan de omgeving te zien vermoedde ik al waar de rit me naartoe zou brengen en dat bleek te kloppen. Zo kreeg ik onverwacht een mij bekend plekje te zien, meer bepaald het voormalige moerasgebied met de bizarre grachtenstelsels en de nu private vijvers met buitenhuizen in de omgeving van de Goorstraat, de Spaarpot en Binnengoor in Westmeerbeek. Een zeer speciale omgeving. Een kikker die op het asfalt zat ontsnapte slechts op het nippertje aan de noppen van mijn Fat Albert en Nobby Nick! Het eigenaardig gebouwde lang smal buitenverblijf met de roestige blinde muur stond er nog steeds! Ik kwam uit op een grote baan die Heide heet op de grens van Westmeerbeek en Herselt. Rechtsaf en even later reed ik over de Provinciebaan en passeerde er de visvijver en taverne ’t Looze Vissertje en de discotheek Millennium. Eens daar voorbij diende de grote baan gekruist te worden en dook de toer de bossen in. Het pad dat we daar bereden was goed voorzien van wortels en op een bepaalde plek reden we er over een houten bruggetje om tenslotte uit te komen naast de Nete (15 km). Het ging de grens tussen Herselt en Zoerle-Parwijs (Westerlo) voorbij en we dienden een rijweg te kruisen ter hoogte van het Restaurant ’t Kempisch Pallet dat er vlak naast de Nete ligt. Op 16,50 km verwijderde het parcours zich weer van de rivier. Na het kruisen van een baan volgden natte boswegels en veldwegen op het grondgebied van Herselt. Het was eventjes zacht klimmen geblazen ter hoogte van de speeltuin Flipperland om dan aan de camping Dry Eycken het bos in te duiken om er een stukje van de groene vaste route door Herselt mee te pikken. Die voert daar over paadjes waarlangs buitenhuisjes staan, onder anderen de Kleine Hees. Op een bospad trof ik na 20,50 km de splitsing tussen de routes van 45 en van 60 km. Een man en een vrouw sloegen rechtsaf richting de 45 km en voor mij ging het voor de langste toer rechtdoor. Ik was benieuwd hoeveel bikers ik vanaf nu nog zou te zien krijgen. 11.00 u.

Ik reed vanaf dan een vrij groot stuk van de groene route door de bossen van Herselt. Tijdens het rijden over de mooie bospaadjes werd deze trage oude slak ingehaald door een jonge vrouw op de fiets. Ik heb me getroost met de gedachte dat ze een pak jonger was dan ik. Op 23 km na het vertrek bereikte ik na het oversteken van een rijbaan het grondgebied van de deelgemeente Bergom. Ik ben daar eventjes gestopt omdat ik de plek aan een houten slagboom herkende, want daar staat dan de bevoorrading van een andere toertocht. Wiekevorst? Hulshout? Onder het bordje van de vaste route hing een gelamineerd blad met de mededeling dat de route verlegd was! Na nog een bospad arriveerde ik op 24 km aan de eerste bevoorrading ter hoogte van een voetbalveld. 11.20 u. Buiten de medewerkers en enkele bikers van de inrichtende club die het parcours hadden gecontroleerd of al stonden te wachten om te pijlen weer op te ruimen was enkel het meisje dat me daarnet had ingehaald nog aanwezig. Ze vroeg naar de betekenis van de mededeling die we daarnet onder het pijltje van de vaste route te zien hadden gekregen. Het had niets met de toertocht te maken! Blijkbaar woont verderop aan een nieuwe verkaveling een eigenaar van een stuk grond die het eigendomsrecht van een daar lopende servitude betwist. Aan de stop was nog ruim voorraad aan bananen, twee soorten cake, peperkoek, sportdrank en water.

Het ging een steegje door en voorbij de lagere school van Bergom om uit te komen op een drukkere baan tegenover de Kapel van de Maarschalk uit 1798. Daar hing geen pijl, maar in de verte zag ik er rechts eentje hangen. 25 km. Via de grote baan ging het voorbij de grens met Westerlo. Daar was het zeer druk in de omgeving van het kasteel de Merode. De poort was open en op de grote grasvelden stonden enorm veel tenten. Toen ik daar achteraf aan de tweede stop naar informeerde, wist iemand me te vertellen dat het de jaarlijkse kasteelfeesten betrof. Men kan daar zelfs inschrijven voor watersteekspelen! Dat is eens wat anders dan mountainbike! Vlak voor het kasteeldomein ging het rechtsaf een smal bospaadje in en kreeg ik aan mijn linkerkant het kasteel in al zijn glorie te zien. Dan kreeg ik te zien wat ik deze ochtend in geen geval had kunnen vermoeden! Want de paadjes die ik hier voor de wielen kreeg waren mij meer dan bekend vermits ik de vorige drie jaren deelgenomen heb aan de 24 uren van Westerlo! We reden er over de grindpaadjes en een stukje naast de Nete vanaf het bruggetje waar dan altijd strobalen staan tegen enkele paaltjes die mogelijk voor ongelukken kunnen zorgen. Er stak me toen een langharige biker voorbij. Ik reed nog doorheen de Hoge Dreef van het parkdomein en voorbij een eigenaardig groot oud huis dat daar staat en dat ik me herinner vanuit andere toertochten, zonder te weten dat dit in Westerlo was! 28 km om 11.45 u.

Zelfs de bekende singletrack door het bos van de 24 uren werd integraal mee in de rit opgenomen! Je zag dat hij intensief gebruikt was vorig weekend! Alvorens ik er in dook stak me nog een andere late biker voorbij. Zelfs de boomstam waar met enkele planken een brugje was geïmproviseerd waar ik over had gelezen, lag er nog! Helaas kregen we met de club dit jaar geen ploeg bij elkaar! Langs de ene kant ben ik daar een beetje door misnoegd, hoewel ik zelf misschien iets meer moeite had kunnen doen om gegadigden te ronselen, anderzijds komt dit evenement na een voor mij superdrukke periode op m’n werk en ben ik in wezen altijd al doodmoe aan de start verschenen! Ik vond het bijzonder plezant dat ik deze paadjes dan toch nog eens te zien kreeg! Dat was een mooie verrassing! Tot 29 km kon ik dus onverwacht nog eens genieten van deze speciale singletrack uit de 24 uren van MTB Westel. Er volgden nog knappe bospaden op een groene vaste route waarop ik heel wat paarden als tegenliggers kreeg!

Omstreeks 31 km arriveerde ik aan de rand van het bos en kreeg ik in de verte een weide te zien die vol stond met landbouwtractoren! Daar wist men aan de tweede stop niets over te vertellen, uitgenomen dat ook andere bikers dat gezien en gemeld hadden. Het moet één of andere tractorpullingwedstrijd geweest zijn. Ik heb wat opgezocht op het wereldwijde web en er staat in een kalender inderdaad een wedstrijd vermeld op die plaats. Er zou daar sinds 2011 ook een testbaan liggen voor liefhebbers die daar hun materiaal willen komen uitproberen. Voor meer info over dit soort bezigheden, zie www.truckpulling.nl en lees er daar meer over. Ik heb daar even halt gehouden aan de toegang tot het spektakel en ik stond toen op de Varendonksebaan op de grens tussen Veerle-Laakdal en Blauberg-Herselt. Aan het volgende kruispunt ontbrak een pijltje, maar ik heb gegokt op rechts, richting de groene route, en dat bleek een goede gok. Voor mij volgde nog een knap stuk bos waarbij ik het parcours van een groene vaste route bereed. Toen ik de bosrand naderde bleek het pad daar geblokkeerd door de bestelwagen van een groep die op het parcours zat te picknicken! Het bleek een nest Hollanders te zijn! Daar kunt ge ook alles van verwachten! Omstreeks 35,5 km doorkruiste ik de bewoonde kern van Blauberg om naderhand weer een mix van diverse paden op de groene vaste route te treffen. Op een paadje onder hoge bomen waar de ondergrond wat gehavend was, nog nat en met enkele wortels, werd ik ingehaald door de vierde en meteen de laatste biker die me sinds de afsplitsing van de 60 km nog voorbijgestoken is. Ik belandde op het kruispunt van de assenwegen Grote Hees en Kleine Hees, een naam die ik daarstraks nog al te lezen had gekregen. Daar stonden zogenaamde buitenhuizen, want ik vermoed dat deze uit de kluiten gewassen chalets wel permanent bewoond worden! Het ging er even lekker lang naar beneden over het asfalt van een straatje dat daar Waterheide heet op het grondgebied van Herselt (39,5 km om 12.40 u).

De Blaubergsteenweg over en de Kapittelbergstraat in om tot bijna 41 km weer bos te treffen op een rode vaste route. Een halve kilometer verder trof ik daar een diepe put in het bos, dus even lekker naar beneden en weer naar boven. Eens weer in de zonovergoten open velden trof ik na 42,5 km de tweede bevoorrading onder het afdak naast een schuurtje van een eenzaam huis. Vijf mensen hadden er de dienst verzorgd en zaten lekker bij elkaar in de schaduw. Twee bikers, een man en een vrouw, stonden er vertrekkenklaar! 13.00 u. Eventjes gebabbeld met de mensen ter plaatste terwijl ik me te goed kon doen aan hetzelfde ruime aanbod als aan de eerste pauze. Na de rust werd ik opnieuw naar de Kapittelbergstraat (Herselt) geleid om de rode vaste route opnieuw te vervoegen. Diverse paden en wegen, waaronder een smalle bosweg tussen laag groen, brachten me tot aan het natuurdomein De Langdonken. Langdonken is een natuurgebied in de gemeente Herselt. Het gebied is eigendom van Natuurpunt en wordt ook door hen beheerd. Het reservaat bestaat vooral uit moerassen en is gelegen op de overgang van de arme zandgronden van de Kempen en de rijkere gronden van het Hageland. 46 km om 13.15 u. Die grens tussen Kempen en Hageland was zo goed als letterlijk te nemen, want op 46,5 km overschreed ik tot mijn verbazing de grens met Langdorp (Aarschot) en meteen deze van de provincies Antwerpen en Vlaams-Brabant en dit ter hoogte van een bruggetje over een waterloop, ik vermoed, na opzoeken, de Kalsterloop. Er liepen daar twee kleine meisjes met elk hun kleine hondje. Vakantie, de zon en de zorgeloosheid van de kindertijd…

Er volgde een landelijk betonbaantje met vele bochtjes op het grondgebied van Langdorp. De met publiciteit beschilderde muur uit betonplaten aan een voetbalveld aan de Wevelsstraat en de Ruitersstraat kwam me bekend voor. Daar ben ik al meermaals gepasseerd, vermoedelijk tijdens toertochten vanuit Aarschot, Langdorp of Wolfsdonk. Op bijna 48 km ging de toertocht daar een smal grasspoor op waarbij ik vermoedelijk de provinciegrens weer overschreed. Op 50 km ging het vanuit de Donkstraat de Aarschotsesteenweg over tot in de Lindenstraat om na deze straat weer een drukkere baan te moeten kruisen in Ramsel (Herselt). Sinds km 45 had ik al veel verhard onder de wielen gehad, maar nu volgde dan toch nog een relatief kort stukje off-road over een smal paadje tussen hoge struiken dat op een gegeven ogenblik zelfs een eenzaam kippenhok passeerde. Ik vermoed dat dit een paadje op het privaat terrein van één of andere hoeve moet geweest zijn. Een asfaltbaantje bracht me op 51,50 km op een fietspad dat over een oude spoorwegbedding liep. Dat werd al vrij snel weer verlaten en op 52,50 km ging het weer off-road over een grindweg en een graspaadje dat deel uitmaakt van het Meetshoven Wandelpad. Er volgde nog een knap stukje bos tot aan de spoorweg die ik diende te kruisen, gevolgd door een assenweg langsheen een boomkwekerij (53,50 km) op de grens tussen Ramsel (Herselt) en Begijnendijk. Het ging dan het terrein van de boomkwekerij over en een veldweg op waarna enkele straten me tot de bewoonde wereld van Begijnendijk voerden. Waardoor ik weer eventjes in Vlaams-Brabant reed!

In Begijnendijk diende ik ter hoogte van het station de drukke Haltestraat te kruisen. Op een volgende servitude kwam ik een biker van de inrichtende club tegen die me vroeg of alles in orde was. Ik vermoed dat hij over dit deel van het parcours diende te waken. Ik kwam uit op een asfaltbaantje en diende nogmaals de spoorweg te kruisen, waarna een graspaadje, een straat, een kort bospad en een wegeltje doorheen het gras naast de spoorweg me tot aan het station van Booischot voerden. 58,50 km. Hoofdzakelijk landelijke asfaltwegen brachten me op 61 km tot in Zonderschot. Een fietssuggestiestrook waarvan de dikke rode laag verf op vele plaatsen weggesleten was en enkele straten brachten me om 14.30 u na 64,50 km weer bij af.

Zoals kon verwacht worden was alles aan de start al opgeruimd, daar was geen leven meer te bespeuren, uitgezonderd de mensen die in de cafetaria van het sportcomplex werkzaam waren. Ik vermoed dat er niet zo heel veel de grootste toer gereden hebben en de meesten zullen ook wel vroeger dan ik vertrokken zijn. Buiten onder een grote parasol nog een ruim uurtje genoten van een drankje en het prachtige warme zomerweer. De rit naar huis verliep vlot en thuis mijn fiets nog een wasbeurt gegeven. Met zo’n weer is die in een wip ook weer droog! Ik heb genoten van deze vlakke rit en was blij verrast van onverwacht toch een aantal bekende plekken aan te hebben gedaan zoals Westerlo en zelfs even in Langdorp te komen! Een eerder eentonige aanzet langsheen de Grote Nete, alhoewel de omgeving er bij dit mooie weer zeker te genieten was, een knap middenstuk in de bossen van Herselt en Westerlo en helaas wel veel asfalt, toch zo’n dikke 15 km, als uitloop. De bevoorrading was ruim en in orde, net zoals de rest van de organisatie. De afpijling was in orde, op een drietal kruisingen trof ik geen pijltje, maar dat kan het werk van flauwe plezanten geweest zijn. Ook op de bekende singletrack van de 24 uren in Westerlo lagen op twee plaatsen een aantal pijlen op de grond die vermoedelijk door iemand waren verwijderd, maar daar kon je eigenlijk niet missen. Ik heb ze dan maar aan de kant gelegd in het zicht van de bikers die daar de pijlen zouden komen ophalen.

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be!

Watersteekspelen tijdens de Kasteelfeesten te Westerlo (reportage RTV 2011)

Toertocht (15-25-38-48 km) van KWC Sportief-Onze Roem Knesselare te Knesselare op zaterdag 06-07-2013.

Op zaterdag eens een minder frequente richting uit gereden, meer bepaald naar het Meetjesland in Oost-Vlaanderen, en deelgenomen aan de VTT Drongengoed (15-25-38-48 km) in Knesselare. De heenrit via de expresweg Antwerpen-Zeekust (E34) verliep vlot, ondanks de berichten over druk vakantieverkeer en het schitterende weer dat de mensen naar de kust zou lokken. Ik was vorig jaar al eens in Knesselare komen rijden, maar dan de toertocht in augustus, en ik kon me nog perfect de plaats van de start voor de geest halen, zijnde een sporthal die vlak achter het gemeentelijke containerpark is gelegen! Een ideaal parkeerplekje gevonden op een paar honderd meter van de start waar ik voor niemand in de weg stond. Me ingeschreven en om 13.10 u kon ik op weg. Via enkele straten, een servitude en een grasspoor verliet ik de woonwijk, waarna een mengeling van veldwegen, betonbaantjes en smalle paadjes onder mijn wielen passeerde.

Op 4 km voerde de tocht me doorheen een dreef met mooie bomen wiens schaduw er voor gezorgd had dat de bodem er hier nog vrij nat bij lag, ondanks de stralende zon. Ik werd in de richting van de drukke N44 gestuurd. Dat is de baan die Aalter met Maldegem verbindt en luistert naar de namen Knokkeweg, Knokseweg en Aalterbaan. Even over het van de baan afgescheiden fietspad tot aan de grens met Maldegem. Hier was ik bij het toekomen met de auto gepasseerd. We dienden de baan over te steken en aan de overkant ging het na 5,50 km het domeinbos Drongengoed in om daar een stukje van een groene vaste route te berijden. De smallere, soms met hoog gras begroeide, wandelpaadjes werden ons ontzegd, want we reden doorheen het bos over de eerder brede grindwegen. Op 6 km trof ik er een eerste splitsing tussen de routes van 15 km (kidstoer) en 25-38-48 km. Ik speelde er wat haasje-over met een andere traag rijdende biker, omdat ik af en toe eens stopte, en ik kon geen woord verstaan van zijn streektaaltje! Tot 8,5 km werden de bikers over de brede assenwegen doorheen het Drongengoed gestuurd om weer uit te komen op de N44.

Na enkele tientallen meters over het fietspad van deze drukke verkeersweg werden we rechtsaf de Haakdreef van Maldegem in gestuurd waarbij asfalt even verder overging in een assenweg die uitkwam in de Oude Eekloweg. Aan enkele verloren gelopen huizen die daar bijeen stonden hing de was te drogen op draden die aan de overkant van de weg tussen de dikke boomstammen waren gespannen! Waar komt men dat nog tegen? Linksaf en rechtsaf een dreef in waar zich onder zeer hoge bomen twee smalle sporen hadden gevormd. De dreef maakt deel uit van de Drongengoedfietsroute en ik kreeg er twee oudere echtparen op stadsfietsen als tegenliggers. Het pad kwam tegenover het Hotel Cleythil, ondergebracht in een gerestaureerde hoeve in Maldegem, uit op een asfaltbaantje en daar ging het linksaf, nogmaals tot op de N44 die daar Aalterbaan heet, op 10,75 km na de start omstreeks 14.00 u.

Het ging een dreef in om er de splitsing te treffen tussen de 25 km en de 38-48 km op 11,5 km van de start. De splitsingen waren altijd zeer goed aangegeven en na het nemen ervan stond steeds een herinneringsbordje dat de gekozen afstand nog eens vermeldde, zodat vergissingen uitgesloten waren. Gekozen voor de grootste route waarna ik Maldegem-Kleit binnen reed. Enkele asfaltbaantjes door de bewoonde wereld brachten me naar een assenweg die me doorheen het speelbos Maldegemveld voerde. Daarna volgde een bosdreef met veel plassen. Toen ik even aan de kant was gaan staan passeerde er een biker die vroeg of alles in orde was. Soms zijn er toch nog goede zielen die zich afvragen of je geen stukken hebt! Maar dat was gelukkig niet zo. Ik kreeg een mooi bospad voor de wielen omstreeks 15,50 km en reed dan over een weg door aan beide kanten afgesloten bosgebied, vermoedelijk nog steeds het Maldegemveld. Een halve kilometer verder was een splitsing tussen de routes van 25-38 km en 48 km aan de Langedreef, dit is een assenweg doorheen de velden. Gekozen voor de langste route. Een rustig asfaltbaantje voerde me in een bocht voorbij de Kapel Onze-Lieve-Vrouw-van-de-doorn, een hele mond vol voor zo’n klein bouwwerk! Twee jonge meisjes kwamen aan hun vader vragen of ze om een ijsje mochten gaan. Die was aan het werk op het veld met een tractor, een nog kleinere zoon op de schoot. Ze spraken elkaar toe met de gsm! Moderne tijden! Er kwam nog een biker voorbij, gevolgd door een groep van vijf.

Vanaf de kapel werden veldwegen m’n deel tot ik omstreeks 19 km een asfaltbaantje bereikte aan een Bed and Breakfast Prinsenveld. Een kilometer verderop konden we nog genieten van de doortocht van een mooi stukje bos van Maldegemveld. Er lag daar wel wat slijk. Na de mooie Urselweg kwam er een splitsing tussen de 25 km en 38-48 km op 21,5 km van het vertrek. Daar kwam ook het parcours van een groene en blauwe vaste route. Er stond een kaart van het mountainbikenetwerk Meetjesland. Ik herkende de plek nog van toen ik hier vorig jaar in augustus passeerde, maar dan komende van de andere kant. Het ging een stukje over betonwegen in Adegem en ik passeerde een plek waar oude landingslichten van een vlieghaven in de velden staan. Die kreeg ik vorig jaar ook te zien. Er steeg een vliegtuigje op van achter de bomen. Ik diende een veldweg in te slaan en reed er over deels overwoekerde oude kasseien en grote plavuizen. De drukke Zwepe over, een hoofdweg door Anzegem, en de Vlamingstraat in om te genieten van een landelijke omgeving. 24,50 km om 15.00 u.

Mooie assenwegen leidden me doorheen een bos tot aan het zogenaamde Veldkruis, een vergulde Christus die aan zijn kruis hangt onder de bomen. Dit kruis staat in Ursel aan de rand van de Keigatbossen. Een aantal oudere mannen zat er te buurten. De bevoorrading van de tocht vorig jaar in augustus was op deze plek neergepoot. Tot 27 km volgde een mooi stukje bos. Daarna voelde ik het beton van de Keigatstraat onder mijn wielen en dook ik opnieuw de velden in. Tot 31,50 km volgden redelijk veel asfaltwegen vanaf een aantal in het midden van nergens schilderachtig gelegen oude huizen, slechts één maal onderbroken door een assenweg, om te arriveren in Ursel.

In het zog van een biker mee een drukke baan over, waarbij een aanstormende auto iets sneller reed dan ik vermoedde! Oef! Er volgden nog drie andere deelnemers. Op 31,50 km bereikte ik de drukke Urselseweg in Ursel-Knesselare. We dienden een stukje langsheen de drukke baan te rijden tot aan een toegang van het voormalige militaire vliegveld van Ursel. Naast de ingang stond een villa jammerlijk te verkommeren! Op één van de oude overwoekerde betonwegen in het domein stond de bevoorrading op 33 km van de start. Er waren nog vier bikers aanwezig, waarvan een vrouw. Het viertal waarmee ik daarstraks de drukke weg had gekruist! De enige medewerker ter plekke begon met de opruim, terwijl hij naar de commentaar over de Ronde van Frankrijk luisterde. Ik zal de laatste geweest zijn, want vanaf hier kreeg ik geen andere bikers meer te zien. Toch nog een partje banaan, een partje appelsien en een prinskoek doorgespoeld met een bekertje cola. Een bordje meldde dat ik nog 17 km te rijden had. Er was daar zelfs een pijltje bevestigd aan een stevige distel die in een spleet tussen het beton was opgeschoten! Na de stop reden we een rondje over de in onbruik geraakte betonbaan en bij het verlaten van het domein troffen we aan de slagbomen aan de Urselseweg een splitsing tussen de 15-25 km rechtsaf en de 38-48 km linksaf.

Voor de langste afstanden dienden we terug te keren op onze stappen en de baan te kruisen. Ik had bij het toekomen al gemerkt dat er pijltjes naar de overkant wezen. We doken er een stukje bos in om even verder het bospad te zien overgaan in een lange assenweg doorheen de velden van Ursel. Aan het einde ervan was de splitsing tussen de 38 en de 48 km op 36 km van de start. 15.50 u. De tocht voerde mij verder door straten van Ursel, zoals de drukke Middelweg en de rustige IJzeren Hand. Smalle straatjes leidden me onder anderen voorbij een in onbruik geraakte molen, waarvan enkel nog de romp overbleef. De wieken en zelfs de ramen waren weg! 38,50 km. Vanaf hier volgde eerst redelijk wat asfalt en een bijzonder leuk lang smal grasspoor doorheen hoog gras tussen de velden omstreeks 41 km. Daarna veel beton en asfalt door het landelijke Ursel, op sommige plaatsen goed voorzien van koeienvlaaien! En stinken die stallen waar je passeerde!

Op 44 km stond aan de rand van een boerenhof een afgedankte metalen constructie die er uitzag als een verkleind model van de Eiffeltoren! Misschien om in een Tour-De-France-stemming te komen! Dat was op een plek die Wessegem heette. We werden er eerst verwelkomd en bij het buiten komen begroet door een bord met “salut en de kost”! Vlaamse humor? Tussen de twee borden in reed ik voorbij het oude Hof van Wessegem, een oude nederzetting waarvan reeds sprake was in de tiende eeuw, toen luisterend naar de naam Wissingim. Het gebouw telt zeven traveeën! Dat behoeft een woordenboek! Een travee (afgeleid van het Franse woord travée) is onder andere een deel van een gebouw, dat wordt bepaald door twee opvolgende steunpunten in de lengterichting van het gebouw. Een travee is ook een begrip in de vlakverdeling van een gevel. De travee is dan de afstand waarbij de gevel zich in de lengterichting begint te herhalen, dit komt dan overeen met de breedtes van deuren en vensters. Met een travee wordt ook een gedeelte van een schoolklas aangeduid, gemarkeerd door een reeks bijeenhorende tafeltjes. Zo bestaat de traditionele 'busopstelling' in een klaslokaal uit drie traveeën van tien tafeltjes, waarbij elke travee bestaat uit vijf gepaarde tafeltjes, ruimte biedend aan tien leerlingen. Er waren inderdaad zeven gelijkaardige ramen naast elkaar in de voorgevel!

Het ging weer eventjes over de drukke Middelweg tot aan de grens met Aalter om daar in de richting van de Pietendriesmolen gestuurd te worden. De Piet en den Dries, de Piet zijnen dries of den Dries zijne piet? Wie zal het weten? Omdat we al rechtsaf gestuurd werden nog voor ik enig spoor van een molen had gezien, ben ik daar even rechtdoor gereden om hem na de bocht te treffen. Hij is gerestaureerd en werkzaam. Helaas staan sommige schuren van de belendende hoeve op instorten. Ook het woonhuis zelf is nodig aan opsmuk toe. Dat zal voor de volgende eigenaar zijn! Via de Driepikkel ging het de Urselsebaan weer over en volgden asfaltbaantjes en een assenweg tot aan de Donkerstraat (50 km). Na nog een aantal asfaltbaantjes bereikte ik na 54,50 km omstreeks 17.00 u weer de sportvelden.

Mijn niet al te vuil geworden fiets even afgespoten met de tuinslang. Het kaartje met het noodnummer kon je omruilen voor een Ename. Buiten kon je nog een hot-dog kopen die ik doorgespoeld heb met een icetea. Omdat er nog wielertoeristen buiten zaten (je kon hier ook wegritten rijden: 25, 60, 105 en 148km en een familietocht van 25 km) nog een tijd genoten van het mooie weer om daarna de bijna 90 km huiswaarts weer aan te vatten. De tocht was goed georganiseerd: een degelijke afpijling, gevarenbordjes, duidelijke markering van de splitsingen, bevoorrading met fruit en knabbeltjes en bikewash met tuinslangen. Omdat ik graag in de bossen rijd kunnen tochten in Oost-Vlaanderen me minder bekoren als er elders alternatieven zijn, maar ik heb me toch goed geamuseerd en genoten van het prachtige weer!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be!

Toertocht (15-25-45 km) van de Sint-Jobse Pedaalridders te Sint-Job-in-‘t-Goor op zondag 30-06-2013.

De tochten in Asse en Halle-Breedhout waren voor deze zondag ook mogelijke opties, doch na een vermoeiende maand toch maar gekozen voor een toertocht dichter bij huis. Dus thuis om 8.00 u met de bike vertrokken naar Sint-Job-in-‘t-Goor om er deel te nemen aan de toertocht van de Sint-Jobse Pedaalridders met opties voor 15, 25 en 45 km. Een uur later en 18 km verder was ik aan de voetbalvelden en in de nabijheid van de start was er nog veel drukte. Het feit dat hier ook een wegrit van 75 km werd aangeboden, zal hier wel de oorzaak van geweest zijn, ook al kwamen er ook nog mountainbikers toe. Aan de start nog een bekende getroffen uit een gezelschap dat ik al een hele tijd niet meer te zien heb gekregen. De man met het smalle baardje op de kin, ik ken zijn naam niet. Er waren afzonderlijke inschrijvingen in de kantine en om 9.15 u was ik op weg.

Het ging zoals gebruikelijk vanaf deze vertrekplaats achter de voetbalvelden het bos in over een vochtige singletrack, waarna een idem dito bospad me tot op een drukkere baan op de grens met ’s Gravenwezel voerde. Daar trof ik meteen de eerste splitsing tussen de routes van 25 km en 15-45 km op anderhalve kilometer van de start. Brede grindpaden in het bos deden me vermoeden dat ik in de omgeving van de antitankgracht reed. Ze brachten me naar een villawijk van ’s Gravenwezel. Daar reed ik het onverharde Kwikaardstraatje voorbij en sloeg het Caterstraatje in. Daaruit en uit de aanblik van de omgeving kon ik afleiden dat ik me aan de achterzijde van het domein van het Kristus Koninginstituut bevond, een school voor buitengewoon secundair onderwijs. 4 km. Eens de baan over reed ik voorbij het reuzengrote standbeeld van een kat het bos in alwaar ik te maken kreeg met een groep tegenliggers op stadsfietsen.

Van 6 tot 7 km was het slalommen geblazen over een redelijk brede zandweg waarop zeer grote plassen stonden die niet allemaal konden ontweken worden. Soms was het er aan de zijkanten gewoon doorheen, hopend dat de put niet te diep was! In de verte voor en achter reden nog bikers. Links en rechts van het pad lagen de terreinen van de Antwerp International Golf and Country Club Rinkven op de grens tussen Sint-Job en ’s Gravenwezel. Het is pas recent dat ik tot de ontdekking gekomen ben dat hier een golfterrein ligt, ook al was ik hier vroeger in de buurt al meermaals met de bike gepasseerd. Omstreeks 9 km bereikte ik een in de bossen gelegen betonnen fietspad en kwam ik uit in de Koeistraat, een asfaltbaantje dat naast de golfterreinen loopt vanaf de school Kristus Koning. Ter hoogte van de school werden we door een seingever naar de overkant geholpen.

Tot 11 km voerde de tocht me over het domein van de school Kristus Koning, eerst langsheen de typische gebouwen in gele baksteen, waar een geur van frietvet hing. Eten voor de Broeders van Liefde! Ondanks de aanvang van de vakantie was hier dus nog leven! Daarna doken we het grote bos in dat tot het domein van de school behoort, maar voor meerdere toertochten opengesteld wordt. Er liggen hier namelijk heel wat paadjes verscholen, want geen enkele toertocht die toestemming vraagt om hier te mogen rijden kiest hier dezelfde wegeltjes uit! Door de vele greppels die hier liggen rijd je er op sommige plaatsen als over een wasbord. De tocht verliet het domein via het achterpoortje dat uitgeeft in de Caterskapeldreef in ’s Gravenwezel (Schilde). Even verder ging het weer het bos in over een singletrack en trof ik een splitsing tussen de routes van 15 km en van 25-45 km op 12 km van de start omstreeks 10.00 u.

Het ging een stukje dennenbos in waarin enkele open stukken heide liggen en een half opgedroogde vijver waar nu waterlelies op lagen. Meerdere tochten in de streek passeren deze plek. Nog niet zo heel lang geleden, vorige winter vermoed ik, ben ik hier nog eens gepasseerd en toen had een flauwe plezante hier de pijltjes aan het verhangen geweest! Toen was hier in de omgeving een lus uitgetekend en passeerden we twee keren de vijver. De rit voerde me nu vanaf de vijver doorheen het bos naar wat ik vermoedde Het Examen te zijn. Dat is tenminste de naam die men zou kunnen geven aan een gebied waarin een aantal paden liggen die luisteren naar namen als de Kleine Vraagstraat, de Grote Vraagstraat, de Vraagstraat en dergelijke meer! Ik reed er over een vrij lang en breed pad met bij wijlen zeer grote plassen waar zich in de loop der tijden op de zijkanten smalle paadjes hebben ontwikkeld om deze te ontwijken. Er staken me daar nog redelijk wat andere deelnemers voorbij en ik kreeg er ook af te rekenen met tegenliggers. Mijn vermoeden bleek te kloppen, want aan het einde van het pad stond een bordje dat me toonde dat ik in de Kleine Vraagstraat reed, maar niet in de gebruikelijke richting. Even verder bereikte ik het kruispunt met de bekende grote baan die ongeveer op die plek de grens van Brecht met Schilde overschrijdt en overgaat van Abdijlaan in Waterstraat. Daar stond een seingever om de bikers tegen te houden in geval van naderend verkeer. Hij riep ook iedereen toe dat er daar een splitsing was. De 25 km ging rechtdoor een zandweg in die, naar ik meen, richting Drieboomkensberg voert en de 45 km ging rechtsaf een stukje over het asfalt fietspad naast de baan. Dit op ongeveer 15 km van het vertrek.

Aldus reed ik vanuit Brecht weer Schilde binnen om kort daarna linksaf gestuurd te worden, recht het Molenbos in, het bos waarin Drieboomkensberg verscholen ligt. Maar daar waren we nog niet aan toe, want via brede bosdreven werd ik eerst in de richting van de Trappistenabdij van Westmalle gestuurd die ik na 19 km aan de achterzijde ervan passeerde. Daar reden we over de typische zanderige dreven die er omwille van de recente regen vast en goed berijdbaar bij lagen. Uiteindelijk arriveerde ik in de Oude Baan op het grondgebied van Westmalle (20 km) omstreeks 10.40 u. Het ging de Wijngaardstraat in en aan de Molenbaan linksaf onverhard op. Een veldweg voerde me weer naar het Molenbos en aan de omgeving te zien zou ik dra de paadjes van Drieboomkensberg bereiken. Nadat ik nog twee wandelaars als tegenligger kreeg bereikte ik op 22 km het begin van de speeltuin! Op een nat pad met enkele plassen en wat modder er naartoe reden drie Weetabixboys me voorbij. Weetabix zelf was er niet bij. Goed dat de laatste me begroette, anders had ik ze niet herkend! Ze droegen namelijk alle drie eenzelfde gloednieuwe pak in opvallende kleuren! Ze zien er echt knap uit zo! Héhé!

Elke zichzelf respecterende toertocht in deze streek gaat niet aan de wirwar van paadjes die in dit stukje van het Molenbos liggen voorbij! Daar wordt door de parcoursbouwers altijd dankbaar gebruik van gemaakt om lussen uit te zetten op de singletracks die zich hier door de nodige putten en sporadische bultjes tussen de bomen en de struiken slingeren. Ik denk zelfs dat enige kennis van de paadjes nodig is om er voor te zorgen dat het parcours zichzelf niet kruist! De wegeltjes lagen er zeer goed berijdbaar bij, een vettige strook hier en daar niet te na gesproken. En in de putten stond soms ook nog wel wat water of half opgedroogd slijk. Tijdens de wintermaanden of na slecht weer kan deze speeltuin er vaak veel lastiger, want modderiger, bij liggen! Gedurende een dikke twee kilometer reden we zo over de paadjes van Drieboomkensberg. We verlieten het bos ter hoogte van het kruisbeeld en de tussen de bomen verscholen bidplaats met klein kapelletje aan de zanderige bult vol wortels. Ik had op die plek de bevoorrading verwacht, omdat ze daar vaak bij toertochten neergepoot wordt, maar dat was deze keer niet zo. Omstreeks 11.00 u kwam ik na 24 km uit het bos tevoorschijn ter hoogte van de onverharde Oude Liersebaan. Toen ik even halt hield op het kruispunt met de Heikantstraat kwam er een traag rijdende Greenbiker voorbij. Dat moet iemand uit de streek van Bornem geweest zijn. Even later bleek dat hij traag reed om te wachten op een man en een vrouw waarmee hij de tocht samen reed, die me op Drieboomkensberg waren voorbij gereden en daarna langs de kant stonden te prutsen aan één van hun fietsen.

Over veldwegen bereikte ik in het zog van dit drietal opnieuw de Abdijlaan, deze keer het begin/einde ervan op het grondgebied van Brecht. We passeerden het Café Trapke Op, reden het Kempisch Kanaal Schoten-Dessel over via het ophaalbruggetje om op de andere oever linksaf te slaan naar het bos toe. 28 km. Het ging van onverhard de Lochtsebaan in en aan het kruispunt met de Tilburgbaan ging het linksaf om er de bevoorrading te treffen op het grasveldje voor de kapel op ongeveer 29 km van de start omstreeks 11.20 u. De Sint-Theobalduskapel ligt op de kruising van de Tilburgbaan en de Lochtsebaan in Brecht. Ze wordt ook wel 'de kapel op de Locht' of het 'Lochts kapelleke' genoemd. De kapel is toegewijd aan Sint-Theobaldus of Sint-Eewout. De bevolking kwam naar de kapel om er gezegend water te halen tegen kinkhoest. De kapel uit 1436 werd vernietigd door Spaanse troepen in 1584 en werd in 1613 gerestaureerd. Het is een laat-gotische kapel. In de 20ste eeuw werd de kapel enkele malen in zijn oude glorie hersteld. In 1986 werd de kapel beschermd als monument. Aan de stop kon je partjes appelsien en wafels eten en was er sportdrank voorzien. Twee mannen zorgden er voor alles.

Na de pauze ging het de Tilburgbaan op, daar stonden borden van wegenwerken. We bereden er een vrij lange assenweg in de buurt van het kanaal en omstreeks 31 km ging het de bossen aan De Merel in. Daar hing aan een boom een splitsingsbord voor de routes van 25 km en van 45 km. Tot 34,5 km konden we genieten van het bos in de omgeving van Tennis De Merel met de vele natte paadjes tussen de boomstammen, met bultjes, putten, wortels en springbultjes die het iets technischer maakten. Enkele plezante kilometers tijdens deze tocht op een plek die ik nog nooit bereden had. Ik kwam uit het bos tevoorschijn in de Van Bavellaan tussen huizen en buitenhuizen. Het ging de Tilburgbaan in en op deze assenweg waren wegenwerken aan de gang. Met fluoverf bespoten paaltjes markeerden de plaatsen waren kabels lagen die bij het graven moesten ontzien worden. Een kwistig van stenen voorzien bospaadje leidde me daarna achter huizen.

Inmiddels was de Greenbiker me weer voorbijgestoken en ik vroeg me af of zijn metgezellen voor de kleinere toer gekozen hadden. Maar toen ik even halt hield op een kruispunt van bospaden, staken ze me na twee andere bikers voorbij. Omstreeks 37 km volgde een vrij vettig stuk bos waardoor de vrouw van het duo het wat lastiger kreeg en ik op een iets breder stuk weer kon inhalen. Een weinig verder lag een nog vettiger strook met modder en leek het me raadzamer van even van de fiets te gaan en te lopen, eerder dan mij te pletter te trappen! Samen met enkele anderen bereikte ik opnieuw de Tilburgbaan en ging het het asfalt jaagpad naast het kanaal Schoten-Dessel op ter hoogte van de plaats waar enkele woonboten liggen. Via het bruggetje boven op de sasdeuren moesten we het kanaal over en op onze stappen terugkeren over een graspaadje naast het kanaal in de richting van een oude bunker. Daar zat de Greenbiker langs de kant te wachten op zijn twee kompanen. Toen ik de bunker voorbij was zag ik het tweetal over het jaagpad op de andere oever rijden. Ik had verwacht hen na aankomst nog te zien te krijgen, maar dat zou niet het geval blijken. 38 km om 12.10 u.

Ik passeerde opnieuw de woonboten en even verder ging het rechtsaf het bos in langsheen een afsluiting waarachter een kampeerterrein ligt. Assenwegen voerden me langsheen in de bossen gelegen huizen en chalets. Aan de bosrijke Polderdreef trof ik na 40,5 km nog een splitsing tussen de routes van 25 en van 45 km. Er volgde een redelijk lang stuk recht op recht over de onverharde Sint-Jobbaan die op een gegeven ogenblik uit de bossen tevoorschijn komt en de open velden in duikt. Daar ligt links van de nochtans verkeersarme weg een door betonnen boordstenen afgescheiden fietsstrook. Midden in de velden ging het rechtsaf de Korhoendreef in. Vanaf deze landelijke zandweg kan je het klooster van de Trappistinnen aan de Abdijlaan in Brecht in de verte zien liggen, alsook de drie nieuwe windmolens die recent langsheen de E19 in Brecht-Overbroek zijn neergepoot.

Er volgde nog een vrij lange eentonige zandweg en samen met een andere biker arriveerde ik aan een “poortje” waarachter een smal pad vol wortels en een betonnen brugje lag dat me in de richting van Klein Zwitserland voerde zoals het gebied achter Kristus Koning hier genoemd wordt. 45,5 km. Ik arriveerde in de Kleine Vraagstraat en via een mooie singletrack die er evenwijdig met de weg loopt en door sommige tochten “vergeten” wordt arriveerde ik op de zandbulten die achter Kristus Koning liggen. Ik arriveerde weer ter hoogte van de toegang tot de school waar ik daarstraks gepasseerd was en de pijltjes intussen reeds opgeruimd waren. De grote baan over waar de seingever intussen zijn biezen had gepakt en dan ging het eventjes weer door de Koeistraat waar we daarstraks vanaf de andere kant door waren gereden. Even nog kreeg ik het gezelschap van twee anderen en na de bocht en een kort zandwegeltje kwam ik uit aan de achterzijde van de voetbalvelden en was ik om 12.55 u na 47,5 km weer bij af. Een mooi tochtje zoals men het hier in de streek kan verwachten en eens de andere kant uit in plaats van Brasschaat en de E19-plas en de doortocht van andere stukjes van het bos tussen het kanaal en de Schotensteenweg dan gebruikelijk.

Buiten aan de kantine zag ik al van ver de drie Weetabixboys in hun fluopakjes zitten! Mijn fiets, alhoewel niet al te vuil, werd vakkundig afgespoten aan de bikewash. Nadat ik de Weetabixboys begroet had, vertrokken deze huiswaarts maar kwam er nog een biker toe die ik sinds vrij recent heb kunnen toevoegen aan mijn kring “bekende” trouwe toertochtrijders. Jari had niet veel tijd voor een babbel, want had nog werk voor de boeg en was langer onderweg geweest dan voorzien. De tocht die hij daags voordien met een maat in Maastricht had gereden was zwaarder uitgevallen dan ingeschat! En hij was dan nog gevallen ook. Allicht kruisen onze paden elkaar nog wel eens in het kort, want zo’n sympathieke kerel kom ik beslist graag nog wel eens tegen. Afscheid genomen en nog een tweede glas gedronken alvorens huiswaarts te vertrekken. Intussen had een ijverige medewerkster de kantine bijna volledig weer proper gemaakt en zag ik één van de bikewashers het materiaal naar een schuurtje dragen.

Bij het naar huis rijden in Brasschaat nog even staan kijken naar de sportmannen die bezig waren met een triatlon in de omgeving van het park en de afgesloten Bredabaan. Op de Hoogboomsteenweg een zijsprongetje gemaakt in een lange gekasseide dreef “De Oude Gracht” en door de achterliggende bossen gereden, waarin één dreef met vrij bizarre bomen. Bij het weer naar buiten rijden gemerkt dat ik het bordje “privaat domein” niet had opgemorken! Ja, er zijn hier wel meer zulke mooie bossen en domeinen die helaas privaat bezit zijn en aan het oog der gewone stervelingen worden onttrokken! Bij thuiskomst had ik 91 km op het tellertje staan. Mijn maag riep “eten”, maar als je geen boodschappen doet, dan kan je op je bakkes kloppen! ’t Hoeveke in Hoevenen was dicht, dus dan maar meteen een tiental kilometer verder gereden en een gezondere toast gegeten in ’t Koetshuis aan het kasteel Ravenhof in Stabroek. Het zaakje doorgespoeld en nog even genoten van de zondagnamiddag. Bij thuiskomst had ik 109 km op het tellertje waarmee ik mijn vakantie op de best denkbare wijze had ingezet!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be!

Toertocht (12-25-40-50-65 km) van Le Petit Godefroid te Baisy-Thy op zondag 23-06-2013.

 

Na enkele vermoeiende werkweken met meerdere te halen deadlines, waardoor de bike tijdens het weekend noodgedwongen een aantal keren op stal bleef, op deze zondag met mijn vermoeide leden dan toch vroeg op om eindelijk nog eens te kunnen gaan rijden.  Het weer nodigde niet uit om weg te gaan, net nu het tijdens de afgelopen week zo mooi en warm was geweest en ik er niet van had kunnen genieten!  Mijn keuze was gevallen op de toertocht van de Gemeenteschool Le Petit Godefroid te Baisy-Thy, deelgemeente van het Waals-Brabantse Genappe (Genepiën), en dit voor de tweede keer op rij.  Op de heenweg was het even voor Genappe vertragen langsheen de grote baan.  Daar liepen mensen rond met klederdracht zoals in de tijd van Napoleon.  Die werd hier op 18 juni 1815 definitief verslagen en dat werd hier vermoedelijk herdacht.  De kramen met hamburgers en hotdogs zullen er in die tijd niet gestaan hebben.  Bij het naar huis rijden kreeg ik op die plek aan mijn linkerzijde de heuvel met de Leeuw van Waterloo te zien, ik reed er zelfs rakelings langs, ook al was mij dat ’s ochtends bij het toekomen niet opgevallen!  Het was niet eenvoudig van een parkeerplekje te vinden in de omgeving van de lagere school.  Aan de start nog even gesproken met twee Vlamingen die ook naar daar waren afgezakt en waarvan één met een Turner reed, net zoals ik.  Het aanbod betrof een kidstoer van 12 km en verder ritten van 25-40-50-65 km.  Bij de inschrijving trof ik een stuurplaatje met het nummer 327 en omstreeks 9.45 u was ik op weg.

 

Het ging het dorp uit via enkele veldwegen om na 1,75 km een splitsing te treffen waar de kidstoer apart ging van de rest.  Een Waalse vader reed er met zijn zoontje linksaf.  De eerste 5 km van de tocht bestonden uit veldwegen, zachtjes op en af en een overwoekerd kasseibaantje.  Het werd afgesloten met een strook vol grote en moeilijk te omzeilen plassen.  Ik kreeg gedurende dat eerste stukje nog een tien tot vijftien andere bikers te zien.  Een mooie, maar korte holle weg voerde me naar de splitsing tussen de 25-40 km en 50-60 km aan de rand van Sart-Dames-Avelines op 7 km na het vertrek.  Daar was ook een jogging en een wandeltocht aan de gang.  Samen met twee anderen sloeg ik de richting van de langste routes in.  Een veldweg voerde me al snel naar een knap bos waarin gekozen was voor een singletrack en enkele bredere paden.  Ik kon er de dennenbomen ruiken!  Ook hier redelijk wat slijk en plassen na het onweer dat vorige vrijdagochtend het hele land trof met bakken water.  Op één zo’n vettig paadje schoof ik een biker voorbij die langs de kant stond met pech, zijn fiets ondersteboven gezet.  Even verder werd ik ingehaald door twee mannen van MTB Overijse.

 

Eens het vettige paadje voorbij kreeg ik aan de linkerkant de achterzijde van mooie grote huizen te zien, waarvan de tuinen op een helling lagen naar het bos toe waardoor ik reed.  In sommige tuinen lagen grote vijvers.  Op omzeggens 10 km bereikte ik even de bewoonde wereld van Genappe in de Rue Ry d’Hez, dat is de naam van het plaatselijke riviertje.  Er volgde nog een knap, maar nat, stuk bos tot aan de Rue Fosty, de naam van een lokaal gehuchtje.  Op een breed donker bospad stonden daar twee bikers te wachten, vermoedelijk op de pechvogel die ik daarnet gezien had.  Later zou het drietal mij inderdaad weer inhalen.  Het ging voor mij een lange dag worden, want om 10.45 u, dus een uur na mijn vertrek, had ik nog maar 11 km achter de wielen!  Het ging een beekje over via een smal betonnen brugje vlak naast een muur om vanaf de straat een mooi stuk bos te bereiken waarin het te volgen smalle paadje langsheen een riviertje liep.  Een knap stukje waar ik even aan de kant ben gegaan om drie tegenliggers te laten passeren.

 

Via twee draaipoortjes ging het een weide over om een volgend stuk bos te bereiken.  Daar was het even klimmen en kort technisch naar beneden over een dropke in een bocht.  Ik kon me de plek van vorig jaar herinneren omdat daar toen een biker van zijn fiets wipte omdat hij onderuit dreigde te gaan!  Net op die plaats kwam het drietal van daarnet, waaronder de pechvogel, voorbij.  Na dit knappe stuk bos volgde een wel erg vettig en modderig geworden paadje tussen lage struiken waarvan de takken doorhingen omwille van het nat.  Omdat ik geen zin had van me te pletter te trappen, heb ik daar maar even gewandeld.  Ik kwam er ei zo na in botsing met twee tegenliggers die het wel al rijdend probeerden.  Ik had ze niet zien aankomen!  Ik kwam uit op de terreinen van wat volgens mij een boomkwekerij is, ook al zijn de bomen er al redelijk groot opgeschoten.  Het deed me vermoeden dat we in de omgeving van Villers-La-Ville reden.  Het slijkdabben werd beloond met de doortocht van een prachtig bos.  13 km.  Daar kreeg ik enkele zware beklimmingen voor de wielen en nog een eenzame biker te zien.  Via een steile afdaling over rotsjes en stenen bereikte ik de bocht in de grote baan ter hoogte van Villers-La-Ville, op de grens van Villers met Baisy-Thy en Court-Saint-Etienne.  Mijn vermoeden bleek dus te kloppen.  Zoals altijd stonden daar weer veel motorrijders samengetroept.  Helaas kregen we van de abdijruïnes niets te zien, wat jammer is voor de bikers die hier voor het eerst rijden of de streek niet “kennen”.  14,5 km.

 

Want het ging meteen linksaf naast de grote baan richting Tangissart (Court-Saint-Etienne en vertrekplaats van een mooie jaarlijkse tocht).  Even voorbij het eenzame grote huis aan de linkerkant van de baan, waar ik onlangs nog naar boven gestuurd werd tijdens de tocht vanuit Mont-Saint-Guibert, ook de moeite van het rijden waard, ging het rechtsaf van de grote baan weg.  Even gestopt op het bruggetje over La Thyle waar twee vissers in de weer waren en een tegenliggende biker ook even halt hield.  Een brugje onder de spoorweg door.  Die loopt er naast het riviertje.  Vanaf de brug ging het klimmend een bos in.  Ik was al zodanig murw dat het voor een deel te voet was, ook al was het er niet bepaald steil.  Ik liep er in het spoor van een wandelaar en er stonden daar effectief bordjes van een uitgezette wandeltocht.  Eens weer op de fiets stak me nog een biker voorbij en reed ik een tweede wandelaar voorbij.  Ik kon er genieten van een knap bos en gelukkig ook van een lange afdaling.  Deze werd al snel opgevolgd door een redelijk zware klim die ik in twee stukken overwonnen heb.  Ik stak er zelfs een jongere biker in groene trui voorbij die al twee keren gestopt was en aan zijn gezicht te zien helemaal pompaf!  Hij zal een beginneling geweest zijn, want koos na de stop voor de toer van 25 km.

 

Eens boven arriveerde ik weer op het terrein van de volgens mij boomkwekerij en na de afslag rechtsaf trof ik er de eerste bevoorrading op 18 km van de start om 11.30 u.  Ik kon er de hand leggen op het laatste partje appelsien en terwijl ik van zelfgebakken muffins met bosbessen proefde, kwamen er nog zeven andere bikers toe.  De zaak werd er door één medewerker gerund en die mens had geen tent om in geval van regen onder te schuilen.  De stopplaats stond opgesteld in een pad dat uitkwam in de Rue d’Heuval op het grondgebied van  La Roche, deelgemeente van Court-Saint-Etienne en gelegen tegenover Tangissart aan de andere kant van de spoorweg.  Als ik het me goed herinner ging het vorig jaar de veldweg op tegenover de stopplaats, deze keer was het voor de langste routes rechtsaf zacht klimmend de Rue d’Heuval in om uit te komen op een bredere rustige betonbaan op een hoogvlakte.  Linksaf bereikte ik een bekende plek in deze streek, meer bepaald de plaats waar een enorm hoge zendmast staat naast een witte gesloten hoeve.  Langsheen die hoeve ging het linksaf weer naar de bossen toe.

 

Daar ging het even lekker snel naar beneden over een bospad en via een paadje op de rand tussen bos en velden ging het tot aan de rand van een woonwijk (Rue des Couteliers, Court-Saint-Etienne), de zendmast achter me.  23 km.  Daar ging het de velden in waar het koolzaad intussen zijn gele pracht verloren had wegens uitgebloeid.  Ik vermoed dat we in de omgeving van La Chapelle-du-try-au-chêne te Bousval reden, maar ik kon het kapelletje, waarvan de lengte van de naam omgekeerd evenredig is met de grootte van het gebouw, niet zien staan.  Na een bocht in een veldweg reed ik voorbij het bizarre huis “La maison du Pâturage” waar me een biker voorbij reed.  Er volgde een veldweg op een open vlakte waar ik letterlijk af te rekenen kreeg met veel tegenwind.  Uit de andere richting kwam een traag rijdende gehelmde biker met loslopende hond die een vrouw te paard vergezelde.  Even later reed ik rakelings langs een autoweg, geen echte snelweg, aan een bord dat een afrit naar Court-Saint-Etienne en Mont-Saint-Guibert aankondigde.  Vorig jaar stuurde de GPS me via die baan huiswaarts, deze keer heb ik rechtsomkeer gemaakt en ben ik via dezelfde weg naar de snelweg gereden.  Er stond ook een pijl naar de Ferme de Beaurieux, nog een gehucht van Court-Saint-Etienne.  Er reed me nog een jonge biker voorbij.  Die heb ik nog teruggezien aan de tweede stop, vermoed ik.  De mannen aan die stop lieten daar een deel bevoorrading voor achter, ik weet niet waarom, misschien nog vrienden op komst.  Ik heb de kerel na de stop in ieder geval niet meer gezien.  In de mooie holle weg die volgde kreeg ik nog eens even gezelschap.  Er volgden een klim, een veldpad, een straat en een grasspoor dat overging in een knappe holle weg tot aan een aantal oude statige huizen in Court-Saint-Etienne.  Die stonden in de bocht van een drukkere baan waar een vader en dochter driftig flessen in een glasbak keilden.  Het ging kort even langs die grote baan, de Rue du Tienne, en ter hoogte van een garagehouder het riviertje de L’Orne over, weer in een bocht.

 

Ik diende de grote baan te kruisen waarna een knappe holle wegel me naar een uitgedund bos voerde.  29,5 km.  In een bocht keek ik even om en zag nog iemand met een opvallend rode helm naar boven komen geklommen.  Ik bereikte de spoorweg in Court-Saint-Etienne, waar het even langs ging tot aan een brug voor voetgangers en fietsers over het spoor.  Zigzaggend op en af de brug om rechtsaf over een zandbultje gestuurd te worden om een grote open kale vlakte te bereiken waar duidelijk een motorentreffen aan de gang was.  Het zag daar zwart van de moto’s!  Vorig jaar had hier een circus zijn tenten opgesteld.  Met twee bikers, waaronder de roodgehelmde, in mijn zog diende ik de kale plek te kruisen, dwars door het hier en daar hoog opgeschoten gras.  Samen met die twee eventjes doorheen het centrum van Court-Saint-Etienne.  Ik zou ze nog aan de tweede stop te zien krijgen en zij waren meteen de laatste bikers die ik vandaag op mijn pad ontmoette.  We werden het straatje Avenue Paul Henricot naar boven in gestuurd op 32 km na de start.  Er volgde een klim doorheen een donker woest bos over een relatief breed pad en hijgend bereikte ik boven aan de rand van een open vlakte de tweede stop op 33 km om 13.00 u.  Zoals gezegd waren er nog drie andere bikers ter plekke.  Het aanbod was hier minder aangesproken dan op de eerste stop, want er lagen nog partjes appelsien en banaan en weer de muffins met bosbessen.  Een stel vriendelijke vrolijke kerels was al met de opruim begonnen.  Vorig jaar hadden zich hier twee mensen in de kofferbak van een bestelwagentje gezet om uit de regen te zitten!  Toen was het nog slechter weer dan vandaag!  Want met het weer heeft De Kleine Godfried blijkbaar geen geluk!

 

Na de stop ging het over een smal grasspoor tussen een rij struiken en de afsluiting van een weide.  Het paadje lag er bezaaid met redelijk grote stenen en klom gedurende ruim een kilometer lichtjes doorheen een mooie omgeving.  Eens boven bereikte ik een in het groen gelegen statige villawijk in Genappe en een straat die luisterde naar de ronkende naam Drève du Château de la Motte.  Heb dat op je adreskaartje staan!  Het klinkt wel chiquer dan Mottenkasteeldreef!  Een redelijk lange afdaling over een oude semiholle kasseiweg met gehavende ondergrond en verzakte kasseien bracht me naar het grondgebied van Bousval (Genappe).  36 km.  Een smal asfaltbaantje voerde me doorheen een groene omgeving met hier en daar verscholen liggende buitenhuizen en de vorig jaar uitgefreesde stukken kapotte asfalt waren intussen vervangen.  Op 38 km trof ik een splitsing tussen de 40 km en de 50-65 km aan de Chemin de l’Alfer.  Ondanks het late uur toch geopteerd voor de 50 km, ik had tijd genoeg vandaag en nog geen zin om al naar huis te gaan.  Een hamburger of braadworst kon ik daarmee definitief op mijn buik schrijven (écrire sur le ventre?), maar dat komt enkel die buik ten goede.  Voor mij ging het aldus rechtsaf over een smal paadje, waar ik eerst even afgestapt ben aan een plots hoogteverschil met dikke wortels, en dat zich nadien langsheen een diepte over enkele wortels doorheen een bos slingerde.  Ik herinnerde me deze plek van de toertocht vanuit Mont-Saint-Guibert (9 mei) toen ik achter een reeds murwe biker reed!  Eens boven ging het toen linksaf een hol graspad in tot een kruispunt van veldwegen dat “Les quatre chênes” heet.  Het gras was intussen nog hoger opgeschoten dan toen, het pad was nauwelijks nog te zien.  Nu ging het rechtdoor een stuk bos in, gevolgd door een paadje langs struiken en bramen dat deel uitmaakt van het “wandelpad Bousval”.  Die bramen zijn wel niet gezond voor uw fietskleding.

 

Er volgde een zeer smalle knappe holle weg, eerst zacht klimmend, maar naar het einde toe zwaar naar boven kruipend tot op een winderige hoogvlakte met knappe vergezichten.  39 km en 13.45 u.  Er volgden veldwegen en assenwegen en ik diende een baantje te kruisen ter hoogte van een elektrische installatie.  Aan de andere kant reed ik voorbij een installatie voor drinkwatervoorziening.  Het ging een servitudenpaadje in, zijnde een smal grasspoor, dat me langsheen een aantal villa’s voerde, doorheen een stukje bos, en weer voorbij nog grotere villa’s.  Op 42,50 km van de start bereikte ik omstreeks 14.00 u de splitsing tussen de routes van 50 km en 65 km ter hoogte van een grote vijver aan de Rue du Chêne au Corbeau in Couture-Saint-Germain, een deelgemeente van Lasne.  De rijders van de langste toer werden rechtsaf de hoogte in gestuurd over een knap steil bospad dat aan mij niet besteed zou geweest zijn.  De 50 km blijven volgen.  Even van het parcours afgeweken en de Rue de la Croix Rolland in gereden, een steil kasseiwegeltje, om eens te gaan kijken wat er voorbij de bocht te zien was.  Niets dan bomen en de afsluiting van één of ander groot privaat domein van rijke mensen!  Op mijn stappen teruggekeerd en het parcours weer opgezocht.  Het ging de drukkere Rue de l’Abbaye over waarna ik het beekje Ru Milhoux overstak via een bruggetje.

 

Via enkele straten van Maransart (Lasne) en veldwegen bereikte ik het natuurgebied van Maransart.  Sedert 2003 staat de Koning Boudewijnstichting in voor het onderhoud van dit patrimonium in de geest van de oprichter van het Fonds André Ganshof Van Der Meersch. Daarbij wordt vooral aandacht besteed aan de vierdubbele bestemming als landbouw-, bos-, wandel- en jachtgebied.  De paden waren voorzien van palen met naambordjes en er stonden paaltjes met uitgestippelde wandelingen.  Het ging rechtsaf en de tocht voerde me doorheen een mooi landschap met vergezichten.  Ter hoogte van Waterloo Golf, na het passeren van het gebouw van een privéclub, allicht voor rijke Brusselaars, kreeg ik een fikse regenbui over me uitgestort.  Gelukkig was ik enigszins beschermd door de takken van de bomen die over het asfaltbaantje hingen.  Ook vorig jaar reed ik hier in de gietende regen over dit stevig klimmend asfaltbaantje!  Het tellertje toonde 47 km en ik begon zo stilaan naar het einde te verlangen!

 

Eens boven op het asfaltbaantje ben ik dan nog verkeerd rechtsaf gegaan. Daar hing een pijltje hoog boven aan een betonnen paal te wapperen in de wind. Ik ben de kiezelweg naar een eenzaam huis op gegaan en kwam op een pad waar metershoog gras stond om uit te komen voor de snelweg. Teruggekeerd om vast te stellen dat ik een smal weidepaadje, een grasspoor, had moeten nemen. Daarna moest je over een stuk weide tussen een rood draaipoortje en een tweede verroest poortje. Rechts zag je de golfterreinen in de diepte liggen. Ik heb daar wel oog in oog gestaan met een vos die een dood konijn in zijn muil had hangen en mij niet had zien naderen! Die croste nogal weg toen hij mij in de gaten kreeg.  52 km om 15.10 u.  Het paadje doorheen het grasveld werd gevolgd door een smalle track die er vrij beslijkt bij lag!  De bui van daarnet had er dan nog een schepje bovenop gedaan!  Ik arriveerde opnieuw in de bewoonde wereld, diende een straat over te steken en een betonbaantje in te slaan dat verderop overging in een veldweg.  Daar was het weer stevig klimmen geblazen.  Ik kwam uit op een pad naast de snelweg, vermoedelijk hetzelfde, maar op een andere plek, dat ik daarstraks op mijn weg getroffen had nadat ik verkeerd rechtsaf was gegaan.  Het ging een stukje naast de snelweg, via een brug er onder door en aan de andere kant weer even erlangs.  Een grasspoor bracht me in een afdaling tot aan het kerkhof van Genappe.  Vlak bij de ingang stond een oud metalen kruis op een graf van een in 1914 overledene!  Die mens ligt daar dus al bijna honderd jaar onder de grond en de eerste wereldoorlog bleef hem bespaard!

 

Een lange zachte, maar vermoeiende klim over een gehavend kasseibaantje en een landelijk betonbaantje voerden me weer tot in Baisy-Thy.  Na 60 km, dus merkelijk meer dan aangekondigd, en pas om 16.00 u, uitzonderlijk laat!  Zo laat ben ik nog niet vaak gearriveerd!  De lange werkdagen met veel te weinig slaap van de afgelopen maand hebben duidelijk hun tol geëist!  En dan mag ik nog van geluk spreken dat in deze tocht toch redelijk wat asfalt en makkelijk te berijden veldwegen voorkwamen!  Want de tochten vanuit het naburige Tangissart en Mont-Saint-Guibert zijn van een zwaarder kaliber!  Ik heb me toch goed geamuseerd en was blij dat ik nog eens met de fiets kon buiten komen.  Aan het schooltje was niemand meer te bespeuren, ik zag nog een medewerker een tuinslang van de bikewash wegdragen en daar stond een andere vrijwilliger zijn bestelwagen schoon te spuiten.  Mijn ietwat ongelukkig in de drukkere straat geparkeerde wagen even op de oprit naar een bedrijf gezet om daar rustig alles weer te kunnen inpakken en opladen.  Ik werd er nog aangesproken door een oudere mentaal gehandicapte man, maar hij sprak moeilijk verstaanbaar en dan nog in het Frans uiteraard!  Toen ik hem vroeg of hij in de omgeving woonde, wees hij naar de straat tegenover.  Ik ben daarna eens in die smalle straat naar de velden toe gaan kijken en daar stond een kast van een huis!  Er zal dus wel goed voor die kerel gezorgd worden!  Hij liep er trouwens netjes gekleed bij!  Na een lange rit huiswaarts, een dikke 90 km, nog tot laat werk gehad met het proper maken en opruimen van m’n spullen.  Nog één week hard werken en dan heb ik vakantie!  En omdat ik effectief nog heel wat werk had is dit verhaaltje ook met behoorlijk wat uitstel geplaatst!

Het verslag van deze toertocht vind je ook op mtb-you.be en op mountainbike.be!

Toertocht (25-30-40-60 km) van MTB Kelberg te Schaffen-Diest op zondag 09-06-2013.

 

Het was een beetje sneu van ’s ochtends vast te stellen dat het eerder bewolkt was met weinig zon, terwijl het daags voordien zo’n prachtig zomers weer was geweest.  Ik had weer veel tijd nodig om wakker te worden zodat ik thuis veel later dan voorzien vertrok.  Ik kreeg een plekje toegewezen in een parkeerweide op enige afstand van de inschrijving.  Aan die inschrijving kwam ik Marcel tegen.  Het was sinds het pinksterweekend, georganiseerd door een gemeenschappelijke bekende, dus veertien dagen geleden dat ik nog een bike onder m’n billen gevoeld had!  Omdat het werk om den brode nu eenmaal moet voorgaan en een ontsteking in de knie weer de kop dreigde op te steken.  Teruggedrongen met de pillen die ik nog over had van de vorige keer!  Buiten stond een vrouwelijke Bierbiker klaar voor het vertrek.  De zoon was er niet bij!  Hij zal aan het blokken geweest zijn voor de examens!  Me ingeschreven voor de toer van 60 km en om 9.45 u kon ik van start gaan.  Het was fris zo in de ochtend, maar de beslissing om met korte mouwen te vertrekken bleek de juiste, want het was al snel puffen geblazen van de inspanning.

 

Tijd om figuurlijk warm te lopen kregen we van MTB Kelberg namelijk niet, het was direct volle bak en letterlijk zweten.  Want reeds na 500 meter doken we het bos in en kregen we al direct enkele serieuze kuitenbijters op een knappe singletrack voor de wielen!  Na 2,5 km arriveerde ik aan het bekende bordje aan de voet van het Steenkot, zijnde de beboste resten van een voormalige ijzerzandsteengroeve in Kelbergen (Vleugt).  Daar kregen we de keuze tussen “moeilijk” doorheen een diepe put, of “gemakkelijk” erlangs.  Tot 3,5 km volgden enkele ferme bulten op en af over de singletrack doorheen het bos van het Steenkot.  Daarna ging het even over de terreinen van de uitgestrekte Schaffense boomkwekerij om weer de bossen in te duiken.  Ondanks mijn late uur van vertrek kwamen er nog veel bikers voorbijgestoken.  Tot 6 km konden we genieten van bospaden.  Enkele rustige asfaltwegen en brede landelijke kiezelpaden brachten me tot aan een grote baan waarnaast een beek liep.  Hier passeerde de tocht vorig jaar ook en was ik bij het naar de start rijden gestopt om bikers te laten oversteken.  Door een hoge boordsteen is het er immers moeilijk om het fietspad aan de linkerzijde op te raken.  Het ging dan eventjes langsheen deze baan tot op de grens met Engsbergen (Tessenderlo).  Op 9 km ging het doorheen een knap bos aan de Steenovenstraat dat we in doken vanaf een gerestaureerd eenzaam huis en een kapelletje.

 

Van daar ging het naar de bossen van het natuurgebied Dassenaarde, een kruising tussen een bos en een park.  Doorheen dit gebied loopt een weg, gedeeltelijk asfalt en gedeeltelijk kiezelpad, die Asdonkstraat heet (Tessenderlo).  Het was daar redelijk druk met mensen te paard, een grote groep wielertoeristen op het geasfalteerde deel, joggers en wandelaars.  Ik trof er in het onverharde deel van de Asdonkstraat een splitsing tussen de routes van 25-30 km en van 40-60 km op 11 km van de start.  Ik herinnerde me nog van eerdere passages dat hier vele bordjes verwijzen naar het “Bolhuis”.  Dat is een natuurboerderij in de oudste boerderij van Molenstede bij Diest.  Wat me doet vermoeden dat de Asdonkstraat zowel op het grondgebied van Molenstede (Diest) als van Engsbergen (Tessenderlo) ligt.  Vanaf de Asdonkstraat ging het rechtsaf en smal zanderig heidepaadje op.  Van 12,5 tot 13 km volgde een knappe singletrack doorheen een bos, weliswaar recht op recht.  Dan ging het heel eventjes langsheen een drukke baan om de Eikelenberg (Molenstede?) in te slaan.  Een jonge vrouw stak me voorbij toen ik even halt hield en even later nog een kerel in een zwart pak met gele opschriften.  Het aantal medebikers was intussen fel verminderd.

 

Het ging dan over een graspaadje tussen paardenweiden en doorheen een stuk bos om weer in de Asdonkstraat te arriveren aan de plek waar daarnet de lus begonnen was.  Dit op 15 km na de start omstreeks 10.45 u.  Even voorbij het witte Bolhuiskapelletje, waar supporters de joggers aanmoedigden, ging het rechtsaf een veldpaadje in om dwars doorheen de bevoorradingspost van de joggers te moeten rijden.  Na een stukje door het bos bereikte ik het einde van de Asdonkstraat en reed ik over een smal wegeltje op de rand tussen bos en velden.  Daar hingen pijltjes voor de joggers en even verder trof ik de splitsing 25-30-40 km en 60 km ter hoogte van de voetbalvelden van KFC Diest.  Twee bikers sloegen de eerstgenoemde richting in, terwijl ik even stond te twijfelen om voor de 40 dan wel voor de 60 km te gaan.  Ik voelde me nog niet uitgesproken vermoeid en tijd had ik genoeg, dus gekozen voor het onderste uit de kan.  20 km om 11.00 u.  Er volgden bredere assenwegen die me tot op het schilderachtige dorpsplein van Molenstede voerden waar tegenover de kerk het cafeetje “Cheers” ligt.  Aan de kerk hing een affiche waarop ene zekere Felix gelukwensen kreeg voor zijn 76 ste keer te voet naar Scherpenheuvel met de parochie Sint-Jozef Molenstede op 18 mei 2013.  Het ging de Blaasberg op, een assenweg waarlangs in de hoogte villa’s staan van rijke mensen.

 

Mijn vermoeden werd bevestigd en spoedig werden we via het Crauwelsbos naar het Grasbos gestuurd, straten die deel uitmaken van een peperdure villawijk waar de huizen op de flanken van de heuvel zijn gebouwd.  Een plek die me intrigeert, omdat ik er zo goed als zeker van ben dat mijn oom hier ooit een stuk grond kocht op het steilste stuk van de helling en dat ik hier als kind toen gestaan heb!  Er staat nog steeds geen huis op.  Een oom waar ik als kind enig ontzag voor had, vermits hij werkte in het verre Zuid-Afrika en gehuwd was met een telg van een geslacht uit Vorst-Kempen.  Mijn tante had zussen die reeds gehuwd waren voor haar geboorte waardoor zij de tante was van mensen die ouder waren dan zij!  Hij zal wel goed geboerd hebben met zijn werk in het buitenland!  Net zoals de profrenner Sergej Ivanov die hier in het Grasbos woont en er de oorzaak van is dat deze straat zo graag bestegen wordt door wielertoeristen!  Tijdens de vorige editie van deze toertocht had ik hier een déjà-vue-gevoel uit mijn kindertijd!  Hoe mijn vader naar beneden liep over het afhellend stuk grond en zich probeerde tegen te houden aan een boomstam die afknapte!  Nooit gedacht dat ik die plek bij toeval nog zou terugzien!  En zeker niet al fietsend!  Ook nu reden er wielertoeristen puffend naar boven.  Voor mij ging het naar beneden om vanaf een langs weerskanten door struiken overwoekerd asfaltbaantje zonder bestemming en evenwijdig met de spoorweg aan de voet van de heuvel een smalle track te bereiken.  Met zicht op de dure huizen tegen de bergflank.  Eindelijk stak me nog eens een biker voorbij.

 

De track boog van het spoor weg de hoogte en het bos in om vergast te worden op een vrij zware klim in een pracht van een holle weg die enkel boven aan de top geasfalteerd is en luistert naar de naam Hellestraat.  Daar waar de Hellestraat uitkomt op een asfaltbaan begint ook het Grasbos.  23,75 km om 11.30 u, slechts traag gevorderd tijdens de overtocht van deze riante heuvel!  Asfaltbaantjes brachten me op 26 km tot aan een stuk bos om er een zachte klim te treffen tot aan de bevoorrading op 26,5 km van de start en voor een witte villa onder de bomen.  Alles was er nog voorhanden: versneden bananen, wafels, twee soorten cake, in dikke hompen gesneden, en peperkoek.  Aan het relaas van de bekenden die ik na afloop trof te horen moet er op een bepaald ogenblik wel schaarste geweest zijn, waarna nieuwe voorraad werd aangevoerd.  Zij kwamen op het verkeerde moment en hadden dus pech!  Ondanks het al gevorderde uur, omzeggens op de middag, kwamen er nog steeds bikers toe.  In de loop van de voormiddag moet het op een bepaald ogenblik aanschuiven geweest zijn, te zien aan een door een biker geposte foto!

 

Na de stop was het klimmen over een smal grasspoor dat deel uitmaakt van het Vliegveldwandelpad.  Ik arriveerde in de Merelstraat en zag tussen de bomen het vliegveld voor me liggen.  Een militair vliegveld dat tijdens het weekend ook gebruikt wordt voor zweefvliegen (Diest Aero Club), parachutespringen en modelvliegen.  Een drukke plek blijkbaar!  Tijdens de après zou ik nog een lading parachutisten gedropt zien worden.  Assenwegen voerden me vanaf 27 km doorheen een bos om er na 28 km een splitsing te treffen waar de 25 km zich weer losmaakte van de rest.  Ik arriveerde in een verstedelijkte omgeving en reed voorbij het station van Diest (29 km) en doorheen het stadspark.  Om zo de paadjes op en af naast de oude stadswallen te bereiken.  Er loopt hier ook een vaste route.  Hier en daar eens gaan kijken in de oude gangen die erg in verval zijn en schreeuwen om restauratie.  Achter de resten van de omwalling lopen de Demer en de spoorweg, omzoomd door een groen lint van bomen.  De moeite om eens te gaan kijken.  Tot 30 km konden we er genieten van de smalle paadjes met enkele verraderlijke korte steile afdalingen over wortels.

 

Even halt gehouden op de Teerlingbrug over de spoorweg alwaar ik in de rug werd aangevallen door Bruce Wayne die zo achter mijn geheim is gekomen!  De snoodaard!  Wij hadden elkaar verwacht omdat wij elkaar al wel eens meer in deze streek op onze weg ontmoeten.  Deze streek valt waarschijnlijk nog binnen een acceptabele actieradius rond zijn woonplaats Gotham City.  Zijn kompaan, Mr. C, was er niet bij, daarom deed hij het rustig aan!  Maar zijn “rustig” zorgde er al na vijf kilometer voor dat mijn tong over mijn Nobby Nic schuurde.  Daarom zijn onze ontmoetingen altijd kort van duur.  Maar we weten in ieder geval dat we nog altijd alive zijn en biking!  Of hoe mensen elkaar toch een warm hart kunnen toedragen, ook al kennen ze elkaar verder van haar noch pluim!  Alzo reed ik tot 35 km in het zog van het alter-ego van Batman over veldpaden en asfaltbaantjes tot we de bossen in de vallei van de Zwarte Beek bereikten.  Na het doorkruisen van de bossen kwam ik op 36,5 km op een rustig asfaltbaantje, de Barenbergseweg, om vanaf een mooi huis de Molenstraat in te draaien.  Ik dook er een holle weg in die overspannen werd door een gemetseld bruggetje in een bosrijke omgeving.  Ik kreeg nog steeds geregeld het gezelschap van inhalende bikers, ook al was het intussen 12.30 u geworden.

 

Op 38 km bereikte ik het Kelbergen Wandelpad dat we bereden vanaf een groot, knap, goed onderhouden oud huis, bijna een kasteeltje, aan de rand van de terreinen van de grote boomkwekerij in Schaffen.  Op een meer open terrein werd ik ingehaald door een snelle jongen in een pak van het team Lingier-Versluys die verderop op de sukkel geraakte met zijn pedalen en mij staande hield.  Of ik geen gereedschap bij had, een zeskantig sleuteltje!  En zo kwam mijn multitool nog eens van pas om iemand uit de nood te helpen.  Met zijn excuses dat hij mij gestoord had!  Dat was geen erg!  Ik ben al jaar en dag gestoord!  Dat wordt toch beweerd door kwatongen die mij beter menen te kennen!  Landelijke zandwegen in een open vlakte voerden mij tot aan een splitsing 25-30 km en 40-60 km op 40 km na de start om 12.50 u.  Even halt gehouden om twee mij bekende Bierbikers voorbij te zien vliegen, waaronder de niet te onderschatten Hilde!  En toch nog galant genoeg om tijdens het voorbij sjezen te vragen of alles in orde was!  De ontmoetingen met dit tweetal zijn nog meer blits dan deze met Bruce Wayne!  Hen kan ik geen vijf meter volgen!  Zij volgden de route van 25-30 km, maar ik ben er bijna zeker van dat zij al aan een tweede ronde bezig waren.

 

Het parcours voerde mij even later dwars over het met kiezel bestrooide erf van een hoeve waar men tussen het woonhuis en het hondenhok door rijdt!  De hond zal zich schor geblaft hebben op deze zondag, vermits ik aan de tweede bevoorrading te horen kreeg dat er 1600 bikers gepasseerd zijn!  Dat beest moet heel wat decibels geproduceerd hebben!  Hij was tijdens de après zelfs nog even onderwerp van gesprek!  Het was geen Duitse scheper, maar een Mechelaar!  Het is even voorbij zijn hondenhok dat de vermoedelijke fout in de afpijling is geslopen waardoor de rijders op de route van 60 km bij aankomst maar aan 50 km kwamen!  Dat was de splitsing tussen de 40 km en de 60 km op een kruispunt van twee smalle weidesporen op 41 km na het vertrek.  Een halve kilometer verder verzorgden twee vrouwen en een man de tweede bevoorrading met hetzelfde ruime aanbod.  Daar even blijven babbelen.  Ik kon me namelijk de andere vertrekplaats van vorig jaar niet meer herinneren.  Bij opzoeken van het verhaaltje van toen moet dat vanaf het sportcentrum tegenover het Provinciaal Domein De Halve Maan geweest zijn, aan de rand van de stad en nabij het begijnhof.  De mensen waren blij met de opkomst van 1600 bikers na, omwille van de weersomstandigheden, twee mindere voorgaande edities.  Aan de plek van de bevoorrading te zien had ik deze tocht al eerder gereden.  Maar het is niet eenvoudig om één en ander uit elkaar te houden, omdat in de tocht van de United Bikers (Diest) en deze van Zelem-Cycling ook delen van dit parcours opgenomen zijn, ook al lijken geen twee tochten in deze streek op elkaar!

 

Mooie veldwegen en bospaden brachten me op 44 km weer eventjes tot in de bewoonde wereld, gevolgd door nog bossen en velden tot aan de klim naar de Venusberg in Meldert (Lummen).  De streek van Meldert is een uitloper van het Hageland, waar holle wegen en heuvels het landschap domineren. Hier bepalen de Venusberg, Hertenrodeberg en Willekensberg tot zo’n 50m hoog het uitzicht. Het zijn zogenaamde ‘getuigenheuvels’ die zo’n 26 miljoen jaar geleden ontstonden. De kustlijn lag toen net ten zuiden van Halen en de heuvels die we vandaag zien, waren toen zandbanken. Vandaag bestaan de heuvels niet meer alleen uit zand, maar uit ‘ijzerzandsteen’: het zand is bij wijze van spreken “samengeroest”. IJzerzandsteen werd in deze streek trouwens gebruikt voor het bouwen van huizen en kerken.  De kerk van Zichem als voorbeeld.  Vanaf de Venusberg in de Vallei van de Zwarte Beek zie je geen bebouwing staan, enkel het groen van de bossen er omheen.

 

Korte tijd later diende ik een drukke weg te kruisen die pal op die plek veranderde van Beringenbaan in Schaffen-Diest in Grote Baan in Meldert-Lummen!  Ik stond niet alleen op de grens van twee gemeenten, maar bovendien op deze van de provincies Vlaams-Brabant en Limburg.  En dan te bedenken dat de provincie Antwerpen niet ver af is.  Ik kwam onderweg trouwens een bordje tegen van de Drie Provinciënroute.  Mijn tellertje klokte 46,5 km af, de klok wees 13.30 u aan.  Een halve kilometer verder diende ik rechtsaf te gaan op een iets grotere baan zonder fietspad en zag ik mannen in de weer met het opladen van bikes!  Tot mijn verwondering zag ik de parkeerweide met daarop mijn eigen voertuig staan!  Zou ik me ergens vergist hebben?  We doken naast de wei een lager gelegen semi holle weg in om naar een speelbosje gevoerd te worden waar een traject was uitgezet met rood-witte linten over een plezant paadje dat zich door het bos draaide en keerde.  Het pad verwijderde zich opnieuw van de startplaats, dus ik verwachte het begin van de laatste lus.  Tot ik dan toch weer rechtsomkeer diende te maken om het bos weer uit te rijden en na het oversteken van de baan de plek van de start weer te bereiken.  Met op de kop 50,00 km op het tellertje.

 

Marcel, Peter en hun prettig gestoord gezelschap van nog vier anderen, waaronder ene Guy die ik al eerder te zien had gekregen, waren nog ter plekke en wisten me te vertellen dat iedereen die voor de langste route had gekozen met een tien kilometer minder was gearriveerd.  Er was ergens een vergissing gemaakt bij het afpijlen of het plaatsen van de splitsingsborden.  Eigenlijk vond ik dat minder erg dan dat ik door een eigen missing tien kilometer minder waar voor mijn geld zou gekregen hebben.  En doordat ik hier en daar eens het parcours even had verlaten om te gaan kijken naar zaken die me konden interesseren, kwam ik toch nog op 50 km.  En zo kon ik nog wat uitblazen in het gezelschap van enkele mij bekende gelijkgezinden.  Ook Karel in het gezelschap van nog andere Bierbikers gespot.

 

Ik verwonder mij nog steeds over het feit dat ik Koppigaard en Peter leerde kennen nadat ik hen eens in een verslagje vermeld had, dat ik later Offshore leerde kennen via enkele andere fervente nachtritrijders en dat drie genoemden elkaar ook bleken te kennen!  We zijn allemaal uit verschillende streken afkomstig!  En omdat Offshore elk jaar een bikeweekend organiseert voor een dertigtal mensen die hij via de mountainbike leerde kennen, liepen wij elkaar daar tegen het lijf!  En zo lagen wij veertien dagen geleden met Pinksteren samen op een kamer te stinken!  De rest van wat tijdens de après door reeds lichtjes aangeschoten mannen verteld geworden geweest is, werd als niet voor publicatie vatbaar bestempeld!  We hebben zelfs de Bierbikers kunnen overklassen en zijn als allerlaatsten huiswaarts vertrokken!  Er stond toen nog één tafeltje buiten!  Ik heb me goed weten te amuseren en ik was blij dat ik nog eens met de fiets kon buiten komen na twee weekends de bike op stal te hebben moeten laten, zodat de afpijlingsfout en de daardoor tien gemiste kilometers bij deze vergeven zijn.  Van de rest van de voorzieningen zoals bikewash en douches heb ik geen gebruik gemaakt, dat zal wel in orde geweest zijn.  Ik heb nog een geste gedaan en de achteloos weggeworpen flyers van de parkeerweide verzameld en ze thuis bij het oud papier gevoegd.  Kwestie van ook volgend jaar nog te kunnen rekenen op een parkeerplek!  Tevreden weer naar huis gebold.  Het was ook eens plezant van thuis nog weinig poetswerk te hebben.  Buiten wat stof was de fiets proper gebleven!  Gaan we dan toch nog zomer krijgen?

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be!

Toertocht Randonnée de la Comète (25-33-47-60 km) te Robelmont op zondag 19-05-2013.

Dank zij het feit dat er in deze wereld nog mensen zijn die belangeloos een evenement organiseren voor gelijkgezinde vrienden en bekenden, kwam er dit jaar weer een groepje van 28 mensen samen om het verlengd weekend van Pinksteren door te brengen in elkaars gezelschap en met de mountainbike.  Ik keek er met gemengde gevoelens tegenaan, ten eerste omdat ik de zwakste ben van de groep en ten tweede omdat het rotslecht weer was!  Op vrijdag 17 mei 2013 zakten zij druppelsgewijze af naar een gîte in het gehuchtje Le Breux van Chassepièrre, gelegen op de route van Neufchâteau naar Florenville in de provincie Luxemburg.  Dat betekende voor de meesten een stevige autorit.  Eerst vanaf mijn werk in Hoogstraten naar huis om de daags voordien klaargezette spullen op te laden, waarbij ik bijna m’n bike vergat, goed voor 40 km.  De rit van aan de voordeur tot de gîte was goed voor 224 km.  Ik was de voorlaatste om er omstreeks 23.00 u te arriveren.  Geparkeerd in een grasveldje tegenover de gîte, waarbij Jan teken deed van niet te ver te rijden, anders had ik met de neus van de auto in de Semois gestoken!  Na het uitladen van m’n spullen kon ik nog genieten van een lekker stukje lasagne.  Bij toeval had ik enkele weken geleden Harry nog ontmoet toen hij zijn auto voor de mijne parkeerde voor de toertocht in Tangissart en Willy, Jan, Peter en Marcel nog recenter bij de start in Mont-Saint-Guibert.  Wij bleken ook allemaal dezelfde kamer te hebben toegewezen gekregen met als zevende kamergenoot Nicky.  Maurice ontbrak helaas, hij likte thuis zijn wonden na een valpartij tijdens de toertocht in Rotselaar de week voordien!  Iedereen kroop tijdig in zijn slaapzak, er wachtte een inspannend weekend!

 

Dat werd op zaterdag 18 mei ingezet met het door middel van de GPS narijden van de toertocht van het nabij gelegen Izel, deelgemeente van Chiny in de Gaume.  Bij het ontbijt was het meteen een picknick klaarmaken die naar de rustplaats gevoerd werd.  Het stemde gerust dat buiten de zon heerlijk scheen!  Omdat er bij de start vanaf de gîte wat verwarring was over wie er nu al dan niet al vertrokken was, me aangesloten bij de trage groep van 14 deelnemers.  Bij het moeten doorwaden van een riviertje met daarachter een korte helling, kreeg Sabine af te rekenen met een afgebroken derailleur.  Op Daniel, Annemarie, JP en ik na was de rest van de groep al boven en weg.  Joepie keerde terug omdat hij zijn Annemarie miste en heeft samen met Daniel de schade kunnen herstellen.  Omdat het geen zin had dat wij er bleven wachten en de anderen ons zo weer zouden inlopen, zijn JP en ik dan weer op pad gegaan!  Onderweg hebben we later ook Peter en Marcel opgepikt.  De rit voerde ons in de voormiddag via het Bois de Meussin naar Herbeumont om er het immense Forêt de Herbeumont te dwarsen.  Niets dan bossen werden er ons deel.  Voor mij was het op enkele stevige klimmetjes soms te voet, waarbij ik even snel boven geraakte als de JP al rijdend!  Ook al beweerde hij niet over een behoorlijke conditie te beschikken, hij geraakte meestal overal rijdend boven!  Langzaam, maar zeker.  Via de Fagne Florie en het Bois de Cléchamps bereikten we na een 36 km het dorpje Suxy waar we aan de oever van de Semois onze picknick konden aanspreken.  Tijdens de namiddag reden de kleppers verder de mountainbikerit.  Het trage groepje (JP, Peter, Marcel, Nicky en ondergetekende) keerde via een stuk bos en de weg terug naar de gîte.  Er was even oponthoud toen JP af te rekenen kreeg met een lekke band na de afdaling van een keienpad met dwarsbalkjes om erosie tegen te gaan.  We kregen ook over asfalt de ene kuitenbijter na de andere te verwerken.  Bij aankomst in Chassepièrre omstreeks 15.00 u hadden we toch 56 km op het tellertje staan.  De gerant van de gîte had zijn hogedrukreiniger ter beschikking gesteld voor de bikewash!  Jan en Willy kregen er niet genoeg van, zij breidden aan de rit ook nog de nachtrit die voor vrijdagavond voorzien was geweest, doch niet gereden werd, om zo een dikke 105 km af te klokken.  ’s Avonds konden we tot het invallen van de duisternis buiten zitten voor een barbecue die werd ingezet met een glaasje cava, een gesmaakte attentie vanwege Ann die deze dag haar vijftigste verjaardag vierde.  En er mag gezegd worden dat veel vrouwen er geld voor zouden geven om er dan nog zo goed uit te zien.  Vorig jaar heb ik in haar gezelschap de toertocht van Libin gereden tijdens het pinksterweekeinde en ik heb toen ferm op mijn tanden moeten bijten!  Of hoe een mountainbike meer vermag dan rimpelzalf!  Een soort gewapende boswachters, natuurwachters, kwamen kajaks uit de Semois plukken!  Varen mag slechts tot 17.00 uur!  Daarna is het aan de vissers!  Nadat de flesjes Orval aan een sneller tempo dan voorzien achter de kiezen waren gegoten zochten de meesten voor middernacht hun kamer op.  Marcel had de venster op een kier gezet, wat wel nodig is als zeven mannen op een kamer liggen te stinken, en midden in de nacht werden we gewekt door een vreemdsoortig gerommel in de verwarmingsbuizen!

 

Op zondagochtend 19 mei was er al vroeg gerommel op de kamers.  Iedereen zal op hete kolen gezeten hebben voor de toertocht Randonnée de la Comète (25-33-47-60 km) te Robelmont, georganiseerd door het oudercomité van het plaatselijke schooltje La Comète.  Robelmont is een gehuchtje van Meix-Devant-Virton, waarmee meteen gesteld is dat we ons in het meest zuidelijke puntje van België bevonden op zo’n 30 km van onze verblijfplaats Chassepièrre.  Groot was mijn opluchting dat het geluid van stromend water enkel afkomstig bleek van de Semois die aan de overkant van de straat voorbij de gîte stroomt.  De hemel was betrokken, maar het was droog!  Het zal weer worden zoals gisteren, maar met minder zon, sprak een optimistische kamergenoot.  Na het gezamenlijk ontbijt met de door Marcel gezette koffie met de auto naar de start en me geparkeerd op de berm tussen een nieuw huis en een stokoud exemplaar in het Quartier Camille Naisse.  Een ronkende naam voor een straat met stokoude huisjes en waar een degelijke handrem geen overbodige luxe is.  Het inschrijvingsgeld was in de deelnameprijs begrepen, werd afgerekend door JP en de inschrijvingsformuliertjes waren daags voordien door ons al ingevuld.  We konden dus snel van start gaan.  Het moet ongeveer 9.15 u geweest zijn.  Alleen op pad, JP zou me wel inhalen en de anderen zijn toch een maat te sterk voor mij.  Na 1 km ging het al direct een donker bos in over een singletrack, gevolgd door een ferme afdaling over een spoor in een klein smal hol wegeltje over een tapijt van afgevallen bladeren.

 

Er volgde tot 2,75 km een licht stijgende bosklim die voor mij toch zwaar was met de rit van gisteren nog in de benen.  Nicky bleef eerst achter mij hangen en stak me nadien voorbij.  Hij was ook alleen onderweg.  Even later volgde een groepje met Geert die me toeriep dat “ze” op komst waren.  “Ze”, dat waren mijn oudere lotgenoten uit het gezelschap die toch nog een hele tijd op zich zouden laten wachten!  Er kwam een lichte afdaling doorheen een mooi bos als recuperatie, dan een stukje effen met een kleine modderstrook om dan op te klimmen tot aan de eerste splitsing tussen de routes van 10-25 km en 33-47-60 km.  Op 5,75 km na het vertrek om 9.45 u.  Ik werd er ingehaald door Erling, Chantal, Alain en Birgit (bier in de gîte als ezelsbruggetje voor Willy, kwestie van niet te verwarren met Brigitte)!  Er volgde een plezante afdaling over een singletrack en aan de voet daarvan troffen we opnieuw een splitsing tussen de 33-47 km en 60 km.  Het viertal sloeg rechtsaf richting de 60 km.  Even getwijfeld en met de rit van gisteren nog in de benen en de streek niet kennende, leek het me veiliger van links de route van de 47 km te kiezen die er over een graspad doorheen het bos liep over het traject van een vaste route.  Het graspad had een aanzienlijke lengte en maakte van de zachte klim voor mij een zware bosklim die eindigde op een grotere asfaltbaan die er doorheen het bos liep.  Om 10.00 u had ik daarmee 7 km op het tellertje en sinds de laatste splitsing had ik vier bikers te zien gekregen.

 

Na enkele tientallen meters langsheen deze baan ging het al snel weer het bos in om er tijdens een zachte afdaling te maken te krijgen met een eerder glibberige singletrack die overging in een bredere modderstrook waar ik van hot naar her slierde en het hier en daar voetje aan de grond was in tegenstelling tot twee waaghalzen die zich lekker lieten gaan.  Intussen was het me opgevallen dat het parcours hier niet uitgezet wordt met pijlen zoals bij ons, doch met markeringen in kalk op de grond.  Een lijn met een punt achter.  Dit punt wijst naar de te volgen richting.  Handig is dat, want nadien hoeven geen pijlen opgeruimd te worden.  Enkel de route van 10 km was gemarkeerd met witte pijltjes.  De wandeltochten met gele en rode pijltjes.  In Wallonië organiseert men samen met een toertocht vaak ook wandeltochten, hier van 5 km en van 10 km.  Toen ik me aan de auto stond klaar te maken had ik nog twee oudere dames begroet die aan de wandeltocht begonnen.  Het pad ging over in een holle weg met nog steeds modder onder de wielen om daarna een klim aan te vatten tot aan een asfaltbaantje.  Dat baantje diende gekruist te worden om aan de overkant doorheen een beekje te moeten rijden of lopen.  Op die plek kreeg ik na bijna 9 km Peter en Marcel te zien bij wie ik me dan ettelijke kilometers aan heb kunnen sluiten.  10.15 u.  Vele goed berijdbare boswegen, waaronder enkele brede assenwegen, werden ons deel.  Omstreeks 13 km moesten we op een zachte klim veel moeite doen om een joggende jonge vrouw in te halen.  Volgens Peter liep ze 15 km/h, te zien aan zijn tellertje toen hij er even naast reed voor een babbeltje, de oude snoeper!  Ze liep marathons, wist hij ons nadien te vertellen.  Zelf moest ik ferm gas geven om ze in te kunnen halen.  Op 13,75 km volgde er een splitsing tussen de 25 km rechtdoor en de 33-47-60 km die rechtsaf tussen de struiken wegdook.

 

Er volgde een leuke afdaling over een knappe singletrack doorheen struikgewas, waarbij ik Peter en Marcel tijdelijk kwijtspeelde, een stevige klim en de doortocht van een natte modderstrook omstreeks 16 km.  Een kilometer later liep het traject over een pad op de rand tussen bos en open veld.  Even later kwam ik op een plaats die aanleiding gaf tot twijfel.  Linksaf of rechtsaf, want langs beide kanten waren kalkmarkeringen te zien.  Voor linksaf gekozen, maar honderd meter verder kreeg ik de plaats van de splitsing van daarnet weer te zien!  We hadden dus een extra lus gereden.  Rechtsomkeer gemaakt en de andere kant dan maar weer uit.  De markering die ik voor een pijl links had gehouden bleek een halve cirkel te moeten voorstellen met een punt achter die de te volgen richting naar rechts uit wees.  17,75 km om 11.00 u.  Er volgde een zeer plezante afdaling die me op 19 km aan de eerste bevoorrading bracht om er Peter en Marcel weer te treffen.  Voor de bikers van de 60 km was dit de tweede stop.

 

Aan de stop waren buiten Peter en Marcel nog enkele bikers aanwezig.  Er lag het gebruikelijke aanbod van bananen, appelsienen, peperkoek en wafels, zij het allemaal versneden tot minuscule partjes!  Twee mannen verzorgden er de dienst, hun terreinwagen met aanhangwagen nog vol bidons met water en een zak appelsienen.  Aan de stop werd ook het geheim van de blauw-wit-rode markeringen op de bomen opgelost.  Deze markeringen zijn vaak vergezeld van een witte rechthoek waarin cijfergegevens zijn opgenomen.  Dat waren aanduidingen van jachtzones, hadden de mannen van de stop aan Peter verteld.  Even over elven weer op pad in het zog van Peter en Marcel.  Even aan de kant op een breed bospad om drie paardenkoetsen te laten passeren.  Zo amuseerde ieder zich op deze zondag met zijn geliefkoosde vervoermiddel!  We kregen twee keren kort na elkaar twee zeer steile afdalingen over een bospaadje dat naar beneden dook over een met fris groen gras en idem dito mos begroeide bodem.  Peter betrouwde het niet, wandelde te voet naar beneden en dat leek me ook de meest veilige optie voor een pannenkoek van mijn kaliber en onkunde, liever dan met gebroken botten opgenomen te worden in een Waalse kliniek!  Omstreeks 22 km konden we met volle teugen genieten van een leuke lange ferme afdaling om beneden een splitsing te treffen tussen de routes van 25 km en 33-47-60 km.  Op dat ogenblik reden we door knappe imposante bossen.

 

Naar beneden bollen is fijn, maar in deze streken moet men dat meestal al snel bekopen met een fikse klim en dat was nu niet anders.  Na een vrij lastige klim en de doortocht van een zeer modderig pad trof ik een splitsing tussen de ritten van 33 km en van 47-60 km midden in het bos.  Ik voelde er nattigheid onder de vorm van lichte regen.  11.45 u.  We kregen een zachte klim over een breed bospad voor de wielen en omstreeks 25 km een woest en weinig bereden bospad en singletrack, versopt onder een tapijt van afgevallen bladeren.  Op sommige plekken was het pad niet te onderscheiden van de omgeving en kon je niet zien welke eventuele onzaligheden zoals takken of stenen het in zijn petto had!  Maar dat viel mee!  Ik arriveerde op een knappe stille open plek in het bos en ben er even blijven staan om de schoonheid van de omgeving op te nemen in mijn herinnering.  Intussen waren mijn kompanen al een tijd uit het zicht verdwenen en reed ik moederziel alleen mijn rit.  Ik kreeg er enkel het onzalige gezelschap van meer regen!  Wat het weer betrof hadden we voor vandaag blijkbaar het beste gehad!  Een grasspoor leidde me op en af tot aan een asfaltbaantje op 26,75 km.  Met stevige regen!

 

Links het asfaltbaantje op en vrij snel weer naar rechts voor een voor mij onmogelijk steile klim over een met stenen bezaaid pad.  Daar werd ik begroet door eindelijk nog eens een andere biker.  Ik had mijn “bonjour” even goed in het Nederlands kunnen doen, want het bleek Lothar van onze groep te zijn.  Ik had hem gisterenavond over zijn sportieve prestaties horen vertellen en hij had beslist niet met spek geschoten.  Dat is gene gewone!  Lothar reed naar boven aan een snelheid die ik hier op vlak terrein aanhield!  Terwijl ik te voet naar boven strompelde!  Maar ook al ben ik de zwakste van de hoop, ik denk te mogen stellen dat mijn prestatie nog altijd beter was dan deze van de mannen die nu met een zak chips en een pint in de zetel voor de tv hingen!  Eens boven op een zacht klimmend bospad stak me nog een biker voorbij die plots stopte toen hij over een hoop losse takken reed en daarbij een tak in zijn derailleur trok!  Gelukkig zonder schade!  Een kort babbeltje gemaakt met deze Franstalige licht gebaarde biker.  Toen hij vroeg welke route ik volgde, de 47 km, vermoedde hij dat ik niet zo veel kilometers meer zou te doen hebben!  Maar dat was verkeerd gedacht!  Ik had nog redelijk wat voor de boeg.  Hij wenste me een goede verdere rit en verdween in de regen en in het bos.  Er volgde een afdaling doorheen bos en laag struikgewas tot aan een pijl die verwees naar “Gros Cron”.  Een steil rotsachtig paadje leidde me verder tot aan de spoorweg die ik diende te kruisen om mijn weg te vervolgen op nog een steil met losse stenen bezaaid pad.  28 km om 12.10 u.

 

Eens beneden bereikte ik een ware sprookjeswereld in de Vallée de la Chevratte (195 m).  Alleen de dansende elfjes ontbraken in deze wondermooie omgeving met alle tinten groen aan de bomen en op de glooiende bodem van dit bos.  Een watervalletje stroomde langsheen een rots naar beneden en in het bos waren nog kleine watervalletjes te zien!  Het prachtigste plekje van de gehele toer!  Machtig!  Opzoeken op internet leert me dat “Gros Cron” de naam is van de rots die we passeerden.  La Crânière of Gros Cron is een steile rots nabij de voormalige halte van Lahage in de Chevrattevallei. Deze rotsheuvel bestaat uit talrijke cronlagen, een sponsachtig en grijs gesteente dat door de eeuwen heen gevormd is door de kalkafzetting van een waterbron. De Romeinen hadden een openbare badplaats aangelegd in de nabijheid van de bron. Van de Middeleeuwen tot de Franse revolutie diende de uitholling onderaan de rots als kluizenaarswoning. De omgeving van La Crânière valt onder de bescherming van de Commissie voor monumenten en landschappen. (bron tekst: tintigny.be)  Dat laatste is te begrijpen als je de pracht van deze plek bekijkt.  Die rots op dit schilderachtig plekje aan de oever van de Chevratte zorgde ook voor een ferm klimmetje, gedeeltelijk te voet!  Er passeerde daar ook een groene vaste route.

 

Een smal grasspoor leidde me over de flank van een helling tussen de struiken evenwijdig aan de in de diepte gelegen spoorweg.  Ik moest er even aan de kant voor een tegenligger die me wist te melden dat er nog zo’n tiental op komst waren!  Het ging het bos weer in over een stevige klim die me tot op een open plek bracht.  Toen ik er even halt hield reed me iemand van m’n groep voorbij, Geert, altijd herkenbaar aan zijn BMC-fietspak.  12.30 u na 30 km.  Na een smal paadje volgden een aantal bredere wegen op en af doorheen de bossen, een leuke afdaling over stenen en weer een bredere bosweg.  Op 31,75 km zag ik daar een biker in een geel regenjak te voet wandelen.  Het bleek Marcel te zijn die had af te rekenen met een gescheurde buitenband en een punt kon zetten achter zijn rit.  Gelukkig had hij het grootste deel droog kunnen rijden, want de regen maakte alles natter en natter.  Peter was op weg naar de tweede stop voor hulp.  Later zou ik horen dat Lothar Marcel zonder verpinken was voorbijgereden, te zwaar verdiept in zijn rit!  Vanaf het brede grindpad ging het rechtsaf een bosweg in voor een stevige klim.  Boven kwam ik in het bos een auto tegen met fietsdrager, waarin een passagier zat met een omzwachtelde pols.  De pechdienst voor Marcel!  Op 35 km kwam ik uit de bossen tevoorschijn in de bewoonde wereld en trof ik er de tweede bevoorrading onder een tentzeil, geen overbodige luxe in de regen.  Hier was het aanbod niet gemillimeterd zoals daarstraks.

 

Er stonden twee mannen in het gezelschap van een derde die met het tweetal een praatje was komen maken.  Aan diens uitleg te horen had hij laat moeten werken en kon hij daarom niet rijden.  Zijn dochter zou de 25 km rijden, maar hij had haar verwittigd dat rijden in het bos niet hetzelfde was als op de weg!  De drie leutige mannen ter plekke hadden het over Beerschot toen ze mijn plek van afkomst vernamen.  Hoogstraten, m’n werkplek, wisten ze ook liggen!  Want twee weken geleden was Hoogstraten tegen Virton komen spelen in tweede klasse!  Eén van de meest noordelijke gemeenten tegen één van de meest zuidelijke, het hele land moeten doorkruisen voor een voetbalmatch!  Ook Torgny, ten zuiden van Virton, kwam ter sprake.  Daar ben ik in 1999 naartoe gereisd omdat het de enige plek in België was van waaruit een zonsverduistering in haar totaliteit te zien was, een unieke kans in mijn leven om het life mee te maken!  Er ging een siddering doorheen de samengetroepte mensen toen de zon volledig achter de maan verdween en de vogels vlogen paniekerig uit de bomen.  De dieren, de koeien in de weiden, voelden dat er iets niet klopte!  Weer op pad in de regen, het dorp door en naar beneden over een steile servitude.  Eens gaan kijken in de achtertuin van een huis dat te koop stond.  Een oud, gedeeltelijk gerenoveerd huis met een achtergevel in grove steen.  Daar was nog veel werk aan!  Een brug en de spoorweg over, waar een bord toonde dat ik me in Meix-Devant-Virton bevond, een gemeente waar Robelmont deel van uitmaakt, samen met nog andere woonkernen zoals Sommethonne en Gérouville (Meix telt met zijn 2500 inwoners toch acht deelgemeenten).  13.15 u.

 

Eens de bossen weer in diende ik mijn rit verder te zetten over een intussen goed nat en slijkerig geworden ondergrond.  Toen ik even halt hield zag ik een biker arriveren.  Het was Peter.  In zijn zog gereden tijdens een zeer lange zachte klim over een smal en bij wijlen gehavend grasspoor, om te eindigen met een korte stevige klim.  “Als je samen rijdt, dan blijf je doorgaan”, zei hij, “als je alleen bent dan ben je geneigd om af te stappen”!  Ik kon niet anders dan het beamen, vermits ik het zelf ook al zo ervaren heb.  Een mens geeft minder gemakkelijk op, wil zich meten, in het bijzijn van anderen.  Eens boven op een bredere grindweg kwamen er na ons nog twee bekenden van tussen de struiken geslopen: Harry en John, een gelegenheids joint-venture tussen een gezapige Antwerpenaar en een levendige Bruggeling!  Peter direct mee in hun kielzog.  Het tweetal zou hem daar achteraf tijdens het avondeten mee plagen, zeggend dat hij dat maar 2 km had volgehouden!  Na 37,5 km arriveerde ik weer op de plek waar ik daarstraks de splitsing tussen de 33 km en de 47-60 km had getroffen.  Dit betekende dat ik een lus van zo’n 15 km achter de wielen had en nu het parcours van de 33 km weer vervoegde.

 

Na een korte zachte klim volgde een afdaling tot op een asfaltbaantje om daar een splitsing te treffen tussen de 25 km en 33-47-60 km op 39 km van de start en midden in het bos.  13.45 u.  Intussen was het behoorlijk fel beginnen te regenen, maar ik probeerde er mij niet door te laten ontmoedigen!  Omstreeks 40 km zonken de moed en de modder me toch even in de schoenen toen ik een zware en lange modderstrook diende te passeren.  Voor mij was te voet de enige optie teneinde mij niet de pleuris te trappen!  14.00 u.  Eens daar voorbij volgde een afdaling over een breed pad naast een riviertje dat verderop over ging in een soort van mangrove waar de bomen met hun voeten in het water stonden.  In ieder geval een knappe omgeving op de rand van de bewoonde wereld en de bossen.  42 km.  Ik bereikte de Rue de la Chapelle met recentere huizen in Meix-Devant-Virton om daar in de straat een splitsing te zien tussen de 25 km en 33-46-60 km.  Het dorp uit over een oud asfaltbaantje, enkele trappen af en weer het bos in.  Daarna ging het over een hobbelig grasspoor op de rand tussen bos en door een draad afgespannen velden in een knappe omgeving die er nu troosteloos bij lag in de nog feller geworden regen.  44 km om 14.30 u.  Ik begon te verlangen naar het einde.

 

Vanaf een asfaltbaantje waar ik op de terugweg naar Chassepièrre nog zou passeren werd ik toch nog de hoogte in gejaagd naar een groene hoogvlakte waar een redelijk lang paadje te berijden viel.  Ik arriveerde in een straat met vrij recent gebouwde mooie woningen en luttele ogenblikken later arriveerde ik op de speelplaats van de school La Comète.  Om 14.50 u, druipnat van de regen en met applaus van de groepsleden die nog ter plekke waren gebleven om zich te goed te doen aan kuipen Orval.  Twintig minuten later arriveerden de bikkels (M/V) van de 60 km en tenslotte onze chef-organisator OD JP, telkens onthaald op applaus!  Marcel stopte me het bonnetje voor een pain-saucisse toe en die smaakte me zo dat ik er nog een tweede verorberd heb en doorgespoeld met een trappist van Orval.  Willy was al goed vrolijk en boven zijn theewater.  Nog even gepraat met de Waalse rakkers die de toer georganiseerd hadden en niet zullen verwacht hebben dat hier een zwerm rare Vlaamse vogels zou neerstrijken.  Er daagden slechts 247 rijders op in tegenstelling tot 400 vorig jaar.  Toen ik eens humeurig was tijdens een reis en een bezoek aan de Rheinfalls in Schaffhausen heeft iemand me gezegd: je moet ervan genieten, want het is misschien de enige keer in je leven dat je hier komt!  Ik ben die frase nooit vergeten, heb deze wijze les toegepast en ondanks de regen genoten van de rit in deze bosrijke streek.  De gezichten van de mensen uit Robelmont vastgelegd in mijn geheugen en afscheid genomen met een “à la prochaine”, ook al is de kans helaas groot dat ik hier nooit meer zal komen.  250 km van thuis en ik word er niet jonger op.  De GPS stuurde me via een andere weg over derderangswegen langsheen het boerendorpje Sommethonne weer naar het verblijf in Chassepièrre en die route was beslist de moeite waard.

 

Harry en Erling zorgden ’s avonds voor lekker eten met stoofvlees, pasta en aardappelen in de schil.  Annemarie verklooide haar nagellak aan de aanzienlijke afwas en ik hielp samen met enkele andere mannen afdrogen.  Terwijl het buiten kletterde van de regen werd de avond doorgebracht in het warme zaaltje tot iedereen zijn slaapzak weer opzocht.  Peter kwam vertellen dat zijn vrouw gebeld had met de melding “dat ze hem miste”!  “Een zekering gesprongen”, dacht hij.  “Neen, om mijn rug in te smeren”!  In Vlaanderen was het vandaag blijkbaar zonniger geweest, terwijl wij hier in de regen reden!  Zelfs op 200 km afstand plagen mensen elkaar nog!  Op pinkstermaandag hadden slechts drie moedigen omwille van de doorweekte omstandigheden nog zin om de toertocht in Harinsart te gaan rijden, de anderen vertrokken na het ontbijt en de opruim richting thuisfront.  Met z’n zessen hebben we nog een bezoek gebracht aan de abdij van Orval en belangrijker, aan de nabijgelegen taverne om nog twee kuipjes groene van ’t vat te ledigen in het gezelschap van gehaktballen etende Japanse toeristen.  In de gîte nog een homp Frans brood achter de kiezen gestoken en na een lange maar vlotte rit weer naar huis viel het doek over een amusant pinksterweekeinde!  Met dank aan allen voor het gezelschap tijdens deze driedaagse en hopelijk weer tot gauw!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be!

Toertocht te Robelmont op 19-05-2013 door macflan08

Toertocht (25-35-50-60 km en 5 km optioneel) van MTB Overijse te Overijse op zondag 12-05-2013.

Het was deze zondag een teleurstelling van bij het opstaan vast te stellen dat buiten alles kliedernat was, er een aantal stevige buien vielen, vaak vergezeld van hagel! Als je in zo’n omstandigheden gaat rijden, dan ben je binnen de vijf minuten drijfnat! Dus maar even afgewacht, net nu ik van daags tevoren alles netjes had klaargelegd met de fiets reeds op de drager van de auto! Omdat het alternatief van gans de dag thuis te blijven nog minder aanlokkelijk was, toch maar vertrokken met de hoop dat het weer in Overijse bij de mannen van MTB Overijse beter zou zijn! En de gok bleek deze keer een goede gok te zijn, want hoe dichter ik de start naderde, hoe droger het wegdek! De startplaats kan niet beter liggen, vlak naast de afrit van de snelweg. Ik was hier vorige zondag nog gepasseerd op weg naar de rit ter gelegenheid van de opening van het mountainbikenetwerk Dijle- en Hageland in Huldenberg. De plek waar ik eerder al parking vond bleek reeds ingenomen, maar ik vond een ideaal plaatsje op een braakliggend stukje grond naast een huis tegen de snelweg waar de auto goed in de zijkant voor niets of niemand in de weg zou staan! Aan de start Steven van de Waasland Mountainbike School de hand geschud. Af en toe kom ik hem en zijn gezelschap eens tegen na die eerste keer in Anderlues! Hij had een meiske bij, vermoedelijk zijn dochter. Me ingeschreven, m’n polsbandje getoond aan de mannen van de controlepost en om 9.40 u op weg, ruim laat als slak met de optie van de 50 km te rijden! Mijn lot was al bezegeld, ik zou hier net als vorig jaar weer als laatste binnenlopen! Een man opende het luik van een hamburgertent, maar daarvoor zou ik wel naast de prijzen vallen!

Het ging de veldweg op achter de voetbalvelden naar een grasspoor toe. Daar liepen wandelaars met drie honden. We bereikten al snel een knap stuk bos naast de snelweg waar het fel naar beneden ging met als gevolg dat er al een overmoedige biker die me daarvoor had ingehaald onderuit ging. Ik denk dat de mens zich ferm bezeerd had, zijn maat stond er bij. Rechtsaf kregen we al direct een stevige klim over een breed keienpad in het bos naar velden toe, een opwarmertje werd ons niet gegund, het was direct volle bak tot omzeggens 2 km. Na een stukje vlakkere assenweg doken we tot 3 km een bos in met een aantal eerder technische paadjes in een afdaling afgewisseld met enkele klimmetjes over een glibberige singletrack met een aantal korte bochtjes. Niet zo m’n ding, zeker niet omwille van de glibberigheid en het zien van de valpartij van daarnet! Ik kwam uit in een asfaltbaantje, de Kalfsborre. Wat is eigenlijk een borre? In Asse is er de Kruisborre! En af en toe kom ik nog andere borres of borren tegen! Intussen gevonden: een oud woord voor bron! Borrelen is dus de bron (lees fles) leegdrinken!

Een smal klimmend servitudenpaadje bracht me naar een woonstraat met ferm hellingspercentage en waar ik bij een eerdere editie ooit geparkeerd stond! Daar trof ik toen een mij bekend biker aan die al te kampen had met een kettingbreuk! Tijdens deze editie geen enkele bekende gespot! Tot 6 km troffen we een fel klimmende servitude en enkele kasseiwegen, klimmend en dalend, in de buurt van twee voetbalvelden waar de wedstrijden in volle gang waren. Zwaar! Na de passage van een plek met wegenwerken volgden een betonbaantje en een veldweg in een meer open landschap. Samen met een duo snelle jongens en een groepje van vijf, twee mannen en drie vrouwen, de extra lus van 5 km op gereden op 7 km van de start omstreeks 10.20 u. Er volgde een megabangelijke afdaling in een pracht van een holle weg waarover een voetgangersbrug hing! Eén van de mannen keerde weer omdat de drie vrouwen niet volgden, afgeschrikt door het gevarenbordje boven. Achteraf heb ik het vijftal toch nog teruggezien. Ik arriveerde aan een drukkere baan met afgescheiden fietspaden waar ik op weg naar Huldenberg nog gepasseerd was met de auto. De baan over naar een grindpad evenwijdig met de IJse en de waterloop over. Een snelle kerel vloog me voorbij en verdween direct weer uit het zicht. Bij eerdere edities moet ik dit extraatje ook meegepikt hebben, want alles kwam me bekend voor. Ook de zware asfaltklim die volgde! Asfalt ging over in een holle keienweg waar het vijftal weer in mijn zog kwam.

Ik vraag me af of deze dieren hier leven, maar tijdens de afdaling in een holle weg meende ik een vos te zien wegspringen in de kant. Ik ken weinig van beesten, het had een vrij platte staart en voor een eekhoorn leek het me wat groot te zijn! Dat was omstreeks 9,5 km en ik kwam uit in de Walravenbosstraat, een weet voor de locals die naar vossen willen speuren! Op 11 km werd ons weer geen rust gegund tijdens een zware klim in wel een prachtige holle weg over semi-verhard met een grote bocht naar boven toe. Twee bikers staken me tijdens de klim voorbij, maar ik ben toch boven geraakt. De plek luisterde naar de naam Stokkemstraat, er waren poorten naar grote domeinen toe, want geen gebouwen te zien. Ik kwam uit op een veldweg op een hoogvlakte om een leuke afdaling te treffen over een smal veldpaadje, onder enkele lage bomen en uit te komen in een woonkern te Huldenberg op 13,5 km omstreeks 11.00 u. Er volgde een lange klim, eerst off-road, daarna over een betonbaantje in Huldenberg en voor maar liefst 2 km lang! Eens boven ging het de Zavelstraat in, en dat is geen gewone straat, maar een prachtige enorm diepe holle weg met halverwege effectief een ondergrond van zavel, alsof iemand het er was komen storten! Zulke knappe plekken, dat vindt men in mijn contreien nergens! Begrijpelijk dat zelfs mij bekende Nederlandse bikers uit Bergen-op-Zoom verzot zijn op (de vaste routes nabij) Overijse! Ik hoorde trouwens Nederlands van over de landsgrens kwebbelen toen ik me stond klaar te maken aan de auto.

Beneden aan de Zavelstraat trof ik de splitsing tussen de routes van 25 km en 35-50-60 km op 16 km van de start, de extra 5 km inclusief. Het vijftal van daarnet was ergens blijven staan en heb ik niet meer opgemorken. Een afdaling over verhard en in een weidepaadje bracht me tot in het Staatsnatuurreservaat Rodebos- en Laanvallei op een paadje, vermoedelijk langs de Laan! 17 km. Er volgde een stukje bos, aan het eind ervan diende je uw bike te tillen over een bareel en ik had deze plek ook te zien gekregen tijdens mijn rit vanuit Huldenberg vorige zondag. Zo ook de plek waar ik uitkwam op een asfaltbaantje, maar nu ging het direct twee keren linksaf om langs de andere kant van de waterloop een fel klimmend spoor te nemen en uit te komen op een plek die men nooit vergeet! Meer bepaald een voor mij onmogelijke klim in dat Rodebos over wortels, waar men geen aanloop kan nemen omwille van een houten bareel onderaan. Van een trio raakte de eerste bikkel volgens mij helemaal rijdend tot boven, de tweede ging al snel te voet en de derde haalde net niet de top! Het is dus niet onmogelijk, maar aan mij is het niet meer besteed, als het dat ooit al zou geweest zijn. Op 18,5 km kwam ik puffend en hijgend te voet boven. Als slak was ik al exact anderhalf uur onderweg geweest!

Er volgde een brede bosweg, zachtjes klimmend tot aan een camping in Ottenburg (Huldenberg). Na enkele asfaltbaantjes rond die camping en buitenverblijven ging het met twee anderen een graspaadje in. Er stond daar een huisje te koop “in een groen kader” volgens de affiche! Dat was letterlijk te nemen, want het gebouwtje was door planten overwoekerd! Omstreeks 21 km dienden zich een aantal zware klimmetjes aan over een smal paadje op de grens tussen bos en velden. Het ging enkele huizen voorbij waar aan een afslag nog een pijl hing van tijdens de inhuldigingsrit vanuit Huldenberg, gevolgd door een gevaarlijke afdaling aan de ingang van een bos op de vaste route ter hoogte van een roze geschilderd huis. Alhoewel het mij voorkwam dat de plek er minder gevaarlijk bij lag dan bij eerdere passages want ik ben er zonder extra pak in de broek naar beneden gebold. Op 22,50 km en omstreeks de middag. Naar beneden rijden betekent meestal ook meteen weer afgepeigerd worden tijdens een zware klim tot 23 km doorheen een bos om uit te komen in de Losstraat te Ottenburg. Daar trof ik op 23,5 km op een pleintje aan een bizar kapelletje de bevoorrading die door de lange afstanden twee keren wordt aangedaan. Er was daar nog wat beweging, vooral van bikers op de lange routes. Veel keuze ook met bananen, appelsienen, cake, wafeltjes en lekkere koekjes met chocolade. Waar worden die koekjes verkocht? Wie daar niets naar zijn zin vond is een lastige mens! Er was ook een jonge knul present die van onder zijn tentje Aquarius uitdeelde. Ik meen dat het dezelfde jongen was die er vorig jaar of nog eerder ook stond. Om 12.10 u had ik mijn buikje weer wat gevuld en kon ik eenzaam op pad richting de 50-60 km. Tot aan de aankomst kreeg ik nog slechts drie bikers te zien, waarvan ik zelfs betwijfel of ze aan de toertocht deelnamen dan wel op eigen houtje reden.

Het ging al snel een wel zeer smal servitudepaadje in tot aan een knap bos, zachtjes klimmend tot de eertijds gerooide strook bos op de top. Bij mijn eerste deelname zaten daar toen mensen te schoften die in de weer waren met het zagen en verzamelen van het hout. Een megaknappe afdaling in een prachtige holle weg die alsmaar smaller werd bracht me op 25 km naar een asfaltbaantje op de rode vaste route. Dit baantje overschrijdt vanuit Ottenburg (Huldenberg) als Florivalstraat de taalgrens met Archennes (Grez-Doiceau) als Rue de Florival! Het was niet de eerste keer dat ik deze plek te zien kreeg en aan de andere kant van de spoorweg ligt een waar mountainbikeparadijs in een knap bos dat door verschillende toertochten op telkens weer andere manieren doorkruist wordt! Deze keer ging het niet via de gebruikelijke weg de spoorweg over, maar was het eerst linksaf voor een ommetje over een private weg achter huizen. Er stond daar een oud aanhangwagentje geparkeerd met een bizarre onbekende nummerplaat. De landafkorting was ZA! Zaïre? Van een oud-koloniaal?

Het doel van het ommetje werd direct duidelijk, want het ging een pracht van een singletrack op die hoog op de spoorwegberm langsheen een bijna loodrechte afgrond tussen de bomen slingert. Toch maar wat voorzichtig geweest om niet de dieperik in te gaan! Zoals te verwachten was ging het al klimmend de holle weg in waarin halverwege een gedenksteen staat als herinnering aan de burgerslachtoffers die tijdens de tweede wereldoorlog stierven bij een bombardement van het nabijgelegen Gastuche. Tijdens de toer vanuit Loonbeek ben ik hier ooit in de gietende regen naar boven gereden als door een riviertje! Goed gek toen! Soms raak ik er met veel moeite volledig rijdend tot boven, er liggen nogal wat wortels, maar deze keer lukte het voor geen meter! Er staken me een jonge kerel en zijn meisje voorbij die het beter deden dan ondergetekende. Eindelijk nog eens een levende ziel op mijn pad. Bijna 28 km om 12.20 u. Er volgde een mooie afdaling, zelfs over een aantal oude jumpkes en niet te vertrouwen schans, doorheen het bos en ik kwam uit aan de smalle overweg, speciaal bedoeld voor bikers en wandelaars, ter hoogte van het schilderachtige stationnetje van Florival (lijn Leuven-Ottignies). Er stopte net een trein, maar niemand stapte op noch af. Vanaf het stationnetje ging het een zanderig pad op en volgde een voor mij zeer zware bosklim, deels te voet dus, tot aan een vlakker stuk. Daar waar het gemakkelijker rijden had kunnen zijn, speelden modder en grote plassen me dan weer parten. Veiligheidshalve aan de kant gegaan toen ik motorengeronk hoorde aanzwellen. Drie kerels kwamen er op hun motoren voorbij en zij maakten minder problemen met die plassen, hun gezichten onherkenbaar door helm en brillenmaskers!

Op 29,5 km kwam ik uit in open veld waarna een klimmende veldweg en een singletrack me een kilometer verder tot op een hoogvlakte voerden aan gele koolzaadvelden en een netjes gemaaid grasveld met windzak, vermoedelijk een vliegveldje voor modelvliegen. Met een knap vergezicht over de streek en in de verte voor me een kerktorentje. Daar zag ik in de verte een biker rijden, waarschijnlijk één van de laatsen op de langste route. Achter mij zag ik nog een biker naderen die de 50 km op ging. Hem zou ik later nog te zien krijgen toen hij uit een wegje kwam dat niet in het parcours was opgenomen (ter hoogte van het waterzuiveringstation). Ik trof er effectief de splitsing tussen de ritten van 50 en 60 km op 31 km van het vertrek. De extra lus voor de 60 km begon en eindigde op deze plek. Ik heb deze letterlijk en figuurlijk links laten liggen. Het is zo dat ik deze vroeger wel gereden heb, maar 55 km kon voor vandaag volstaan! Ik was al murw genoeg. Een veldweg rechts voerde me naar een bos om een plezante afdaling te treffen over een smal met stenen bezaaid paadje. Ik passeerde een korte strook kasseitjes in het midden van nergens waar een wandelaar op een reeks boomstammen zat te schoften. De afdaling eindigde in de Rue de L’Hézidelle (hoe chique) in vermoedelijk Archennes. Eventjes in de bewoonde wereld een straat door en via een afdaling over kasseitjes een vettig bos in. Er volgde een paadje naast het spoor, het spoor onder via een bruggetje, het spoor weer over via een overweg, om een straatje met twee huizen te bereiken, waarvan het tweede een soort kasteeltje is met een indrukwekkende inrijpoort. 34,5 km. Eventjes doorheen de bewoonde wereld en weer naast het spoor waar kippen rondlopen op een spie grond en dat duidelijk eigendom is van een rommelmaker! Ter hoogte van de beek Le Pisselet, die tussen de straat en de huizen erlangs loopt, bereikbaar via bruggetjes er naartoe, ging het weer de spoorweg over. 36,5 km.

Een breed grindpad leidde me over La Dyle naar een langzaam klimmend lang grasspoor naast een met frisgroen gras begroeide heuvel. Reeds moe van dit langzaam naar boven kruipen, volgde in het bos een voor mij ondoenbare klim tot aan een huis in een straat in Huldenberg waar in de loop der jaren ooit een garage met trapgeveltje naast gebouwd was. Eventjes te voet was de enige oplossing. Ongemerkt had ik de taalgrens weer gekruist. Na een smal paadje bereikte ik opnieuw de kapel in Ottenburg waar de bevoorrading stond. Drie mannen waren er de laatste spullen aan het opruimen en hun tent aan het opvouwen. De jongen van Aquarius was vertrokken. Ik heb toch nog twee suikerwafeltjes en drinken toegestopt gekregen alvorens om 14.00 u de laatste etappe aan te vatten. Nog 17 km werd me verteld en dat kon kloppen, want met 38 km op de teller zou ik dan exact op 55 km eindigen. Het zouden er nog iets meer worden. Het begon met een ietwat lastige veldweg met in de verte een grote zendmast met flikkerende lampen. Ik kreeg ook af te rekenen met meer wind. Omstreeks 40 km doorkruiste ik het centrum van Ottenburg (Huldenberg) om op 41,5 km een klein stukje bos te treffen. Ik schrok toen ik uit het bospad in een half holle weg plots twee pony’s zag komen gelopen. Deze dieren liepen daar gewoon los rond, er was verder geen levende ziel te bespeuren!

Weer een stukje bewoonde wereld door om in een veldwegeltje twee bikers als tegenliggers te treffen. Omstreeks 42 km passeerde ik een vijver en kreeg ik in de verte dezelfde pyloon weer te zien met nog een tweede smaller exemplaar in de buurt. Eens weer beneden kwam ik aan een waterzuiveringstation met Franstalige mededelingen. Daar reden twee jonge gasten elk met een moto, gevolgd door een kleine jongen op een kleiner exemplaar. Grappig! Links en rechts kreeg je een muur van bomen in lentegroen te zien. Een prachtig zicht met een knappe lichtinval! Het ging dan langsheen een iets grotere baan. Daar kwam de biker die ik daarstraks aan de splitsing van de 50 en 60 km had zien rijden een privaat pad uit gereden. Misschien op eigen houtje aan het toeren? Het ging tot aan een bruggetje op de grens met Overijse om een zware klim over asfalt aan te moeten vatten in de Schaatbroekboswegel, een bijzonder knappe holle weg op 44 km. Het veld in aan enkele eenzame huizen voor een vrij lange veldweg, de Schaatbroekstraat tot aan de Nijvelsebaan in Overijse. 45,5 km.

Het ging linksaf een trage weg in om halverwege een pad naar een privaat domein op gestuurd te worden. Daar kregen we eerst een knap lang smal paadje omheen een groene grasvlakte voor de wielen. Net voor ik naar beneden toe het bos in dook heb ik een uit een achterzakje gevallen leeg flesje Aquarius opgeraapt, kwestie dat de eigenaar geen afval in zijn domein aan zou treffen en de toegang tot dit prachtig stukje natuur de volgende keren zou ontzeggen. Ik dook een machtig bos in met paden op en af, vrij goed te berijden, maar knap vermoeiend. Een echt plezier om hier te rijden! Ik vond weer een verloren en deze keer een vol flesje Aquarius. Dus weer even gestopt als excuus om uit te kunnen blazen! Dat deed herinneringen van vroeger weer naar boven komen, want in 2009 heb ik exact hetzelfde gedaan op bijna exact dezelfde plaats! Bij nader toezien is het de vierde keer dat ik deze tocht rijd. Alhoewel hij vroeger vanaf een andere plek nabij het station in Overijse vertrok, als ik het goed voor heb! Met mijn achterzakjes vol petflesjes heb ik dan verder met volle teugen genoten van de doortocht van dit prachtige bos welke toch een extra dimensie toevoegt aan deze al niet te versmaden tocht en garant staat voor 5 km biken op anders ontoegankelijk terrein! Bij het uitkomen van het bos arriveerde ik op een plek tegenover de Waaienbergstraat in Overijse op 49 km van de start.

Daar gebeurde dan waar ik al voor begon te vrezen. Ik zag een biker van MTB Overijse met een ferme rugzak naderen om zo stilaan met het weghalen van de pijlen te beginnen. Maar hij stelde me gerust, want hij zou eerst nog naar de plek rijden waar zijn op te ruimen zone begon. Nog even met de kerel staan praten en hem al gefeliciteerd met hun immer knappe maar voor mij zware tocht en de knappe 5 km die ik zonet achter mij had. En zeggen dat ik bij eerdere edities de volle afstand, extra lus incluis, gereden heb! Het ging dan een zwaar klimmende verharde trage weg in, Papendelle genoemd. Omstreeks 50 km de Waversesteenweg over om Tombeek (Huldenberg) binnen te rijden over een klimmend kasseitje, overgaand in een knappe singletrack op de flank van een boomrijke helling met een straat en huizen links in de diepte en de achterkant van tuinen rechts. Dan kwam ik twee jonge snaken van MTB Overijse tegen die met de opruim van de pijlen waren begonnen. Daarom maar alle moed en energie bijeen gezocht om de langzaam maar zeker stijgende Venusberg te beklimmen doorheen een knappe holle weg met een aantal dwarse balken om erosie tegen te gaan. Was me dat puffen en blij dat ik boven was!

Met die twee pijlenophalende snaken in mijn zog nogmaals alles gegeven om een klimmetje tot boven te halen! Zucht! Ik kon even terrein winnen tijdens een afdaling in nog eens een prachtige holle weg, maar verloor dat weer tijdens een zeer nijdig klimmetje over een betonbaantje dat overging in een meer vlakke veldweg. Samen met de twee Overijse bikers heb ik dan de laatste kilometers door servitudes en straatjes afgelegd tot weer bij af met 58 km op het tellertje. Ik herinner me nog van vroeger dat er na een vermoeiende tocht nog enkele kilometers door straten gereden wordt, alsof de jongens van Overijse de bikers niet willen laten gaan! In de kantine was nog beweging, zodat ik nog iets fris heb kunnen drinken, terwijl ik er nog een pistolet bovenop kreeg. Zelfs een tros bananen meegekregen. Die waren al redelijk rijp, dus ze hadden niet lang meer gehouden. Ik heb ze vandaag uitgedeeld op mijn werk. Daar lopen genoeg apen rond! Men wou zelfs de douches weer openmaken, maar ik kon me even goed thuis wassen! Er waren een 700 bikers komen rijden. Gewoonlijk valt de tocht een week eerder, nu was er concurrentie met Rotselaar. De regen elders zal misschien ook bikers (ten onrechte) thuis hebben gehouden! Afscheid genomen van de mannen in Overijse en vrij vlot weer naar huis kunnen rijden met wat vertraagd verkeer en daardoor een kwartier extra op de E19. Thuis de dag afgesloten zoals gewoonlijk met het opruimen en proper maken van al m’n spullen. Een mooie maar vermoeiende dag beleefd. En zeggen dat ik bijna was thuisgebleven omwille van de regen!

Het verslag van deze toertocht is al te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be!

Eerste VTT Classic Herman Vanspringel (25-40 km) door WTC Nete en Aa te Grobbendonk op zaterdag 11-05-2013.

Omdat het de vorige avond laat geworden was, lang getwijfeld of ik wel naar Grobbendonk zou komen rijden bij WTC Nete & Aa op deze zaterdag. Om halfnegen was ik wakker zonder wekker en heb ik me snel klaargemaakt en een boterham achter de kiezen gestoken. Er kon tot elf uur ingeschreven worden en aangezien het maar een halfuurtje autorijden was kon ik dat nog met gemak halen. Helaas begon het bij mijn vertrek thuis te regenen en op de snelweg zag de hemel loodgrijs en viel er nog meer regen. In de buurt van de start was een grote parking zodat parkeren al geen probleem was. Me klaargemaakt in de regen en ik bleek nog dichter bij de inschrijving te staan dan verwacht! Erg vriendelijk waren de mensen achter de inschrijvingstafel niet, een goedendag kon er niet af! Om 10.10 u was ik op pad in de regen.

De intro bestond uit een 3 km asfaltwegen, weliswaar rustige baantjes. Ik had al zin om terug te keren om te vragen of ik wel de juiste pijlen aan het volgen was! Er waren hier immers ook wegritten te rijden en het is me ooit in dergelijk geval overkomen dat ik de wegrit aan het volgen was in plaats van de mountainbiketocht! Asfalt ging dan toch over in onverhard over een assenweg, dunne bandjes worden daar doorgaans niet over gestuurd, en op 3,5 km dook het parcours het bos in over een lange singletrack die na een eerste stukje en na een bocht recht op recht door het bos liep voor een dikke kilometer lang. Er volgde een strook asfalt en op 5,5 km reed ik over een assenweg tussen buitenhuizen. Om daarna een lang pad voor de wielen te krijgen in het zogenaamde Pidpabos. Een plakkaat maakte melding van ontoegankelijkheid door werken aan nieuw te boren waterputten die intussen al geboord waren, te zien aan sommige omgewoelde zijpaadjes en nieuwe deksels waaruit buizen staken.

Er volgden bredere bosdreven in de buurt van een dreef die ’t Withof heette (6 km) en asfalt tot bijna 9 km met onder anderen een grote baan en de Waterlaatstraat die door een fris groen bos loopt. Voor zolang het nog duurt, want er stond een gele plakkaat met een verkavelingaanvraag vanwege IOK voor de bouw van 127 huizen! Alstublieft! Een prachtige plek die dus spoedig teloor zal gaan! Ook op de plek waar het bos aan een woonstraat grensde stond een aanvraag voor de bouw van drie woningen op grond vol bomen. Terwijl ik er even halt hield kreeg ik de eerste bikers van vandaag te zien: eentje alleen en een duo. 10.45 u. Samen met nog twee bikers, waarvan een in een pak van CSC en een tweede met een wit regenjasje, ging het eerst door een straat, dan over een rondpunt om via enkele bizarre huizen die niet naast, maar achter elkaar gebouwd waren, opnieuw bos te bereiken.

Daar kregen we een mooi pad voor de wielen door een prachtig stukje bos met imposante beukenbomen die een fris groen bladerdek droegen. Helaas vandaag in de regen! Er volgden mooie bospaden tot zo’n 11 km met als enige levende zielen twee wandelaars die evenmin thuis gebleven waren voor wat nattigheid. Tot 13 km kregen we nog van dat: knappe bospaden tussen forse beuken, afgewisseld met enkele singletracks. Daar waar het een asfaltbaantje op ging werd ik voorbijgestoken door een vader met zijn dochtertje die het natte weer trotseerden. We doken weer het bos in over gelijkaardige wegen tot aan het kruispunt met een grote baan door het bos ter hoogte van een wit kapelletje. De pijl wees naar rechts, maar verderop kwam ik in de bewoonde wereld en trof daar niks meer aan! Teruggekeerd om vast te stellen dat het de bedoeling was om het paadje dat aan de overzijde van de baan lag schuin in te slaan! Er stond daar een wit kruis dat herinnert aan een verongelukt meisje van 17 jaar (1987-2004). Toen ik daar even stil hield, twee andere bikers teruggeroepen en behoed voor de vergissing die ik gemaakt had.

De tweede daarvan vroeg of ik was wie ik ben! Ja dus! En ik had deze kerel al eerder op toertochten in de eigen streek gezien afgelopen winter! Meer nog, sinds op mountainbike.be in de sidebar Facebook-gebruikers zichtbaar zijn, klik ik soms wel eens op die miniatuurtjes en toevallig verscheen daar diens foto, het is te zeggen, ik was er quasi zeker van dat dit de biker was die ik al eens gezien had! Hij heet Jari en deze man is een echte kei! Tenzij ik het mis heb! Héhé! Hij leest de verslagen op mtb-you en was nu onderweg met de bike van zijn vader omdat de zijne aan nazicht toe was. Een tijdje in diens zog gereden waarbij we bospaden en singletracks voor de wielen kregen in vermoedelijk Vorselaar. Soms waren de pijlen wel eens twijfelachtig, zoals daarnet aan dat kruisbeeld en op een bepaald ogenblik ging het rechtdoor terwijl ik in een pad aan de linkerkant ook een pijl zag hangen! Jari had zo ook ergens gemist, was daardoor na 18 km weer aan de start toegekomen en dan maar opnieuw aan de rit begonnen. Er volgden leuke paadjes tot 18 km toen we een stukje asfalt langsheen velden bereikten.

Via een brede assenweg doken we op 19,5 km de bossen van de Lovenhoek in. De naam verwijst naar de toenmalige eigenaars die uit Leuven kwamen. Het was eertijds een gehucht van Vorselaar met enkele hoeven. Thans is het gebied eigendom van Natuurpunt. Twee bikers staken me er voorbij. Op het asfalt fietspad naast de zandweg door het bos liep een man in regenjas achter een rolstoel met zijn vrouw daarin. Alleen haar gezicht was zichtbaar, voor de rest zat ze volledig onder een regenzeil. De regen hield zelfs deze mensen niet binnen! Later zou ik hen nog terugzien aan de Vispluk en toen had het inmiddels opgehouden te regenen! In de verte zag ik Jari in het bos verdwijnen, gevolgd door de twee anderen. Voor mij ging het dan ook rechtsaf de bossen in om uit te komen in velden tot aan de bevoorrading omstreeks 22,5 km om 11.45 u. Ze stond opgesteld op het terrein achter Taverne De Roos van Casablanca in Vorselaar. De bevoorrading was meer dan ruim met ananas, partjes appelsienen, bananen, wafels, pakjes gel van Concap en gele sportdrank van Concap! Van alles eens geproefd en ik kon er weer tegen. Jari vertrok met de twee anderen die me daarnet waren voorbijgestoken en ik heb hen niet meer weergezien. Allicht kruisen onze paden nog wel eens tijdens een volgende toertocht. Hij leek me een toffe knul te zijn.

Onmiddellijk na de stop kwam er een bordje dat de splitsing aangaf van de beide routes: 45 km naar links over een asfaltbaantje en 25 km naar rechts over een assenweg. De lange toer was aangekondigd als zijnde 40 km, stond hier vermeld als zijnde 45 km en was volgens een man aan de bevoorrading 48 km! Hij zat het dichtst bij de werkelijkheid! Ik ben uiteindelijk toegekomen met 58 km op het tellertje, maar ik heb tijdens het tweede deel wel een aantal zijsprongetjes gemaakt, maar zeker geen 10 km! Veldwegeltjes leidden me tot aan de Groenstraat in Vorselaar (24 km). Een kilometer verder dook ik een beukenbos in waar op een grote zandhoop een vader en moeder met hun kleine kinderen aan het spelen waren. Van 25 tot 26 km volgden hier plezante paadjes en singletracks met enkele bultjes op en af. Omstreeks 27 km kwam ik weer uit de bossen tevoorschijn op een mij bekend plekje waar ik ooit eens naartoe ben gereden bij het zien van een wegwijzer die naar de plek verwees, toen ik in het wilde weg aan het rijden was in een mij onbekende streek! Joost mag weten waar ik toen vertrokken ben en nog meer waar ik gearriveerd ben! Meer bepaald de 14 kapellekens, die er eigenlijk 15 zijn, aan het Visplukveld in Vorselaar, langsheen een zandweg in het midden van nergens.

We dienden de zandweg verder te volgen en ik kwam uit op de plaats waar de Molenbaan verandert in Vispluk (nog steeds in Vorselaar)! In deze laatste straat moet ergens een gepensioneerd collega wonen. Er staan eerst een paar KMO-bedrijven en verder door woningen. Weer naar het parcours en toen kreeg ik de man met zijn vrouw in de rolwagen op wandel weer te zien! Het ging een brede bosweg in en van 29 tot 30 km volgden er leuke paadjes rondom een kleine vijver in een soort van parkdomein. Het had intussen opgehouden met regenen en de zon brak zelfs een weinig door. 12.30 u. Vanaf een paadje zag ik tussen de bomen een klein kapelletje staan, de Kapel van De Dreef genaamd. Ik kwam inderdaad uit in een brede dreef en ben die even uitgereden in de richting tegengesteld aan het parcours. Om uit te komen aan de kerk met daarachter de normaalschool van de Zusters van Vorselaar. Ik bevond me in de Kasteeldreef en er lag daar een klein fietsparcours dat ik even uitgetest heb. Veel stelde het niet voor. Men werd verzocht in de aangegeven richting te rijden. Het zou dan wel handig zijn indien deze zou aangegeven worden!

Rechtsomkeer gemaakt en het parcours weer opgezocht. Dat bracht me even later effectief voorbij het knappe kasteel van Vorselaar met slotgracht en voorgebouwen. De moeite waard om even te stoppen en eens rond te neuzen in de omgeving. 33 km. Via nog een bosdreef werden we een klein stukje langsheen de drukke Dennenlaan gestuurd, om dan een volgend pad te moeten nemen dat er naast een woeste beek liep aan de rand van het kasteeldomein. 13.00 u. Na een kort stukje betonbaan bracht een lange zandweg me omstreeks 37 km tot aan de grens met Poederlee in een straat die Zittaart heet. Ik had er geen benul van dat Poederlee zo dicht bij Grobbendonk ligt (9 km volgens de routeplanner). Het ging dan voorbij het kapelletje van de Zittaart, een plek waar ik bij andere tochten al wel eens gepasseerd ben. Het staat op een graspleintje midden op een kruispunt van enkele landelijke wegen. De rit voerde me over een mooie veldweg langsheen de bosrand en op 39 km over een vrij natte singletrack het bos in. Dan een drukke baan over, ik gok op de baan die Poederlee met Oostmalle verbindt (rood fietspad aan één kant), doorheen een stukje bos, over een veldweg en een betonbaantje tot aan de grens tussen Poederlee en Vorselaar in een straat die Hoeven heet. Tot 40,5 km kreeg ik een assenweg door de velden onder de wielen en ging het een riviertje over. Ik kwam uit aan enkele huizen en zag daar zwerfwagens van wielrenners staan zoals op koersen en veldritten. Ik meende te zijn aangekomen, maar niets daarvan! Daar werd gewoon een koers gereden. Juniores, te zien aan de prille leeftijd van de deelnemers. Het moet wel voor echt geweest zijn, want er was er eentje wiens kuiten stevig werden gemasseerd! Het was wat oppassen bij het laveren tussen de mensen die daar rondliepen, de pijltjes in de gaten houdend, omdat die verstopt hadden kunnen zijn achter de geparkeerde wagens!

Eens het bos weer in, nog volk gezien dat zich op een zandvlakte met andere voertuigen ledig hield. Daar moet één of ander “paardenkamp” bezig geweest zijn! Een brede zandweg voerde me door het bos. Aanlokkelijke paadjes liet men er letterlijk en figuurlijk links liggen! 42 km. Intussen was ik op een rode vaste route beland (43,5 km) en kwam ik uit in een asfaltstraatje met enkele huizen. Even van het parcours af in de hoop te kunnen zien waar ik me bevond. Het straatje heette Wijngaard en kwam uit in de Kapittelbossen in Herentals! Dat deed een belletje rinkelen! Ook daar woont een collega! Geprobeerd van het huis weer te vinden, want ik ben er ooit wel eens geweest, maar dat is jaren geleden! Bovendien zag dat huis er toen uit als een Oostenrijkse chalet, maar daar moest verplicht nog een gevel rond gebouwd worden. Dus onherkenbaar nu! Terug naar het parcours en dat deed me een frisgroen bosje in duiken. Met weliswaar een goed vettige ondergrond vol slijk en plassen. Een servitude voerde me tussen huizen en tuinen, onder anderen deze van het doodlopend deel van de Kapittelbossen waarin ik daarnet gaan kijken was! Op 46 km ging het dan de grote baan naar Herentals over. En dan begon het knapste stuk uit de gehele toer, want tot maar liefst 49,5 km kregen we niets dan bossen te zien en konden we genieten van mooie bospaden en plezante singletracks. Met als enige gezelschap 2 vrouwen die met hun hond op wandel waren en een oudere man, eveneens op wandel, met in zijn handen een kleine radio om naar de koers te luisteren! Het feestje eindigde op een asfaltbaantje omstreeks 14.10 u.

Na het oversteken van het asfaltbaantje ging het een donker bos in om uit te komen op een smal jaagpad langsheen de Kleine Nete, langs beide kanten omzoomd door fris groen. Ruim gedurende 2 km werd dit paadje gevolgd om te arriveren op een grens met Vorselaar. 52 km. Daar ging het de Nete over via een bruggetje, er reden enkele wielertoeristen voorbij, om uit te komen op een asfaltbaantje. De wielertoeristen stonden te wachten aan een bord dat mijn aandacht trok en verwees naar de “Ruïne Onze-Lieve-Vrouw-Ten-Troon”! Een ruïne op deze plek? Dus even gaan kijken. Er staat daar inderdaad een ruïne van een voormalige priorij met zelfs graven uit de jaren 1400 en 1500! De zerken waren wel gloednieuw! Bovendien was daar een poort naar een uitloper van het militaire domein. Ik diende het asfaltbaantje te volgen dat langs de omheining van het militair domein loopt. Zoals te verwachten kreeg ik daar enkele wielertoeristen op dunnen bandjes te zien. Er werd nog een zijsprongetje gemaakt over een assenweg en een vrij woest gehavend paadje doorheen de velden en een stukje bos om dan weer op het asfaltbaantje naast het militair domein uit te komen. Even later bereikte ik de bewoonde wereld van Grobbendonk en na het passeren van een rondpunt was ik weer op de plek waar ik was vertrokken!

Aan de start was geen levende ziel meer te bespeuren, met uitzondering van een eenzame wielertoerist die er nog arriveerde of vertrok. Toen ik weer naar de auto reed was daar iemand druk bezig met een soort plastiek bidon uit te spoelen! Pas toen merkte ik dat daar speciale parkeerplaatsen zijn voor zwerfwagens, met mogelijkheid tot aansluiting op de elektriciteit en voorzieningen om de septische tank, lees beerput, van de caravan te ledigen en te spoelen! Tegen mijn gewoonte in toch even naast de auto in mijne pure gestaan met mijne blote strammer ten aanschouwe van glurend Grobbendonk om mijn natte spullen te ruilen voor een droog trainingspak. En toen begon het opnieuw te regenen! Het was een leuk tochtje, langer dan voorzien, en ik was content dat ik mij niet thuis had laten houden door de regen! Pas achteraf heb ik gelezen dat dit de eerste editie was van een gloednieuwe toertocht, de eerste VTT Classic Herman Vanspringel! Ik vermoed dat er ten onrechte weinig deelnemers waren!

Het verslag van deze toertocht is al te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be!

Toertocht van Ecole du Bon Départ (12-25-35-50-65 km) te Mont-Saint-Guibert op donderdag 09-05-2013.

Na op zondag 21 april deze streek al vereerd te hebben met een bezoek aan de toertocht vanuit Tangissart, op hemelvaart nog eens richting deze mooie omgeving in Waals-Brabant getrokken om er deel te nemen aan de toertocht, georganiseerd door de Vriendenkring van het schooltje l’Ecole du Bon Départ in Mont-Saint-Guibert (12-25-35-50-65 km). Het was zoeken naar een parkeerplaats die ik na even rondrijden kon vinden in de Rue des Vignes die dan nog vlak bij de start bleek te liggen. Maar het rondje was nodig omdat de straat waarin de school stond verkeersvrij was gehouden. Zo ver rijden om dan ter plekke twee “bekenden” te spotten, Willy en Jan uit Poppel, in het gezelschap van nog een derde biker. Mensen houden alles toch goed in de gaten, want ze zagen dat ik niet de bike bij had waarmee ze me al eerder hadden gezien en ook de ferme noppen van de recent geplaatste Fat Albert voorband genoten belangstelling.

Het schooltje bleek net om de hoek te liggen. Op de kleine speelplaats voor het gebouw stond een grote tent, ernaast werd al een barbecue in gang gestoken. Daar trof ik nog bekenden, Peter uit Bertem met twee maten. De ontvangst kon niet beter zijn, want bij het inschrijven werd je zelfs gewezen op een tafel waarop allerlei lekkers lag om zelf een ontbijt samen te stellen. Ontbijten had ik thuis al gedaan, maar toch eens geproefd van een spie cake en een wafel. Omstreeks 9.45 u vertrokken met Peter en zijn maten. Via een oud asfaltbaantje ging het dan stevig klimmend het dorp uit om het gehuchtje Beaurieu van Court-Saint-Etienne te bereiken. Na 1,5 km dook een asfaltbaantje onder een smal bruggetje om over te gaan in een off-road-paadje waar we een eerste stevige klim voor de wielen kregen en waardoor ik al snel achterop geraakte. Na de klim troffen we omstreeks 3 km mooie veldpaden.

We doken een klein stukje bos in over een smal paadje dat er tussen de boomstammen naast een afgrond liep. Beneden in de diepte hoorde ik het geluid van vele spelende kinderen, maar door de frisgroene bomen kon ik niks zien. Het paadje was kort van duur en werd gevolgd door servitudes doorheen het dorp. Op 4,5 km trof ik er zo eentje met een asfalt onderlaag dat na een aantal trappen stevig de hoogte in ging om boven uit te komen tussen enkele huizen. 10.00 u. Op 6 km kruiste ik een riviertje en ging het naast een bedrijf een graspaadje op in een mooi hol wegeltje tussen groen en bomen en waar het verdomd een hele tijd zwaar klimmen was! Via een brug voor landbouwverkeer, want er was geen verharde ondergrond, ging het de spoorweg over. Om van 7 tot 8 km, na het passeren van een bareel, vergast te worden op een lange, zware klim over een autovrij betonbaantje in een knap open landschap. Had ik tot hiertoe slechts zeven bikers gezien, toen ik na de klim even aan de kant stond om op adem te komen en te zien dat er ook pijlen hingen voor een jogging, kwam er een groepje van tien het asfalt op geklommen. Het ging rechtsaf richting een bewoonde kern om daar het kerkhof van Hévillers, een gehuchtje van Mont-Saint-Guibert, te passeren. Onmiddellijk daarna bereikte ik aan het einde van die straat met drie andere bikers de eerste splitsing waar de 15 km apart ging van de 25-35-50-65 km en op 9 km van het vertrek. Omdat ik me had voorgenomen van de route van 50 km te volgen zat er hier voor mij omstreeks 10.30 u het eerste vijfde van de toer zo goed als op.

Een lange brede betonbaan bracht me tot in Villeroux (Chastre) dat ik samen met drie anderen bereikte. Een oudere man die me aan koning Boudewijn deed denken en die er in zijn wagen stapte begroette me. De kans dat ik de inwoner van dit godvergeten plaatsje nog ooit te zien krijg is nihil! In het gezelschap van acht andere deelnemers volgde de doortocht van dit dorpje doorheen enkele straten om ter hoogte van een wit kapelletje de velden in te duiken omstreeks 11,50 km. Er volgden twee lange zacht klimmende vermoeiende smalle grassporen om midden de velden na 13,75 km de splitsing te treffen tussen de routes van 25 km en 35-50-65 km. Van het vijftal waarmee ik de splitsing omstreeks 11.00 u bereikte kozen er drie voor de 25 km.

Een lastig grasspoor met hobbels en putten werd omstreeks 16 km gevolgd door een holle weg onder bomen waar het rijden was over een glad spoor. Onderweg slechts vier anderen te zien gekregen, vader, moeder en twee kinderen. Het ging een knap bos in waar we van 17 tot 18 km konden genieten van twee stevige beklimmingen, de tweede naast een kleine kloof, en een blauw tapijt van wilde boshyacinten in volle bloei. Omstreeks 18 km kwam ik toe op een kruispunt van boswegen op het terrein van wat volgens mij een boomkwekerij is in Villers-la-Ville. Op een bank zat een oudere vrouw in het gezelschap van haar twee hondjes te genieten van de zon. Ook de toertocht vanuit Tangissart passeert deze omgeving. Toen moesten we aan het kruispunt van het bospad met een kasseibaantje, ter hoogte van een kapelletje, naar rechts dat baantje op om even verderop de ruïnes van de abdij te passeren. Nu was het recht oversteken om een steile asfaltklim op te gaan. Boven rechtsaf naast een mooi in het groen gelegen villa waar de bewoners de indruk gaven aan het verhuizen te zijn.

Na een stukje bos ging het enkele straten van Villers-La-Ville door tot over de spoorweg. Naast een waterloop, ik vermoed de Ry d’Hez of La Thyle, ging het over een kiezelpaadje naar het bos toe. Langsheen dit pad stond bij mijn eerste deelname de bevoorrading van de toertocht La Trace d’Hez vanuit Tangissart. Maar het traject van die tocht wordt jaar na jaar gewijzigd. Er volgde een zware bosklim op 20,50 km waar het voor mij dan toch even te voet was. Toen ik boven even stond uit te blazen kwamen er drie bikers voorbij, twee mannen en een vrouw. Er volgde nog een biker die te voet naar boven kwam en even bleef wachten. Volgens deze Franstalige man had het onweer van gisteren geen goed gedaan. We hadden inderdaad al een aantal zompige plaatsen te zien gekregen. Hij vroeg hoeveel kilometers we al achter de rug hadden, wenste me nog “un bon promenade” en vertrok. Een knappe holle weg leidde me naar de bevoorrading die opgesteld was op de parkeerplaats tegenover de taverne nabij de ruïnes van de abdij van Viller-La-Ville, gelegen op de grens tussen deze gemeente en Baisy-Thy (Genappe) en Court-Saint-Etienne (21 km).

Aan de stop was keuze genoeg uit peperkoek, cake, wafels, alles weliswaar in zeer kleine partjes gesneden, fruit, water en water met grenadine. Na lang kwam ik er SilverFokske en Dennis nog eens tegen! Zij waren omstreeks 8.30 u gestart, reden de grote toer en passeerden voor de tweede keer aan de stop met nog een dikke 15 km te gaan. Aan de stop was ook de splitsing tussen de routes van 35 km en deze van 50-65 km. Om 12.00 u weer op weg en direct het Bois d’Hez in voor een stevige klim, gevolgd door een zware singletrack waarin een diepe geul is uitgesleten. Ik heb hier ooit in de andere richting gereden bij zeer slecht weer, alsof men er door een riviertje moest rijden! De track eindige op een hoogvlakte waar koolzaadvelden de omgeving geel kleurden. Een stevige klim over een grasspoor in een holle weg, waar ook twee wandelaars liepen, leidde me tot aan een kruispunt van veldwegen op een plek die “Les quatre chênes” heette. Op elk van de vier hoeken van het kruispunt stond effectief een forse eik. Volgens een wegwijzer was ik op anderhalve kilometer van de abdij van Villers-La-Ville. De singletrack liep verder voorbij het kruispunt, stevig op en af, gehavend met putten, plassen, wortels en langsheen prikkeldraad om een volgende knappe hoogvlakte te bereiken. Het was er windstil zodat de zonnewarmte duidelijk voelbaar werd. Ik kreeg er de eerste twee bikers sinds de stop te zien.

Het was rustig naar beneden bollen in een brede holle weg op 24 km, om weer een hoogvlakte te passeren, en een aantal zachte klimmetjes voor de wielen te krijgen, afgesloten met een vrij vettig pad tot aan een straat in Baisy-Thy die La Houlette heet. Daar had je een knap uitzicht over de streek. Ik moet er op de grens van Sart-Dames-Avelines (Villers-La-Ville) en Baisy-Thy (Genappe) gestaan hebben. Plaatsen waarvan geen sterveling zal gehoord hebben, tenzij hij er ooit ging wandelen of met de bike passeerde! Ik kreeg er nog eens twee bikers te zien op 26 km van het vertrek omstreeks 12.40 u. Een asfaltbaantje leidde me tot aan een volgend knap bos waar we van 27 tot 28 km bij aanvang door een zone met pas gevelde bomen reden en daarna over een woest paadje werden gestuurd waar het klimmen was over wortels. Daar ben ik even aan de kant gegaan om twee oudere echtparen op wandel te laten passeren. Een zeer stevige klim over een lang keienpad bracht me weer naar een door koolzaadvelden geel gekleurde hoogvlakte in de lentezon. Een knap breed maar doornat bospad met grote plassen voerde me naar een betonbaantje in een meer open omgeving om de rand van de bewoonde wereld van het kleine Baisy-Thy te bereiken. Daar diende een kasseibaantje te worden overgestoken om een assenweg te bereiken. Deze leidde naast een oude witte hoeve met achterliggende nieuwe stallingen en loodsen naar een hoogvlakte. De hoeve herkende ik van eerdere tochten in deze streek. 29,75 km om 13.00 u. Daarna ging het weer eventjes de bewoonde wereld in om het schilderachtige langgerekte dorpsplein van Baisy-Thy over te steken. Hier passeerde ooit de Trace d’Hez en stonden er toen seingevers.

Na de doortocht van Baisy-Thy volgde tot 32 km een knap stukje bos over een vrij vlak smal paadje dat er naast het riviertje La Falise loopt. Het paadje lag er na de regen van gisteren redelijk nat bij. Ik kwam uit het bos tegenover een huisje dat er vrij eenzaam aan de rand van de bossen staat en waar een hond driftig kwam blaffen toen ik er even halt hield. Rechtsaf weer de bossen in en na een klim bereikte ik aan het einde van een holle weg de plek waar de 65 km zich van de route van 50 km afscheidde. Ik kreeg er één biker te zien die de extra lus voor de langste toer achter de rug had en één die er nog aan begon. Even getwijfeld om toch de volledige toer te rijden, maar toch maar bij mijn keuze voor de 50 km gebleven. Voor mij ging het rechtsaf en tot 34,5 km volgden enkele stevige klimmen in holle wegen, afgewisseld met zachter stijgende bospaden. Tijdens een zachte klim moet ik dan toch een pijltje gemist hebben, want eens het bos uit aan een straat, trof ik geen pijlen. Ik vond het ook al raar dat een biker die me volgde ineens niet meer te bespeuren was. Toen ik op mijn stappen terugkeerde zag ik dat deze man in de verte had halt gehouden en teken deed dat ik rechts had moeten aanhouden op een splitsing. Er volgde een leuke steile afdaling in een smal bospaadje waarna er na 34,50 km om 13.30 u een einde kwam aan een mooi bosrijk stuk van deze tocht.

Eventjes raakte het parcours weer de bewoonde wereld van Baisy-Thy aan de grens met Fosty op een plaats die ik recent nog passeerde tijdens La Trace d’Hez vanuit Tangissart om er opnieuw de velden in te duiken. Vanuit de velden ging het weer de bossen in en volgde op 36 km een zware klim over een met wortels bezaaide track naast een kleine kloof. Daar was het even te voet. Dit pad is te zien in een filmpje van een toertocht in deze streek enkele jaren geleden. Het ging een strook met jongere bomen in om nogmaals een zware wortelklim te moeten trotseren. Ik herkende de plek waar ik in 2011 mij knie ferm bezeerd had tijdens de tocht vanuit Tangissart toen ik viel bij het trotseren van een wortel waarachter een hoogteverschil van enkele tientallen centimeters. Toen kwamen we van de andere kant en hadden we hier dus een afdaling voor de wielen. Nu was het naar boven strompelen. Te voet, want je moet al flink wat jus in de benen hebben om hier rijdend op te geraken. De beloning kwam dan toch onder de vorm van een lange, zachte afdaling doorheen een prachtig bos vol geurige blauwe wilde hyacinten. Er liepen daar ook redelijk wat wandelaars met kleine kinderen te genieten van al dat moois. Gekozen voor de zijpaadjes want de centrale bredere bosweg was onberijdbaar door het vele slijk.

Het pad ging over in een dalend bospad met een meer rotsachtige bodem en ik meende de plek te herkennen, ook al kom ik er meestal van de andere kant en is het er klimmen geblazen. Mijn vermoeden bleek te kloppen toen ik beneden op een asfaltbaantje arriveerde dat een zijstraat is van de grote weg die langsheen Villers-La-Ville passeert. Hier had ik op 21 april nog gereden, want deze plek wordt traditioneel ook aangedaan tijdens de Trace d’Hez. De mensen aan de bevoorrading waren al bezig met de opruim, de tent lag al op een aanhangwagentje en ik ben er niet meer gestopt. 38 km om 14.00 u. Zoals ik daarstraks tegen SilverFokske en Dennis zei was de kans groot dat zij al thuis in de zetel zouden zitten wanneer ik hier terug zou passeren! En dat zal niet veel gescheeld hebben! Het ging eventjes langsheen de grote baan, de Rue de Chévelipont, richting Tangissart. Langs deze weg staat het tijdens La Trace d’Hez vol geparkeerde wagens bij gebrek aan parking elders. Men rijdt er naast La Thyle, niet de Dijle, maar wel een zijriviertje ervan, en overschrijdt binnen de honderd meter zowel de grens met Baisy-Thy als met Court-Saint-Etienne. Aan het eenzame huis langsheen deze baan dienden we over te steken, dook het parcours weer de bossen in en was het ferm klimmen geblazen op een steile helling over oude asfalt, overgaand in onverhard. Na enige tijd bereikte ik enkele huizen aan de rand van de bebouwde kern van Tangissart, waar kinderen zich luidruchtig amuseerden op een trampoline. 39 km.

De felle verblindende lichtjes bleken de weerkaatsing van de zon op een metalen band rond een betonnen paal te zijn. Ik bereikte een lang en steil kasseibaantje dat tot in het centrum voerde. Een bizarre straat eigenlijk, met aan weerszijden lintbebouwing met huizen waarvan het volgende altijd een stuk lager staat dan het vorige! En hier en daar geparkeerde wagens die best uitgerust zijn met een stevige handrem! Je moet het toch gewend zijn van in zo’n straat te wonen! Strompel maar naar uw huis als je oud en slecht te been bent! Maar goed dat La Trace d’Hez niet langs hier vertrekt, want dan ben je na de eerste kilometer al compleet murw! Eens beneden ging het voorbij de kerk, de grote baan van daarnet weer over om aan de overzijde van de weg de bossen van La Roche, net zoals Tangissart een gehucht van Court-Saint-Etienne, in te duiken. Eens de spoorweg over veranderde de ondergrond weer in onverhard en kreeg ik een zware grasklim voor de wielen naar een bos op een heuvel toe. Deze klim zat ooit in het begin van La Trace d’Hez waardoor mijn tong al van bij aanvang over de grond sleepte! Ondanks het feit dan ik nu al 40 km achter de rug had ging het vandaag beter als toen! Links staan verderop nog een paar huizen met een mooi uitzicht op de vallei en de huizen van Tangissart op de helling aan de overkant van La Thyle in de lentezon onder een blauwe hemel. Knap! Voor mij ging het rechtsaf het bos in voor nog een stevig vervolg van de klim. Eens die overwonnen, volgde een brede natte bosweg en ging het in een straat van La Roche lekker naar beneden om dan weer naar boven te moeten strompelen in een smal steil servitudenpaadje en uit te komen tot bijna in de tuin van de mensen die op de helling wonen. Rechtsaf achter de tuinen van enkele huizen na 42,50 km om 14.35 u.

Het servitudenpad ging over in een echt bospad om er na 43,5 km nog een splitsing te treffen tussen de routes van 25 km en 35-50-60 km, waarschijnlijk omdat al deze afstanden de bevoorrading in Villers-La-Ville moesten kunnen passeren. In de diepte hoorde ik water stromen, vermoedelijk van het riviertje La Thyle, maar door het overvloedige groen kon ik er niets van zien. Het ging verder het bos in en na enige tijd volgde een korte, maar zware klim in een bocht van een half holle weg. Zwaar omdat de bodem er één wakke modderbrij was. Het was dus te voet naar boven. Ik kreeg er na de modder getrotseerd te hebben eindelijk nog eens een biker te zien en was opgelucht van vast te stellen dat ook hij te voet naar boven kwam. Er volgde nog een lange klim doorheen het bos tot ik uitkwam aan de witte vierkantshoeve en de enorm grote zendmast die ik onlangs nog gepasseerd was tijdens La Trace d’Hez. Heel in de verte zag ik de gele koolzaadvelden van waaruit ik daarstraks de mast al had zien staan. De biker van daarnet stak me hier voorbij. Even de betonbaan op om daarna het bos weer in te duiken naast de mast via de plek waar vorig jaar Tangissart een bevoorrading had staan. 45,22 km om 14.55 u en ik begon te verlangen naar het einde.

Het ging weer richting het bos over een zacht klimmend pad tussen bos en velden. Even een privaat overwoekerd zijwegeltje ingeslagen voor een sanitaire stop en terwijl ik daar stond zag ik op het pad nog drie bikers voorbijkomen. Ik was dus niet de enige die nog zo laat op weg was. De bosweg ging over in een servitude tussen huizen en tuinen in Court-Saint-Etienne en na een zachte afdaling bereikte ik weer gele koolzaadvelden en ging het een betonwegeltje op van waaraf ik de grote zendmast weer kon zien staan. Er volgde een plezant grasspoor tot aan een kasseibaantje dat diende gekruist te worden om een grindpad in te slaan dat er door een bos liep. Er stak me daar nog een snelle biker in een geel truitje voorbij. 49 km om 15.25 u. Twee lekker lopende veldwegen en een betonklim brachten mij weer naar Mont-Saint-Guibert waarbij ik in de verte en in de diepte het Institut Notre Dame des Hayeffes zag staan, de startplaats van de tweede tocht vanuit deze gemeente, dit jaar op 2 juni. Een mooie holle kasseiweg bracht me weer tot in het dorp. Er volgden nog enkele straten, waaronder de Rue de l’Orne in een vrij nieuwe wijk met mogelijkheid tot parkeren! Straatjes, afgewisseld met enkele servitudes brachten me weer tot de school in de Rue des Ecoles.

Daar was geen enkele biker meer te bespeuren, enkel lege tafels en banken onder de tent, en een man van de organisatie, ik vermoed een onderwijzer van de school, vertelde me dat “mijn vrienden” intussen vertrokken waren. Allicht! Ik veronderstel dat Peter gemeld heeft dat er nog een trage op komst was! Ze weten dat ik er een dagtocht van maak! Ik kreeg er nog water en twee wafels aangeboden en heb nog even gepraat met enkele mensen ter plekke. De jonge onderwijzer kende de site www.mtb-you.be omdat hij er deze tocht in de kalender plaatst. Een dame vertelde me nog dat er dit jaar vierhonderd deelnemers waren tegenover zeshonderd vorig jaar, maar dat men toch tevreden was met de opkomst. En dat er moeite gedaan wordt om wat de paden betreft niet uit hetzelfde vaatje te tappen als de toertocht Les Hayeffes. Afscheid genomen toen de medewerkers buiten kwamen om hun organisatie met een drink af te sluiten met de mededeling dat er over de tocht een verslag zou volgen, wel in het Nederlands. Mais je passe le bonjour à toutes les personnes qui ont organisées le VTT Du Bon Départ et merci pour l’accueil cordial, cet excellent rando et un dimanche superbe dans les environs de Mont-Saint-Guibert. Allicht rijd ik hier op 2 juni weer rond tijdens de VTT Des Hayeffes. En dat zal wel iets bijzonders worden omdat het daarvan de tiende editie is!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be!

Opening MTB-netwerk Dijle- en Hageland (15-27-36-48 km) te Huldenberg op zaterdag 04-05-2013.

Omdat ik op zondag uitzonderlijk niet kon gaan rijden, deze zaterdag naar Huldenberg getrokken voor de mountainbikerit ter gelegenheid van de opening van het MTB-netwerk Dijle- en Hageland.  Geparkeerd in een op een bos doodlopende straat, de Geroytstraat, een zijstraatje van een klimmende hoofdstraat.  Helaas was ik een half uur te laat aan de start, maar aangezien er geen inschrijvingsgeld diende betaald te worden en vermits vaste routes permanent uitgepijld zijn, mocht dat geen probleem zijn.  Het enige wat er van het evenement nog zichtbaar was, was de bewaakte bikeparking.  De inschrijving binnen in de sporthal De Kronkel was al opgeruimd.  Het vertrek van de route was achter de sporthal waar het paaltje met een zwarte en blauwe pijl voor de gelegenheid voorzien was van extra pijlen met vermelding van de mogelijk te rijden afstanden: 15-27-36-48 km.

De straat over om een schilderachtig plekje te bereiken en over een zacht klimmend paadje te rijden dat voorbij een fris groen grasveld en een oude witgeschilderde hoeve met watermolen leidde.  Het Molenhof van Huldenberg.  Dan de grote baan over om al van bij aanvang de hoogte in gestuurd te worden over een vrij stevige klim in de Dreefstraat, voorbij enkele huizen en een kampeerterrein om zo een off-road-paadje te bereiken dat er omzoomd was door lage bomen.  Eens die bomen voorbij kreeg ik zicht op een knappe hoogvlakte.  Daar diende zich na 3 km het eerste probleem al aan, vermits er een splitsing was tussen de zwarte en de blauwe vaste route zonder verdere aanwijzingen.  Er stond een kaartje van Bloso, maar de rode bol “u bevindt zich hier” ontbrak op die kaart, dus dat was al niet erg handig.  Gekeken naar de mogelijk te rijden routes en afstanden.  De blauwe route was 30 km lang, dus dat leek me een goede optie.  Maar zoals nadien zou blijken ook de verkeerde!  Want dit was de blauwe route van Duisburg, terwijl de nieuwe routes van Huldenberg te bereiken waren via de zwarte route!  Linksaf gegaan terwijl ik dus rechts aan had moeten houden!

Er volgde een pad doorheen een knap open landschap met kleurrijke velden over een betonbaantje en een holle kasseiweg tot in Duisburg.  Daar voegde er zich na 5,5 km een rode route bij.  De omgeving was er knap, met mooie vergezichten.  Het ging er de knappe Raffelbergweg op, zacht klimmend in een open, glooiend, zonovergoten frisgroen landschap.  Op 7,50 km kwam dit pad uit in de Bredeweg te Vossem (Tervuren) waar een eenzame wielertoerist de enige levende ziel was.  Het loonde de moeite om eens achterom te kijken en het pad dat ik bereden had van hieruit in het landschap te zien liggen.  Aan het einde van de Bredeweg diende ik een baan te kruisen naar een stoffig off-road pad, de Dorreweg, waar het naar beneden ging  over grote stenen.  Daar stak me een andere biker voorbij, een neger dan nog wel, en die kom je maar zelden tegen op een bike!  Hij dook aldus net voor mijn wiel de Dorre Dondersteen in op 9 km na de start.  Dit is een knappe smalle buurtweg op de rand tussen bos en velden, bij aanvang lekker naar beneden hellend, waarna het oppassen is voor een aantal wortels en een geul links die wat door de begroeiing verstopt ligt, om tenslotte over te gaan in een goed berijdbaar smal paadje.  Dit alles doorheen een prachtige omgeving, even prachtig als de naam van het paadje!

Waar de Dorre Dondersteen weer de open velden bereikte, trof ik twee wandelaars en aan het volgende kruispunt van veldwegen twee vrouwen die aan Nordic Walking deden.  De open veldweg die ik diende te volgen ging over in een holle weg, zijnde Ten Hertswegen in Duisburg (Tervuren) op 10,5 km van de start.  De rode route die tot hier nog steeds samen had gelopen met mijn  blauwe parcours maakte zich daarvan los, maar er kwam nu een groene route bij.  Er volgde een mooi bospad dat langsheen een lange, deels door de tand des tijds ingestorte en weelderig met klimop begroeide muur doorheen een bos liep om weer uit te komen in de velden.  Daar reed ik even langsheen een vijver doorheen een prachtig landschap.  De rit voerde me dan naar en doorheen Vossem over een knappe servitude achter tuinen en langsheen een waterloop, ik vermoed de Voer.  12,90 km om 11.40 u.  Het ging door enkele straten en via een holle kasseiweg tot aan de Boterstraat in Vossem (14 km).  Om de rit verder te zetten over een afdaling  over een spoor in een bijzonder knappe holle weg waarvan de wanden steeds hoger en hoger werden.  In de hoogte grenzen de tuinen van de mensen die er wonen tot aan de bijna verticale wanden.  Het paadje luisterde er naar de naam Kerselaarstraat.

Eens deze holle weg weer uit ging het doorheen enkele woonstraten en diende ik een grote baan te kruisen aan een met verkeerslichten beveiligd kruispunt.  Aan de overzijde per vergissing rechtdoor gereden in een brede straat met mooie villa’s.  Op mijn stappen teruggekeerd, want de pijlen wezen in de richting van een paadje naast de grote baan dat Bosdelle gedoopt was.  Ik reed er een stukje in een kleine door bossen omzoomde vlakte, daarna door een stukje bos om een zacht klimmende holle weg te bereiken die me weer tot in de open velden bracht.  Een kasseibaantje voerde me tot in een straat, nog steeds in Vossem, na 17,86 km en om 12.05 u.  Links de baan op en weer rechtsaf om te zien dat de groene route en de blauwe route van elkaar scheidden.  Zoals gepland de blauwe route blijven volgen.  Na een kort stukje over het asfaltbaantje ging het na 19 km opnieuw de velden in om er gedurende anderhalve kilometer een mooie vlakke veldweg te treffen die er doorheen een open landschap met knappe vergezichten voerde.  Deze veldweg bracht me tot aan de Everbergsesteenweg, een rustig betonbaantje, om daarna de drukke Tervuursesteenweg in Leefdaal te moeten kruisen.  Een asfaltbaantje op doorheen een groene omgeving tot aan een soort kasteelhoeve waar het even zoeken was naar het volgende pijltje.  Er waren daar namelijk wegenwerken aan de gang en vermoedelijk was daardoor een pijltje verdwenen.

Het was rechtsaf een pad in dat doorheen een soort van parkdomein voerde.  Eens het parkbos uit werd het paadje smaller en liep het evenwijdig met een waterloopje, vermoedelijk weer de Voer.  Verderop was het gissen geblazen, want daar waren op een paaltje twee blauwe pijltjes bevestigd.  Het ene wees naar links, de waterloop over, het andere rechtdoor verder langs het water.  Even linksaf gereden, maar aan de volgende straat, ter hoogte van het parochiaal centrum, trof ik geen pijlen meer.  Wel een groen van een route die van de andere kant kwam en een blauw aan de waterloop dat naar links wees.  Geopteerd om de blauwe route evenwijdig met de beek te blijven volgen.  Tot dik 24 km bleef ik naast de kabbelende waterloop rijden over een plezant smal paadje tot het linksaf ging aan het kruispunt met een betonbaantje.

Het ging dan Leefdaal uit over een superknap smal paadje en stevig klimmend de hoogte in om uit te komen op een hoogvlakte met weer eens mooie vergezichten.  12.50 u.  Dan ging het verder over deze hoogvlakte tot ik op 27 km een assenweg bereikte.  Deze weg voerde me langsheen private bossen tot aan het kruispunt met een andere onverharde bosweg.  Even van het parcours afgeweken en links in plaats van rechts afgedraaid.  Ik bereikte een grote kalme baan (de Langestraat volgens een nadien bekeken kaartje) op de grens tussen Leefdaal-Bertem en Neerijse-Huldenberg aan een met klimop begroeid kapelletje.  Rechtsomkeer gemaakt en weer naar het parcours gereden.  Daar ging het lekker naar beneden over een kwistig van rotsen en stenen voorziene paadje dat er nog steeds de grens volgde tussen een privaat bos en de velden tot aan een grote witte hoeve in een knappe omgeving.  28,75 km om 13.20 u.  Ik vervolgde mijn weg over een landelijk kasseibaantje, de Ganzemanstraat in Neerijse.  Om via de Biezenstraat, een zacht klimmend betonwegeltje doorheen de velden, rechtsaf het bos in te rijden over het Ijsewandelpad.  30,82 km om 13.30 u.  Dit pad ging van een holle weg over in een veldweg.  Eens van tussen de bomen zag ik in de verte een watertoren staan die ik nabij de start had opgemerkt.  Ik reed dus terug in de richting van Huldenberg.

Een proefveldje voorbij waar de gezaaide gewassen voorzien waren van naambordjes.  Om daarnaast op 32 km linksaf een afdaling te treffen doorheen een knap hol pad tussen de bomen.  Ik bereikte weer de open velden waar aan een kruispunt van veldwegen een mountainbikekaart stond.  De zwarte route kwam er van de andere kant.  De “Veldweg” in waar ik een tegenligger trof die vermoedelijk op de zwarte route reed.  De baan over en weer linksaf om op 33,5 km een leuk paadje te treffen dat pijlsnel naar beneden voerde over een kwistig met stenen en rotsen bezaaid pad, één van de weinige technische stukjes op het parcours.  Ik bereikte de voetbalterreinen van VK Huldenberg en na 35,5 km was ik weer aan de sporthal De Kronkel.  14.15 u.  De rit was door mijn zijsprongetjes dus iets langer geworden dan de voorziene 30 km.

Geen zin om al naar huis terug te keren ben ik dan opnieuw vertrokken om de zwarte route van 15 km nog te rijden.  Het ging dus weer langsheen de fel klimmende Dreefstraat tot aan de splitsing op de grens met Overijse waar zwart en blauw scheidden.  Er kwamen twee jonge wielertoeristen aan die daar afstapten omdat beton er plots overging in kiezel en zij geen lekke smalle bandjes wilden riskeren!  De veldweg bracht me nu tot in Loonbeek-Huldenberg na ongeveer 40 km.  Over asfalt ging het dan de Vranksberg af en een grote baan over alwaar de groene vaste route de zwarte voor heel even vervoegde.  Onderweg kruiste ik daarbij de Jan Van der Vorstlaan, een naam die een belletje deed rinkelen.  Beneden aan de grote baan werd duidelijk waarom.  Daar heb ik namelijk al een aantal keren geparkeerd voor de jaarlijkse toertocht vanuit Loonbeek.  Aan die parkeerplek heb ik een slechte herinnering!  Door het afrijden van een borduur werd het plaatje waarop het stopcontact voor m’n fietsdrager is bevestigd verwrongen en in de achterbumper gedrukt, met scheuren in de bumper voor gevolg.  Maar onlangs heb ik het geluk gehad dat iemand m’n auto achteraan aanreed waardoor de hele bumper, en alleen de bumper, in gruizelementen lag.  Het zaakje is intussen netjes hersteld!  Er was al eens iemand tegen gereden, maar die had het hazenpad gekozen.  De laatste was eerlijk en heeft wel zijn gegevens achtergelaten.  Hij maakte ook de meeste brokken!

Er volgde een redelijk zware klim over een brede assenweg in het Margijsbos waarbij ik een eenzaam in het bos gebouwd huis passeerde.  Op 41,5 km bereikte ik weer een open vlakte.  Via de Grote Keistraat, een smal betonbaantje, ging het dan lekker neerwaarts.  Ter hoogte van het kruispunt met een grotere baan stonden enkele nieuwgebouwde huizen.  Er was daar ook een waterpoel vol gekwaak van brulkikkers.  Hier kreeg ik dan voor het eerst een pijl te zien die speciaal voor deze gelegenheid was aangebracht.  Indien ik vanochtend dus de andere richting zou hebben gekozen, dan had ik de toer kunnen rijden zoals hij bedoeld was!

Want een asfaltbaantje bracht me tot aan de plek waar speciaal voor deze maidentrip een splitsing was voorzien voor de routes van 36-48 km (zwart-blauw volgen voor de 36 km en zwart-blauw-rood volgen voor de 48 km) enerzijds en de routes van 15-27 km (zwart voor de 15 km en zwart-rood voor de 27 km) anderzijds.  Omdat ik er al 44 km op had zitten, leek het mij verstandig om bij mijn keuze te blijven en dus gewoon de zwart route verder te blijven volgen.  Ik bereikte dan over asfalt de bewoonde wereld van Sint-Agatha-Rode waar eveneens aanduidingen voor de gelegenheid waren aangebracht.  Omstreeks 45 km kreeg ik een leuk servitudenpaadje voor de wielen dat me langsheen een stukje bos en voorbij tuinen voerde vanaf een plek die “Onderbos” heette.  Met een mooi uitzicht over de omgeving.  Hier kreeg zwart het gezelschap van een rode route, maar aan de verkleurde pijlen te zien, was dat geen van recente datum.  Op palen waar zwarte pijlen waren bevestigd stonden er ook nieuwe rode bij.  Op 46 km ging het daar weer de velden in.  Om daarna een stuk bos te doorkruisen dat deel uitmaakt van het Staatsnatuurreservaat Rodebos- en Laanvallei (47 km).  Deze naam riep bij mij herinneringen op van andere toertochten, ik vermoed deze vanuit Loonbeek.  Het was niet de eerste keer dat ik in deze omgeving reed, maar deze tochten gingen meestal meer zuidelijk de richting van Waals-Brabant uit, naar de omgeving van Pecrot en Nethen, terwijl ik nu meer noordelijk had gereden in de richting van Tervuren en Bertem.

Op 48 km bereikte ik de bewoonde wereld van Terlanen (Overijse) waar ik een pijltje over het hoofd zag en daardoor even verkeerd reed.  Ik kreeg er eindelijk nog eens een andere biker te zien.  Ik kreeg er af te rekenen met een nijdige klim over een servitude, overgaand in een nog zwaardere klim over een kasseistrook in de Daleborreweg.  Omdat mijn pijp zo stilaan uit was ben ik over de kasseien te voet naar boven gestrompeld.  Eens boven gingen de kasseien over in een knappe veldweg, eerst vrij vlak en daarna lekker zacht naar beneden.  Hier liep de zwarte route samen met een groene.  Op 51,50 km reed ik het grondgebied van Huldenberg weer binnen en in een stukje bewoonde wereld gingen zwart en groen weer uit elkaar.  Zwart rechtdoor blijven volgen, ook al ging groen linksaf de hoogte in over een veelbelovend paadje.  Luttele ogenblikken later bereikte ik de sporthal De Kronkel, exact om 16.00 u en na 55,73 km.

Ik heb de route dus niet helemaal gereden zoals bedoeld was, maar dat kon de pret niet drukken.  Ik meende de oorzaak te leggen bij mijn late vertrek, maar blijkbaar waren er nog deelnemers die de verkeerde kant uit gingen kort na het vertrek na de klim in de Dreefstraat.  Daar in de omgeving liggen namelijk nog vaste routes die met dezelfde kleuren zijn aangeduid en iemand die niet van de streek is kan niet weten over welke routes het gaat.  Temeer daar op de kaarten de rode bol “u bevindt zich hier” overal ontbreekt!  Van de bevoorrading, de bikewash, de gratis consumptie en de andere faciliteiten die voor deze opening voorzien waren door de sportdienst Huldenberg in samenwerking met MTB Team Loonbeek, heb ik dus geen gebruik gemaakt.  De toer zelf is niet al te technisch en kan door elke mountainbiker gereden worden.  Er komen een aantal pittige beklimmingen in voor, men berijdt een aantal knappe holle wegen en het doorkruiste landschap is danig mooi dat het de moeite loont om eens in deze streek te komen biken.  Wie kennis wil maken met deze streek kan op 31 mei komen rijden vanuit Duisburg, begin augustus vanuit Loonbeek en ook de club Voervallei Vossem organiseert een jaarlijkse toertocht in december.

Het verslag van deze rit is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be!