Archief

Toertocht (25-35-50-60 km) te Overijse van MTB Overijse.

 

Vandaag weer vroeg uit de veren, maar omdat ik ’s morgens nogal veel tijd nodig heb om wakker te worden, was ik pas even over negen uur ter plekke.  De start was ideaal gelegen, vlak bij de afrit van de snelweg.  Ook al werd ik in het begin van de rit aangesproken door een kerel in een auto die de startplaats niet kon vinden.  De borden “parking” niet gevolgd, maar naar de andere kant afgeslagen in de hoop daar meer kans te hebben voor een parkeerplek.  Dat was een goede gok.  Ik stond trouwens op het parcours geparkeerd, want de bikers kwamen er uit een zandwegeltje en moesten dan links de straat op naar boven en dan weer links in een straat die “Speelberg” heette.  Aan de start nog een aantal Bierbikers gezien.  En Pierrot le fou heeft dan toch zijn vorige zondag in Opwijk vergeten sporttas terug!  De Bierbikers zijn me later nog voorbijgestoken, maar ik stond uit het zicht achter een boom om een treintje te laten passeren op een smal paadje.  Omstreeks 9.20 u was ik op weg voor de toer.

 

In het begin zeer traag gereden (alsof ik ooit snel zou rijden) en dat was een goede keuze, want ik zou m’n krachten nog meer dan nodig hebben.  De aanvang van de tocht bood een afwisseling van veldwegen, asfaltbaantjes, smalle paadjes door velden en weiden en tracks door de bossen.  De eerste kilometers waren er toch nog redelijk wat bikers onderweg, hoewel alles goed uit elkaar werd getrokken.  Natuurlijk kreeg ik op de brede wegen niemand te zien, terwijl ik uitgerekend op de plaatsen waar ik wat meer onzeker was, een sliertje achter me aan zag komen!  Me smal maken of even aan de kant en wachten waren de enige opties.  Een paar steile afdalingen over wortelpaden waren ook niet aan mij besteed.  Liever te poot dan botten breken!  Het ging in ieder geval beter dan twee jaren geleden, toen heb ik hier afgezien, maar vermoedelijk was ik toen nog met m’n oude bike en nu heb ik degelijker materiaal.

 

Aan de voet van het natuurgebied Rodebos en Laanvallei, volgens internet gelegen in Sint-Agatha-Rode (Huldenberg), omstreeks de vijftiende kilometer van de rit, moest ik na het passeren van de slagboom van de fiets.  Maar ik was daar niet de enige!  Ik heb toch iemand gezien die zonder verpinken van beneden tot boven fietste en die man was toch niet meer van de jongste.  Zelfs te voet vroeg het klimmen een zware inspanning in deze warmte!  Daarna kregen we weer mooie paden door de bossen  en de velden voorgeschoteld, mooie singletracks en holle wegen en de bekende kasseiwegeltjes in deze mooie streek.  Onderweg werd ik aangesproken door Kevin_V die met zijn maat onderweg was.  Maar omdat ik niet van de snelste ben en hij zijn maat niet wilde kwijtspelen, was het gesprek van korte duur.  Maar het was leuk van hem nog eens te zien, want dat was intussen een hele poos geleden.   Aan de bevoorrading heb ik hen ook nog even gezien, maar daar scheidden onze wegen, want ik had tijd genoeg voor een grotere toer.  De Aquarius was een welgekomen verfrissing!  Wardje en zijn maten van 4-CAD-systems kwamen er ook toe, maar zij hadden toen de lus van de grote afstand er al op zitten (voor de grote toeren passeerde je twee keren aan dezelfde bevoorrading).  Het zweet stroomde uit z’n helm, maar hij zei dat het de moeite waard was.

 

Dat was het inderdaad, want we doken al snel Waals-Brabant in ter hoogte van Archennes en reden dan richting Nethen.  De doortocht van Nethen had ook wel wat!  Via servitudewegen tussen huizen en smalle kasseipaadjes werden we door het dorp geleid.  Ik herkende stukken van de toer vanuit Loonbeek (ook Huldenberg) die ik al twee keren gereden heb.  Ik denk dat we ook in de buurt van de vaste Meerdaalwoudroute hebben gereden, te zien aan de grote villa op het ommuurde terrein met de poort met twee grote pilaren.  Als je naar links gaat kom je in een holle weg terecht waar het zwaar klimmen is omwille van het losse zand.  Maar wij moesten naar rechts een brug van de Nethen over.  Ik zag het aan de weg waarlangs we het stationnetje van Pecrot naderden dat ik hier nog al geweest was, maar in plaats van daar over het spoor naar boven gestuurd te worden, moesten we eerst nog even een ommetje maken naar links toe.  Even verder doken we de bossen in en kwamen we dan toch uit op de klim in een holle weg, gelegen op de vaste route, bekend om de gedenksteen onder een soort kapelletje halverwege.  Ik ben deze keer zonder stoppen tot boven geraakt.  Gewoonlijk moet ik halverwege even uithijgen!  De eerste keer dat ik in Loonbeek kwam rijden was het verschrikkelijk slecht weer en leek deze holle weg eerder op een bergriviertje!  “Welke gek komt hier nu in zo’n weer biken” heb ik toen nog gedacht.  Van Nethen ging het richting Bossut.  Dan weer doken we een stuk bos in, daarna reden we in het open veld.  Ik neem nooit een fototoestel mee, maar onderweg waren er vele schilderachtige plekjes die een prachtige foto zouden hebben opgeleverd: een zanderig pad, velden rondom en een eenzame boom tegen een blauwe achtergrond.  Of de grillige stam van een boom in een door bomen overspannen holle weg!  Wat wonen sommige mensen hier toch op prachtige plekken.  We staken weer de spoorlijn over ter hoogte van het station van Gastuche (nog nooit van gehoord en proberen te onthouden met een ezelsbruggetje: gas tussen, omdat ik misschien toch wat meer gas had moeten geven)!  Daarna reden we door een soort dreef in een park.  We reden via een bruggetje over de Dijle.  Een koppeltje had zich een plaats in het gras uitgekozen.  Ze hadden geen schilderachtiger plek aan de oever kunnen uitkiezen.  In de zon en het groene gras en onder een blauwe hemel.  Zo’n schitterend weer!

 

In een bocht hing een pijl wat ongelukkig en ik was niet zeker, want even verder was er keuze tussen links en rechts.  Daar was ook een wandeling uitgestippeld, want ik zag twee mannen en verder nog een grote groep op pad.  Ik heb de verkeerde keuze gemaakt en ben rechts afgeslagen.  Dat leverde mij het extraatje van een met stenen bezaaid pad dat overging in een kasseiwegeltje dat uitkwam op een grote baan.  Halverwege een stuk bos stonden zelfs een paar oude huizen, zij aan zij, in het midden van nergens.  Waar de mensen het al gaan zoeken om te wonen!  Ik zag geen pijlen meer, en moest dus dat stukje weer naar boven kruipen.  Op sommige langere stukken had een pijltje meer wel zinvol geweest, dan ben je zeker dat je goed zit!  Sinds de bevoorrading waren niet veel bikers me nog voorbijgestoken.  Daardoor kon ik zo snel of zo traag gaan als dat ik wou.  Ik heb toch ruwe paadjes bereden waar ik enkele jaren geleden voor gepast zou hebben!  Ik heb dus iets bijgeleerd!  En zo reed ik verder door deze prachtige mountainbikespeeltuin, terwijl de vermoeidheid zich toch begon laten te gevoelen.

 

Het duurde een hele poos eer ik weer aan de bevoorrading was.  Daar was intussen al heel wat opgeruimd, de Aquariustent was verdwenen.  Er kwam een biker toe die volgens zijn zeggen de 60 km voor de tweede keer aan het rijden was!  Na de bevoorrading moesten we linksaf en dan over een zanderig pad naar beneden.  Een man en een vrouw die daarnet nog aan de bevoorrading stonden keerden op hun stappen terug.  Want aan het einde van de weg hing geen pijl.  Blijkbaar hadden we er alle drie over gekeken, want halverwege wezen twee pijltjes naar rechts naar een smal paadje tussen weiden.  Waarschijnlijk te veel met het hoofd omlaag gereden om de stenen op het pad in de gaten te houden!  Bij aankomst hoorde ik andere mensen vertellen dat ze daar ook gemist hadden.  Maar het jongste lid van MTB Overijse zei dat hij was gaan checken en dat daar effectief twee pijlen hingen.  En dat klopt.

 

Volgens mijn tellertje had ik vanaf de tweede stop nog zo’n 17 km te doen, maar het waren er nog zeker vijf meer.  Ik heb nog een hele tijd in het kielzog van het koppel van daarnet kunnen blijven hangen, maar uiteindelijk ben ik hen dan toch kwijtgespeeld.  We passeerden nog een natuurgebied met dezelfde naam als de straat, op grondgebied Overijse, maar ik ben die naam vergeten.  Toen ik zo rond de 50 km had, werden we over privéterrein geloodst.  Dat was een mooi bos waar een singletrack ons eerst naar boven voerde en dan langzaam slingerend weer naar beneden.  De doortocht van dit privédomein gaf zeker een meerwaarde aan het laatste deel van de tocht.  Ik heb er een goede daad gedaan en twee stopjes van flesjes Aquarius opgeraapt, vermoedelijk uit een achterzak gevallen.  Omdat er vorige week in een topic nogal wat over te doen was.  Ik kon even goed de moeite doen van ze op te rapen.  Rond de 55 km kregen we nog een mooie holle weg voor de wielen geschoven, langzaam klimmend en voorzien van een soort trapjes om de erosie tegen te gaan.

 

Ik begon nu wel echt moe te worden.  Terwijl in het laatste stuk toch nog een paar stevige en lange klimmetjes zaten.  Mijn tellertje toonde 60 km, maar ik was nog niet terug bij af.  We moesten nog over een zanderig pad door de velden.  Ik hoorde in de verte het geluid van de snelweg en dat was het teken dat het niet ver meer kon zijn.  Ik herkende de Speelberg met de verkeersremmers, waar m’n auto ergens stond, maar nog was het niet gedaan.  Want we werden nog door een stukje Overijse geloodst.  Ik was bekaf, tijdens de laatste vijf kilometers is het licht uitgegaan.  Ik kwam aan 65 km.  Ik heb er ook rijkelijk de tijd voor genomen, maar dat is niet voor publicatie vatbaar.  Ik denk dat ik als laatste ben toegekomen!  Twee cola’s en twee pistolets aan gunsttarief waren welgekomen.  Ik kon wel iets eetbaars gebruiken!  Na een babbeltje met een biker uit Gent hebben we plaats gemaakt voor een gezelschap van ouders met kinderen die aan het sporten waren op de velden.  Om tevreden weer naar huis te rijden na een mooie rit in een prachtige streek.

 

Lees dit verslag ook op mountainbike.be: klik hier!

Stabroek warmt op voor Fortengordel!

De provincie Antwerpen organiseert voor de 3de keer de Fortengordel. Jong en oud genieten zondag 22 mei van de groene Fortengordel rond de metropool. Nieuw dit jaar zijn de twee opwarmdagen in Stabroek en Zwijndrecht als aanloop naar de Fortengordel.

De poldergemeente bijt zondag 8 mei de spits af. Aan het Stabroeks pantserfort aan de Abtsdreef kan je tussen 10u en 14u vertrekken voor een tocht van 10 tot 65 km. Zo fiets je langs een mooi stukje Antwerps havengebied, het Ravenhofkasteel en ontdek je het Havencentrum Lillo, Lillo-Fort en het havenpaviljoen van het MAS.

Op de hoogdag van de Fortengordel verwacht de provincie meer dan 10.000 fietsers die genieten van een waaier aan animatie, kunst, sport en rondleidingen. Bewegwijzerde parcours leiden de deelnemers langsheen de forten van Mortsel, Edegem, Hoboken, Lier, Wommelgem, Borsbeek en Oelegem-Vrieselhof. Vertrekken voor tochten tussen 15 en 90 km kan tussen 10u en 14u en kost je 7 euro.

Mobiele fietshersteldienst op het parcours wordt verzorgd door BikeAholic, www.bikeaholic.be

Wie vooraf inschrijft betaalt 4 euro. Kinderen tot 8 rijden gratis mee. Info : 011-45.99.95 of www.fortengordel.be

Bron: Gazet Van Antwerpen

Toertocht in Opwijk (15-30-50-60-75-85 km) van Straf in Bergaf.

 

Vandaag (gisteren dus) ook naar Opwijk gekomen. Sinds ik enkele jaren geleden meegedaan heb met de Brugbergrace in Humbeek in een ploegje met een aantal bikers van Straf in Bergaf, is het bijna een jaarlijkse traditie geworden om naar hier te komen voor deze toertocht. Parkeerplaats gevonden in een naburige straat, samen met andere met fietsen beladen auto’s. Toen ik me naast de auto stond klaar te maken, kwamen MTBiker from Berendrecht en Enigma voorbij gereden. De eerste bekenden uit de eigen streek die vandaag mijn pad kruisten. Me ingeschreven bij Mojobiker met de intentie de 85 km of de 75 km af te leggen. Ik kreeg de opmerking dat ik er dit jaar vroeger bij was! En dat zou ik later nog twee keren mogen horen! Vorig jaar was ik ook de allerlaatste om te arriveren, toen alles al bijna opgeruimd was! Omstreeks 9.00 u was ik onderweg. Het was nog behoorlijk koud, ook al beloofde het een mooie zonnige dag te worden. We passeerden de straat waar ik geparkeerd stond en ik zag daar een aantal bikers van V’lox Kapellen zich klaarmaken. Maar ik was er al voorbij voor m’n eurocent viel!

 

De toer was niet volledig dezelfde als die van vorig jaar. Ik herkende wel bepaalde plaatsen terug van de vorige edities en het viel me ook op dat bepaalde trajecten in de omgekeerde richting werden bereden. Zo kwam dat stukje bos met die draaiende en kerende singletrack voor de tweede bevoorrading, terwijl we dit de vorige keer erna gepresenteerd kregen! Als ik het goed begrepen heb is dit het Borrébos. Je moest er in elk geval goed kunnen sturen en je fiets tussen de dicht op elkaar staande boomstammen laveren. Dat was voor mij niet altijd even simpel. Je moest er ook opletten voor groeven en putten. Nadat we de snelweg overgestoken waren via een vrij steile brug, kregen we daar een crossparcours voor de wielen geschoven. Dat zou het Laarbeekbos zijn (volgens internet op het grondgebied van Jette). Daar was het voor mij op sommige plekken te voet naar boven. Aan de voet van zo’n klim stond een biker die door kracht te zetten zijn ketting klem had getrokken. Het wiel uitnemen lukte niet meer. Hij ging brute kracht gebruiken met het risico zijn ketting over te trekken. Het zal toch gelukt zijn, want op de brug over de spoorweg, waar je langs zo’n spiraal naar boven moet, heeft hij me weer ingehaald. Ook sommige afdalingen betrouwde ik niet. Liever te voet dan de held uit te hangen, te verongelukken op die beenharde ondergrond en maanden niet meer te kunnen fietsen. Ik heb met afgunst gekeken naar een biker die het allemaal feilloos aankon. Schijnbaar moeiteloos klom hij naar boven. Maar ja, die kerel was misschien maar een jaar of 25. Na een leven zonder sport is het al een hele prestatie dat ik doe wat ik doe. Aan het einde van die track door het Laarbeekbos, op die natte plek in de put, vlak voor een helling, net voor je via een tunnel weer onder de snelweg duikt, keek ik eens achterom en zag daar rond die boom in het midden reusachtige bladeren van berenklauw staan.

 

Het parcours bracht veel afwisseling. Er waren de stoffige veldwegen, tracks door stukjes bos, asfaltbaantjes op en af, servitutenpaadjes die van tussen huizen naar het achterliggende land trokken, zelfs een achtersteegje in een stad (Asse?), de doortocht van een stukje stad en de klassieke singletracks tussen twee prikkeldraden of smalle paadjes tussen weiden. Daar moet je vaak oppassen om niet in voren te sukkelen. Deze paadjes kwamen vooral tijdens de laatste 30 km. Er was ook een paadje waar je omwille van de dichte begroeiing door lage struiken en de bochtjes niet kon zien waar je terecht kwam. Daar waren bij momenten ook diep uitgesleten voren die ineens voor je opdoemden. Soms moest je stevig klimmen, dan weer kon je lekker naar beneden razen.

 

Rubber-12 had me inmiddels bijgebeend voor de eerste stop. Ik stond toen net even te praten met een man die zich afvroeg waar al die bikers vandaan kwamen en welke afstand er diende afgelegd te worden! Je kan kiezen: van 15 tot 85 km! Rubber was een kwartier later vertrokken. De eerste keer dat je kon kiezen uit “technisch” en “gewoon” dat eerste geprobeerd. Over dat houten bruggetje en dan naar boven. Daar was het toch te voet! Maar ik niet alleen! De tweede keer heb ik er voor gepast. Ik vermoed dat dit de wortelklim was aan dat kruisbeeld, te zien aan de diverse kapelletjes die er in de omgeving stonden. Daardoor was ik Rubber weer even voor. Aan de volgende splitsing even overlegd en het leek me het beste dat ik zou kiezen voor de 75 km. Hier scheidden dus tijdelijk onze wegen. Even later kreeg ik het gezelschap van SilverFokske, van net voor het Borrébos tot een stuk na de tweede bevoorrading. Hij volgde de 60 km omdat hij later op de dag nog andere beslommeringen had. Op de tweede bevoorrading hadden ze de Papegaai ook al verwacht, maar niet zo vroeg op de dag! Net zoals op de eerste bevoorrading kon je er appelsien en bananen eten, en enkele soorten cake en wafels. Keuze genoeg.

 

Nadat SilverFokske de richting van de 60 was opgedraaid en zijn tempo dus weer wat kon opdrijven in plaats van zich aan te passen aan deze traagrijder, heb ik lange tijd vrijwel alleen gereden en ben ik door slechts enkelen ingehaald. In het Laarbeekbos zag ik ineens de rubber naar boven komen geklommen. Hij had me met zijn 10 extra kilometers toch weer weten in te halen.  Een tijd in het spoor van Rubber gereden, maar ineens was hij weg toen ik moest wachten om een baan te kunnen kruisen.  Na het passeren van het erf van een manege volgde een lus over een paadje tussen de weiden, inclusief naastliggende voor! Daarna weer naar beneden en naar rechts. Daar heb ik een pijltje gemist in de afdaling, want ik kwam terug aan die manege uit! Moest ik dat hele stukje weer naar boven kruipen! Pijltje stond kort boven de grond en wees naar een paadje links! Verder kwamen we een bos uit, links zag je een brug, en was ik wat in verwarring door een splitsingsbord dat een weinig schuin stond, maar niet voor ons bedoeld was. Ik kon me ook niet meer herinneren of ik er al gepasseerd was. Dat had zo moeten zijn. Toen ik daar stond te twijfelen kwamen er twee Nederlandse bikers toe. Toch maar rechtdoor gereden. Wat verder stonden de Nederlanders aan de kant. Kreeg ik die twee kerels achter me aan in een afdaling, gevolgd door een klim over zo’n paadje tussen prikkeldraden! Inclusief de bijhorende voor! Van pure zenuwachtigheid bleef ik natuurlijk steken! Maar ze namen het me niet kwalijk! Ook eerder op de grote baan aan de wegenwerken in Essene even getwijfeld. Maar ik ben daar de biker die voor me reed blijven volgen.

 

Even verderop stond de derde bevoorrading. Er stonden twee bikers, waaronder de Rubber.  De mensen daar kenden me nog van vorig jaar, toen stonden ze ergens langs de kant van de weg, omdat ik toen de hekkensluiter was geweest! Dat had nu ook het geval kunnen zijn, maar net toen Rubber en ik weer vertrokken, kwam er nog een groepje van drie toe. En tijdens de laatste vijf kilometer ben ik nog ingehaald door een delegatie stevig doorrijdende Bierbikers! Zij moeten dus ook nog na mij aan de derde stop gepasseerd zijn.  Na een klim over een track tussen de weiden speelde ik Rubber weer kwijt. Hij wou de derde biker die ook aan de bevoorrading stond proberen in te halen, zo bleek later. Maar hij heeft deze niet meer gezien!

 

Op een stoffige track door weiden zag ik een vogel aan de kant zitten die nogal veel kabaal maakte. Een tweede vloog er door de lucht. En dan moest ik ineens een noodstop uitvoeren! Dat scheelde geen millimeter! Want ineens merkte ik hun kuiken op dat op het pad voor mijn wielen liep! Dat beestje heeft veel geluk gehad van geen Fat Albert voorband en Nobby Nick achterband aan een frame met daarop nog een zwaargewicht over zich heen te krijgen! Het zou dit alles niet overleefd hebben! Eén van de vogels bleef nog een tijd voor me uit vliegen! Tot ik ver genoeg van hun kleintje weg was! Ouderlijke zorgen, het is duidelijk niet alleen des mensen! Ik vraag me af wat voor vogels het waren: wit met een donkere kop en een soort scheidingsstreep tussen de twee kleuren. Het moet je als vogel maar overkomen van doodgereden te worden door een Papegaai!

 

De kilometers telden intussen op en na exact 75 km was ik weer bij af, ook al had Mojo me bij de start gezegd dat het iets meer was, maar dat alle mooie stukken ook in de toer van 75 km zaten. We kregen nog een plastiek zakje aangereikt met staaltjes van vitaminen, douchegel en gel voor pijnlijke spieren. Babbeltje met een Straf in Bergaffer, clubgenoot van tijdens de Brugbergrace. Daarna liep ik Carlito de Bierbiker tegen het lijf. Hij had de toer gereden met z’n vrouw op de tandem. Ik heb onderweg trouwens nog een man en een vrouw op een tandem zien rijden. Ik ben hen twee keren tegengekomen. Van Dr.Gonzo kreeg ik dan voor de derde keer vandaag te horen dat ik er vroeg bij was! Maar Rubber en ik, wij waren bijlange nog niet naar huis! Waarom zou je gaan lopen als een kleine meisje vriendelijk komt vragen of je nog wat wil drinken! Ja, ook de klein mannen van de Straf in Bergaffers droegen hun steentje bij. Streets kwam langs voor een babbel, dan Dr.Gonzo, terwijl crash biker mee aan de opruim bezig was. Pierrot le fou van de Bierbikers had ons gespot en kwam ons vertellen over zijn trainingen. Streets kwam zelfs vragen of wij daar niets zochten te kopen? Kopen? Een huis om te blijven wonen! Enfin, ik durf het bijna niet te schrijven, maar wij zijn pas om halfzes weer naar huis vertrokken! Naast vorig jaar het record van de laatst gearriveerde, deze keer dan het record van de langste après ooit! Vlot thuis geraakt. Op de A12 was in de andere rijrichting wel een ongeval gebeurd. Die mensen hun zondag eindigde minder leuk! Thuis nog de moed gehad om m’n fiets proper te maken.

 

De mensen van Straf in Bergaf hebben een mooie toer weten aan te bieden. Dank daarvoor. Het vele werk dat ze er in gestoken hebben werd beloond met 1077 deelnemers die in Opwijk en omstreken hebben kunnen genieten van een mooie zonnige zondag. Een leuke dag beleefd. Tot de volgende keer, of misschien eerder al tijdens de Boerenbike. Ook een leuke belevenis tijdens de Waaienbergkermis in de zomervakantie!

Lees hier dit verslag en andere reacties op mountainbike.be!

Foto's op www.strafinbergaf.be!

Toertocht (15-25-35-40-60 km) van De Goorbikers te Aarschot op Paaszondag 2011.  Derde luik van de Gorilha-Challenge.

 

Het is nu halfdrie en ik ben weer thuis na de toertocht van de Goorbikers in Aarschot.  Ik heb er de toer van 40 km (43,5 km volgens het tellertje) gereden, meer zat er niet in, omdat ik moest rekenen op de goodwill van m’n clubmakker Bever om me mee te willen nemen, omwille van autopech.  Waarvoor mijn dank.  En omdat die jongens thuis nog met kleine kinderen zitten, wordt hun uithuizigheid minder geapprecieerd dan bij mij.  Ondanks de wegenwerken konden wij de start vlot bereiken dank zij de borden die de Goorbikers overal hadden opgehangen.  En we zijn nadien even vlot weer uit Aarschot kunnen wegrijden.

 

Ik denk dat bijna heel het mij bekende forum aan de start stond toen wij daar toekwamen: Bulls69, MTBiker from Berendrecht, Enigma (na een lange afwezigheid weer op de fiets), Rubber-12 en dan m’n drie andere clubmakkers.  Ineens voelde ik een voorwiel van een bike tussen m’n benen toen ik met Bulls69 een paar woorden wisselde en bleek het Carlito Bierbiker te zijn die me in de rug aanviel!  Vorige week nog commentaar gegeven op een foto die van Carlito met vrouw op een tandem met dikke banden in het topic van de nightride van Rillaar werd gepost door Bulls69 (wat een zin) en een week later kom ik hem dan tegen!  ’t Was al een poos geleden dat ik hem nog gezien had.  Onderweg heeft Wardje me nog ingehaald en heb ik hem even gezien aan de bevoorrading, terwijl Offshore al aan de drank was toen ik arriveerde.  Onderweg ben ik nog ingehaald geworden door drie bikers van V’lox Kapellen.  Zouden ze al gezien hebben dat ik foto’s van hen in de kantlijn van m’n blog geplaatst heb?  Toen we de fietsen weer aan het opladen waren, bleek dat we geparkeerd stonden naast Tarzan.  Die mannen maken het wel moeilijk, want er is nog een Tarzan2 op het forum actief.  ’t Was leuk om iedereen eens quasi tegelijk tegen te komen op dezelfde toer, ook al was het soms maar heel even!  Bij deze nog eens m’n groeten.

 

Vertrokken omstreeks halftien.  De eerste kilometers kon ik de Papegaaien nog goed bijhouden.  Trotsebelg wou meerijden met MTBiker en Enigma, schat ik, want koos dan aan de eerste splitsing toch voor de 60 km, wij voor de 40.  Tijdens de eerste kilometers niet veel bikers gezien, later werd het drukker.  Na eerst wat straten, veldwegen en bospaden gepasseerd te zijn, diende de eerste klim zich al aan op wat later de Bosberg zou blijken te zijn.  ’t Was even te voet omwille van een ophoping van deelnemers, maar zelfs zonder dat zou ik het ook niet gehaald hebben!  Kort daarna werden we vergast op een leuk stuk parcours op een track die slingerend op de flanken naar boven leidde.  Daar was het vrij druk, want de bikers schenen van overal op te duiken!  Het ging eigenlijk vrij goed, want ik moest wel mee met het treintje, ik had geen keuze, ook al maakt het me zenuwachtig wanneer ik op de voet gevolgd word.  Ik ben zelfs over bepaalde boomstammetjes gewipt, ook al kan men mijn methode moeilijk een bunny-hop noemen, tenzij dat een stram konijn ook in aanmerking komt!  Als ik nu ook nog leer van tijdens het springen tegelijk in de goede richting te sturen, zal ik een volgende keer misschien niet meer in het kreupelhout belanden!  Op een bepaald moment kreeg ik het even benauwd toen ik in een zanderige afdaling ineens ingehaald werd door een meer ervaren en jongere biker op een weinig ideale plek!  Met mijn oudere knoken kan ik helaas niet dezelfde risico’s nemen als al dat jongere geweld!  Een volgende keer ben ik bij het uitwijken voor een snellere ook onzacht in aanraking gekomen met laaghangende dode takken.  En dat bewijst dan meteen het nut van het dragen van een helm!  Voor de rest waren de bikers geduldig en werd het gewaardeerd dat ik me zo smal mogelijk probeerde te maken om ze te kunnen laten inhalen.  Gewoonlijk vertrek ik wat later als de grote meute al weg is, maar dat was nu niet mogelijk, omdat ik diende rekening te houden met m’n clubmaten.  Na de passage van de Bosberg kwamen we voorbij de bekende poort met het gelijknamige opschrift die ik me herinner van andere tochten in deze streek.

 

Ik had deze toer nog nooit gereden en wat me opviel was dat er hier heel wat paadjes in verwerkt waren die niet voorkomen in de andere tochten in Aarschot en omstreken.  Zo heeft elke tocht weer zijn eigen charme.  Het parcours kon me zeer bekoren omwille van het grote aantal singletracks met bij wijlen leuke bultjes en putten waar we over en door konden rijden.  Je moest wel hier en daar uitkijken op de plaatsen waar de tracks uitgaven op verkeerswegen.  Zo schrok ik me een hoedje toen ik op een baan reed en er ineens van rechts een biker uit een paadje kwam gereden, waarschijnlijk op een plek waar twee verschillende afstanden weer samen kwamen.  Het was een echte speeltuin die ons voor de wielen werd geworpen en ik denk dat er veel bikers op deze paaszondag content weer naar huis zullen gereden zijn.  Een beter paasei hadden we vandaag niet kunnen krijgen!

 

Vanuit het bos reden we langs de Molenheide om even later de imposante Heidemolen te zien opduiken.  Daar ben ik vorig jaar ook bij een toertocht gepasseerd.  Ik herinner me nog dat daar toen net een vrouw een foto stond te maken van haar man in hun cabrio (of was het van hun cabrio met haar man in) en de molen op de achtergrond.  Ik heb hun foto toen verpest, want ik denk dat ik er ook op sta!  Na de molen volgde een track tussen laag groen en over een zeer droge en zanderige ondergrond!  Dat was stompen geblazen.

 

De frisse Aquarius aan de bevoorrading deed deugd.  Er waren koeken, speculaas en stukjes profijtig gesneden bananen te eten.  Een Goorbiker schudde net een hele zak speculaas uit, wat bij één van de deelnemers de opmerking ontlokte dat “het net zo was als bij de beesten”!  Bikers zijn per slot van rekening beestige mannen!  Beestig goede!  ’t Was in ieder geval een kleurrijke bedoening daar al die gasten (M/V) van alle leeftijden bijeen te zien staan.  En leuk van het plezier te genieten er bij te zijn!  Er liep daar ook een fotograaf rond en die heeft van mij een foto gemaakt die ik hoop te vinden op het internet.  Het was een echte actiefoto, want ik stond te eten!  Geen eten dat onberoerd blijft wanneer den deze het gespot heeft!

 

Wardje stond daar ook te knabbelen, maar die wilde al direct weer weg teneinde al op het terras te zitten tegen dat de anderen toe zouden komen.  Hij had er daar al 40 km op zitten.  We doken weer de bossen in en singletracks werden ons deel.  Er zaten echt heel mooie en leuke stukjes in deze tocht.  Maar bij momenten ook klimmetjes die voor mij toch zwaar waren!  Ik zal nooit een goed biker zijn, maar ik merk dat het toch heel wat beter gaat dan in m’n beginperiode en ik beleef er nog altijd zeer veel plezier aan.

 

MTBiker from Berendrecht stak me voorbij en ik hoorde Trotsebelg naar me roepen!  Jullie hebben goed gereden om me nu weer in te halen, ondanks de extra 20 km!  Maar ze hadden zich ergens vergist en zo de kidstoer gereden, waarna ze dan opnieuw begonnen waren aan de route van 40 km!  Toen ik alweer onderweg was naar huis meldde een bericht van Rubber-12 me dat hij was aangekomen na 85 km!  Hij zal de kidstoer en de 60 gedaan hebben!

 

Samen met de drie andere Papegaaien Trotsebelg, Bever en Kris nog twee glazen koel vocht soldaat gemaakt en de verloren calorieën weer laten aandikken door het eten van een hamburger in een broodje.  Dat terwijl de prijsuitreiking van de Gorilha-challenge op z’n einde liep.  Wardje, MTBiker from Berendrecht en Enigma genoten ook nog van het zomerse weer op deze prachtige paasdag.  ’t Is net hoogzomer, zo warm!  Terug aan de auto werd Bever door Tarzan aanzien als Rubber-12, maar hij was toen nog onderweg en heeft nu een reden om mij als watje te bestempelen door niet te gaan voor de volle pot!  Gewoonlijk ben ik inderdaad veel later thuis na een tocht!  Ik heb er in ieder geval met volle teugen van genoten.  De Goorbikers zullen nog wel eens een Papegaai over hun tracks krijgen!  Een aanrader!

Link: http://forum.mountainbike.be/viewtopic.php?p=1205502#1205502

La Trace d’Hez (14-31-51-74 km) te Tangissart (Court-Saint-Etienne) in Waals-Brabant op zondag 17-04-2011.

 

Na op zaterdagavond de nachtrit van de Rillaarse Bikers in Rillaar, waar anders, gereden te hebben, was het een wel zeer korte nacht.  Snel een paar boterhammen naar binnen gewerkt en dan op weg, want ik ging eerst Devil Biker nog ophalen in Turnhout.  Het was intussen toch al een hele tijd geleden dat we nog eens samen ergens naar toe trokken.  Jammer genoeg kwam hij er ter hoogte van Brussel achter dat hij z’n schoenen thuis had vergeten, een beetje laat en ver om er nog voor terug te keren.  En ik had er verdorie nog aan gedacht, omdat ik er voor wilde zorgen dat al zijn spullen eerst in de kofferbak lagen, vermits ik die niet meer open krijg als de fietsen opgeladen zijn.  Je kan de fietsdrager wel naar beneden kippen, maar dat werkt niet altijd even goed zonder trekken en sleuren.  Onderweg nagedacht over een mogelijke oplossing: gewone trappers monteren of schoenen zien te lenen.  Even voor tien uur waren we in Tangissart.  De hele N25 stond langs weerszijden vol geparkeerde wagens.  We hadden dikke pech, want de fietshersteller die ter plekke letterlijk zijn tent had opgesteld, had het enige paar trappers dat hij bij zich had een oogwenk geleden verkocht aan een andere pechvogel.  Benoit, het brein achter La Trace d’Hez werd er bij geroepen.  Die wist me te vertellen dat er in Genappe een Brico was.  Wij daar naar toe.  Derde keer pech: wel een weinig fietsmateriaal, geen trappers!  Op de terugweg reed ik me op de binnenwegen vast op de nadarhekkens die geplaatst waren voor het evenement.  Het heeft tijd en wat gevloek gekost om weer ter plaatse te geraken.  Intussen was het ook al bijna middag.  Devil had twee opties: daar blijven en een wandelingetje of fietsen met eggbeaters zonder aangepaste schoenen!  Hij heeft voor het tweede gekozen.

 

Samen met nog twee anderen zullen we bij de laatsten geweest zijn om in te schrijven.  We startten in dezelfde richting als vorig jaar en dat leverde al direct een stevige klim naar boven.  Op de top van de heuvel ging het dan naar links de velden in om dan af te moeten slaan in een paadje naast een bos met in de verte het zicht op de kapel die daar staat.  De baan over, nog even verder over de veldweg en dan naar rechts doken we de bossen in.  De zon scheen door het prille groen over de indrukwekkend prachtige blauwe bloementapijten die zich overal in deze bossen bevonden.  Toevallig had ik gisteren een filmdocumentaire gezien over “Belle Bel”, het Geelse gehucht, waar men het ook over deze bloemen had.  Maar ik ben de naam vergeten.  Wat kan de natuur, zelfs in ons eigenste land, toch adembenemend mooi zijn.

 

De rit zelf was ook adembenemend, letterlijk dan, want het was een zware beproeving.  De nachtrit van gisteren zal er wel voor iets tussen gezeten hebben!  Die zat nog te veel in de benen!  Want ik heb deze toer vorig jaar ook gereden, maar het bleek hier nog veel mooier te zijn, maar ook veel zwaarder dan ik mij van toen nog herinnerde!  Hoe mooi de singletrack die naast een kronkelend riviertje liep in het dal van de Falise, de paadjes met de heuveltjes op en neer door de bossen.  Een singletrack in een afdaling naast een kleine kloof waarin je recht kijken kon, klimmen en afdalen over rotsige paadjes.  Het was zwaar, vaak deels te voet voor mij, maar de moeite werd beloond met een prachtig zicht over de blauwe bloementapijten waarvan de liefelijke geuren het neusorgaan streelden.  Een mooie manier om te zeggen dat het verdomme zwaar was voor den deze, maar in een prachtig decor.  Ik had gepland om de 50 km te rijden, maar het was al snel duidelijk dat het al een prestatie zou zijn om deze keer de 30 uit te rijden!

 

Een drietal jonge gastjes die met hun bikes langs de kant stonden, vroegen of ik de 70 km volgde.  Non, c’est trop lourd pour moi!  De bevoorrading halverwege was al geplunderd en chips is nu niet bepaald voer voor sporters.  Er lagen nog stukken banaan en ik heb me te goed gedaan aan een paar bekers gekleurd water dat er te drinken was.  Direct na de bevoorrading werden we getrakteerd op een steile klim over een rotspad.  Ik vraag me af wie daar fietsend tot boven zou geraakt zijn.  Het trio jonge snaken zag het niet meer zitten, vermoed ik, want keerde op zijn stappen terug.

 

De tocht voerde ons verder doorheen de bossen, onderbroken door velden met mooie vergezichten, alles badend in de lentezon.  Wat wonen de mensen hier toch mooi!  Ik heb wel een stokoud huis in renovatie gezien waarin ik me niet gerust zou voelen, de muren gestut door een constructie van balken!  Soms vraag ik me toch af waarom de mensen geld investeren in de renovatie van oude koterijen die eerder rijp zijn voor de sloophamer, tenzij het gebouwen met een historische waarde betreft!

 

Aan mijn euforie van deelgenoot te zijn van deze prachtige lentedag, kwam tijdelijk een einde toen ik in een afdaling toch een wortel wilde trotseren, en dan vermoedelijk toch ben beginnen panikeren.  En als ge dan harder op de voorrem dan op de achterrem duwt, dan ga je over de kop!  Met een pijnlijke knie tot gevolg.  Waarschijnlijk op een steen of op één van de trappers beland.  Daardoor was Devil, die tot dan toe hier en daar op me had gewacht, definitief verdwenen.  Jaloers dacht ik even terug aan de jonge biker die ik daarnet een rotspaadje naar beneden had zien vliegen!  Spijtig dat niet iemand me vroeger heeft weten te motiveren voor het biken.  Misschien had ik dat dan ook gekund!  Maar het is al een prestatie op zich dat ik hier was, na een leven zonder sport!  Ik heb dan een hele tijd haasje-over gespeeld met een trio Franstalige inboorlingen, twee gasten en een meisje, dat ik al aan de bevoorrading had gezien.  Het meisje had het ook zwaar op de hellingen, waardoor de jongens haar bij momenten stonden op te wachten.  Op een bepaalde plek stapte zij even snel naar boven als dat ik rijdend op m’n fietske naar boven strompelde!  Op één van de lange asfalthellingen naar het einde toe ben ik haar weer voorbijgegaan omdat ik toch gelukkig nog net genoeg fut in de benen had om helemaal fietsend boven te geraken.  Omdat er in de laatste kilometers nog een paar stevige kuitenbijters zaten, ben ik uiteindelijk nog voor dat groepje gearriveerd.  Wij zullen bij de laatsten geweest zijn.

 

Den Devil zat al in de zon met een pint bier.  Zelfs de cola was al op en bier op een nuchter maag leek me niet verstandig.  Daarom eerst wat bruiswater en een “pain-saucisse” die me zeer goed smaakte na deze uitputtingsslag, om dan toch af te sluiten met een pintje.  Ondanks de perikelen van de ochtend werd het toch nog een leuke maar zware dag.  Ik heb zelfs de moed nog gehad om na een lange rit huiswaarts zowel fiets als auto nog te poetsen, want die zaten compleet onder het stof.  Volgend jaar sta ik hier met grote kans terug op de derde zondag van april!  Een aanrader!

 

Link: http://forum.mountainbike.be/viewtopic.php?p=1203155#1203155