Archief

Toertocht (15-27-43-53 km) van KFC De Vrede te Wechelderzande op donderdag 14-05-2015.

Als er een feestdag in de week valt, zoals Ons-Heer-Hemelvaart hebben we altijd kans op een extra toertocht! Omdat Jari andere plannen had, gekozen voor een toertocht dicht bij huis, meer bepaald de toertocht van KFC De Vrede vanaf de voetbalvelden in Wechelderzande.  Omdat deze toertocht altijd samenvalt met een rommelmarkt op de velden, was het zeer druk aan de start. Me ingeschreven en om 9.45 u was ik op pad. Het vertrek verliep via de singletracks in het bos naast de voetbal en ik kwam er de twee snelle Bierbikers, man en vrouw, tegen! Op 2 km van de start maakte de kidstoer van 15 km zich los van de 27-43-53 km.

Voor de grote jongens ging het zandweg door en de bossen in naar het bekende hutje aan de bosvijver in de Visbeekvallei. We reden er over enkele mooie singletracks op de rode vaste route in een bos waar veel buitenhuizen staan. Op 6 km kwam de plek waar de 27 km apart ging van de 43-53 km. 10.10 u. In de verte zag ik de twee mannen met een pak van de Garage Felix uit Brecht rijden. Ik kom dat duo de laatste tijd geregeld tegen, ook op toertochten verder van huis. Er volgde de lastige bultige singletrack die deel uitmaakt van de rode vaste route sinds het parcours daarvan gedeeltelijk werd verlegd. Ik passeerde het paardengedoe Lille Stables en eens daar voorbij kwam de splitsing tussen de 43 km en de 53 km op 8 km van de start. 10.20 u. Gekozen voor de langste tocht. Die voerde bij aanvang over brede zandwegen tussen buitenhuizen om toe te komen in de bossen die langs de snelweg E34 liggen. Daar passeerde ik het rondpunt van het op- en afrittencomplex van Beerse en de Lilse Bergen en reed er over de tracks van de blauwe vaste route. 11,50 km.

Het ging een hele tijd over een zandpad door het bos langsheen de afsluiting van de Lilse Bergen en rechtsaf ter hoogte van een beek met bruggetje waar we niet over moesten. Een bosspoor voerde evenwijdig met de beek. Op 14 km arriveerde ik opnieuw op de plek waar de 43 km en de 53 km apart waren gegaan nabij Lille Stables. We kregen dan de mooiste singletrack op de rode vaste route, degene die vertrekt aan Lille Golf. Daarna volgden nog delen van de vaste rode route met enkele knappe singletracks. Op 18,50 km kwam er een splitsing tussen de ritten van 27-43 km en van 53 km. 11.00 u. Hier kreeg ik eindelijk nog eens drie deelnemers te zien, eentje voor de 43 km en twee voor de 53 km. Voor de langste afstand was hier een korte extra lus ter hoogte van het bosfietspad. Een zandweg leidde naar de E34 waar we eventjes evenwijdig met de snelweg reden over een oud niet onderhouden asfaltbaantje. Ook hier nog eens twee bikers in wiens zog het een singletrack in ging evenwijdig met een beek en over een gammel bruggetje.

Ik kwam toe op de grote baan door Wechelderzande in de omgeving van de start. Het parcours kruiste de baan en ging het bos weer in over een weinig gebruikte singletrack voor een knap stukje parcours dat eindigde in de bewoonde wereld tussen dure villa’s. Op 25 km ging het een assenwegeltje in en reed ik voorbij de in de bossen verscholen Zevende Hemel. Op 36 km kruisten we via een brug de E34 en via zandwegen bereikte ik op 37 km het motorcrossterrein van Lille. Ik reed er over een zeer lange assenweg tot aan de eerste bevoorrading op 29,50 km. 11.50 u. Er kwamen ook bikers uit een andere richting, dus allicht passeerde de toer hier een tweede keer. Dat kon mijn vermoeden bevestigen dat ik daarnet meende van de twee Bierbikers in de verte gespot te hebben. Allicht waren die al voor de tweede keer aan de bevoorrading gepasseerd en op de terugweg. Aan de bevoorrading was buiten een wafel en partjes appelsien niet veel te rapen en de drie mannen die er zaten waren weinig van zeggen, alsof ze er wat tegen hun zin zaten!

Na de stop ging het door de bossen op de rand met de bewoonde wereld van Poederlee (Lille) om omstreeks 34 km weer volop midden in de bossen te rijden. Daar kwam er een splitsing tussen de 43 km en de 53 km. Sinds de stop had ik nog slechts één biker gezien. We kregen wat heuvels voor de wielen, zandwegen tussen bos en velden tot aan de grote baan Sassenhout in Vorselaar. Op 37 km kreeg ik Bruce Wayne en Mr. C. daar te zien! Dan waren ze deze keer toch ver van huis om te komen rijden! 37 km om 12.30 u. Landelijke paden en boswegen voerden me naar de Kapel aan de Zittaart (anno 1885) te Poederlee. Ze staat midden op een kruispunt van wegen. 39,50 km. Er volgden nog enkele mooie singletracks in de bossen tot Poederlee. Op 43 km van de start kwam er op een zandweg een splitsing tussen de tochten van 43 km en van 53 km. De grote toer werd van hieraf direct naar (dezelfde) bevoorrading gestuurd. Er waren nog steeds wafels en partjes appelsien om te eten. 13.00 u.

Na de tweede bevoorrading werden we tot 46 km over wegen met veel los zand gestuurd. In de verte hoorde ik opnieuw het gebulder van de motoren op het crossterrein. De kidstoer maakte zich er op een betonbaantje los van de andere ritten. Op 47 km kregen we nog een mooie singletrack over enkele heuveltjes naast een vijvertje in een bos. Op 50 km kruiste ik de E34 op een plek waar daarop wegenwerken aan de gang zijn. Het beton wordt overal systematisch vervangen door asfalt. Het zal er eindelijk zachter rijden zijn! De kidstoer ging er nogmaals apart op een asfaltbaantje aan voetbalvelden. Samen met twee andere bikers dook ik het bos in voor nog een extra lusje over bijna dichtgegroeide singletracks ter hoogte van een weg die Rommelzwaan heet! De kidstoer kwam er nadien weer bij. Veld- en boswegen leidden naar nog een singletrack. 53 km. Daar kreeg ik toch nog twee bikers te zien aan het einde van mijn eenzame rit. Het ging een wijk met nieuwe villa’s in naar een bos waar we bij de meeste toertochten gewoonlijk uit komen. Voor de laatste 2 km kregen we daar nog een singletrack met wat bochtenwerk. Ik reed m’n eigen wagen voorbij en om 14.00 u was ik na 55 km weer bij af. Veel bikers zag ik niet meer zitten en de voddenmarktbezoekers hadden de tafeltjes buiten aan de kantine ingepalmd.

Het parcours van deze toertocht was goed en wat men van deze streek kan verwachten. De organisatie liet wel wat te wensen over en ik was niet de enige deelnemer die deze mening was toegedaan. De bepijling was niet te best en onoordeelkundig opgehangen. Pijlen hangen namelijk het best voor en niet na de bocht! Daardoor toch een aantal keren gemist en dat begint op de duur te enerveren. De bevoorrading was ook vrij karig. Ik heb het allemaal niet aan mijn hart laten komen en me toch weten te amuseren op deze extra vrije dag!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be!

StrammerMax

Toertocht (35-55-75 km) van de Bergpallieters te Buggenhout op zaterdag 09-05-2015.

Vorig jaar reden we de Herdermarathon, dit jaar kozen we eens voor een toertocht die we nog nooit gereden hadden, meer bepaald de toertocht van De Bergpallieters (35-55-75 km) als deel van hun Klimmuurfeesten aan de Platteput te Buggenhout. Jari opgepikt in Breendonk. Op één van de kleine parkings rond de sporthal en het cultureel centrum vonden we een parkeerplekje en troffen we Petruske die ook kwam rijden. Om 10.30 u waren Jari en ik ingeschreven en konden we op pad. Het ging het dorp uit en reeds op 1 km van het vertrek doken we een bos in. Een zeer lange assenweg werd gevolgd door een landelijk betonbaantje. Toen dat op 5 km van het vertrek tussen huizen een straat in dook had ik het gevoel daar ooit al gereden te hebben en op het moment dat ik dat aan mijn maat kond wilde doen zagen we een bord staan dat aankondigde dat we het grondgebied van Opwijk betraden. Allicht ben ik hier al gepasseerd tijdens de Boerenbike van de KWB Opwijk. Net voor het inrijden van Opwijk hadden we een pijltje gemist ter hoogte van Leireken. Daar moesten we een grasspoor in en we reden rechtdoor! Er waren er nog die in deze omgeving gemist hadden.

We reden een eindje evenwijdig met een spoorweg, gingen er via een laag tunneltje onderdoor en vervolgden ons pad naast het spoor door de vallei van de Puttenbeek. Ook hier had ik ooit al eens geweest. In Merchtem dienden we ter hoogte van de spoorweg de drukke baan Klei te kruisen, dit is de weg die van het centrum van Merchtem naar Opwijk-Droeshout voert. We reden door het landelijke Merchtem. Op 10 km van de start troffen we het houten paadje dat deel uitmaakt van een vaste route en we onlangs nog tijdens de toertocht van Straf in Bergaf uit Opwijk onder de wielen kregen. Van hier af viel het parcours even samen met dat van de Bergaffers. Veldwegen en graspaadjes, afgewisseld met al eens een strook asfalt, leidden opnieuw naar de spoorweg. 12,50 km om 11.15 u. De rit ging dan naar Mollem, een gehucht van Asse. We reden er over een singletrack, de Merktweg, door een groene vallei naast een beek, het Merckske, en konden zo tot 14 km genieten van een prachtig stukje natuur. Aansluitend volgde de doortocht van het Kloosterbos van Mollem over een zich door het bos in bochten slingerende track. Op 15 km raakten we de grens met Asse en op 16 km reden we het station van Mollem voorbij. 11.30 u. Vanaf hier ging het over de Bosveldweg, een trage wegel en volgde een zachte klim tot aan een bos. Van 17 km tot 18 km genoten we van de mooie doortocht van het Kartelobos in Mollem.

Op 20 km bereikten we om 12.00 u de bevoorrading die opgesteld stond onder een tentje op een grasplein in het rustige Mazenzele (Opwijk). Een drietal mannen verzorgden er de drank en de knabbels. Er waren nogal wat verschillen in afgelegde afstand van de bikers die toekwamen. We kregen er Josk te zien en die had al bijna 25 tot 26 km op zijn tellertje. Hij had wel ergens gemist, maar dat kon zo veel extra niet geven en er was nog geen splitsing tussen de afstanden geweest! Er waren er nog die wat hadden moeten zoeken. Toen Josk weer vertrokken was, hij reed de grootste toer, kwamen Petruske en even later de vrouw van Josk toe. Bij nader toezien waren de man en de vrouw die bij de start een eindje voor ons reden Josk en zijn vrouw. Samen weer vertrokken, Petruske sloeg af richting de 35 km en wij naar de 55-75 km.

We kregen een kleine extra lus en reden dan door het zogenaamde Bladerenkwartier. Enkele lastige veldsporen met putten en bulten en een beenharde ondergrond voerden tot Asse. Omstreeks 24 km kruisten we twee keren een grote baan (Krokegem – Mazenzele en Krokegem – Asse-Ter-Heide). Daarna ging de tocht over het veldpad Budawegel. Die naam klonk met niet vreemd in de oren en we passeerden even later het witte huis op de hoek van de Notstraat op de grens van de bebouwde kom van Asse-Ter-Heide. Afhankelijk van de uitgestippelde weg staat hier soms de bevoorrading van Straf in Bergaf. Het ging linksaf over een asfaltbaantje om dan een vrij zware klim over een veldpad tot aan de Putberg voor de wielen te krijgen. 26 km om 12.40 u. De Strafinbergaffers passeerden hier ook, maar in de andere richting en naar beneden is een stuk gemakkelijker dan naar boven! Deze keer ging het niet zoals toen door het private bos van het kasteel De Putberg, maar lekker naar beneden over een betonnen pad naast het domein.

Vanaf de Putberg reden we door Asbeek om er in het rustige centrum de tweede stop te treffen op een pleintje voor een school op 27 km van het vertrek om 12.45 u. Enkele jonge kerels zorgden er voor het aanbod van fruit, cake en koeken. Eén ervan gaf ook een duidelijke uitleg over wat nog komen zou. De extra lus voor de langste afstanden zou op deze plek weer eindigen en hij begon met een korte fikse klim. Dat was niet gelogen, want ik geraakte niet rijdend tot boven. Het was er ook zeer smal en er lagen stevige wortels. We reden de bebouwde kom van Asbeek uit over een assenweg en kregen een stevige klim over kasseitjes vanaf het restaurant Hof ten Eenhoorn aan de Platijn in Asse in het meer landelijke gedeelte van Asbeek. Na het kruisen van de Edingsesteenweg troffen we na een zandweg de splitsing tussen de routes van 55 km en van 75 km op bijna 29 km van het vertrek. 13.00 u.

Omstreeks 30 km bereikten we de knappe omgeving van de Kruisborre met de diverse veldkapelletjes in allerlei maten en soorten. We reden voorbij de grootste Kruisborrekapel waarna een stevige klim in de Kruisborreweg ons opnieuw tot aan de Edingsesteenweg voerde. We staken de baan over ter hoogte van de brasserie De Koekoek om er lekker naar beneden te rijden over een stukje van de groene vaste route. Daar beneden stond dit jaar een bevoorrading van Straf in Bergaf. In plaats van zoals gebruikelijk naar rechts af te slaan, ging het deze keer linksaf zodat we ook die kant eens te zien kregen. We reden er een strook bos door om nadien enkele lastige veldsporen te moeten bedwingen.

Op 33 km van de start leidde een zware klim over asfalt ons tot in de bewoonde wereld van Essene (Affligem) in de buurt van de grens met Asse. Op 35 km passeerden we een bizarre antenne, een radiobaken voor de luchtvaart, op het grondgebied van Essene. Het toeval wil dat we de zondag voordien op De Tomme in Overijse reden en daar in de omgeving zou ook zo’n baken staan. Gevonden op het wereldwijde web. Dan ging het over landelijke buurtwegen zoals de Schommelveldweg en de Neerheide in het dorp van de Papeters zoals de inwoners van Essene genoemd worden. De namen van de paden kwamen me bekend voor, ooit ging de Boerenbike deze richting uit. Landelijke wegen voerden opnieuw naar Asbeek waar we na 38 km omstreeks 13.50 u weer toekwamen aan de bevoorrading. Drie bevoorradingen op een toer van 55 km met alles er op en er aan, een echte luxe voor de luttele vier euro inschrijvingsgeld. Ook Josk was hier en de twee in geel-zwarte pakken gestoken bikers, waarvan ene afkomstig uit Zemst die ik ook enkele keren gezien had tijdens de tocht van Straf in Bergaf! We zouden ze na aankomst nog te spreken krijgen. Dat zijn geen gewone mannen! Ze rijden de langste tocht, komen met de bike naar de start en gaan met de bike weer naar huis, zodat ze superlange ritten rijden! Ze zijn anders niet meer van de jongsten. Genoten van het aanbod op de bevoorradingstafel en ons even in de zon op de bank gezet.

Na de derde stop volgden veldpaden en assenwegen in de landelijke omgeving van de Heilsborre in Asse-Ter-Heide. We passeerden het domein De Lange Bomen aan de vijver in de Assestraat. Een lastige veldweg voerde naar een bos waar we omstreeks 41 km een kleine modderpoel dienden te trotseren. 14.20 u. Zonder andere herkenningspunten te passeren merkte ik aan de aard en het uitzicht van de bomen dat we het Kravaalbos in Meldert-Aalst naderden. Voor de tweede keer op korte tijd reden we nog eens door de merkwaardige Huizekensstraat en kregen we de klim opnieuw naar het Kravaalbos toe nog eens voor de wielen. Eens het Kravaalbos weer uit kregen we tijdens onze rit over de landelijke wegen redelijk wat harde tegenwind en een kleine portie regen er bovenop. Al goed dat die nattigheid snel weer ophield zodat we niet zoals de zondag voordien in Overijse de laatste tien kilometer zeiknat werden. 46 km. We bereikten het grondgebied van Baardegem (Aalst) om er een gehavend pad vol stenen te treffen, gevolgd door een weg vol keien. Met op 48 km nog steeds regen.

Tijdens onze tocht over landelijke paden kruisten we enkele keren een grote baan en bereikten we Lebbeke. 51,50 km om 15.00 u. Daar reden we door meer bewoond gebied waarbij we het stationnetje van Heizijde (Lebbeke) op de spoorlijn van Dendermonde naar Brussel passeerden. Straten en servitudes loodsten ons doorheen een minder mooie omgeving. Op 56 km kregen we in Opstel (Buggenhout) nog een crossparcours in een bosje met wat keren en draaien voor de wielen. De laatste kilometers voerden ons dan weer naar de stek van de Bergpallieters in Buggenhout waar we met 59,50 km om 15.30 u toekwamen. Met iets meer kilometers dan voorzien! De klimmuur van de Bergpallieters, eerder een bizarre toren, stond en hing vol klimmers in alle maten en soorten, van piepjong tot oud. In de tent van de Klimmuurfeesten nog een babbel gehad met de twee bikers uit Zemst. Zij moesten nog een heel eind op de bike weer naar huis! In een tentje buiten hebben we ons nog wat te eten gekocht. Bergpallieterinnen waren daar in de weer met het bakken van frietjes en curryworsten en het maken van hotdogs. Een hapje smaakte nadat we die zondag hadden kunnen genieten van een nog nooit gereden toertocht die zowel Oost-Vlaanderen als Vlaams-Brabant aandeed in een streek die we in de loop der jaren hebben weten te waarderen. Alles prima georganiseerd met een gemoedelijke ontvangst en vriendelijke mensen aan de bevoorradingsposten.

Jari zorgde voor de route op Google-Maps: klik hier!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be!

StrammerMax

Toertocht (25-35-50-60-65 km) van MTB Overijse te Overijse op zondag 03-05-2015.

Ik ben al enkele jaren trouw afgezakt naar de toertocht van MTB Overijse, maar vorig jaar heb ik deze eens links laten liggen voor de tocht van de Sjotbikers in Hulshout. Interessant voor deze tocht is dat het vertrek vlak naast de afrit van de snelweg gelegen is. Jari opgepikt op de carpool in Kontich. Het was vreemd dat er bij aankomst nog parkeerplek was op de carpoolparking in Overijse. Allicht hadden alle toertochten van dit weekend af te rekenen met minder deelnemers omwille van de Happy Bike Days in Houffalize. Ook op deze tocht daagden heel wat minder deelnemers op dan gebruikelijk. Reeds op de parking kregen we bekenden te zien: Daniel en Dirk, metgezellen op ons jaarlijkse pinksterweekend, door een gemeenschappelijke kennis georganiseerd. Aan de inschrijving troffen we Peter, die ook deel uitmaakt van die groep en nog zou wachten op enkele van zijn makkers. Om 9.30 u waren we ingeschreven en op weg.

Het ging zoals vroeger via de velden het dorp uit en het was al stevig klimmen geblazen op de grassporen. Er volgde al direct een zwaar stukje parcours op en af een pad in het Hagaardbos naast de snelweg. Toen het parcours van de snelweg af boog was het nog klimmen geblazen op een assenweg tot aan enkele huizen. Vanaf daar ging het op en af over sporen van grind. Op 5,50 km kregen we een stevige klim over de kasseitjes van de Vossebeekweg. We dienden de grote baan Waversesteenweg te kruisen om even verderop links af te slaan in een baantje richting Terlanen. Het ging opnieuw de velden in over een lastig paadje vol grind en keien dat niet voor niks Rotweg werd gedoopt! Eens boven kon je kiezen voor een extra optielus van 5 km. We hebben deze links laten liggen. Ik heb hem in het verleden ooit gereden. Hij begint met een spectaculaire afdaling naar het dal van de Dijle toe om daar een eindje door de bewoonde wereld te rijden en de velden weer op te zoeken. Een mooi extraatje, maar niet dat men uitzonderlijke zaken mist door de lus niet te rijden. Moest dat het geval zijn, dan werd de hele toertocht er over gejaagd zou ik vermoeden! Wat niet wegneemt dat het een leuk extraatje is voor wie veel kilometers wil rijden. Wij zijn er het gemeenschappelijk parcours van de 25-35-50-60 km blijven volgen.

We vervolgden onze weg door de landelijke streek. Op 12 km konden we genieten van een leuke lange afdaling in een mooie holle weg ter hoogte van de Vossekouter nabij Terlanen. De holle weg ging over in asfalt aan de rand van de bewoonde wereld zoals dat wel meer gebeurt in deze streek. Daarna reden we op en af over assensporen doorheen grasvelden tot in Ottenburg (Huldenberg) waar we toekwamen op een drukke baan, de Oliestraat. 13 km om 10.30 u. De 25 km splitste zich even later af van de rest. Toen ik het zacht klimmend grasspoor naast de prikkeldraad links zag, herkende ik de plek vanuit eerdere deelnames. Inderdaad reden we naar een grote houten bareel aan de rand van het Rodebos te Sint-Agatha-Rode. Daar kwam een voor de meesten onmogelijke klim, alhoewel er toch bikkels rijdend tot boven geraakten! Het betreft een zeer steile klim in het bos over wortels waarbij de bareel onderaan, waar je u tussen twee dicht op elkaar staande boomstammen moet zien te wurmen, een aanloop verhindert! Zelfs te voet is het een hele klus om boven te geraken! We zagen er een vader die zei dat dit niks meer voor boven de vijftig was. “Toch zijn er die boven raken”, reageerde ik. Inderdaad, de man vertelde dat zijn zoon al rijdend tot boven was geraakt. We hebben het tweetal nog een tijd in onze buurt weten rijden tot aan de eerste stop.

Eens boven reden we door het Rodebos om uit te komen aan een camping op 15 km van de start. We kregen er enkele servitudes op en af tussen landelijk gelegen huizen voor de wielen en een stuk doorheen het bos.

Een zware klim leidde ons tot in de Loswegstraat waar we op 18 km om 11.00 u de eerste bevoorrading troffen ter hoogte van de Tommestraat op een pleintje met waterpomp aan het kruispunt van enkele landelijke straten. De plek ligt ergens tussen Ottenburg en de taalgrens. Ze stond zoals steeds opgesteld voor een bizar gebouw met torentje. Geen kapel vermoed ik, doch een gebouw met elektriciteitscabine of voor andere nutsvoorzieningen. Op deze plek was meteen de splitsing tussen de routes van 35 km en van 50-60 km en de rijders van de langste afstanden passeerden hier een tweede keer na extra lussen. Vandaar was er nog redelijk wat beweging aan de stopplaats. Alles was nog voorhanden zoals fruit, cake, koeken, water en sportdrank van diverse kleuren en smaken. Met nog veel bedrijvigheid van medewerkers onder het tentzeil.

Na de stop gekozen voor de richting van de langste ritten. Er gingen niet bijster veel bikers nog die kant op, alhoewel we toch nog deelnemers te zien kregen tijdens het vervolg. Als opener kregen we een grasspoor en een superknappe afdaling in een mooie holle weg tot in de Florivalstraat. Op 20 km overschreden we de grens tussen Ottenburg (Huldenberg) en Archennes (Grez-Doiceau) en tegelijk de taalgrens en de grens tussen het Vlaamse en Waalse Gewest. De Florivalstraat veranderde in de Rue de Florival , maar in plaats van direct naar het bos vanaf het gelijknamige stationnetje te rijden, ging het linksaf een strook bos in en daarna over de desolate bijna tot stort verworden ruimte achter een aantal rijhuizen annex achterliggende koterijen die langsheen de rustige grote baan evenwijdig met de spoorweg zijn gelegen. Op deze spoorlijn gebeurde op 27 maart 2001 een zwaar treinongeval in het nabijgelegen Pécrot.

We kruisten de weg en het spoor en kregen een zware klim voor de wielen. Dan reden we over een singletrack in het bos op de flank van de heuvel naast de spoorweg met rechts van ons een diepe afgrond. Uiteindelijk bereikten we dan toch het stationnetje van Florival op de spoorlijn van Leuven naar Ottignies. Zoals te verwachten was ging het al stevig klimmend de holle weg in waarin halverwege een gedenksteen staat als herinnering aan de burgerslachtoffers die tijdens de tweede wereldoorlog stierven bij een bominslag in het nabijgelegen Gastuche. Toeval wou dat na afloop één van m’n kompanen vroeg wat dat was. Ik wist het, omdat ik er ooit gestopt ben omdat ik wilde weten wat de betekenis van die steen was. 23 km. Ik raakte deze keer in één ruk tot boven maar moest wel forfait geven tijdens een volgende zware klim. Want in het Bois de la Hocaille, zoals die plek nabij het station van Florival heet, kregen we nog enkele zware klimmetjes, maar ook enkele leuke afdalingen in de buurt van een crossparcours voor de wielen. De plek was wel wat beschadigd door boswerken. Deze toertocht haalt het meeste uit dit bos, want de andere tochten die hier passeren beperken zich meestal tot de holle weg met het oorlogsgedenkteken. De doortocht van het bos werd afgesloten met een zware klim in een holle weg om van daaruit een hoogvlakte te bereiken. 26 km om 12.00 u.

In de velden op die hoogvlakte troffen we de splitsing tussen de 50 km en de 60 km op 26 km van het vertrek. Van uit de velden ging het weer het bos in en kwam er een zeer plezante en knappe afdaling tot in de Rue de l’Hézidelle en het ander eind van de eerder genoemde Rue de Florival. We reden dan een eindje naast de spoorweg en via een tunneltje er onder om aan de andere kant een zachte klim door de velden naast het spoor op te gaan. Omstreeks 30 km reden we even door de bewoonde wereld van enkele gehuchtjes van Archennes. Dan ging het een eindje over een paadje naast de spoorweg en reden we voorbij het knapste kippenhok annex verzamelplaats van oud ijzer ooit gezien, gelegen op een driehoekig stuk grond, ingesloten door het pad en de spoorweg. We kruisten de spoorweg ter hoogte van enkele oude huizen die met een beek voor de voortuintjes al decennia lang tegen elkaar aanleunen op de rand van het dorpje Gastuche.

Aan de overkant ging het de Drève de Laurensart in, een brede grindweg, gelegen tussen een stuk van het gelijknamige bos en een imposant privaat domein. We kruisten de Dijle die hier nog la Dyle heet en dra ook weer de taalgrens. Een singletrack voerde ons via de bosrand langsheen prachtig groene glooiende weiden. Echt knap is het daar! Via een zware bosklim en een veldspoor bereikten we opnieuw de bevoorrading aan De Tomme op 32,75 km van de start en zoals gezegd op dezelfde plek aan het pleintje met de waterpomp. 12.30 u. Ondanks het feit dat wij allicht bij de laatsten op pad waren, was alles nog voorradig. De hemel voorspelde niet veel goeds. Ondanks de slechte vooruitzichten hadden we tot hiertoe zonder regen kunnen rijden, maar de vraag was of we ook droog zouden toekomen. Voor de mensen die de pijlen moesten ophalen was de kans groot dat het zou regenen. Maar volgens één van de bikers van de organiserende club was het het belangrijkst dat de deelnemers in droge omstandigheden de tocht hadden kunnen rijden. Dat ze zelf nat zouden worden bij het opruimen was minder erg! Een positieve ingesteldheid naar de deelnemers toe, zo hoort het!

Na de stop ging het de Poelstraat in en volgde een klimmetje tot in de Tommestraat op een hoogvlakte. In de verte zag ik hoogspanningsmasten of antennes staan. Dan reden we eventjes door de bewoonde wereld van Ottenburg. Na de doortocht van het dorp kwam er een afdaling in een mooie holle weg tot aan een visvijver die pal op de taalgrens ligt. Een assenweg door de open velden voerde voorbij een zeer grote hoeve, de Ferme de Bilande. 37,80 km om 13.00 u. Klimmetjes en afdalingen voerden ons over de Dijle die hier de taalgrens volgt en tot in de Schaatbroekweg. Deze lange landelijke straat bracht ons naar één van de hoogtepunten van deze toertocht. Want van 40 km tot 44 km konden we genieten van de doortocht van een prachtig privaat bos met klimmende en dalende paden en boswegen. Ik herinnerde me deze plek van uit eerdere deelnames en het is een plezier om er te mogen rijden. De vermoeidheid begon wel toe te slaan! De regen helaas ook! Tijdens de laatste tien kilometers zijn we nog behoorlijk nat geworden!

We kregen nog een zware klim in de Papendelle en de Waaienberg, lokale trage buurtwegen, om toe te komen in de bebouwde maar groene kern van Tombeek. Vanaf Tombeek werden ons nog enkele zware beklimmingen voor de wielen geworpen, zo over de kasseitjes en de keien van de Kamvoetweg. 47,50 km om 13.50 u. Er was daar in de omgeving niet voor niks een Bergstraat! Zo stilaan bereikten we opnieuw de bewoonde wereld van Overijse en werden we nog over klimmende straten en servitudes door de woonwijk achter de sportvelden geleid. Omstreeks 14.00 u arriveerden we na 52,50 km opnieuw op de plek van de start. Als één van de weinigen zeiknat! Met de handige tuinslangen van de bikewash kwam alle vuil direct los van de fiets. Bij aankomst aan de kantine kreeg ik BikerKapellen, Ward en diens schoonbroer Frans nog te zien toen ze weer huiswaarts trokken. Zo ook Daniel en Dirk. Groot was mijn vreugde van te zien dat er nog hamburgers te koop waren. Jari en ik hebben er elk nog twee naar binnen gewerkt! BikerKapellen verwar ik steeds met Guy uit Beerzel die we binnen aantroffen in het gezelschap van Peter en Marcel, nog iemand uit het gezelschap van het jaarlijkse pinksterweekeinde! En nog andere bikers die ik niet ken maar wel al in het gezelschap van Peter ontmoet heb. Ze rijden allemaal met een broek vol goesting want op hun kont maken ze publiciteit voor www.libidos.be dat zichzelf aanprijst met “alles om uw seksleven spannender te maken”! Men verkoopt er zelfs een vibrerende cupcake (44,50 euro alstublieft) en batterijen van Duracell (5 euro voor vier stuks). Anders komt er allicht geen beweging in die cupcake! Enfin, misschien een ideetje voor een kerstgeschenk dit jaar! We hebben nog een hele tijd nagepraat in het bonte gezelschap tot we de allerlaatsten waren om te vertrekken en men ons net niet buitengeveegd heeft met de laatste zandresten! Tevreden weer naar huis na een mooie rit en een prima organisatie van MTB Overijse.

Jari registreerde de route op Google-Maps: klik hier!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be!

StrammerMax

Nightride (37-55 km) van het Waasland Mountainbiketeam te Sint-Niklaas op vrijdag 01-05-2015.

Op vrijdagavond 1 mei naar Sint-Niklaas gereden voor deelname aan de avond- en nachtrit van het Waasland MTB Team. Het is bijna klassiek maar als men via Antwerpen moet rijden is het gegarandeerd hommeles! Gelukkig op tijd op de portiek boven de E19 gezien dat de passage van de Kennedytunnel een uur extra vroeg! Dan haalde ik nog nauwelijks het afsluiten van de start! De snelweg verlaten ter hoogte van Kleine Bareel (Brasschaat) en gepoogd om via de gewone wegen naar de oude tunnel te geraken. Ter hoogte van Metropolis nog net gezien dat de file tot daar reikte. Dus de Konijnenpijp was evenmin een optie. Eigenlijk was dat te verwachten! Uiteindelijk dan maar zes euro opgehoest om via de Liefkenshoektunnel te rijden. Geparkeerd nabij de woning van Jari en om 20.45 u waren we op de Grote Markt om ons in te schrijven in de tent.

Samen met twee anderen die ons al snel op de hielen zaten en inhaalden waren wij daardoor de laatsten op pad. Het ging de stad uit doorheen een stijlvolle winkelwandelstraat met vele verdwijnpaaltjes en langsheen het station van Sint-Niklaas. Al snel doken we de meer landelijke rand van de stad in en na enkele stoffige grassporen bereikten we in het licht van de ondergaande zon met lange schaduwen de splitsing tussen de routes van 35 km en van 55 km op 5 km van het vertrek. Van 6,50 km tot 10 km reden we over het grondgebied van Sint-Gillis-Waas over landelijke paden, grassporen en veldwegen. Met toch redelijk wat verhard. Op 12 km bereikten we de grens met Nieuwkerken-Waas omstreeks 21.30 u bij invallende duisternis. Op 16 km passeerden we het station van Nieuwkerken aan een drukkere baan waar we de overweg namen. De tocht voerde ons dan over de nieuw aangelegde betonbaantjes en nog aan te legen wegen over een gloednieuw bedrijventerrein. Even later kruisten we de Grote Baan, de oude hoofdweg die vanuit Sint-Niklaas naar Antwerpen leidt.

In een asfaltbaantje aan de overkant stonden aan de rechterzijde huizen en villa’s die uitkeken op een door een draadafsluiting afgesloten bos. Ik vermoed dat dit een uitloper was van het voormalige militaire domein De Westakkers, een plek waaraan jeugdherinneringen verbonden zijn. De Westakkers zijn gelegen op het grondgebied van Haasdonk. Al snel bereikten we dus de Haasdonkse bossen die het hoogtepunt uitmaken van deze toertocht. Deze bossen zijn weinig onderhouden en dat maakte de doortocht vrij technisch en voor mij eerder lastig. Op diverse plaatsen versperden de dunnen stammen van omgevallen bomen de paadjes. Geen probleem voor wie de bunny-hop goed beheerst, maar die konijnensprongetjes zijn aan mijn oude knoken niet besteed. Het bos is ook doorkliefd met lange greppels of grachtjes waar je door moet rijden en daar stond nogal wat modder in of zaten obstakels zoals resten van vergane bruggetjes in verstopt. Op sommige plekken was voorzichtigheid dus geboden om een te nabije kennismaking met een slijkpoel te vermijden! Gelukkig deed mijn nieuwe helmlamp goede diensten. Tot 24 km konden we zo rijden door de Haasdonkse bossen waarbij het parcours soms raakte aan enkele grotere wegen die er doorheen voeren.

Eén van die wegen was de Vossekotstraat, een baan die vanaf het recreatieoord De Ster naar Velle (Temse) voert. Op de oprit van een huis annex brandstoffenhandel troffen we de bevoorrading op 25 km van het vertrek. Net op tijd, want de mensen ter plekke hadden alle spullen reeds opgeruimd en stonden klaar om te vertrekken. Het was intussen ook al 22.30 u. Er stond nog een biker te wachten om mee te rijden. Diens verlichting had het opgegeven. We konden nog een wafel eten en een beker cola drinken. Ondertussen een babbel gehad met de mensen ter plekke. Onder anderen over het kleine aantal deelnemers, 270 in totaal, allicht te wijten aan het feit dat deze vrijdag op een vrije dag viel en er datzelfde weekend ook de Happy Bike Days waren in Houffalize. Ook de toertocht die we op zondag in Overijse reden kon op veel minder belangstelling rekenen dan anders!

We reden verder de Vossekotstraat in en passeerden een oude woning die op een Y-vormig kruispunt van twee grote wegen aan de bosrand gelegen is. In de tijd dat ik op De Westakkers monitor was op vakantiekampen was in dat gebouw een reeds in onbruik geraakt louche café of bordeel gevestigd. Thans staat alles er troosteloos en ten prooi gevallen aan leegstand en vandalisme bij. Het is ook het enige gebouw dat er in de omtrek te zien is. Jammer dat het staat te verkommeren! Even voorbij het ter ziele gegane café doken we vanuit de Tassijnslaan rechtsaf opnieuw de Haasdonkse bossen in. Tot 30 km konden we daar genieten van een knap stukje parcours. Eigenlijk is het een grote verdienste van uit dit toch niet al te grote bos bijna 10 tot 15 km parcours te halen! De kaart waarop de vele lussen in het bos te zien zijn is daar getuige van. We verlieten het bos en kwamen toe in een woonwijk waar we op 30,50 km van de start een splitsing troffen tussen de 37 km en de 55 km. Het plakkaatje vermeldde 53 km. 23.00 u.

Op 32 km sloegen we rechtsaf naar een oude treinbedding die er doorheen het bos loopt en thans fungeert als fietsweg. Dit pad leidde ons naar het Hof Ter Saksen in Beveren. Na de doortocht van een strook bos volgde een vrij lang stuk over asfalt tot in Haasdonk. We doorkruisten het dorp omstreeks 38,50 km om 23.40 u. Vanaf het Fort Van Haasdonk, waar ik net zoals vorig jaar verkeerdelijk het omgeploegde veld in reed in plaats van het moeilijk zichtbare pad te nemen, volgde een zeer lang, beenhard en daardoor lastig te berijden weidespoor over de velden. Dat bracht ons tot op het grondgebied van Temse waar we redelijk wat assenwegen voor de wielen kregen vanaf het rondpunt aan de Haasdonkse Steenweg en Vossekotstraat. 45 km om 00.10 u. We bereden zo ook de mulle zandwegen in de omgeving van een manege. Evy, die op de kermis in Sint-Niklaas was, belde op om te melden dat de tent aan de start sloot en werd opgeruimd. Normaal zou de tent tot 01.00 u open gebleven zijn, maar vermits er niemand meer was, werd de zaak gesloten. Wij reden toen in een bospaadje.

Een zandweg leidde ons in de richting van de spoorweg. Een wegwijzer maakte duidelijk dat wij opnieuw in de richting van De Ster reden. Op de plek waar we de spoorweg dienden te kruisen hebben wij het parcours verlaten. Het brengt u gedurende een hele tijd evenwijdig met het spoor weer naar de stadsrand en door de stad weer naar de Grote Markt. Wij zijn vanaf de spoorweg door de buitenwijken weer naar huis gereden. Na 53,50 km kwamen wij daar omstreeks 00.45 u toe en ben ik onmiddellijk huiswaarts getrokken. De toertocht was zoals we konden verwachten in deze regio met redelijk wat verhard, veldwegen, weidesporen, enkele stroken bos en de doortocht van de Haasdonkse bossen. Geen spectaculaire dingen, maar wel een leuke manier om het weekend in te zetten. Jammer van de lage opkomst en spijtig dat het zo’n miserie is om op een vrijdagavond ergens met de auto naartoe te geraken!

Jari registreerde de route op Google-Maps: klik hier!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be!

StrammerMax

Toertocht (15-30-45-65-85-100 km + 7 km optioneel) van Straf in Bergaf te Opwijk op zondag 26-04-2015.

Ooit reageerde ik op het forum op een oproep van bikers van Straf in Bergaf uit Opwijk die nog gegadigden zochten om één van hun ploegen die wensten deel te nemen aan de Brugbergrace in Humbeek te vervolledigen. Samen met rubber-12 hebben heb ik toen de lege plaatsen ingenomen en leerde een aantal mensen van deze club kennen. Om ook eens kennis te maken met de streek waarin zij wonen heb ik dat jaar ook deelgenomen aan de Daan-TT vanuit Opwijk-Mazenzele. Afgezien heb ik daar! De gekozen afstand bleek zeker zo’n 15 km langer dan aangekondigd, het was bovendien allicht de eerste keer dat ik koos voor een extra lange afstand en ik had er geen benul van dat delen van de streek toch wel heuvelachtig zijn. Ook de grassporen tussen de met prikkeldraad afgespannen weiden en de soms diepe voren was ik niet gewend. Ik kwam zeer laat en als allerlaatste afgepeigerd binnen op de koer van de lagere school, maar kreeg toch nog de beloofde binnenband cadeau! Fietsenhandelaar Daan uit Lebbeke zag het vele werk dat bij het inrichten van een toertocht komt kijken niet meer zitten. In plaats van het evenement een stille dood te doen sterven nam Straf in Bergaf de organisatie op zich. Als een Feniks rees de Daan-TT weer op uit zijn as en in de kortste tijd tot ongekende hoogte. Allicht dacht Concita Wurst aan Opwijk bij de keuze van het lied “Rise like af Phenix” voor het songfestival! Straf in Bergaf zette zichzelf en hun streek voor altijd op de wereldkaart! Daan keerde zijn geesteskind niet de rug toe en zorgt nog steeds voor het depanneren en ophalen van pechvogels! Geen enkele van de toertochten vanuit Droeshout-Opwijk heb ik sindsdien gemist.

Reeds van ver op de grote baan zag ik op de hoek van een baantje rechts een tentje staan met de vermelding “parking”! Het baantje leidde naar de weide waar de koeien hun beschikbare oppervlakte voor de zondag gehalveerd zagen. Bij het uitstappen en klaarmaken was het zaak van niet in hun visitekaarten te trappen! Zo landelijk kan het zijn op een boogscheut van de hoofdstad des lands! Me ingeschreven bij Kris in een zaaltje van de school annex jeugdlokalen en om 9.00 u was ik op pad voor de 65 km. Alleen, want Jari zou vroeger vertrekken en voor de 85 km gaan zodat we elkaar na afloop eventueel nog zouden te zien krijgen. Zou, want kort na de start kreeg ik een bericht dat hij pas was toegekomen. De automatische routeplanner op de app van mountainbike.be blijkt niet zo feilloos te werken en stuurt je al wel eens verkeerd! Het ging eventjes langsheen de Steenweg op Vilvoorde richting Merchtem om het eerste baantje rechts in te slaan en direct de splitsing te treffen tussen de 15-30 km en de 45-65-85-100 km. Na een veldweg en een grasspoor ging ook de 45 km apart.

Smalle sporen door grasvelden leidden naar een kort houten paadje waar ook een vaste route passeert. Veldwegen en graspaadjes, afgewisseld met al eens een strook asfalt, leidden naar Mollem, een gehucht van Asse. 6,75 km. We reden er over een singletrack, de Merktweg, door een groene vallei naast een beek en konden zo tot 8,50 u km genieten van een prachtig stukje natuur. Aansluitend volgde de doortocht van het Kloosterbos van Mollem over een zich door het bos in bochten slingerende track. We reden door de bewoonde kern van het dorp waarbij gebruik gemaakt werd van haast onvindbare servitudpaadjes om zo veel mogelijk gewone straten te vermijden! Je moet al die paadjes maar weten liggen! Op 12 km lieten we Mollem achter ons en dat ging gepaard met een eerste vrij forse klim! 9.45 u.

Ik kwam uit een bos tevoorschijn op een verkeersarm asfaltbaantje (Mollemstraat) in Brussegem waarnaast een uitkijkpunt gemarkeerd wordt door een grote betonnen sokkel. Daar heb je zicht op Brussel, alhoewel je van daar geen herkenbare gebouwen kunt spotten zoals het Atomium of de Basiliek van Koekelberg die je soms van ver kan zien staan Op deze plek stond ooit “de stoel” uit “duizend zonnen” van op tv. Achter groen verscholen staan hier een paar uit de kluiten gewassen villa’s van rijke mensen. Ze staan op de top van een helling met hun reusachtige tuinen op die helling gelegen. De knotwilgen die ik er ooit pas geplant wist zijn intussen fors uitgegroeid en onttrekken alles aan het zicht. We reden naast de knotwilgen de helling af tot in Brussegem om daar de Brusselsesteenweg te kruisen. Aan de overkant ging het naast een zendmast en een bos schotelantennes de onverharde Linthoutweg in. 15 km om 10.00 u.

We reden door een strook bos en doorkruisten Brussegem via servitudes en rustige baantjes. Hierbij kregen we een aantal leuke afdalingen voor de wielen en een klimmetje op 18,50 km. Na een veldpad kwam ik toe aan de eerste bevoorrading op het kruispunt van deze veldweg met de Romeinsebaan aan de voet van de watertoren van Ossel (Brussegem-Merchtem). De stop stond op 20 km van de start. Twee mannen zorgden er voor fruit, wafels, cake en sportdrank. Er kwamen mondjesmaat bikers toe. Een viertal in opvallende oranje pakken gestoken mannen van kleiner gestalte viel op. Zij waren mij daarnet voorbijgevlogen. Dat waren geen gewone kerels! Twee kozen nadien voor de 65 km, twee voor de 85-100 km en die zou ik later nog eens te zien krijgen, ik meen zelfs meer dan één keer! Aan de stop was immers de splitsing waar de 65 km apart ging van de 85-100 km.

De richting van de 65 km uitgereden. Er kwam een knappe off-road-afdaling op de rand tussen bos en velden om ter hoogte van de kerk in Ossel uit het bos te schieten. Vanaf hier volgden landelijke paden met op 22 km een splitsing tussen de 65 km en de 85-100 km midden de velden. Nog geen kilometer verder passeerde ik het onlangs volledig gerenoveerde Sint-Gudulakerkje van Hamme. Landelijke wegen en veldsporen voerden door Relegem-Asse waar we ook een stukje bos troffen. Eens weer de open velden in passeerde ik het trektelplatform van Relegem van waarop trekvogels kunnen geteld worden. Hier stond ooit een bevoorrading tijdens een eerdere editie van deze toertocht. Omwille van het open landschap konden we hier genieten van mooie vergezichten. Op 25 km kregen we daarbij zelfs de bollen van het Atomium te zien. Bizar om het symbool van ’s lands hoofdstad te zien vanuit de boerenvelden! 10.50 u. Ik reed voorbij een klein wit kapelletje dat ik nog herkende van een vroegere passage omdat ik er mijn blaas had geledigd. Toen kwam ik vanuit een andere richting. Ook de iets verder gelegen ijzeren poort aan een weide langs het Dertienbunderwandelpad op een vaste route was een herkenningspunt. Nu kwam ik uit de andere richting.

Op 28 km kwam ik toe in de bewoonde wereld van Relegem (Asse). Daar werd ik ingehaald door Danny uit Erpe-Mere. Tijdens zijn tweede rit dit jaar! Vorige zaterdag nog gezien tijdens de tocht vanuit Gentbrugge, voor hem de eerste na zijn winterstop! De straat Smiskensveld, waar ik ooit eens een babbel had met een oud ventje dat daar woont, leidde ons effectief in de richting van de velden waar we een lange zachte klim over een veldweg kregen voorgeschoteld. Het geluid van de nabijgelegen Brusselse ring zwol aan. De klim werd beloond met een bijzonder leuke afdaling over een bospaadje evenwijdig met de snelweg om uit te komen aan het sportcentrum Bowlingstones langsheen de Steenweg op Brussel te Wemmel nabij de grens met Jette en Ganshoren. Het ging de E19 / E40 onder om vlak na de brug “het stort” op te rijden. Ik heb deze strook zo gedoopt omdat in deze uitloper van het Laarbeekbos vlak naast de snelweg heel wat rotzooi ligt. Zowel van sluikstorters als van mensen die de paadjes er als crossparcours gebruiken of er rondhangen. Er volgden enkele heuveltjes over zandhopen. 32 km om 11.15 u. Wat volgde was de doortocht van dit crossparcours aan de rand van het Laarbeekbos met een aantal fikse klimpartijen en afdalingen over een eerder technische singletrack die niet meer besteed zijn aan mijn ouder wordende knoken. Liever even te voet dan hier mijn nek te breken! Ik heb nadien aan Streets van de club gevraagd om hier voor mij een “easy” te voorzien! Na de overtocht van een grasvlakte naast de achter de bomen verstopte snelweg ging het neerwaarts over een knap pad aan de rand van het Laarbeekbos waar tapijten van witte bloemen een ajuinlucht verspreidden. Op 34 km lag het Laarbeekbos achter ons en doken we een onverharde tunnel voor landbouwverkeer in om weer aan de andere kant van de snelweg te komen.

We reden nu over een hoogvlakte, links van ons zagen we de verkeerswisselaar van Groot-Bijgaarden liggen, en daalden we over een grasspoor af tussen de paardenweiden in de richting van Zellik (Asse). Daar waar de veldweg overging in asfalt aan het eerste huis stond de tweede bevoorrading in de Jan Longinstraat te Asse-Zellik. Hier heeft nog ooit een bevoorrading gestaan waar toen met een teller zelfs het aantal passanten geregistreerd werd. De stop kwam op 34,50 km van het vertrek om 11.30 u. Er was nog steeds redelijk wat passage van de rijders op de grote afstanden. Op de tafels hetzelfde ruime aanbod als aan de eerste stop en veel Bergaffers aan het werk. Na de pauze ging het via de Jan Leostraat naar de spiraaltrap aan het station van Zellik om de spoorweg en een expressweg te kunnen kruisen. Bij het naar boven rijden over de spiraal kreeg ik even het gezelschap van een echtpaar met twee kleine dreumesen op wandel. Het ging de dorpskern van Zellik door om vanaf het pleintje achter de Sint-Bavokerk weer de velden in te rijden. Op 37,80 km kreeg ik wat af te rekenen met modder. Links van mij zag ik de basiliek van Koekelberg in de verte staan. Boven de stad Brussel hingen donkere wolken en de toppen van de hoge buildings waren al gehuld in een gordijn van regen. Gelukkig bleef de bui ginder hangen!

Op 38 km kwam er een splitsing tussen de 65 km en de 85-100 km aan een kruispunt boven op een brug over de E40. Drie bikers reden de richting van de langste afstanden uit terwijl ik er voor de 65 km koos. 12.00 u. Zoals ik vermoedde aan het uitzicht van de omgeving reed ik even later het Hotel Waerboom voorbij dat er vlak naast de snelweg tussen het groen verscholen ligt. Er volgde een afdaling in een mooie holle weg om uit te komen op een grotere maar rustige baan waar op de kleine naastgelegen parking vorig jaar een bevoorrading stond en een splitsing was tussen de grootste afstanden. Ik kwam er de Goodfellas uit Dendermonde toen tegen. 39,50 km. Er was een optionele lus van 2 km door het zogenaamde Borréboske naast de elektriciteitscentrale, maar die heb ik links laten liggen. Het zijn daar smalle paadjes, op sommige plaatsen stuk gereden en met diepe putten. Bovendien ligt het bos er vol omgevallen boomstammen en afgevallen takken waar je rakelings langs dient te rijden. Achteraf vertelde me iemand wel dat het er thans terug beter bijligt en opgeruimd is.

Aldus bereikten we het grondgebied van het groene en schilderachtige Sint-Ulriks-Kapelle (Dilbeek). We doorkruisten de gemeente, maar om zo veel mogelijk gewone straten te vermijden werd gebruik gemaakt van soms bizarre servitudes tussen tuinen van huizen. Af en toe kregen we tijdens de doortocht ook veldpaadjes langs de rand van het dorp. Je moet al die paadjes maar weten liggen! Het was in ieder geval een ongewone doortocht van dit stukje bewoonde wereld. Erna kwam de splitsing waar de route van 100 km apart ging van de 65-85 km. Dat was ter hoogte van een brug over de E40 in de Assestraat te Sint-Ulriks-Kapelle op 43 km van het vertrek. Er passeerde nog een biker. 12.30 u.

Op 45 km lieten we Sint-Ulriks-Kapelle achter ons en ging het een droge zandweg in. Ik reed er voorbij een kapelletje waar tijdens een toertocht ooit een bevoorrading stond. Dat kan deze toer geweest zijn, maar ook de Boerenbike of zelfs de toertocht vanuit Ganshoren. Ik kreeg een gehavend pad en een nat bospad met keien voor de wielen geworpen. Dan volgde een afdaling tot in de Terlindenweg in Asse. Op 47 km van de start kreeg ik daar enkele bikers te zien die vermoedelijk de route van 100 km reden. Ik reed voorbij de Terlindenvijver om een pittige klim in een asfaltbaantje tussen chique villa’s voor de wielen te krijgen. Eén biker van een drietal van eenzelfde club had het ook knap lastig en moest zijn beide kompanen lossen! Eens boven na de zware klim kwam de splitsing tussen de 65-85 km en de 45-100 km op 47,50 km van het vertrek. De twee oudere bikers in de geel-zwarte pakken die ik aan de tweede stop had gezien kwamen ook toe. Ik heb die mannen al elders op toertochten zien rijden. Ze hebben een Antwerps accent maar ik meende op te hebben gevangen dat één ervan in Zemst woont.

Een stoffig veldspoor waar ik het tijdens een vorige editie zeer moeilijk had door uitputting leidde tot de Kruisborreweg in Asse. Op 49 km reed ik de Kruisborrekapel voorbij, dat is de grootste van de verschillende kapelletjes die er in de omgeving staan. Het ging naar rechts, dus ik wist meteen wat me te wachten stond! Dat was een zacht klimmetje op een smal grasspoor naast een weide om dan de wortelafdaling aan het Kruis van Sjat te treffen. Om dan beneden uit te komen tussen de weiden in deze knappe en overigens als landschap beschermde omgeving. Een zompig weidespoor leidde tot aan een verlaten huis met geknakte antenne op het dak. Ik kwam uit op de Edingsesteenweg die ik op een andere plaats dan gewoonlijk diende te kruisen. Om dan voorbij de Taverne De Koekoek weer het bos in te rijden. Ik zag daar blauwe zwaailichten en dat voorspelt op een toertocht weinig goeds. Gelukkig geen aanrijding van een biker! De pakkemannen hadden twee motorrijders bij hun nekvel. Ze mochten in de bossen en velden met hun machines niet rijden! Ik had elders ook al een groep van een vijftal motorrijders gespot en er waren er ook in het Laarbeekbos. Na naar beneden te zijn gebold over het parcours van de groene vaste route bereikte ik de derde bevoorrading op de plek waar de straat Zavellos overgaat in onverhard en een bos in duikt.

De derde stop kwam op 51 km van het vertrek en ik arriveerde er om 13.15 u. Hetzelfde aanbod en ook veel mensen van Straf in Bergaf aanwezig. Onder anderen Mojobiker te zien gekregen die vermoedelijk daar het parcours in de gaten hield en naar zijn zeggen daarnet bij de politie stond. Ook Rusor te zien en te spreken gekregen. Hij volgde de 85 km maar deze keer zonder zijn dikkebandenfiets! Zijn vrouw was al gearriveerd na een korter traject. Er was nog redelijk wat beweging, allicht vooral bikers die de toer van 100 km volgden. Het aanbod op de bevoorradingstafel was even ruim als aan de twee andere stops. Voor de mensen van de club was er zelfs speciale sportvoeding: een broodje hamburger waarbij het vlees opgediept werd uit een bain-marie. En Mojo maar smullen. Wat minder plezant was is dat het stevig begon te regenen toen ik weer vertrok. Gelukkig bleef dat niet lang duren. Daardoor waren de veldsporen die we vanaf hier dienden te volgen wel nat. We doorkruisten Asbeek en reden onder anderen over het servitudepad dwars door de tuin van een huis. Het is te zeggen! De mensen hebben dat pad omgelegd door een strookje bos op hun eigendom. Ik heb dat huis nog weten bouwen. Daarna hing er een bordje met het verzoek van het ommetje door het bos te nemen omdat er pas gras gezaaid werd en nu om de kinderen niet te doen schrikken. We kruisten daarbij een grindpaadje in die mensen hun tuin. Enkele edities geleden was de eigenaar die paadjes aan het aanleggen op de dag van de tocht.

Op 53 km reed ik tussen de groene paardenweiden en zag het Kasteel Putberg tussen de bomen oprijzen. Mojo had me gezegd dat er in het laatste deel van de tocht nog een aantal ferme klimmetjes zaten, waaronder hier aan de Putberg. We kwamen uit een spoor dwars door een veld en reden linksaf in de richting van het kasteel. Daar sloegen we op 54 km het private bos in voor twee korte zeer steile afdalingen, aan mij niet besteed. Intussen had het opgehouden met regenen. Er volgde een lus door het bos van de Putberg waar je op een gegeven ogenblik kon kiezen tussen “hard”, een eerder technische track door het bos, en easy, een betonbaantje door het bos. De stevige klim over de optie “easy” was voor mij al zwaar genoeg! We kwamen terug uit op het baantje waar we het bos waren ingereden en werden teruggestuurd in de richting van de plek waar we uit het veld waren gekomen. 55 km. Tijdens de tocht van Ganshoren afgelopen winter waren hier al een aantal pijlen opgeruimd en hebben we daar wat moeten zoeken tot we een vrouw tegenkwamen die de pijlen had opgehaald en ons de weg kon tonen. Toen zijn we aan het einde van de tocht dwars door de stad en voorbij een kermis weer naar Ganshoren gereden!

Het ging dan even over het asfaltbaantje om linksaf een smal veldspoor in te slaan. Daar kon je lekker lang naar beneden razen tot in de Notstraat (Asse)! Soms verloopt de tocht hier in de andere richting en dan is het zeer lang zwaar klimmen! We hadden dus geluk vandaag! Eens weer in een straat zag ik op de rand van de bebouwde kom van Asse het witte huis staan waar meerdere voorgaande keren een bevoorrading stond. Ik vermoed zelfs vorig jaar. Toen was er in deze omgeving ook een splitsing. Het ging een veldweg in en na een afslag naar links voor een volgende zandweg reed ik voorbij de vijver aan het domein De Lange Bomen. De tocht vanuit Ganshoren heeft daar een stop. Mojobiker haalde me in en maakte al rijdend door een boomgaard in bloei twee foto’s en ze zijn nog goed gelukt ook! Aan een klim over een modderig spoor kon ik hem al niet meer blijven volgen.

Goed te rijden veldwegen voerden tot Meldert (Aalst). Aan het beroemde cafeetje “Bij Stinne”, waar Stinne pintjes tapte tot aan haar dood, doken we een klimmend zandwegeltje in naar het Kravaalbos toe. 59,50 km om 14.10 u. We reden eerst langs het eerder bizarre bos om via een singletrack door een uitloper ervan de Huizekensstraat in Meldert te bereiken. Die straat heeft haar naam niet gestolen omwille van het typisch Vlaamse landschap: stokoude huizen naast gloednieuwe villa’s en geen twee huizen op dezelfde rooilijn! Rechtsaf en weer rechtsaf opnieuw het Kravaalbos in over een stevige klim. De klim werd verdergezet over een mooie singletrack, recht op recht, met wat putten en wortels. Loopt de tocht in de andere richting, dan is het hier leuk naar beneden razen. Dit keer minder geluk op deze plek! Eens het bos weer uit ging het een assenweg door de velden op. Daar troffen we op 63,50 km een splitsing tussen de 30-45-65-85-100 lm en een optionele lus van 5 km extra. 14.30 u. Had ik tot hiertoe lang alleen gereden, nu kreeg ik meerdere bikers te zien, sommigen ervan had ik al eerder gezien, die reden dus 85 km of 100 km. Even halt gehouden aan de splitsing om te zien dat geen enkele van de passanten nog zin had in 5 km er bovenop! Intussen had ik me wat zorgen gemaakt over het feit dat ik in Aalst rondreed. Maar als je op de kaart kijkt dan ligt het Kravaalbos vlak bij Droeshout.

We kruisten de Steenweg op Brussel ter hoogte van verkeerslichten en reden voorbij het onlangs gerestaureerde kerkje van Opwijk-Mazenzele. 64,70 km. Toen ik mij hier parkeerde voor destijds de Daan-TT en mijn eerste kennismaking met deze streek leek de kerk op instorten te staan! Vanaf een veldweg zag ik ze achter mij nog eens in de verte staan en doemde de veel grotere kerk van Droeshout op. Na 67 km kon ik vermoeid maar tevreden dat ik ook deze editie niet gemist had, een punt zetten achter de toertocht van Straf in Bergaf. Na even uitgeblazen te hebben kreeg ik van Streets een Blaff (Bleke Affligem) aangeboden en was er tijd voor een gesprekje. Terwijl liep ook Jari binnen van de 85 km. Ook na ons kwamen nog bikers, waaronder een vrouw, toe van de rit van 100 km. Allemaal moe, maar zichtbaar trots over hun prestatie. Van de honger hebben Jari en ik nog twee lekkere hamburgers naar binnen gewerkt. Tot de tijd kwam om weer onze auto in de weide op te zoeken. Dit keer was de mijne niet de laatste die er was blijven staan zoals vorig jaar! Via Merchtem, Wolvertem, de A12 en de E19 weer huiswaarts.

De organisatie was perfect in orde, bijna luxueus eigenlijk. Niet dat we ontevreden zouden zijn indien we minder in de watten zouden gelegd zijn. Het mooie is dat geldgewin niet aan de basis ligt van de hele organisatie. Ik betaalde vier euro voor een rit van 65 km met drie bevoorradingen! Daar houd je niet veel van over! De organisatie is verzorgd omdat deze toertocht het geesteskind is van Straf in Bergaf en een goede huisvader heeft er alles voor over om het beste van zijn kind te maken. Het mountainbiken en hun streek promoten is de drijfveer voor hun inzet. Na afloop wist biker Streets me te vertellen dat de club de hele week had kunnen rekenen op voldoende leden om uit te pijlen, om de splitsingsborden te maken en te plaatsen, om de douchecontainers in gereedheid te brengen en al wat er nog bij de organisatie komt kijken in goede banen te leiden. Wij genoten ervan en keerden tevreden terug! Te vermelden is ook dat je tijdens de tocht altijd een aantal herkenningspunten passeert maar dat de toer nooit elk jaar exact hetzelfde is. Op de splitsingsborden staat ook altijd vermeld hoeveel kilometers je voor de verschillende afstanden nog te gaan hebt. Dat is handig, want sommige mensen denken verkeerdelijk dat wanneer ze overschakelen op een kleinere route, ze dan sneller weer bij af zijn. Maar het kan best zijn dat het grootste deel van die kleinere route dan nog moet komen! Wie eens naar hier wil komen kan op de laatste zondag van juli de Boerenbike van de KWB vanuit Opwijk komen rijden met start vanuit een kermistent op een godvergeten weide in Droeshout! Warm aanbevolen met een zeer plezante après met mogelijkheid tot eten en drinken!

Jari zorgde voor de route (van 85 km) op Google-Maps: klik hier!

Het enige private stuk dat ik zelf te zien kreeg was het bos tegenover het kasteel de Putberg in Asse. Die lus kan je gemakkelijk weglaten zoals uit het verslag blijkt.

Onderaan een filmpje van Arnout Swinnen met enkele hoogtepunten uit de rit!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be!

StrammerMax

Toertocht van Straf in Bergaf te Opwijk 26-04-2015 door Arnout Swinnen

Toertocht (25-45 km) van Go 4 Duchenne te Wintelre op zondag 19-04-2015.

De opties voor zondag 19 april 2015 in België waren de toertocht in Haacht en de zeer mooie toertocht in Tangissart (Court-Saint-Etienne) in Waals-Brabant. Deze laatste stond de vorige jaren aangestipt als niet te missen, maar dit keer heb ik La Trace d’Hez zoals hij heet toch eens links laten liggen. Omdat ik het goede doel wilde steunen! Eerlijkheidshalve omdat mijn conditie niet van aard was om te klimmen en ik geen zin had in een zware inspanning. Daarom trok ik naar het vermoedelijke eenmalige evenement van de toertocht in het Nederlandse Wintelre, ergens tussen Tilburg en Eindhoven. Een groepje bikers dat onder de naam Go 4 Duchenne fondsen inzamelt voor hun deelname aan Duchenne Heroes, een zware benefiet-mountainbiketocht ten voordele van het onderzoek naar de ziekte van Duchenne, had hier een toertocht georganiseerd om geld in het bakje te krijgen. Omdat Jari en ik de laatste tijd al een aantal zeer genietbare tochten in deze streek hadden gereden, waaronder Hooge Mierde, Hilvarenbeek, Esbeek en Vessem, kon deze tocht niet tegenvallen. Omdat Jari nog elders verwacht werd is hij naar Haacht getrokken, dat was dichterbij en dan kon hij rijden zo snel als hij wou. Aldus trok ik nog eens zoals vroeger in mijn eentje naar de start.

Het was even zoeken naar de startplaats in de Taverne D’n Hut omdat de GPS in de wagen mij naar Wintelre wilde sturen dwars door het bos, terwijl een bord aangaf dat de weg verderop afgesloten was voor gemotoriseerd verkeer. Toen ik terugkeerde kwamen anderen voorbij die even later ook rechtsomkeer maakten, het had dus geen zin van voorbij het verbodsbord te rijden. Een derde man die hetzelfde lot onderging en de streek blijkbaar kende kon ik met de wagen blijven achtervolgen om zo de start te vinden. De weg er naartoe liep dwars door een knap bos net op dezelfde wijze zoals ik enige tijd terug naar Hooge Mierde reed, maar dat ligt elders. Het betrof meer bepaald de Goirlesedijk en in Hooge Mierde was het de Poppelsedijk! Ik passeerde plekken die me bekend waren vanuit de toertocht in Vessem. Parkeren kon op een weide tegenover de in het midden van nergens tussen de velden gelegen taverne met speeltuin. Inschrijven kon in de vaste tent en om 9.50 u was ik op pad. Dat was tien minuten voor het sluiten van de inschrijvingen en in Nederland is het geen goed idee van laat te vertrekken. Men begint daar altijd vrij snel aan het weer ophalen van de pijlen! Omdat ik naast mijn gewone job ook nog inwonend huisbewaarder ben van een aantal zalen die uitzonderlijk die zondag gebruikt werden kon ik niet eerder weg.

We werden weggeleid over een asfaltbaantje naast het kampeerterrein Chalet Park Dennenoord met vaste chalet-woonwagens en na 1 km dook de tocht al resoluut het bos in! En wat voor een bos! Een bos met zeer knappe paden over een aantal uit de kluiten gewassen heuvels! In principe kon de tocht al niet meer stuk! Ik heb er nochtans toch gevloekt, want de ondergrond was er zodanig droog en zanderig dat het er niet aangenaam rijden was en ik regelmatig kwam stil te vallen in het losse zand. Ik hoopte maar dat het niet overal zo zou zijn! Tot 4 km had ik het dus al knap lastig tijdens de zeer vermoeiende intro die je geen kans had gegeven tot enig opwarmen! Letterlijk en figuurlijk, want het was vrij koud ondanks de schitterende ochtendzon. Op 5 km ging het een donker bos in. We reden er over een droge ondergrond tot we uitkwamen op het parcours van een rode vaste route. Daar zouden we in de loop van de rit nog stukken van meepikken zonder het parcours ervan klakkeloos te volgen. Tijdens de doortocht van De Klampbergen kruisten we een asfaltbaantje. Een jongen foeterde er op zijn vader die voor hem reed omdat die plots zonder teken stopte waardoor de zoon omviel.

Na een droge singletrack door het bos kruisten we de meer open heide. Mooie singletracks, soms deel uitmakend van de rode vaste route, volgden. Ondanks de droge en zanderige ondergrond viel er behoorlijk goed te rijden. Op 11 km van het vertrek was er een duidelijk aangegeven splitsing tussen de ritten van 25 km en van 45 km op een kruispunt van dreven aan de rand van het bos. Ik had het gevoel hier al eens geweest te zijn, maar ik ben niet zeker. Als het zo was, dan was het tijdens de tocht vanuit Vessem vorige zondag. Twee mannen die achter me reden kozen voor de kleine toer, ik reed de richting van de 45 km uit. 10.45 u. Ook vanaf hier omzeggens niks anders dan bossen. Op 12,50 km werd de oversteek van een grote baan geregeld door twee seingevers. Aan de overkant troffen we een iets meer technische track over een moeilijker singletrack met wat bulten en wortels. Dit alles werd gevolgd door een mix van singletracks en brede zandwegen door de bossen. Op 15 km doorkruiste ik een oud dennenbos en reed voorbij de in onbruik geraakte staties van een trimparcours langsheen kwistig met keien bestrooide boswegen. Ook de tocht van Vessem passeert hier, zo niet dan toch op een gelijkaardige plek.

Omstreeks 17 km bereikte ik een plek die gelegen is op een groene vaste route. Onmiddellijk daarna kwam ik uit het bos tevoorschijn in een meer open landelijke omgeving met zo goed als geen bebouwing. 11.10 u. Wat me meer zorgen baarde was het feit dat ik twee mannen achter me aan kreeg die achter me bleven hangen, wat uitzonderlijk is. Ondanks het feit dat we nog door twee afzonderlijke snelle jongens werden ingehaald, werd mijn vrees door één van die mannen bevestigd. Het waren de bezemrijders die als laatsten het parcours bereden! Dat baarde me zorgen want dit betekende dat ik nog meer dan de helft van de rit met die kerels in mijn zog diende af te leggen terwijl ik er gewoonlijk een traag tempo op na houd!

We reden een eind door een bijzonder mooi stuk bos en enkele op elkaar volgende zeer knappe singletracks leidden tot de pauze. Deze kwam op 24 km van het vertrek en ik arriveerde er om 11.30 u. Het aanbod aan de bevoorrading had de allures van een buffet met sportdrank, thee, aspergesoep, hardgekookte eieren van een lokale eierenboer www.lekkernei.eu (inventief gekozen naam), met kaas, ham en worst belegde broodjes, krentenbollen, cake en koeken. Alles zorgvuldig uitgestald op tafels onder een tent en aangeprezen door enkele dames op post. De tijd genomen voor een bekertje soep, een broodje kaas en een krentenbol. Lekker! Aan de stop stonden nog enkele bikers, waarvan twee vrouwen met kinderen.

De bezemrijders bleven nog wat napraten aan de stop zodat ik wat voorsprong kon opbouwen. Na de stop ging het over een singletrack die in het bos evenwijdig liep met een asfaltbaan, ik veronderstel de baan naar Vessem. Op deze track was er een splitsing tussen de routes van 25 km en van 45 km. De vrouwen met de kinderen sloegen rechtsaf op de kleine toer. Voor mij ging het de baan over en aan de andere kant opnieuw het bos in. Ik kwam weer uit het bos tevoorschijn op de oever van de waterloop de Kleine Beerze. Na even langs de Kleine Beerze te hebben gereden diende ik deze te kruisen ter hoogte van een bruggetje naast een smalle pijpleiding, eerder een smalle metalen balk die naast de pijp lag. Op deze plek was ik nog niet zo lang geleden geweest tijdens de GPS-rit vanuit Hilvarenbeek. 26,50 km. Het ging opnieuw het bos in waar ik op 27,50 km een baantje diende te kruisen. Tegen de twee seingevers gezegd dat de bezemrijders aan de stop waren en dat ik dus de laatste was op het parcours. Zij zouden snel kunnen beschikken! Omstreeks 29 km bereikte ik de mooie bochtige singletrack die bij aanvang door een stuk gerooid bos voert en zich daarna met vele kombochtjes door het bos slingert. Hij maakt deel uit van de vaste rode route en vorige zondag werd hij ook bereden tijdens de Beerze Brave Veldtoertocht vanuit Vessem. Intussen hadden de bezemrijders mij weer ingehaald.

Op 30 km reed ik voor de tweede zondag op rij voorbij de nieuwe uitkijktoren naast de vennen Kromven en Keijenhurk op de Landschotse Heide. We kregen enkele knappe bospaden op en in de buurt van de rode vaste route in de dennenbossen in de omgeving van de uitkijktoren. Ik dook er een grasspoor in waar ik vorige zondag tijdens de tocht van Vessem ook gereden had. Ik kwam weer uit het bos tevoorschijn op een grote baan die ik diende te kruisen om dan aan de rand van de bebouwde kom van Middelbeers de Hillestraat in te rijden, exact zoals vorige zondag! Eén van de bezemrijders kwam naast me rijden en een praatje maken. Na weer een eindje bos kwam ik met die twee weer uit op een baan, exact zoals vorige zondag. Ik diende ze op dezelfde plaats te kruisen. Maar er hing geen pijl meer! Aan de overkant ging het weer het bos in en een eindje verderop was inderdaad al een in fluokleuren getooide biker bezig met het wegnemen van de pijlen. Waar ik op gehoopt had gebeurde, de twee bezemrijders bleven bij die kerel hangen zodat ik voorsprong kon opbouwen!

Een tandje bij gestoken opdat ik het tweetal voor kon blijven! Niks dan mooie bospaden passeerden de revue met zowel op 37 km als op 39 km bijzonder knappe singletracks op en af enkele heuveltjes! Daarna werd de tocht verder gezet door een meer zanderig heidegebied. Naar het einde toe reed ik over een zeer lange zanderige singletrack met zeer veel lage bultjes. Wij noemen dat een wasbord. Dat is leuk voor eventjes, maar ik kreeg er op de duur wel mijn bekomst van! Al dat schokken is niet zo ideaal voor mijn ouder wordende knoken! Het pad liep evenwijdig met een meer in de diepte gelegen asfaltbaantje dat mij de indruk gaf van een toeristisch fietspad door het natuurgebied te zijn, eerder dan een gewone rijweg waar het mij te smal voor leek. We reden er een hele tijd naast, van 45 km tot 48,50 km. Onderweg kwamen er als afwisseling nog enkele hoge bulten om over te rijden.

Om 13.10 u arriveerde ik weer aan D’n Hut. Daar waren niet veel bikers meer, wel mensen die er buiten op het terras van het restaurant zaten te tafelen. De bikers die er nog zaten waren vermoedelijk medewerkers omdat ze de bezemrijders en de afpijler die ik onderweg gezien had bleken te kennen. Even later kwamen ook de Duchenne Heroes voor en door wie dit alles op poten gezet was toe. Nog net voor de tent haar deuren sloot nog een drankje kunnen kopen. We hadden bij de inschrijving een bonnetje gekregen waarvan ik niet had verstaan waar het voor diende. Blijkbaar om in te ruilen tegen een gratis ijsje, maar de ijsventer was alweer vertrokken, dus daar heb ik geen gebruik meer van kunnen maken. Na aan een tafeltje nog even genoten te hebben van het mooie lenteweer en van de dreumesen die in de speeltuin hun gangen gingen, de auto weer opgezocht en tevreden weer naar de andere kant van de grens gebold!

De organisatie kan prat gaan op een perfecte, duidelijke en overvloedige afpijling, zelden zo goed gedaan! Een bevoorrading om u tegen te zeggen met fruit, koeken, tot krentenbollen en belegde broodjes met ham en kaas toe! Ik was al blij dat ik bij de inschrijving uit sympathie voor het goede doel iets meer betaald had dan nodig. De organisatoren hebben hun centen dubbel en dik verdiend want zij hebben in ruil voor onze sponsoring een toertocht aangeboden die op alle vlak perfect georganiseerd was: de parking, de afpijling, het knappe bosrijke parcours, bijna volledig off-road, seingevers op enkele gevaarlijke plekken, bezemrijders die nagaan of niemand achterblijft en de prima bevoorrading aan de stop! Er daagden zo’n 350 deelnemers op en deze tocht verdiende meer dan dat! Respect voor de organisatie. Het enige minpunt voor mij was dat ik de bezemrijders lange tijd achter me aan had zodat ik niet veel kans had om eens te stoppen. Het ware misschien ook zinvol geweest van bij de start een noodnummer mee te hebben gegeven zodat in geval van problemen onderweg contact kon opgenomen worden met iemand van de organisatie. Hopelijk blijft het niet bij een eenmalige uitgave want deze rit was er eentje om niet te vergeten en beslist nog eens over te doen!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mtb-you.nl en op mountainbike.nl!

StrammerMax

Heirnistochten (20-25-35-50) van WTC Heirnis Gent te Gentbrugge op 18-04-2015.

Op zaterdag 18 april 2015 eens komen rijden in een streek die ik zelden aandoe voor een toertocht die ik nog nooit gereden had, meer bepaald de Heirnistochten van MTB Heirnis Gent vanuit Gentbrugge. Mijn maat Jari onderweg opgepikt in Waasmunster en voor de eerste keer in mijn leven ook eens onder het snelwegviaduct in Gentbrugge gestaan, want de start was vanuit de aldaar gelegen Vierde Zaal, pal naast de snelweg! Ingeschreven en om 12.45 u waren we op weg voor de tocht met een kidstoer en afstanden van 25-35-50 km. Ook wielertoeristen konden hier aan hun trekken komen, want tegelijk werden ook wegritten georganiseerd.

De tocht voerde ons vanaf het vertrek door een park met enkele leuke grindpaadjes. Onmiddellijk splitsten de kidstoer en de rit van 25 km zich af van de 35-50 km. We reden onder het viaduct van de snelweg E17, door een woonwijk en via servitudes tot aan de boorden van de Schelde op 3,50 km. We vroegen ons af of het wel de Schelde was omdat er meer slik dan water in de bedding stond! Gent-Zeehaven is duidelijk niet langs deze weg bereikbaar! We reden op een pad tussen de Schelde en het enorm grote kerkhof van Gentbrugge om de stroom te kruisen aan de eerstvolgende brug in het centrum van Gentbrugge. Daar reden we opnieuw evenwijdig met de Schelde in de richting van waaruit we kwamen maar dan op de andere oever. We maakten er gebruik van het jaagpad dat er in heraanleg was en ons voorbij een fabriek in afbraak leidde. Grote borden kondigden er de bouw van appartementsblokken aan die op de site met industriële archeologie zullen oprijzen. Met zicht op het slik in de Schelde! Residentie Slikzicht zou als naam kunnen dienen! Op 6 km troffen we op dit jaagpad de splitsing tussen de 25 km en de 50 km.

Voor de langste toer lieten we de Schelde achter ons om de bewoonde wereld van Destelbergen te doorkruisen. Op 7 km reden we meer off-road op een assenweg evenwijdig met een beek of kleinere waterloop tot de grens met Sint-Amandsberg. Hier kregen we op 8 km van de start de eerste twee andere bikers te zien. In de Kwadenplasstraat te Destelbergen troffen we een bord van de mountainbikeroutes die deel uitmaken van het vaste netwerk Schelde-Durme. We reden voorbij de Gallische Hoeve ’t Haeseveld, een plek met een lange historiek. Het betreft een gebouw, met een villa in Engelse cottagestijl met aanpalend een oud-industriële remise (inpakhal) en watertoren. Het oostelijk gedeelte van dit gebouw is momenteel het gelijknamige "Gasthof 't Haeseveld". Sinds 10 jaar bevindt zich op het zuidoostelijke gedeelte van het terrein eveneens de enige reconstructie van een Keltische hoeve in Vlaanderen uit de Laat-Ijzertijd (periode van 450-52 v. Chr.). Dit laatste gedeelte van het terrein (2000m²) wordt door de eigenaars van het Haeseveld, de familie De Gusseme-Martens, verhuurd voor 1 symbolische euro per jaar aan de VZW Gallisch Dorp.

We reden de Spoorwegstraat op, reden even verderop effectief naast de spoorweg om dan op 12 km off-road op te gaan ter hoogte van een stokoud hoevetje waarvan je niet gelooft dat ze nog bestaan! Zo’n oud krocht en blijkbaar nog bewoond! Vanaf deze plek voerden landelijke wegen over asfalt, grassporen en assenwegen ons over het grondgebied van Destelbergen. Vanuit de Groenstraat dienden we de drukkere Haenhoutstraat te kruisen ter hoogte van een bizarre villa met grote poorten en slotgracht! 16 km om 13.45 u. Rond 18 km reden we opnieuw door de meer bewoonde wereld van Destelbergen, voorbij zeer oude rijhuisjes en nieuwe villa’s. Een servitudepaadje over keitjes leidde ons achter de tuinen van huizen en villa’s.

Via deze weg arriveerden we op 19,50 km aan de oever van het Damvalleimeer. Daar waar we het park rond de vijver in reden werd een enorm appartementsgebouw opgetrokken met een diepe bouwput achter de tuintjes en koterijen van oude huizen. We kregen hier een mooi pad dat ons omheen een deel van de vijver loodste en voorbij nog andere waterpartijen en visvijvers. Eens daar voorbij staken we op 21 km de snelweg E17 over. We passeerden het restaurant Palinghuis Stapsteen aan de Lagen Heirweg nabij het Damslootmeer te Destelbergen. Vanaf deze schilderachtige plek stond de doortocht van Heusden op het programma. Daar kregen we het gezelschap van een meisje dat twee pony’s meevoerde. De doortocht van Heusden verliep voornamelijk over asfalt met af en toe een assenweg en een servitude. Op 25 km kregen we een bos voor de wielen. Het eerste gedeelte was een gloednieuw aangeplant bos op een plek waar het oude bos gerooid was, het tweede gedeelte ging door het resterende deel van het oorspronkelijke oude bos. Op 27 km kruisten we de ringweg R4 halverwege tussen de afritten van Laarne en Melle. 14.25 u.

Even verderop kwam de bevoorrading op 27 km van het vertrek op het terrein van een kleine manege met oude paardenstallen op de rand tussen de bewoonde wereld en weiden. Onder een tentje zorgden enkele mannen voor fruit, cake, koeken, sportdrank en water. Keuze genoeg en voor ieder wat wils. Een stralende zon kregen we er nog bovenop. Er was nog wat beweging van vertrekkende en toekomende bikers, ook al hadden we onderweg slechts sporadisch deelnemers ons weten inhalen. De meer gespreide vertrekuren op zaterdag geven natuurlijk aanleiding tot minder drukte op het parcours.

Na de stop maakte de kidstoer zich weer los van de ritten van 25-35-50 km en reden we door het landelijke Heusden tot de grens met Wetteren. In tegenstelling tot het eerste gedeelte van de toertocht over veelal verharde wegen, kregen we nu meer onverharde wegen, veldpaden en servitudes voor de wielen. Op 33 km reden we over de terreinen van een uitgestrekte boomkwekerij en kregen we veel letterlijke tegenwind in een assenweg. Op 34 km was er een splitsing waar de door ons gekozen route van 50 km apart ging van de 25-35 km. 15.00 u. Vanaf het gehucht Ten Ede (Wetteren) ging het afwisselend over onverharde paden en landelijke betonwegeltjes. Omstreeks 38 km werd onze aandacht getrokken door een tent met witte en rode strepen en veel spelende kinderen. We reden rakelings langs het zogenaamde Prullenbos waarin zich onder anderen een boomklimparcours bevindt, een speelbos, speeltuin en taverne. Op 37 km raakte het parcours de bewoonde wereld van Laarne ter hoogte van de buurtweg Veldekenslos en voerde een landelijk baantje ons naar het bedrijventerrein van Recticel. Daar worden isolatiepanelen gemaakt waarmee onder anderen één van de gebouwen op mijn werkplek werden ingepakt. 41 km.

Een ritje over mooie landelijke wegen en paden werd afgesloten met een mooi stukje parcours door een klein bos dat uitgaf in een villawijk van Destelbergen. Met uit de kluiten gewassen huizen van rijke mensen. Servitudes tussen groen leidden opnieuw tot de oever van de Schelde. 44,75 km. Daar liep een hond in zijn eentje rond. Het ging rechtsaf het jaagpad op en een eindje langsheen de oever van de Schelde. Het parcours boog van de Schelde weg ter hoogte van Melle. Mooie veldwegen en sporen voerden ons door een mooie landelijke streek. We reden rakelings opnieuw langs de plek van de bevoorrading wat verklaart dat ik in de verte bikers zag rijden toen ik daar was. Dat waren dus mensen geweest die de rit bijna achter de rug hadden. Op 48 km doken we een strook bos in en toen we daar even halt hielden kwam er een bekende toe! Hij had van de hele tocht voor ons slechts één enkele andere biker te zien gekregen! Het was Danny, ooit ontmoet tijdens het laatste gedeelte van een marathonafstand en sindsdien een aantal keren tegengekomen op andere tochten op uiteenlopende plaatsen in Vlaanderen, onder anderen na de intussen helaas ter ziele gegane toertocht Afrit 16 van de brandweer Leuven vanuit Heverlee Gasthuisberg.

Na de doortocht van het kleine bos bereikten we opnieuw het jaagpad langsheen de Schelde omstreeks 50 km van de start. 16.10 u. Na enkele landelijke wegen reden we naast de Schelde de snelweg R4 onderdoor, onder de brug via dewelke deze baan de stroom kruist. We reden dan even vlak naast de snelweg over een grasspoor om de rit te vervolgen quasi evenwijdig met de Schelde. We reden eerst onder en dan over dezelfde brug om de Schelde te kruisen. Aan de andere kant ging het lekker naar beneden om weer de velden in te duiken ter hoogte van het Kasteel Konincksdonk. 52 km. Eens daar voorbij doorkruisten we een open vlakte en werd onze aandacht getrokken door een jong geboortebos. Daar was het uitkijken voor een plotse afdaling naar een put met een bruggetje over een beek en een plotse klim over een pad met uitgedroogde diepe sporen en wortels! Een kerel op een bank vertelde dat hij van alle passanten niemand tot boven had zien geraken.

Het geboortebos ging naadloos over in het natuurgebied de Gentbrugse Meersen. Door het parkbos van vanochtend reden we opnieuw in de richting van de snelweg en het viaduct van Gentbrugge. Met deze mooie afsluiter bereikten we de finish omstreeks 16.30 u met 56 km op het tellertje. Binnen in een bijna opgeruimde zaal en in het gezelschap van Danny nog de in de prijs begrepen donkere uitgedronken. Ondanks het hoge gehalte verharde wegen en asfalt, zeker in het gedeelte voor de stop, hadden we in deze minder voor mountainbike geschikte streek toch een mooie en afwisselende rit voor de wielen gekregen. Het prachtige lenteweer maakte de tocht nog eens zo genietbaar. Wachtte nog de lange rit weer huiswaarts.

Jari zorgde voor de route op Google-Maps: klik hier!

Tom de Moor maakte een compilatie op beeld van de mooiste stukjes: klik hier of kijk onderaan!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be!

StrammerMax

Heirnistochten Gentgrugge 18-04-2015 door Tom de Moor

Beerze Brave Veldtoertocht (25-35-50 km) van ATB Vessem te Vessem op zondag 12-04-2015.

Voor het derde jaar op rij hadden Jari en ik onze zinnen gezet op de mooie toertocht van Vessem, de Beerze Brave Veldtoertocht. De eerste keer kenden we elkaar nog niet, de tweede keer wel maar kwamen we elkaar toevallig onderweg tegen en nu rijden we al bijna een jaar omzeggens elke zaterdag en zondag samen. Omdat wij uit ondervinding weten dat er in Nederland nogal snel wordt gestart met het weer ophalen van de pijlen en ik dichter bij de start woon dan hij, hadden we afgesproken dat ik als trage vroeger zou vertrekken. Jari zou me dan wel inhalen! Althans, dat hoopte hij! Omdat hij enige tijd geleden in gelijkaardige omstandigheden mij duidelijk had laten verstaan dat hij me toch vrij snel had weten in te halen na drie kwartier later te zijn gestart, hoopte ik dat het deze keer eens anders zou zijn! Het is nog gelukt ook, ondanks het feit dat mijn conditie daags voordien in het heuvelachtige Rillaar (Aarschot) nul was. Desondanks reden we daar toch nog 50 km. Ik vond een ideaal parkeerplekje, als laatste in een lange rij, de bestelwagen na mij had dus pech, vlak bij het kapelletje aan de bosrand. Me ingeschreven en m’n vertrekuur doorgestuurd zodat Jari wist dat ik om 9.20 u van start ging.

De toer dook vanaf het midden in de bossen gelegen Sportpark De Lille over een poederdroge singeltrack langsheen de voetbalvelden het bos in. Daar kwam al direct een eerste splitsing tussen de routes van 25 km en van 35-50 km. We reden eventjes over een stukje heide en kregen daarna een mix van zandwegen, bospaden en smalle wegeltjes. Op 6 km voerde de tocht even over een paadje op de rand tussen bos en velden om dan weer resoluut voor het bos te kiezen. Een kleine kilometer verder reed ik voorbij enkele door palen afgeboorde grafheuvels. Op 7 km ging het eventjes door de bewoonde wereld ter hoogte van een plek die Halfmijl heet waar we langsheen de terreinen van een boomkwekerij reden. Een zandweg voerde opnieuw naar het bos toe.

Op 8,50 km raakte het parcours weer eventjes de bewoonde wereld ter hoogte van Het Postelke waar enkele mooie huizen in het groen staan. Seingevers hielpen me een rustige baan oversteken om op 11 km weer de bossen in te duiken. 10.00 u. Ik reed dan eventjes langsheen een waterloop om een afwisseling van paden doorheen stroken bos en velden voor de wielen te krijgen. Op 13,50 km passeerde ik een aantal in het bos gelegen buitenhuizen en leidde een zompig pad me naar een heidevlakte. 14 km. Na een lange zanderige weg dwars door de velden over een soort van smalle richel en een asfaltbaantje bereikte ik de pauzeplaats op de oprit van een hoeve op 21 km van het vertrek omstreeks 10.45 u. Je kon er hete thee en sportdrank drinken. Op het menu stonden fruit, peperkoek en honingwafels. Er was nog redelijk wat volk en ambiance aan de stop en iedereen genoot er van de rustpauze onder een stralende zon en blauwe hemel.

Om 11.00 u verliet ik de stop en kreeg in de bocht van het asfaltbaantje direct de splitsing tussen de 25-35 km en de 50 km. Gekozen voor de langste tocht. We kregen een zeer knappe singletrack op en af enkele heuvels in het bos. Die leidde naar een door het bos lopende assenweg die fungeerde als toeristisch fietspad. Om dan een volgende mooie singletrack te treffen die deel uitmaakte van een rode vaste route. We volgden een stuk van dit vaste parcours dat op 25 km voorbij een gloednieuwe uitkijktoren kwam naast het zeer groot ven Keienhurk dat deel uitmaakt van de Landschotse Heide. De tocht voerde er over leuke paadjes doorheen een knap dennenbos. 11.15 u. Tot 28,50 km kregen we knappe bospaden op de rode vaste route in de wijde omgeving van de uitkijktoren. Seingevers stonden daar op wacht aan de kruising van een grote baan naar de Hillestraat in Middelbeers toe. Dan reden we een stukje langsheen het riviertje de Kleine Beerze. Ook al stroomt het riviertje langsheen de rand van het dorp, we reden er doorheen een knappe strook bos over een niet evident te berijden paadje dat ook rakelings langsheen een voetbalveld kwam. We reden daarna even door de bewoonde wereld om de rode vaste route weer te vervoegen. Leuke singletracks en zandwegen door de bossen tot ongeveer 34 km. Na lang alleen gereden te hebben kreeg ik er nog eens een andere deelnemer te zien, gekleed in een smetteloos wit pak, evenals twee bikers die afsloegen op de vaste route. 34 km om 12.00 u.

We konden genieten van zeer mooie bospaden. Een biker die me daarstraks begroet had tijdens het inhalen en dan stond te wachten alvorens een grasspoor op te rijden stak me geruime kilometers verder na een singletrack weer voorbij. “Het is echt genieten hier”, riep hij me toe. “Ja, zeer mooi”, antwoordde ik, zowel doelend op het parcours, de omgeving als het prachtige lenteweer! Zanderige bospaden werden ons deel en van 37 km tot 38 km konden we genieten van een zeer leuke singletrack met vele bochtjes en op en af enkele heuveltjes. We reden toen op en in de omgeving van een rode vaste route. Op 39 km kwam ik toe op een grote baan met een fietspad en zeer brede berm. We dienden de baan even te volgen. Ik werd er voorbijgestoken door nog een late deelnemer. Ter hoogte van een schuilhut ging het rechtsaf een grind bosfietspad op. De plek herinnerde ik me van eerdere deelnames. Ooit zaten daar in de hut mannen van MTB Vessem te wachten om pijlen op te halen. Het fietspad maakt deel uit van het parcours van een groene vaste route. Deze voerde me door een bos met stroken omgekapte bomen.

Toen ik op 42 km aan de rand van het bos uit een pad kwam stond er een groepje bikers van MTB Vessem waarvan één een pijl in de hand hield in de te volgen richting. Ik diende een zandweg in te slaan op de rand tussen bos en velden. Dan ging het linksaf naar een eerder technische singletrack in het bos. Dit voerde naar een pad doorheen een oud dennenbos met hoge statige bomen in een knappe omgeving. De vermoeidheid begon stilaan toe te slaan. Op 45,50 km kwam ik toe op een breed met keien verhard bospad. Bij mijn eerste deelname moeten die toen pas gestort geweest zijn, nu lag alles al meer uiteengereten. Het brede bospad leidde langsheen enkele oefeningen van een in onbruik geraakt trimparcours. 12.45 u. Op 46 km hoorde ik in het bos mijn naam roepen en werd ik ingehaald door Jari. Hij had al mannen achter zich gehad die de pijlen aan het weghalen waren. De laatste kilometers over een mix van paden door een dennenbos hebben we dan samen afgemaald. Zo stilaan begon de omgeving er uit te zien zoals in de bossen nabij de start. Het einde naderde. We bereikten het bewoonde centrum en via de poort reden we de binnenkoer van de Brouwerij van Vessem, De Gouden Leeuw, binnen omstreeks 13.00 u en met 51 km op het tellertje. Daar zaten de laatste deelnemers en een delegatie van de inrichtende club te genieten van de lentezon. Hier kon je het bij de inschrijving ontvangen bonnetje inruilen tegen een glas Beerze, het streekbier van Vessem. Dat hebben we dan leeggedronken met nog een broodje kaas erbij en in het gezelschap van de ouders van Jari die een kleinere afstand hadden gereden. Nog wat nagepraat op het tuinterras van De Gouden Leeuw. Alvorens huiswaarts te vertrekken met Jari nog een belegd broodje gaan eten in de Smulhoek verderop.

Zoals de biker onderweg me toeriep was het inderdaad echt genieten vandaag. Van het mooie lenteweer en van het prachtige parcours dat MTB Vessem voor de 750 deelnemers had uitgezet in deze bosrijke streek. Met dank aan de seingevers die op post waren aan de verschillende oversteekplaatsen van rijwegen. Allicht tot volgend jaar. Dan zal de tocht een eerder weekend komen dan nu het geval was omwille van Pasen dat deze keer op de gebruikelijke datum viel!

Jari had de GPS niet bij (en dat is een verhaal apart!), dus helaas hebben we de route niet op Google-Maps!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mtb-you.nl en op mountainbike.nl!

StrammerMax

Toertocht (25-40-67 km) van de Rillaarse Bikers te Rillaar op zaterdag 11-04-2015.

De grootste stommiteit die een mens kan doen heb ik gedaan, meer bepaald na er een ganse zomer en winter niks in uitgevoerd te hebben, mijn tuintje proper gemaakt op vrijdag, daags voor de avond- en nachttocht van de Rillaarse Bikers. Het zou die dag mooi weer zijn en ik zou er voor gewed hebben dat het de week nadien bijzonder slecht weer zou worden indien ik het niet deed zodat het er niet meer van zou komen! Het is dus dank zij mij dat het deze week al alle dagen schitterend weer is geweest! Omdat Jari en ik ook onze zinnen hadden gezet op de mooie toertocht in het Nederlandse Vessem op zondag, hadden we besloten van op zaterdag goed op tijd te vertrekken in Rillaar. Het zou dus geen echte nachtrit worden, waar deze tocht uiteindelijk voor bedoeld is, maar toch hebben we onze lampen gemonteerd, waaronder voor elk een splinternieuw exemplaar dat we tijdens de afgelopen week via het web besteld en ontvangen hadden! Uiteindelijk hebben we ze niet nodig gehad, maar we zijn toch tergend lang onderweg geweest en hebben het laatste stuk dan nog afgesneden om uit te komen op zo’n 50 km. Omdat ik moe was van het opruimen van de wildernis en omdat ik na een winter lang tochten in de eigen streek geen hoogtemeters meer gewend ben! Bovendien had het parcours wat last gehad van de regen van de afgelopen dag terwijl het de vorige dagen redelijk mooi weer was geweest! Lang geleden dat ik nog zo heb afgezien! Om 15.15 u waren we op pad en we kregen al direct een bekende te zien, de Willy uit Poppel. Wat ga ik met Pinksteren afzien op het bikeweekend waar Willy ook bij is! In Luxemburg, met zo veel hoogtemeters! Op sleeptouw te nemen door lokale bikers van de club uit Erneuville! Jakkes!

Het ging vanaf de Kortakker het dorp uit om op 3 km reeds een splitsing te treffen tussen de routes van 25 km en van 40-65 km. Daar werden we al direct een stevige helling op gejaagd! Man, man, wat een gesukkel om boven te geraken, alsof ik voor de eerste keer in mijn leven op een bike zat! Er volgde al snel een tweede zware beklimming waar mijn vermoeide leden het zwaar te verduren kregen! Op 7 km bereikten we de veldwegen die in de hoogte naast de snelweg E314 liggen en waar we over de kiezelweg Tienbunder lekker naar beneden konden razen. Na via de brug onder de snelweg te zijn door gereden ging het rechtsaf verder naast de snelweg om er een tweede splitsing te treffen tussen de 25 km rechtdoor en de 40-65 km linksaf van de snelweg weg. Ze kwam op 8,75 km van het vertrek.

Na een veldpaadje volgde een stukje asfalt en een stevige klim in de Solleweg op het grondgebied van Hauwaert (Tielt-Winge). We bereikten er de op een hoogte in de bossen gelegen onverharde straten van de Kaaskorf en de splitsing tussen de routes van 40 km en van 67 km op 11 km van het vertrek. Ondanks mijn lijdensweg hier toch gekozen voor de langste tocht! We hadden tijd en we hadden licht! Van 13 tot 15 km werden we diverse keren de Hauwaertseberg op en af gestuurd, zowel over road als over off-road! Op 16 km werden we het bos in gestuurd en daar lag redelijk wat slijk. Paden voerden door een wijngaard en op 18,50 km kregen we nogmaals een zware klim in het bos voor de wielen. Dan kwamen de afstanden weer samen. Na een passage door het bos arriveerden we opnieuw in de Kaaskorf. Naast de modder kregen we nu ook nog af te rekenen met regen! De rit voerde ons weer in de richting van de snelweg waar we een splitsing vonden tussen de 25-40 km en de 67 km ter hoogte van het kapelletje aan de Jennekensstraat op 21 km van het vertrek.

Even getwijfeld welke afstand we zouden volgen, de 40 km of de 67 km. Omdat ik vermoedde dat we voor de langste afstand dadelijk een bevoorrading zouden treffen toch maar voor de langste toer geopteerd. We werden inderdaad naar de zogenaamde Zwitserse weide gestuurd, een weide op privaat terrein en gelegen op een helling. Aldus werd ze in de commentaren op het forum ooit zo gedoopt! Na de doortocht van een strookje bos naast de weide op dezelfde helling ging het een poortje door en bereikten we inderdaad de eerste bevoorrading op 22 km van de start. Fruit, koeken, granenrepen, chocolade, water en sportdrank stonden er onder een tentje en werden verzorgd door een jongen en een meisje. Er stond nog een derde jongen te overpeinzen hoe hij voor de zondag alles zou opstellen om de bevoorrading zo vlot mogelijk te laten verlopen. Allicht zou het dan drukker zijn! Er kwamen nog enkele andere bikers toe die zich ook misrekend hadden wat het moddergehalte en de regen betrof. Maar eentje had net zoals wij de laatste editie van de 24 uren van Westerlo meegereden en daar lag pas modder nadat het bijna 20 van de 24 uren aan één stuk door had geregend!

Na de bevoorrading kwam er een mooie holle singletrack en een knap stuk op en af over een singletrack doorheen een bos tot we uitkwamen op een grote baan. 26 km. Tot 28 km was het stevig klimmen over de kasseien van de Kratenberg in Nieuwrode (Holsbeek). Een mix van verharde wegen en off-road-paden op en af door Holsbeek leidden naar een stevige klim op 31 km. Er volgden off-road-wegen tot aan de oversteek van een grote baan op 34 km. Hier kregen we eindelijk nog eens twee andere deelnemers te zien. Op 36 km werden we geconfronteerd met stevige slijksporen! Via een veldweg bereikten we opnieuw de snelweg om opnieuw uit te komen aan de brug nabij het kapelletje in de Jennekensstraat waar we daarstraks de splitsing naar de 67 km waren opgegaan.

Het ging linksaf de brug over om er een volgende splitsing te vinden tussen de routes van 25 km en van 40-65 km op 37 km van het vertrek. Voor de langste afstanden ging het opnieuw linksaf tot naast de snelweg. We reden daar een hele tijd naast, eerst over een betonbaantje en dan over een grasspoor en mee in de richting van het verkeer op de snelweg, We kregen er nog een eenzame biker te zien. Van 39 km tot 40 km kregen we een leuk stukje op een privaat terrein waar een soort van crossparcours lag. Een pad slingerde er zich in grote lussen en over enkele bulten door het bos zodat ik Jari en de twee andere bikers die toen in onze buurt reden en voorop waren diverse keren te zien kreeg. Op 41 km dook de tocht een groot dennenbos in.

Eens het dennenbos weer uit vervolgde de tocht door een meer open landschap met mooie vergezichten over de velden in het felle licht van de ondergaande zon die in onze ogen scheen. 43 km. Op 45,75 km kwamen we toe aan de tweede bevoorrading die was ondergebracht in de schuur op het erf van een boerderij met de enige koe die er stond op de achtergrond. Het kerstlicht was weer van de zolder gehaald voor de gelegenheid maar het was nog te licht om er op dat moment al veel van te zien! De aandacht aan de stop werd vooral getrokken door een rechtopstaande brandende boomstronk waarin met de kettingzaag de sculptuur van een aangezicht was uitgewerkt door Art of Nature. Als ik het goed heb stond de tweede bevoorrading in de Mottestraat. We verlieten ze letterlijk via de achterdeur en de garage. Na de stop werden we in de richting van de bossen op de hellingen aan de Wijnberg en de Rommelaar gestuurd. Omdat we moe waren, reeds lang onderweg en we uit vroegere deelnames wisten dat daar een technische singletrack ligt en voor mij zeer zware paden in een bos op de flanken van een heuvel, hebben we het laatste deel van de avondrit gelaten voor wat het was. Op de GPS konden we zien dat we slechts een vijfhonderd meter van de start waren! Aldus waren we zo weer aan de zaal in de Kortakker met 50 km op het tellertje.

De bikewash was één van de besten die je kan hebben, want er staan grote statieven waar je uw fiets aan kan ophangen zodat je hem grondig kan schoonspuiten en dat was deze keer wel nodig. De statieven stonden wel wat dicht bij elkaar zodat een douche van of voor de buurman tot de mogelijkheden behoorde. Binnen zagen we de twee bikers zitten die we vanaf de eerste bevoorrading een aantal keren hadden zien rijden. Net als zij hebben we ons een spaghetti besteld die er aan een democratische prijs werd opgediend. Slim gezien van die mannen om zo wat zaad in ’t bakje te krijgen, want iedereen lust na zo’n rit wel een bord spaghetti!

Nog voor we ervan konden eten kreeg we Bruce Wayne en zijn metgezel Mr. C. te zien! Na vele jaren de korte recensies van Bruce Wayne over zijn gereden tochten op het forum te hebben gelezen en me al die tijd afgevraagd te hebben wie er achter het alter-ego van Batman schuilging, ontmoette ik hem voor het eerst in levende lijve tijdens een eerdere editie van deze nachttocht! Sindsdien ontmoeten we elkaar zo af en toe eens op toertochten in Vlaams-Brabant of Limburg. Deze keer waren we vooral geïnteresseerd in de wijze waarop hij zijn lamp op zijn helm bevestigd had. Want nadat we tijdens de lichtjestocht in Esbeek alle Nederlanders daar hadden zien rijden met een Led 24/7-lamp op hun dak, hadden wij er ons in de loop van de week eentje via het wereldwijde web besteld en reeds ontvangen! Mijn vroegere megasterke lampen zijn aan het verslijten en verzwakken! Het systeem om de lamp op je kop te zetten werkt echter niet met een helm! Bruce had het opgelost door de lamp vast te zetten op een met tiewraps aan zijn helm bevestigd stuk pechelbuis met dezelfde kromming. Ik heb het probleem naderhand eenvoudiger kunnen oplossen door het opzetstukje met een colsonbandje aan mijn helm te bevestigen. Het was leuk van Bruce Wayne nog eens gezien te hebben en eindelijk heb ik ook Mr. C. eens duidelijk te zien gekregen, want die rijdt zodanig snel dat ik nooit de kans had van hem te zien.

Doordat we vroeg vertrokken waren konden we ook relatief op tijd weer naar huis om daags nadien te genieten van de ook zeer mooie toertocht in het Nederlandse Vessem die al drie jaren op rij op ons lijstje van niet te missen tochten voorkomt! De tocht in Rillaar is uiteraard knap en op alle vlakken perfect georganiseerd. Hij is voor mij zo al zwaar en daags voordien de tuin in orde brengen na de winter was geen goed idee gebleken. Omwille van vermoeidheid werd deze uitgave dan ook super zwaar! Bovendien maakte de regen die we tijdens de rit een tijdje over ons heen kregen het nog lastiger en de ondergrond glibberiger. Uiteindelijk toch nog 50 km bij elkaar gefietst en content dat we er ook dit jaar weer bij waren.

Onderaan een filmpje van MTB Forza.

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be!

StrammerMax

Toertocht te Rillaar op 12-04-2015 door MTB Forza

Toertocht (30-50 km) van RoPaRunteam Thorrunners te Roosendaal op maandag 06-04-2015.

De stichting RoPaRun organiseert jaarlijks een estafetteloop van Parijs naar Rotterdam, over 525 kilometer. Een sportevenement waarin gezonde mensen geld bijeenbrengen ter ondersteuning van projecten die het leven van terminale kankerpatiënten zo aangenaam mogelijk maken. De RoPaRun wordt gelopen in het pinksterweekend. Thorrunners is een Roosendaals team en neemt deel onder nummer 146. Door het organiseren van een aantal leuke evenementen zamelen de Thorrunners zoveel mogelijk geld in. Vooral de slagzin van RoPaRun treft me na mijn eigenste (stief)moeder na een vier jaar lange strijd tegen de aftakeling veel te jong te hebben moeten verliezen aan kanker! Want het motto is: "Leven toevoegen aan de dagen, waar vaak geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven".

De city-toertocht van de Kaaimannen in het Nederlandse Roosendaal heb ik deze winter eens links laten liggen ten voordele van Ravels-Eel in België omdat ik deze nog wel eens wilde rijden en hij jaarlijks met de toer van de Kaaimannen samenvalt. Daarom op paasmaandag dan toch eens naar de toertocht Supermonday van het RoPaRunteam de Thorrunners in datzelfde Roosendaal gekomen omdat ik deze tocht nog nooit eerder gereden had ten voordele van dan weer ander moois. Het was de vijfde editie van deze tocht, want ik heb hem ooit nog in het leven weten roepen, en hij was meteen ook steeds de laatste toertocht van onze lokale winterkalender waarin de bikers uit de provincies Antwerpen en het westen van Noord-Brabant hun niet te missen toertochten opnemen. Dit seizoen hebben we binnenkort nog een extraatje met de Trans Brabantse Wal in Bergen-op-Zoom, maar dat is een buitenbeentje omdat het een GPS-toertocht is en deze zijn nog niet zo ingeburgerd, getuige de slechts 35 deelnemers op een gelijkaardig initiatief in Hilvarenbeek enkele weken geleden.

Met m’n fietsmakker Jari was afgesproken dat ik mijn uur van vertrek zou doorsturen, hij zou me wel weten in te halen. Meteen vermeld hoe hij van de parking aan het Sportpark Vierhoeven tot aan de Thorhonk achterin moest rijden. Na afloop heb ik aan één van de mensen in de cafetaria gevraagd waarvoor Thorhonk dan eigenlijk wel staat! Thor: tot heil onzer ribbenkast en honk is hun pleisterplaats, de cafetaria dus! Bij de inschrijving werd gemeld dat je de gele pijlen diende te volgen en de pijlen van de vaste mountainbikeroutes van zodra deze zich aandienden! Mijn teleurstelling dat we over vaste routes zouden geleid worden bleek na afloop gelukkig ongegrond! Om 9.10 u was ik ingeschreven en op pad.

De tocht vertrok via de Turfvaartweg, een lange zandweg naast een waterloop, een turfvaart uit vroegere tijden, die ik nog al bereden had tijdens toertochten vanuit België, onlangs nog de tocht van Pek en Slik op 8 maart. Vele tochten in deze streek zijn immers al snel grensoverschrijdend en deze plek ligt dicht nabij het Belgische Essen-Horendonk. Ik reed de Visdonkhoeve voorbij en dook na 2,50 km een bosje in van het landgoed Visdonk. Een lang zandpad voerde me tot op de vaste route waar we op 4 km van de start een bos in reden. Een vrij zompig pad leidde de bikers tot aan de splitsing tussen de 30 km en de 50 km op 5 km van het vertrek ter hoogte van de zandweg Muizendreef, op een plek die ik nog al gepasseerd ben tijdens andere tochten. Gekozen voor de langste rit. In de Grensstraat in de Nispense Achterhoek reden we voorbij een veld vol kleurrijke hyacinten, elke kleur netjes in een ander plantvak, alhoewel er in elk vak wel anderskleurige vreemde eenden in de bijt zaten! Vanaf hier reden we over landelijke asfalt- en zandwegen.

Op 8 km doken we een knap bizar bos in met singletracks die ons tot de Marantvijver voerden, de visvijver van de visclub Maresvik aan de Raaiberg in Essen. We hadden dus de grens overschreden en reden in België, hetgeen verklaarde waarom ik de Belgische plaatjes van vaste mountainbikeroutes te zien kreeg! Ook hier had ik gereden tijdens Pek en Slik op 8 maart. Aan het kruispunt van een bospad met een asfaltbaantje was er een probleem met de pijlen. Er hingen daar geen gele pijlen meer, tenzij dezen van een wandelclub! Er kwam nog een groep bikers toe en die volgde de pijlen van de groene vaste route maar keerden even later op hun stappen terug! Dan kreeg ik links in de verte wel de gele pijlen te zien, maar het leek me onlogisch van die te moeten volgen. Zo dacht ook een nog toekomende biker er over, zeggend dat uitgelegd was van bij gebrek aan gele pijlen dezen van de vaste route te moeten volgen. Hij koos voor rechts en ik heb dat ook gedaan. Dat bleek nadien de juiste keuze, bevestigd door een seingever die enkele kilometers verderop op een kalm asfaltbaantje door het bos had postgevat. De groep die teruggekeerd was heeft daardoor de hele lus op Belgisch grondgebied gemist! Een hele tijd later zou ik namelijk dezelfde plek weer passeren en dan zou blijken dat de plaats van twijfel vlak bij de zogenaamde strontpaal gelegen was!

Ik was er anders een hele tijd niet gerust in omdat ik in de verste verte geen enkele andere biker zag rijden! Het stukje van de Belgische groene vaste route wat we voor de wielen kregen liep door een knap bos met een singletrack naast dewelke je enkele lage heuvels mee kon pikken. Mooie tracks en paadjes waarvan ik vermoedde ze nog nooit bereden te hebben, leidden tot de zogenaamde weekendzone met een mix van huizen en uit de kluiten gewassen buitenverblijven die vaak permanent bewoond zijn! In België kan echt alles! 13 km om 10.00 u. Op een gegeven ogenblik passeerde ik een kleine leegstaande villa waar ik tijdens de tocht van Pek en Slik was gestopt. 15 km. Hard aangereden boswegen voerden tussen de buitenhuizen. Na de zandweg Larikslaan en de oversteek van een asfaltbaantje in wat nadien de bossen van Klein Horendonk bleken te zijn, trof ik weer enkele gele pijlen en kreeg ik eindelijk nog eens twee bikers te zien! Dat was voor mij de geruststelling dat ik daarstraks samen met de andere biker de juiste keuze had gemaakt! 15,50 km.

Er diende zich nog veel bos aan waarbij we af en toe toch een modderige strook dienden te passeren. Omstreeks 19 km reed ik voorbij de bizarre plek die ik “het stort” gedoopt heb omdat ik vermoed dat hier vroeger bedrijvigheid was en dat de grote met bomen begroeide heuvelrug en zandhopen hier niet zomaar gekomen zijn. De groene vaste route passeert hier tussen die zandhopen en de plek ligt volgens de kaart pal op de grens nabij het kruispunt van de straten Horendonk en Achtmaalsebaan. Tijdens de tocht van Pek en Slik werd Jari hier door een ongelukkig inhalende biker in een grote plas gedreven. De omgeving is er woest en de paden gehavend. Recent is in de omgeving een houtsculptuur en zitbank geplaatst aan een nieuw geboortebos. Men had wel een andere locatie kunnen kiezen dan deze groezelige plaats!

Op 19,50 km kwam ik weer toe op de plaats waar daarstraks twijfel was gerezen over de te volgen richting op het bosfietspad en reed ik voorbij de beruchte strontpaal. Hij staat op de grens van het Belgische Horendonk (Essen) en het Nederlandse Schijf (Rucphen). Het is de plek waar de smokkelaar Klaveren Vrouwke aan zijn einde kwam tijdens de Eerste Wereldoorlog. Er is zelfs een heuse strontpaal fietsroute en het leven van Klaveren Vrouwke wordt bezongen in dit filmpje!

Hier staat de “Strontpaal', de legendarische grenspaal tussen België en Nederland bij Horendonk. Deze grenspaal dankt zijn naam aan de douaniers die de grenspaal tijdens de Eerste Wereldoorlog gebruikten om er hun behoefte achter te doen. Het is ook de plek waar op 5 met 1916 de smokkelaar Geert Schrauwen, alias “Klaveren Vrouwke”, op 37-jarige leeftijd werd doodgeschoten door een soldaat-commies. Ter herinnering aan de legendarische smokkelaar uit Sint-Willebrord zijn een kruis en de letters K.V. van "Klaveren Vrouwke" in de ongenummerde vierkante arduinen grenspaal gekerfd. Het is de schuilnaam van die beruchte smokkelaar, die net als de troefkaart in het kaartspel steeds van vermomming veranderde. In 1973 verdween de legendarische paal uit de bossen bij Horendonk. Een andere paal is ter vervanging geplaatst tot onlangs de originele grenspaal weer opdook. Op 6 mei 2006, negentig jaar nadat smokkelaar Geert Schrauwen de dood vond aan de Nederlands-Belgische grens, keert de legendarische en originele grenspaal op zijn oorspronkelijke plaats terug. Ook is ernaast een rood-wit wachthuisje geplaatst, waarin de geschiedenis van “Klaveren Vrouwke” en het regionale smokkelwezen wordt belicht.

Het ging vanaf de strontpaal over het bosfietspad van 20,75 km tot 22,75 km waarna we eventjes over de Achtmaalsebaan reden om deze ter hoogte van de Postweg met de hulp van een seingever te kruisen om zo de Rucphense Bossen in te rijden. Ook de tocht van Pek en Slik dook op dezelfde plaats de bossen in. 11.00 u. We kwamen toe op het vaste parcours van Rucphen dat op sommige plaatsen te lijden heeft gehad van recente boswerken. De omgeving is er anders zeer de moeite waard. Om 11.10 u werd ik er op een foto vereeuwigd! Ik dook na de foto vanuit het bos de zandweg De Oliepot in en na een afslag naar rechts kwam ik toe aan de pauze in De Schietbaan op 26 km van het vertrek omstreeks 11.15 u. De bevoorrading werd onder een tentje verzorgd door twee jongedames. Terwijl ik er in het gezelschap van nog slechts enkele anderen stond te knabbelen van de bananen en de wafels zag ik Jari toekomen. Hij werd wel bijna geveld door een oudere man die zonder kijken het autoportier opengooide!

Na de pauze dook de tocht opnieuw de mooie Rucphense Bossen in. Op 30 km passeerden we daarbij de Gasterij De Posthoorn en verderop de bonte beestenboel van de Gele Berg. Daar loopt op een afgesloten terrein van alles rond, van pluimvee tot ezels. Vanaf hier kregen we een mooi stukje route doorheen de Rucphense Bossen. Op 34,50 km van het vertrek kwamen we er toe aan een splitsing tussen de 30 km en de 50 km. Voor de langste rit ging het de Rucphense Heide op, een bosgebied dat militair domein is maar vrij toegankelijk. Leuke droge paden voerden ons door het bos waarbij we ook een iets woester singletrack over vers afgezaagde groene dennentakken voorgeschoteld kregen evenwijdig lopend met de Nederheidsebaan. Op 39 km kregen we de diep in de bosgrond uitgesneden singletrack op de vaste route, bijna een soort holle weg. Er waren nu in de zijkant putten gegraven om het water af te voeren. Aansluitend kwam er nog een mooi stuk over de Rucphense Heide tot we op 41,50 km het bos verlieten ter hoogte van het kruispunt van de Roosendaalsebaan en de Achtmaalsebaan. 12.30 u.

Hier stonden we opnieuw aan de rand van de bewoonde wereld. We reden een eindje langsheen de Roosendaalsebaan om ter hoogte van de Zundertseweg het domein Visdonk in te rijden. In de verte zagen we de Brasserie Lodge Visdonk staan waar de Kaaimannen hun bevoorrading opstellen. Het groene vaste parcours leidt hier over een aantal hard aangereden bultjes. Na nog een eindje door het parkbos arriveerden we na 45 km omstreeks 13.00 u aan de Thorhonk.

We kregen een kommetje soep aangeboden alwaar we nogmaals vaststelden dat Nederlanders blijkbaar moeilijk hun beurt kunnen afwachten als ze ergens moeten aanschuiven! Aan de bikewash in Esbeek hadden we hetzelfde vastgesteld! Wat ze al niet uithalen om voor te kunnen kruipen! In de cafetaria nog drankjes en broodjes gekocht om bij de soep te eten. We konden zelfs nog een tweede kommetje versieren vermits er aan het einde van het evenement nog voldoende over bleef! Intussen tot de slotsom gekomen dat we ons goed geamuseerd hadden vandaag. We waren zeer opgetogen over de wijze waarop de organisatoren de diverse stukken van de vaste routes op een originele manier met elkaar verbonden hadden. Het gebruik van eigen pijlen in combinatie met deze van de vaste routes vroeg bij aanvang wat gewenning, maar na enige tijd was het geen enkel probleem om de route te rijden. Ook al was het vergaren van fondsen de hoofdreden van dit evenement, de deelnemers kregen toch mooi waar voor hun geld. De man die instond voor de tombola moet ons hebben zien toekomen want hij kwam vragen of wij geïnteresseerd waren om onze kans te wagen, zoniet zou hij beginnen opruimen. Uit sympathie voor het goed doel waarvoor deze Supermonday georganiseerd werd nog loten gekocht waarvan de helft een prijsje opleverde. Ook niet-mountainbikers waren hier welkom want op hetzelfde ogenblik kon je hier ook meedoen aan een estafette-loopwedstrijd en een wegrit voor baanrenners van 75 km lang. Voor ons eindigde hiermee het paasweekeinde met een rit op eigen houtje in het Zoniënwoud te Sint-Genesius-Rode en Groenendaal (Brussel) op zaterdag, de toertocht in Balen-Olmen op Pasen en Supermonday op paasmaandag!

Jari registreerde de route op Google-Maps: klik hier!

Beeldverslag van Guy Heesakker: klik hier of kijk onderaan!

Dit verslag is ook te lezen op mtb-you.be en op mtb-you.nl en op mountainbike.nl!

StrammerMax

Toertocht Thorrunners Roosendaal op 06-04-2015 door Guy Heesakker