verwachting
- por siempre ciego-
donker is de nacht
donker is je huid
zwart en hier en daar een vlekje wit
alleen en
in mijn hart veel licht
voor eeuwig
mi chica
-por siempre- es rayo
verwachting
wit bevroren adem

op een huid van glas
spiegelen droom en herinnering
als zacht zoethout en oliebollengeur
-de straten lopen leeg-
de jenevertent sluit haar deuren
de lucht van leegte vult mijn dorp
en achter elke deur het klatergoud
en warme wijn
om de koude van het oude jaar te vergeten
loop ik als zwerver door de nacht
en adem doodgewoon zalig
wit bevroren adem
de schreeuw van de galgo

Trueno
“cancion por 923714”
donder zal je heten
rosharige graatmagere hond
genageld aan een muur van schande
kleurige ster met je kromme poten
je kop hooggeheven
koning van het donker
je smalle lijf geketend
verlang jij naar het vuur Prometheus
donder zal je immer heten
en in de wind de maan bidden
ik kom naar huis
wanneer in het noorden de lucht kleurt
zal je eindelijk thuis komen
voorgoed
siempre
trueno
uit vrees herkend te worden

uit vrees herkend te worden
in het zwakke licht
verberg ik het gezicht
uit vrees uit angst
herkend te worden
er blijft alleen
de zoete rilling in mijn buik
de dauw tintelt op mijn tong
het is stil zien met ogen dicht
de slaap van bomen te voelen
en mij blad te weten
klein liefdesgedicht voor jou

mijn liefste
in je ogen wil ik verdrinken
als de vlinder de smaak van marjolein proeven
en indigo blauw voelen in mijn lijf als
de onschuld van een witte iris
in een veel te blauwe wei weten en
in mijn buik me even Van Gogh wanen
om stil zeggen met weinig woorden
ik hou van jou
dans
zing een lied voor mij
Avekapelle

Avekapelle
01-09-2007
schildert bonte koeien blauw
de kop nog net geheven boven het dorp
flarden Gipsy Kings rond de kerktoren
tot plots een klad licht de daken kleurt
ver weg de tijd als bruine bolle bladeren
knisper knasper helder helder hel – een leven -
een woeiwind van razend vuur
draait hij het blad
sluit het boek en morst met tijd
hij laat de honden uit en blaft naar de maan
telt de sterren aan de hemel
hij sluit de deur en bergt de woorden weg
hij waait de letters uit en zet de tuin op winterrust
ademt op de spiegel en schrijft de naam van duizend ukkies
- hij lacht opnieuw -
boven Avekapelle ruikt de lucht naar avond
en in het duister trekt een vogel
witte strepen naar het afscheid.
het heeft lang geduurd
het heeft lang geduurd voor ik de draad weer opneem. 2006 was ook een bijzonder hectisch jaar. er zijn 2 spaanse windhonden binnengewaaid en daar beleven we fantastische momenten mee. 


luna