dans

Avekapelle

01-09-2007

schildert bonte koeien blauw

de kop nog net geheven boven het dorp

flarden Gipsy Kings rond de kerktoren

tot plots een klad licht de daken kleurt

ver weg de tijd als bruine bolle bladeren

knisper knasper helder helder hel – een leven -

een woeiwind van razend vuur

draait hij het blad

sluit het boek en morst met tijd

hij laat de honden uit en blaft naar de maan

telt de sterren aan de hemel

hij sluit de deur en bergt de woorden weg

hij waait de letters uit en zet de tuin op winterrust

ademt op de spiegel en schrijft de naam van duizend ukkies

- hij lacht opnieuw -

boven Avekapelle ruikt de lucht naar avond

en in het duister trekt een vogel

witte strepen naar het afscheid.

‘k heb mijn lied
gezongen in mijn eigen taal
mijn woede verdrongen
in vette grond van diepe polders
zag ik kraaien wieken
op zoek naar verse aas
een wilgenkraag omgebouwd
heb ik toen
je laatste dijk bestormd
een hond gelijk geworpen
waar eens mijn Damme
is ontsprongen
ben ik voorgoed verdronken
in de diepte van je geuren
aan de warmte van je borsten

De nieuwe mens is niet meer dan een fantoom

een kloon uit het verleden

gebonden aan blauw verleden en licht

de stad is licht

gekleed met regen

een vrouw getooid

met vele gezichten

de handen gevouwen

de buik op en neer

de torens geheven

getekend in blauw van de nacht

en plots het zingen vol liefde

als refrein van krekels

zwanger van leven

de zuivere blik
van lettertekens
verspreid over het wit
van onbeschreven leegte
verdrijft het beeld
van zachtgewelfde lippen
tot vergankelijke schoonheid
even hield ik je blik vast
en toen gingen maan en
aarde voor eeuwig ruimte in
ik mag zeggen
ik heb weer lief

Ik loop allang niet meer te zeuren.  Ik loop tussen de velden.  Het uitzicht beperkt tot een groen woud van knokig groen en daarboven wisselende wolken als bergruggen.  Soms uitdagend wit en dan weer donker grijs.  Bergruggen op en neer deinend als de witte billen van de vrouw om de hoek.  Lekker wit te zijn in een tuin van groen.  Lentelang, dagenlang tot de regen het melkwit wegspoelt.  Lente 2006 verzopen in stortbuien van zelfbeklag bij de bakker.  Ik heb er geen boodschap aan.  Praag verzopen in de Moldau.  Ik loop tussen de velden en smaak de rode avondzon.  Tosca kwispelt en vreet gras.  Konijn denk ik soms.  Groot uitgevallen konijn met witte staart.  Ze snuffelt aan elke plek verse boerenstront.  Foei, zeg ik dan en dicht.  Korte mechanisch uitgebrachte klanken waarop een hond reageert.  Ze kijkt me met hondenogen aan en zwijgt.  Gelukkig maar.  Marc, groet ’s morgens de dingen.  Ik groet ’s avonds de wereld.  De hond groet de mensen.  De tong uit de bek.  Enthousiast zoals alleen honden dit kunnen.  Bush heeft een hond.  Clinton heeft een hond.  Churchill had een hond.  Bush heeft Ben Laden.  De hond heeft mij.

Ik loop tussen de wanden van mijn leven.  Nu en dan sla ik eens in.  Zomaar.  Dan denk ik hoe was dit, hoe was dat?   Nooit heel lang, nooit heel kort.  Dan voel ik, ik ben geen hond.  Hoe was het nu weer met M.?  Hoe was het ooit met?  Ik herlees Lof der zotheid van Erasmus en de poëzie van Lorca.  Reconstrueer stil en geduldig mijn cd-verzameling.  Elke dag wandel ik een stukje verder uit het verleden.  De rest van de wereld zit op haar gat en heeft een abonnement gekocht op mijn leven.  Ik ben kijkstuk en acteur.  Ik hou van theater en drama.  Ik hou vooral van Anneke.  Ik kijk tv. en heb leren zappen.  Weg dit,  weg dat.  Ik vind vooral tijd om te houden van.

vreemd

een gedicht is een gesloten doos

zorgvuldig luchtdicht

gestapeld genummerd op dat ene rek

ordeloos irrelevant

voor de buitendooswereld

af en toe open ik de doos

vergeef me dan

en laat de doos volstromen

met licht en lucht

vul ik de ruimte met verleden

tot geruisloosheid verdomd

ook het laatste woord

tot letters verdampt

voor altijd

tijd dekt alles dicht
met vergeten
alleen stilte en herinnering aan kleur
warmte om jou
liefste
als een landschap in zwart wit
strak afgelijnd
in de groeven van mijn geheugen
dekt tijd alle verleden
dicht

je versteende blik

gevangen tussen voorbij jagende wolken

je hoofd afgewend

nagel je me vast in verstilde aarde

meedogenloos

kijk je doorheen mijn dromen de nacht in