wit

de zuivere blik
van lettertekens
verspreid over het wit
van onbeschreven leegte
verdrijft het beeld
van zachtgewelfde lippen
tot vergankelijke schoonheid
even hield ik je blik vast
en toen gingen maan en
aarde voor eeuwig ruimte in
ik mag zeggen
ik heb weer lief

Ik loop allang niet meer te zeuren.  Ik loop tussen de velden.  Het uitzicht beperkt tot een groen woud van knokig groen en daarboven wisselende wolken als bergruggen.  Soms uitdagend wit en dan weer donker grijs.  Bergruggen op en neer deinend als de witte billen van de vrouw om de hoek.  Lekker wit te zijn in een tuin van groen.  Lentelang, dagenlang tot de regen het melkwit wegspoelt.  Lente 2006 verzopen in stortbuien van zelfbeklag bij de bakker.  Ik heb er geen boodschap aan.  Praag verzopen in de Moldau.  Ik loop tussen de velden en smaak de rode avondzon.  Tosca kwispelt en vreet gras.  Konijn denk ik soms.  Groot uitgevallen konijn met witte staart.  Ze snuffelt aan elke plek verse boerenstront.  Foei, zeg ik dan en dicht.  Korte mechanisch uitgebrachte klanken waarop een hond reageert.  Ze kijkt me met hondenogen aan en zwijgt.  Gelukkig maar.  Marc, groet ’s morgens de dingen.  Ik groet ’s avonds de wereld.  De hond groet de mensen.  De tong uit de bek.  Enthousiast zoals alleen honden dit kunnen.  Bush heeft een hond.  Clinton heeft een hond.  Churchill had een hond.  Bush heeft Ben Laden.  De hond heeft mij.

Ik loop tussen de wanden van mijn leven.  Nu en dan sla ik eens in.  Zomaar.  Dan denk ik hoe was dit, hoe was dat?   Nooit heel lang, nooit heel kort.  Dan voel ik, ik ben geen hond.  Hoe was het nu weer met M.?  Hoe was het ooit met?  Ik herlees Lof der zotheid van Erasmus en de poëzie van Lorca.  Reconstrueer stil en geduldig mijn cd-verzameling.  Elke dag wandel ik een stukje verder uit het verleden.  De rest van de wereld zit op haar gat en heeft een abonnement gekocht op mijn leven.  Ik ben kijkstuk en acteur.  Ik hou van theater en drama.  Ik hou vooral van Anneke.  Ik kijk tv. en heb leren zappen.  Weg dit,  weg dat.  Ik vind vooral tijd om te houden van.

vreemd

een gedicht is een gesloten doos

zorgvuldig luchtdicht

gestapeld genummerd op dat ene rek

ordeloos irrelevant

voor de buitendooswereld

af en toe open ik de doos

vergeef me dan

en laat de doos volstromen

met licht en lucht

vul ik de ruimte met verleden

tot geruisloosheid verdomd

ook het laatste woord

tot letters verdampt

voor altijd

tijd dekt alles dicht
met vergeten
alleen stilte en herinnering aan kleur
warmte om jou
liefste
als een landschap in zwart wit
strak afgelijnd
in de groeven van mijn geheugen
dekt tijd alle verleden
dicht

je versteende blik

gevangen tussen voorbij jagende wolken

je hoofd afgewend

nagel je me vast in verstilde aarde

meedogenloos

kijk je doorheen mijn dromen de nacht in