Dinsdag 30 oktober 2007
30 oktober
Hallo Bloggers,
Een mooie lichte kleur deze keer voor de tekst. Gisteren was de herdenkingsdienst in het verpleeghuis waar Rien overleden is: De Haazelaar. De zus van Rien en mijn broer waren ook gekomen en dat is een heel fijn gevoel, niet alleen te zijn. Maar daar heb ik toch al niet veel last van. Het was heel mooi opgezet. Het koor van het huis was aanwezig met een pianiste en een violiste die verzorgde de muzikale omlijsting met licht klassieke muziek. Van elke verpleegafd. was een verpleegkundige die de namen van de overleden mensen van de desbetreffende afd. voorlas. In totaal 131 mensen in 1 jaar, dat zijn er naar mijn gevoel best veel. Op een grote tafel werd er telkens voor een overledene een kaarsje aan gestoken dus een zee van licht. Er omheen zand gestrooid waar voor elke overledene een steen met zijn of haar naam. Later mochten we de steen ophalen die bestemd was voor jou partner, ouder, broer of zus. Na de plechtigheid werd er koffie geschonken en kon je een praatje maken met de mensen die je kende en dat zijn er een hele boel want de moeder van Rien heeft 10 jaar daar gewoond. Nu kwam ik voor iemand anders en dat was best zwaar. De meeste mensen hebben Rien natuurlijk goed gekend en niet wetende dat hij overleden was schrokken ze er allemaal enorm van. Veel medeleven en dat doet toch weer goed. Rond 21.00uur was ik weer thuis en ik had er een goed gevoel aan over gehouden. Even iets anders nog. Mijn linker flank speelde weer flink op en ik dacht natuurlijk weer direckt aan mijn long, maar nee, het was waarschijnlijk een rib of spier die in de verdrukking heeft gezeten. Met veel paracetamol is het te verdragen en ik hoop er met een paar dagen vanaf te zijn. Verder gaat het best goed en dat probeer ik maar vol te houden. Jullie horen mij wel weer als ik weer wat te vertellen heb.
Groeten Surfmary,
Een mooie lichte kleur deze keer voor de tekst. Gisteren was de herdenkingsdienst in het verpleeghuis waar Rien overleden is: De Haazelaar. De zus van Rien en mijn broer waren ook gekomen en dat is een heel fijn gevoel, niet alleen te zijn. Maar daar heb ik toch al niet veel last van. Het was heel mooi opgezet. Het koor van het huis was aanwezig met een pianiste en een violiste die verzorgde de muzikale omlijsting met licht klassieke muziek. Van elke verpleegafd. was een verpleegkundige die de namen van de overleden mensen van de desbetreffende afd. voorlas. In totaal 131 mensen in 1 jaar, dat zijn er naar mijn gevoel best veel. Op een grote tafel werd er telkens voor een overledene een kaarsje aan gestoken dus een zee van licht. Er omheen zand gestrooid waar voor elke overledene een steen met zijn of haar naam. Later mochten we de steen ophalen die bestemd was voor jou partner, ouder, broer of zus. Na de plechtigheid werd er koffie geschonken en kon je een praatje maken met de mensen die je kende en dat zijn er een hele boel want de moeder van Rien heeft 10 jaar daar gewoond. Nu kwam ik voor iemand anders en dat was best zwaar. De meeste mensen hebben Rien natuurlijk goed gekend en niet wetende dat hij overleden was schrokken ze er allemaal enorm van. Veel medeleven en dat doet toch weer goed. Rond 21.00uur was ik weer thuis en ik had er een goed gevoel aan over gehouden. Even iets anders nog. Mijn linker flank speelde weer flink op en ik dacht natuurlijk weer direckt aan mijn long, maar nee, het was waarschijnlijk een rib of spier die in de verdrukking heeft gezeten. Met veel paracetamol is het te verdragen en ik hoop er met een paar dagen vanaf te zijn. Verder gaat het best goed en dat probeer ik maar vol te houden. Jullie horen mij wel weer als ik weer wat te vertellen heb.
Groeten Surfmary,
Geschreven door surfmarie om 18:18
Reageer op dit bericht
