nostalgie

Ik ben altijd heel graag aan zee geweest en met de kinders was het nog zo leuk

Zal nog enkele foto's zetten van onze oudste;hoewel ik volop bezig ben met ons babytje van de kleindochter,ze is vandaag naar de gynicologe geweest en hoewel het de laatste week is voor de bevalling is het kleintje nog niet volledig ingedaald dus we moeten geduld hebben,ik zeg maar steeds dat het nergens beter kan zijn maar ja we zijn altijd ongeduldig.

Als je zo dat manneke beziet ach hij is zelf nog zo'n kleuter en mama is alweer ochtend ziek,van mijn 2de ben ik heel erg misselijk en bijna mijn 9maanden vol;maar hoe klein hij was vroeg hij mama helpen en dan bracht hij iets om te drinken,en kroop hij heel dicht bij me in de grote zetel als of hij voelde dat het heel moeilijk was,toen had ik ook een winkel in cadeau artikels dus dubbel moeilijk,maar mijn mama kwam dikwijls helpen en de kleine was gek op haar.

Kindertranen,fel snikkend enluid,
om een gebroken pop;het spel was uit
maar als mama er een nieuwe bracht,
kwam de pret vlug weer,het kindje lacht.
Mensen tranen moedig bedwongen,
toen het reqiuem werd gezongen
na jaren saam in liefde en trouw
heelt de tijd langzaam,ook in rouw
Moedertranen-eindeloos en droef,
als men haar enig kind begroef,
een deel van zichzelf dat haar verliet,
neen zoiets vergeet een moeder niet..

Ik denk dat een eerste kind voor een vrouw die eigenlijk nog meisje is de grootste verandering in het leven is,men is zo beschermd door de ouders dat was vroeger anders dan nu en men werd voor alles afgeschermd;ik zie aan mijn 7 kleindochters dat het nu toch een heel andere wereld is.Ik weet zelfs niet of ik nog een meisje van 14 15 jaar zou willen zijn.
Ik zal een foto bijzetten die genomen is op de vesting bij de molens waar ook onze Robby bij is waar ik reeds vroeger iets over heb gezet dat was een mechelse scheper we hebben hem 10 jaar gehad en was een heel lieve trouwe hond die altijd bij de kinders was en heel gemakkelijk in de omgang.

Lange slierten draad geweven
dauwbepareld zilverglans
spinnerag op alle wegen
en een laatste muggendans.
Rode,bruine,gele tover
in een eind'loos kleurpalet
ligt nu schitt'rend op het lover
windbewogen tot ballet.
Asters staan weer blauw te gloeien
in het late zonnelicht

Gouden glans op de pompoenen
weemoed op een aangezicht.
Vele vogels gaan nu trekken.
t'Zuiden hunk'rend in hun bloed.
Nevelsluiers d'aard bedekken
weg is allenajaarsgloed.
Alles wordt nu mistbehangen
zwaar drukt droefheid ons terneer.
Leven wordt met dood omhangen
t'wordt november telkens weer.

De vorige foto was mijn mama met mijn eerste kindje en daar het haar eerste kleinkind was was ze heel fier.ik zal nu een foto opzetten van snoepie mijn katje juist voor ze hier aan de deur overreden werd samen met onze chico hij is 30jaar oud geworden en zo is er de vreugde van een dier dat je in je hart sluit en telkens weer verdriet als je ze moet afstaan.

Nog een foto van onze eerste kindje,nu ik het zo overdenk met tussen de foto's te zoeken besef ik toch hoe kort een mensenleven is;men heeft verdriet en pijn toch onthoud ik de leuke dingen veel gemakkelijker

Slilaan geraak ik de huwelijke staat gewoon,ga ook niet meer buitenshuis werken mis dus ook de dagelijkse omgang met de collega's,maar alles went en na enkele maanden ben ik zwanger en kan ik babykleertjes naaien en breien,en dan gaat alles vlug en de bevalling nadert,had nooit gedacht dat het zo moeilijk zou zijn;na 3 dagen werken zoals dat toen heette en 38 inspuitingen later had ik eindelijk op Zondagavond om 5 uur mijn eerste zoon in mijn armen,wat een geluk nu nog 9dagen tellen en wij gingen samen naar huis.

8jaar geleden werd ons 8ste kleinkind geboren,het was een heel kleintje van amper 2kilo waar veel zorg aan was;

Op de foto is het een lief blondje,dat de tijd toch zo vlug voorbij gaat dat kleine meisje van toen is nu 23 en zal binnen ongeveer 2weken bevallen van mijn eerst achterkleinkind,het is nog een verrassing of het een jongen of meisje wodt;ik zie er erg naar uit zo'n nieuwe baby is toch altijd weer bijzonder en dan is het net of men de tijd van zelf bevallen weer meebeleefd.Ik ben nu bezig aan de kaartjes een leuk werkje.

Nog even een foto van ons huwelijk het was een mooie maar drukke dag zoals bij de meeste huwelijken zeker eens heel de familie te samen en ook de schoonfamilie een beetje beter leren kennen,ook voor mama was het tijd dat alles achter de rug was;dat ze een beetje met haar huishouden kon bezig zijn want ze maakte zich zo zenuwachtig dat er mischien iets zou tegenslaan.

Wekenlang was het een drukte van jewelste,een huis huren meubels kopen,het feest organiseren,en dan maakte ik ook nog de kleren van mama en schoonma en mijn eigen trouwjurk en binst de dag gaan werken er was niet veel rust gegunt;en dan dacht ik eraan dat het nooit meer zou zijn zoals het reeds heel mijn leven was;mijn 4broers die nog allemaal thuis waren,ja mijn ouders en broers waren er nog maar toch was het alsof ik een beetje op visite kwam telkens ik thuis kwam zo'n 2 keer in de week en ook mama kwam iedere woensdag namiddag langs;maar mijn man was na een week vakantie terug aan het werk en ik miste ons druk huisgezin.Ik maakte kleren voor de mensen en terwijl ik aan het werken was lag onze robby aan mijn voeten een mooie scheper van 2 maanden want je dacht toch niet dat ik het zonder een lieve kameraad zou uithouden,(we hebben haar 10jaar gehad)en ze was altijd bij me ik zal er wel nog een foto van opzetten.

Ik wist als het zover zou komen dat ik en mijn lief huwden dat het heel moeilijk zou worden om mijn ma en pa te verlaten,ik was nog nergens geweest zelfs niet op vakantie geen reisjes met het lief,wat nu heel gemakkelijk gaat;ik ondervind dat met de kleinkinders hop ze zijn zomaar een weekend weg samen alsof het niks is en niemand maakt daar bezwaar tegen maar we moeten de moderne tijd aanvaarden;dus al pruttelen en wees voorzichtig en niet zomaar met iedereen,zeggen ze maraine je moet niet zo bezorgd zijn maar ze denken dat ze groot zijn,en ze zouden nog zoveel kunnen genieten van hun jeugd zonder zich nu al zo te belasten en hun vrijheid die ze denken te hebben toch te beknotten door die vrienden,want nu zijn er heel veel vrienden en vriendinnen niet zomaar één lief.

Er is niets aan de hand en ik voel me nog fris,
  want ik ben zo gezond als maar mogelijk is;
t'Is alleen dat ik wat jicht in mijn knieen krijg,
en het praten gaat soms met een piepend gehijg.
Mijn pols is wat zwak,en wat dun wordt mijn bloed,
    maar ik ben voor mijn leeftijd nog vreselijk goed.

     Die steunzolen onder mijn voeten dat gaat,
  anders zou ik niet best kunnen lopen op staat.
Soms wordt me de slaap nachtenlang niet gegund,
     maar ik merk dat je ook wel eens zonder kunt.
Mijn geheugen wordt minder,soms duizelt mijn hoofd,
    maar dat valt zo niet op,geen mens die 't geloofd.
      Denk niet dat ik daar vaak in zorg over zit;
   want ik ben voor mijn leeftijd nog werkelijk fit.

             Ze zeggen dat je de oude dag
       als de gouden leeftijd beschouwen mag.
           Maar af en toe twijfel ik daar toch aan,
als ik s'avonds weer moe naar bed ben gegaan.
Met mijn oren in de la en mijn tanden in een glas,
    en mijn ogen op de tafel als ik uitgelezen was.
           En voordat ik inslaap bedenk ik me dan,
          zit er nog iets los dat ik wegleggen kan?
         Terwijl het met mij zo slecht nog niet zit,
    want ik ben voor mijn leeftijd nog tamelijk fit.

             Wat is van dit alles tot slot de moraal
        die te leren valt uit dit goedmoedig verhaal?
      Voor elk die het ouder zijn glimlachend draagt
als een ander je weer eens'hoe maak je het?vraagt
      is het beter te zeggen dat het best met je gaat
  dan die lui te vertellen hoe het echt met je gaat.