SINT- LUCIAKERK in Engsbergen,Tessenderlo.

Tessenderlo heeft door de eeuwen heen op de mens een merkwaardige aantrekkingskracht uitgeoefend. Zelfs in de verre voorhistorie verbleven hier mensen, zoals blijkt uit gevonden gesteenten en gebruiksvoorwerpen.
Tessenderlo ontstond echter als gemeente op het ogenblik dat de mensen er zich blijvend vestigden en de hun vertrouwde plaatsen een naam gaven. Waar de Kempen algemeen ontgonnen werd tijdens de Frankische landname (ca. 400-700), lijkt de ontginning van Tessenderlo verder in de tijd terug te gaan.
In de gemeentenaam is de volksstam bewaard, die de Kempen bewoonde gedurende de Gallo-Romeinse periode: de Taxandriërs.
Tessenderlo ('Taxandria-lauha') was het met struikgewas en heide begroeide gebied van de Taxandriërs.

De patroonheilige is Sint-Martinus die staat afgebeeld op het wapenschild. Vanaf de Vroege Middeleeuwen tot nu breidde de gemeente zich uit via jongere nederzettingen: Hulst, Engsbergen en Schoot groeiden uit tot gedeeltelijk zelfstandige gehuchten, met een 'borgemeester', een eigen belasting- en verdedigingssysteem. In de loop van de negentiende en twintigste eeuw verwierven zij het statuut van parochie. Dat gebeurde vrij recent eveneens op 'de Berg', een vrij jonge woonkern ten zuiden van het Centrum.
In Tessenderlo liep de ontginning in de Late Middeleeuwen parallel met de economische activiteiten die de abdij van Averbode vanaf 1135 in de gemeente zou ontwikkelen.

Tot de twintigste eeuw was de landbouw de voornaamste levensbron. Door het ontginnen van de vruchtbaarste gronden kon de bevolking snel stijgen. De grote ontwikkeling van Tessenderlo kwam op gang vanaf het einde van de negentiende eeuw met de beginnende industrialisatie, de pendelarbeid en de aan belang winnende dienstensector. De bevolking stijgt, de handelsactiviteit groeit en de welvaart neemt toe.
Twee wereldoorlogen en een grote fabrieksramp in 1942 zijn nog enkele korte, zwarte bladzijden in het Looise geschiedenisboek van de twintigste eeuw.