het spel

hij was bang om te huilen,

omdat zijn tranen geen woorden kende.

hij was bang om te spreken,

omdat zijn woorden,

niet gehoord werden.

hij was bang om te vliegen,

zijn vleugels gebroken.

eenzaam is hij,

omdat hij bang is te leven

zoals jij.

een echo hoor ik,
steeds weer.
als jouw ogen me aankijken.
zoekend.
dolend.

een echo hoor ik,
die me zwijgen doet.
mocht ik maar.
kon ik maar.

het lukt me niet,
jouw vragende ogen
te beantwoorden.
zoekend.
dolend.

ontwijkend wend ik mij af,
opgegeven.
de echo wint de strijd.
het is niet gelukt,
gedachten te verwoorden,
tot beelden in jou.

wie ben jij,
als ik mij mag zijn.
en wie zijn wij
als jij mij niet kent.
 wie ben ik,
als jij een vreemde bent.
en wie zijn wij
als we nooit samen kunnen zijn
zoals we werkelijk onszelf zijn.
onze wegen,
ver uit elkaar.
onze band,
een illusie
van de herinneringen
die nooit meer herhaald kunnen worden.
omdat we vreemde zijn
tegenover elkaar.

Ik wou dat ik je uit kon leggen,
wat mijn hoofd doet.
Maar het zijn steeds oude gevoelens
wat mij verdrietig maken doet.
Gevoelens zonder woorden,
alleen pijn van binnen.
Soms zijn het geuren,
soms zijn het beelden,
soms zijn het woorden
of bepaalde zinnen.
Ik kan niet verwoorden wat het is.
Gevoelens zonder woorden,
herinneringen, fijn of niet,
ze zijn weg en geven me verdriet.
Hou me maar gewoon vast,
alsjeblieft.
Vraag niet waarom, want
geloof me,
woorden heb ik niet.