Ik zou willen dat ik wist,

waarom, en hoe en wanneer, en

waar.

Ik zou willen dat ik wist,

wat mij heeft gemaakt,

of was ik gewoon

zo. Altijd.

Geboren zoals ik ben?

Of gegroeid zo met de jaren?

Waarom ik wel

en jij dan niet?

Waarom jij niet

en ik dan wel?

Zwakheid?

Ik zou willen dat ik wist,

waarom en hoe en wanneer en

waar.

En jij, waar ben jij?

Sterk zoals je bent,

stabiel. Jij

wel.

Maar zonder mij, je liet me alleen.

Alleen met mezelf,

alleen zoals ik ben gemaakt,

of gewoon al was,

zo. Altijd.

Geboren.

Jij daar, ik hier.

Je bent weg gegaan,

weg gelopen.

Zwakheid?

Synthetische witte baarden,

Sigaretten van chocolade.

Muizen van suiker.

Zwarte mannen op gladde daken.

Waar was dat,

wanneer ook alweer?

Ik wil nog één keer,

heel even maar,
geloven in dat.

Dan zou ik schrijven naar Spanje,

En vragen of het niet voor één avond,

Maar altijd gezellig en fijn

mag zijn.  

je bent weg,
zonder te zijn gegaan.
niet meer in mijn zicht,
je voeten op een ander pad gezet.

je bent gegaan,
maar in mij nooit weg.
vaak vaar ik op mijn idealen
naar de tijd waarin
jij was.

mijn verlangens naar daar.
verlangens naar ooit en ergens.
alles samen delend.
met jou geen angst, voor soms en
nergens.

je bent weg.
 gegaan zonder afscheid.
je zei, laat het maar zoals het is.
alsof ik iets te laten heb, te minnen
of te haten heb.

gevangen in zijn spel.
het spelen van de rol,
die op zijn huid geschreven staat.
gevangen
in eenzaamheid.
omdat de gespeelde rol,
niet hij is.
nooit geweten,
nooit overdacht,
gewoon gedaan.
besef,
pijn,
de wending.
verlangen naar
dat jij het ziet
wie hij is
achter zijn spel
van zwakheid.
maar,
wil je dat wel?

hij was bang om te huilen,

omdat zijn tranen geen woorden kende.

hij was bang om te spreken,

omdat zijn woorden,

niet gehoord werden.

hij was bang om te vliegen,

zijn vleugels gebroken.

eenzaam is hij,

omdat hij bang is te leven

zoals jij.

een echo hoor ik,
steeds weer.
als jouw ogen me aankijken.
zoekend.
dolend.

een echo hoor ik,
die me zwijgen doet.
mocht ik maar.
kon ik maar.

het lukt me niet,
jouw vragende ogen
te beantwoorden.
zoekend.
dolend.

ontwijkend wend ik mij af,
opgegeven.
de echo wint de strijd.
het is niet gelukt,
gedachten te verwoorden,
tot beelden in jou.

wie ben jij,
als ik mij mag zijn.
en wie zijn wij
als jij mij niet kent.
 wie ben ik,
als jij een vreemde bent.
en wie zijn wij
als we nooit samen kunnen zijn
zoals we werkelijk onszelf zijn.
onze wegen,
ver uit elkaar.
onze band,
een illusie
van de herinneringen
die nooit meer herhaald kunnen worden.
omdat we vreemde zijn
tegenover elkaar.

Ik wou dat ik je uit kon leggen,
wat mijn hoofd doet.
Maar het zijn steeds oude gevoelens
wat mij verdrietig maken doet.
Gevoelens zonder woorden,
alleen pijn van binnen.
Soms zijn het geuren,
soms zijn het beelden,
soms zijn het woorden
of bepaalde zinnen.
Ik kan niet verwoorden wat het is.
Gevoelens zonder woorden,
herinneringen, fijn of niet,
ze zijn weg en geven me verdriet.
Hou me maar gewoon vast,
alsjeblieft.
Vraag niet waarom, want
geloof me,
woorden heb ik niet.