Geduld...

Als we onze weermannen en -vrouwen mogen geloven dan staan we aan het begin van een winters prikje.
De vraag is natuurlijk was dat  te betekenen heeft? Onze noorderburen noemen zoiets "het kan vriezen of het kan dooien".
Kortom, we zien wel wat ervan komt al vind ik de schaapjeswolken als voorbode wel mooi om eens in beeld te plaatsen.
Het hoeven niet altijd sinterklaaskoeken te zijn!...

Rusty: "Bij iedere wandeling mag ik mee om mijn vrouwke te vergezellen.
Ja mijn pootjes en buikje zijn nat want ik vind het toch zo leuk om in vrijheid te crossen door het vochtige gras.
Maar ze kreeg onderweg plotseling het idee om mij  bovenop een grote rioleerbuis te plaatsen en dit allemaal voor een fotoke...pfff...is wel hoog hé...ben geen lenige poes hoor!..."

Dit haantje-de-voorste leidt een ganse groep hennen temidden van het bosrijke gebied aan de Meerspoort-vijver terwijl ze gretig op zoek zijn naar iets eetbaars.
En voor de rest kraait daar geen haan over!...

Hebben jullie dat ook?
Als je een witte dovenetel opmerkt, toch met een beetje ongeloof liever deze plant NIET aanraken dan wel!
Of zit dat in ons onderbewustzijn dat we een verband leggen met brandnetels en daardoor op onze hoede zijn.
Wees gerust, deze plant heeft geen brandharen en bovendien bestaan er nog gele, rode en paarse exemplaren...

"Alle eendjes zwemmen in het water"...
Toen ik met Rusty kwam aangewandeld vertrouwden de eenden en de ganzen het precies niet en lieten zich al luid kwetterend en kwakend het water inglijden.
Het is begrijpelijk dat ze op hun hoede zijn want ze worden soms wel eens nagejaagd door loslopende honden...