Vrijdag 12 september 2008
Eergisteren stond ik aan de ingang van het Shopping Center Wijnegem toen een man bij mij kwam staan.Ik liet een papier vallen maar had het niet gezien.
Hij:Jij laat iets vallen.
Ik raapte het op.
Ik:Oh mijn inkopen voor de GB.Vroeger deed moeder dat op papier schrijven.
Hij:Die was er altijd bij met jou.Hoe is het er mee?Komt ze niet meer mee?
Ik:Maar die is al veertien maanden dood.Overleden in Duitsland tijdens de verlof.
Hij:Ineens iets gekregen zeker?Ik wist daar niks van.
Ik legde uit uit hoe ze gestorven was en hij wist dat niet niettegenstaande we elke dag mekaar groetten.De ene keer van op 25 meter de andere keer naast mekaar.En het was nooit sprake geweest over moeder omdat ik meende dat hij het wist.
Misschien zijn er nog die dit niet weten.
Je mag weten ik was even aangedaan.Maar ik denk nog elke dag aan moeder.
%

%
moeder met zus voor twee jaar in Spanje
big ietie
2 reacties op dit bericht
Wij moeten leren van de dieren, hoezeer ze lust scheppen in het bestaan. Zie naar een snuffelende hond
Amor Fati wenst je een aangename week toe!
Wees dankbaar voor elk dag die je mag meemaken, ook al verdwijnt
er elke dag een stukje van je jeugd.
Van al degenen die niets te zeggen hebben, zijn de meest aangename mensen diegenen die zwijgen
Kom eventje langs
Ik kom weer eventjes langs,tis lang geleden.
Maar telkens geniet ik van jou gedichtjes
Groetjes van ons