juist

Het Fort2 van Wommelgem.Het fortwater was weer bevroren
foto1 toont de werken om de Pietingloop weer naar het fort te brengen
foto2 vogels slapen op het ijs
foto3 vogekooitje 36B
foto4 versgemaamte molshopen
big ietie

%%

%%

%%

%%

 

De triestigste nachtdienst.
Ik had weer eens de nachtdienst en dan nog de plantondienst van 23.00 tot 07.00.
Vanaf 23.15 tot01.00 op het peron om mee de laatste treinen op te vangen en deze die vertrokken om mee te helpen bij hun vertrek.
Wat er die nacht was weet ik niet.De tijd ging zo traag vooruit.Ik zei dat niet alleen-ook de onderstationschef van dienst bgreep niet waarom dat de tijd zo traag vooruit ging.
Het was of elke seconde een minuut duurde.
Zelf de reizigers gedroegen zich nerveus.
Dan werd het eindelijk 01.00 en kon ik tot 03.30 naar onze wachterszaal om wat te doen om die tijd te doden.
Ik begon aan het kalssement van treinverslagen E791 en E998 te beginnen(dit is nu niet meer).
Normaal deed ik eer uur over om dit te klaren maar die nacht was dat al op een half uur geklaard.
Ik begon dan mijn schoofzak soldaat maken en schrok even later dat ik alles op had en er niks meer over bleef voor om 06.30 een stukje op te eten.8Koffiekoeken op een ik en een gij op.
Ik ging dan even op perron zien.Daar was niks te zien buiten enkele treinstellen die la klaar stonden om vanaf 04.00 te vertrekken.
Ik ging even kijken beneden in de lokettenzaal die verlaten was.Spookachtig is dat.Overdag is het in die lokettenzaal altijd een gewemel van mensen en kinderen-maar nu om 02.30 een verlaten spookhuis zonder een geluid.
Echter hoorde ik van achter een geluid.Ik ging even zien en zag de lader van de nachtdienst met een kar vuilzakken ophalen.
Ik wou met hem een babbeltje slaan.Hij zei me dat hij zich verveelde omdat volgens hem de tijd zo traag vooruit ging.
Ik ging dan terug naar boven naar ons lokaal waar juist een Vlaming aankwam die met de auto gekomen was om al vroeg te beginnen.Hij was iets te vroeg gekomen maar begreep niet waarm.
Eindelijk kon ik om 03.45 op perron omdat de eerste mensen kwamen om de stoptrein  van 04.01 te nemen naar Brussel.Zelfs die reizigers zeiden practisch niks,ze waren precies apatisch.
Toen vertrok die trein en plots was alles weg en begon de ochtendspits zoals altijd.Zenuwachtig geloop om de trein te halen.Babbelende mensen.Zij die de eerste bladzijdes van hun krant begonnen te lezen.
Ik keek op mijn polshorloge:Hé bijna zes uur-wat is dat uur zo snel voorbij?
Toen ik weer keek kon ik alles inpakken en wegwezen en met de tram naar huis gaan.Om 07.00 klaar met de dienst en om 07.30 thuis.
Ik ging me omkleden en hoorde vader zeggen:Etienne ge gaat toch niet slapen hé?Ik voel me niet goed om naar de supermarkt te gaan.
Ach wat maakte dat uit-om 10.30 was ik terug thuis.Om 13.00 kroop ik in mijn bed en ging slapen tot 20.30 en kon me stilaan klaarmaken voor de volgende nachtdienst.
Dit is al heel lang voorbij.
De nacht niet meer eruit om te beginnen werken om 03.30 of om thuis te komen om 01.30 van de late dienst.
Soms denk ik terug aan die mooiste tijd en ook de slechste momeneten van je werk.
big ietie