W E E T J E W E L... ?

' MESSIAS '
was zijn naam,
gezalfde,
levend heil.

Daarop had
hij gewacht;
het werd de
hoogste tijd.

Dan was het
toch écht waar,
hij raakte
't teder aan.

Geduld werd
zo beloond;
het vlees ge-
worden Woord.

Kom ook bij
mij, Gij Heer,
Uw Schaduw
is genoeg.

Ik wacht wel
op die dag;
mijn hart staat
afgesteld.

Tony Hutsebaut     10.02.1992

'' Uit het leven gegrepen ''

Daar liep hij dan,
neen, hij rende,
die kleine hond
met grote stress...

Hij schuimbekte
en hij grolde,
ik ruimde baan
voor zo' n geweld.

Achter hem, holde
de vrouw, adem-
loos en zei met
vermoeide stem:

'' Ik kan niet meer,
  wij zijn aan een
  kuur toe, ik en
  't kleine monster! ''

Ik schudde met
mijn hoofd en zei:
'' voor mij géén hond
   en ook géén stress. ''

Tony Hutsebaut   28.11.2004

In de dreef
van ' Ter Linden '
wist ik U
weerom te vinden.

Op een bank
in de wind,
werd ik wéér
't eenvoudig kind.

Zo werd ik
uw rust gewaar,
als teken
van oneindigheid.

Spreken had
geen zin in die
ruimte vol
welsprekendheid.

Mijn hart was
een spons, gedrenkt
in 't bron-
water van Uw woord.

De zon zonk
zachtjes weg en
ik stond recht,
maar dan in Uw licht.

Tony Hutsebaut   13.07.1993

Jij, koolmees
met bonte kleuren,
jij weet mijn hart
nu op te beuren.

Daarachter in
het dichte lover,
speelt g'uw spel
vol blij getover.

De Heer heeft je
zo rijk getooid
en ik voel mij
alledaags, berooid.

Wellicht moet ik
nog ontdekken,
jouw dartel zijn,
dat vreugd kan wekken.

Ach, leer mij, mijn
lot blij aanvaarden,
toegespitst op
échte waarden.

Dan kan ik ooit
mijn lied aanheffen
en zal uw zang
mijn ziel verheffen.

Tony Hutsebaut   11.07.2003

Languit op de
bank in het park,
gesettled en
ruim bepakt.

Dit is zijn woonst,
zijn habitat,
zijn biotoop,
doodgewoon.

Hij vindt dat fijn,
het ànders zijn,
geen consumptie,
zichzelf zijn.

Vreemde man, jij
doet mij schrikken
en diep blikken
in mezelf.

Eigenlijk, ben
je héél speciaal,
berooide man,
e n i g m a !

Tony Hutsebaut  27.08.2004

Wandelen, wandelen,
wat is het zoet,
met moeder in gedachten,
als in een gloed.

Gij waart er blijkbaar bij,
alleen was ik niet,
de weg leek eens zo kort en
stil mijn verdriet.

Het was alsof gij zei:
'' ga verder zoon '',
en blijf niet bij mij staan;
'' ik heb mijn kroon. ''

De weg blijkt eindloos lang,
mijn tred wordt zwaar.
Ik zal het zelf moeten doen;
ben ik wel klaar?

Maar Hij is ook gegaan
met kruis en pijn
tot op de schedelplaats en
kreeg zure wijn.

Het leek een tragedie,
een roemloos slot,
tot op de derde dag; dan
werd Hij écht GOD.

Tony Hutsebaut  21.03.1995

Hoe Gij bestaat
verstomt mij;
ik, kleine mens.

In boom en plant,
wolk en wind,
zie het, als kind.

In ver heelal,
sterrenpracht,
een stille nacht.

Elke vezel,
elk atoom,
dat is geen droom.

Ik noem U steeds,
' TECHNICUS ',
dat zijt Gij dus.

Tony Hutsebaut    14.01.2001

IK ZIE HEM ZITTEN,
DAAR, AAN DE PUT,
OOG IN OOG
MET DE VROUW...

IK HOOR HEM VRAGEN,
DAAR, AAN DE PUT,
WOORD VOOR WOORD
AAN DE VROUW...

IK HOOR HEM ZEGGEN,
DAAR, AAN DE PUT,
'' WAAR IS WAAR '',
'T ECHT VERHAAL...

IK HOOR HAAR DENKEN,
DAAR, AAN DE PUT,
NU OF NOOIT,
LEVENSVRAAG...

IK ZIE MIJ ZITTEN,
HIER, AAN DE PUT,
UUR NA UUR,
DAG NA DAG...

KIJK OOK GIJ MIJ AAN,
ZOALS WELEER,
DOOR EN DOOR,
' LEVEND WOORD '...

Tony Hutsebaut   01.04.1993

IK SPOEL MIJN NETTEN
IN 'T RUIME SOP,
OMDAT GIJ HET ZEGT:
MIJN BUIT WAS OP.

IK WERP MIJN NETTEN
IN 'T ECHTE DIEP;
ZOALS GIJ DIE VISSERS
OOIT EENS RIEP.

IK PEIL DE BODEM
MET MIJN LOOD
EN HIJS DE ZEILEN
VAN MIJN LEVENSBOOT.

IN 'T FLUISTREN VAN
EEN ZACHTE BRIES,
'T RIMPLEND WATERVLAK;
JIJ WIL DAT IK KIES.

DAN ZAL MIJN HART
UW VREDE VINDEN
EN UW GLANS MIJN
SCHIJN VERBLINDEN.

MIJN  ' FIAT ' ZAL
DAN WEERGALMEN
ALS EEN ECHO
TEGEN IJLE LUCHT...

Tony Hutsebaut    13.02.1998