Archief

Ik voel me enorm schuldig dat ik je pijn doe om mijn invulling van een 'open' relatie, waar we blijkbaar alle twee een ander mening over hebben.

Het spijt mij en ik vind het verschrikkelijk dat ik je daar zo veel pijn mee doe, maar ik ben op het punt gekomen in mijn leven, dat ik mezelf niet zomaar 'alweer' moet, mag of kan verloochenen. 

Ik heb nu éénnmaal mijn behoeftes, die ik al heel mijn leven heb opzij gezet om tegemoet te komen om allen die mij dierbaar zijn, alhoewel ik zal dat waarschijnlijk wel meestal blijven doen (de aard van 't beest zeker?)

En om eerlijk en vrank te zijn, mijn drang naar orde en regelmaat, staat zo loodrecht op uw chaos en onzekerheid. En geef toe dat we op bepaalde punten tegenstijdige prioriteiten stellen.

Ik weet dat je het allemaal goed meent, maar ik besef ook dat jij jezelf niet kan veranderen; net zoals ik mijzelf niet kan veranderen.

Ik hou van u ... echt waar ... maar de afstand die we genomen hebben, is echt het beste wat we onszelf hebben aangedaan.

Ik beloof (als God het wil) dat ik je nooit in de steek zal laten en je steunen waar en hoe ik kan.

Ik vind het zeker net zo spijtig als jij, dat het zo gelopen is, maar we mogen niet blijven geloven in een illusie! Er zijn gelukkig nog meer dan voldoende gemeenschappelijke gevoelens om een 'open relatie' te behouden ... en seks heeft daar niets mee te maken.

Geloof mij maar dat de familie(s) u nog altijd zien als mijn vriendin ... mijn lief ... en mijn kleinkinderen noemen je trouwens echt nog altijd de Mimi en dat zal wel altijd zo blijven, net zoals uw kleinkinderen mij (hopelijk) Bompa zullen blijven noemen.

Ik wil je geen valse hoop geven voor de toekomst. Misschien wordt het ooit weer aders, maar voorlopig is het dit wat ik nodig heb en ik besef maar al te goed dat het een beetje egocentrisch overkomt, maar het is dan maar zo.

Na 63 (bijna 64) jaar heeft ieder mens toch recht op zijn/haar midlifecrisis of tijd nodig om te herbronnen ... of niet?

Wie weet, ben ik misschien veel te lang puber gebleven en ben ik nu pas echt volwassen aan 't worden ... sorry!!!!

Ik wil graag je steun en toeverlaat zijn
Mijn schouder lenen om op uit te huilen
Luisteren, aanvaarden, proberen te begrijpen

Ik wil graag je vriend zijn
Er zijn als je me nodig hebt of niet missen kan
Verdrietig of vrolijk zijn als jij dat bent

Ik wil je graag helpen waar het kan
Naar je toe komen door weer en wind
Mijn dak en bezittingen met je delen

Ik wil graag je redder zijn
In nood en tegenspoed, in moeilijke momenten
Ook al heb je al eens iets verkeerd gedaan

Ik wil je graag veel vergeven
Ook al heb je me wel eens pijn gedaan
En heb je meermaals iets verkeerd gezegd

Maar overweeg, dat ik m’n grenzen heb
Dat ik beperkt ben; fysiek, metaal, emotioneel
Zelf ben ik toch ook maar een mens.

I’m only human after all!

Alleen op mijn flat
Eenzaam, maar het deert mij niet
Genietend van de stilte
Ik kom tot rust
Alleen met mijn gedachten
Ik mis haar wel, want ik zie haar graag
Denk ik toch.

Alleen in haar huis
Eenzaam, maar het deert haar wel
Ze houdt niet van die stilte
Maar komt wel tot rust
Alleen met haar gedachten
Ze mist me, want ze ziet mij graag
Denk ik maar.

Alleen met onze eigen ik
Eenzaam … willen of niet
Zelf opgelegde afstand
Stilte in eigen rust
Tegenstrijdige gedachten
We missen elkaar; dat is graag zien
Denk ik zo.

Wenen om geluk
Wenen om verdriet
Wenen om ik weet het niet
Of gewoon om dat niets meer lukt.

Je doet je best
Zoveel je ook maar kan
Zoveel meer dan je eigenlijk kan
Maar alles verzinkt, tot er niets meer rest

Je geeft niet op
En geniet van alles zoveel je kan
Je bent per slot een echte man
So what to hel is going on?

Het is het ouder worden?
Want bekenden worden ziek
Terminaal of heel kritiek
Onze generatie is oud geworden!

Profiteren van wat nog kan
Is de enige optie die ons rest
We profileren ons op ons best
Hebben we anders nog een keuze dan?

Dus ’t is wenen om geluk
Of wenen van verdriet
Vooral wenen om ik weet het niet
Gewoon om dat er niets meer lukt.

Zoveel negativiteit
zoveel druk
en stress
niets is goed
alle is fout
kritiek alom
begrip of steun
vergeet het maar.

Ligt het dan aan mij
of word ik niet begrepen
ben ik ingewikkeld
of gestoord
verschrikkelijk dom
erg naïef
wereld vreemd?

Ik bedoel het goed
weet wat ik doe
wil niemand pijn doen
maar ‘k ben alert
maar onzeker
om wat het volgende weer zal zijn
ik ben het beu en zo moe
it seems the storry of my life!

Tranen maar niet van geluk
Tranen van verdriet
Tranen van heel diep ongeluk
Tranen laat je ‘t liefst helemaal niet

Tranen krop je op
Tranen verstop je
Tranen lossen toch niets op
Tranen hou je ‘t liefst alleen voor je

’t Leven eist z’n tol
En ieder huisje heeft zijn kruis
Keuzes maken is geen lol
Pijn en smart zijn overal thuis

Niet bij de pakken blijven zitten
Doorgaan met volle moed
Grenzen verleggen en niet te veel vitten
Op alles en iedereen, want dat doet niemand goed

De toekomst is niet te zien
We leven vandaag, gisteren is voorbij
En morgen is de toekomst bovendien
Wat zal zijn, zal zijn … zal zijn!

Een baaldag overkomt je

zonder enige controle

je haat het, maar je kan er niets aan doen

het liefst van al

kruip je in een eenzaam hoekje

onopgemerkt, heel alleen

niemand die je aandacht vraagt

iedereen laat je met rust

maar het liefst nog onder de lakens

je hoofd diep in je kussen

Laat mij gerust!

Laat mij alleen!

De dingen die je storen

ergeren naar irritatie

de dingen die je amuseren

ontgaan je nu; heel vervelend

zwijgen, maar hardop kwetsen

je naasten zijn de pispaal

lange tenen, licht geraakt

Ik domme klootzak

heb gewoon een baaldag

sorry; maar onverklaarbaar

en ik schaam me.

Het wordt mij echt allemaal te veel

elke dag, elk uur, elke keer opnieuw

ik kan het niet meer aan

de grenzen zijn heel snel bereikt

en dan ga ik in de fout

het geduld is op

de depressie ligt op de loer

verbaal agressief

de maag draait in een knoop

een innerlijke vulkaan.

Hoe kan ik het haar vertellen

als ze telkens weer ontkent

de zaken steeds verdraait

haar egocentrisme gewoon ontkent

ze bedoelt het goed

maar begrijpt het niet

dat mensen allemaal anders zijn

dan ben ik weer de pispaal

en draait m'n maag weer in de knoop

en ontploft die innerlijke vulkaan.

Stil word ik van verdriet

ongeloof en verbazing om zoveel haat

oog om oog, tand om tand

we verlangen allemaal naar vrede

maar voeden oorlog en ellende

onverdraagzaamheid en vooroordelen

paranoia, wantrouwen, racistisch xenofoob

en alweer dat eigen-gelijk, zonder enige nuances

veralgemening, massahysterie, fanatisme wederzijds

als bidden niet meer helpt en debatteren onmogelijk wordt

is er geen hoop op een menswaardig vredig bestaan

alleen nog tranen van verdriet om verloren liefdes

maar ik weiger te aanvaarden en zal blijven vechten

zonder wapens uiteraard, maar met woord en pen

dat is dan mijn persoonlijk 'bidden' en hoop

mijn kleine bijdrage tegen oorlog en geweld,

want stil wordt ik anders van verdriet.

't Leven kan zo hard zijn

soms zelfs heel unfair.

't Leven kan zo fijn zijn

't is zelfs bijna vulgair.

't Leven is het leven

met hoogtes en laagtes

't Leven is beleven

zonder heel veel keuzes.