I’m only human after all!

Alleen op mijn flat
Eenzaam, maar het deert mij niet
Genietend van de stilte
Ik kom tot rust
Alleen met mijn gedachten
Ik mis haar wel, want ik zie haar graag
Denk ik toch.

Alleen in haar huis
Eenzaam, maar het deert haar wel
Ze houdt niet van die stilte
Maar komt wel tot rust
Alleen met haar gedachten
Ze mist me, want ze ziet mij graag
Denk ik maar.

Alleen met onze eigen ik
Eenzaam … willen of niet
Zelf opgelegde afstand
Stilte in eigen rust
Tegenstrijdige gedachten
We missen elkaar; dat is graag zien
Denk ik zo.

Wenen om geluk
Wenen om verdriet
Wenen om ik weet het niet
Of gewoon om dat niets meer lukt.

Je doet je best
Zoveel je ook maar kan
Zoveel meer dan je eigenlijk kan
Maar alles verzinkt, tot er niets meer rest

Je geeft niet op
En geniet van alles zoveel je kan
Je bent per slot een echte man
So what to hel is going on?

Het is het ouder worden?
Want bekenden worden ziek
Terminaal of heel kritiek
Onze generatie is oud geworden!

Profiteren van wat nog kan
Is de enige optie die ons rest
We profileren ons op ons best
Hebben we anders nog een keuze dan?

Dus ’t is wenen om geluk
Of wenen van verdriet
Vooral wenen om ik weet het niet
Gewoon om dat er niets meer lukt.

Zoveel negativiteit
zoveel druk
en stress
niets is goed
alle is fout
kritiek alom
begrip of steun
vergeet het maar.

Ligt het dan aan mij
of word ik niet begrepen
ben ik ingewikkeld
of gestoord
verschrikkelijk dom
erg naïef
wereld vreemd?

Ik bedoel het goed
weet wat ik doe
wil niemand pijn doen
maar ‘k ben alert
maar onzeker
om wat het volgende weer zal zijn
ik ben het beu en zo moe
it seems the storry of my life!

Tranen maar niet van geluk
Tranen van verdriet
Tranen van heel diep ongeluk
Tranen laat je ‘t liefst helemaal niet

Tranen krop je op
Tranen verstop je
Tranen lossen toch niets op
Tranen hou je ‘t liefst alleen voor je

’t Leven eist z’n tol
En ieder huisje heeft zijn kruis
Keuzes maken is geen lol
Pijn en smart zijn overal thuis

Niet bij de pakken blijven zitten
Doorgaan met volle moed
Grenzen verleggen en niet te veel vitten
Op alles en iedereen, want dat doet niemand goed

De toekomst is niet te zien
We leven vandaag, gisteren is voorbij
En morgen is de toekomst bovendien
Wat zal zijn, zal zijn … zal zijn!

Een baaldag overkomt je

zonder enige controle

je haat het, maar je kan er niets aan doen

het liefst van al

kruip je in een eenzaam hoekje

onopgemerkt, heel alleen

niemand die je aandacht vraagt

iedereen laat je met rust

maar het liefst nog onder de lakens

je hoofd diep in je kussen

Laat mij gerust!

Laat mij alleen!

De dingen die je storen

ergeren naar irritatie

de dingen die je amuseren

ontgaan je nu; heel vervelend

zwijgen, maar hardop kwetsen

je naasten zijn de pispaal

lange tenen, licht geraakt

Ik domme klootzak

heb gewoon een baaldag

sorry; maar onverklaarbaar

en ik schaam me.

Het wordt mij echt allemaal te veel

elke dag, elk uur, elke keer opnieuw

ik kan het niet meer aan

de grenzen zijn heel snel bereikt

en dan ga ik in de fout

het geduld is op

de depressie ligt op de loer

verbaal agressief

de maag draait in een knoop

een innerlijke vulkaan.

Hoe kan ik het haar vertellen

als ze telkens weer ontkent

de zaken steeds verdraait

haar egocentrisme gewoon ontkent

ze bedoelt het goed

maar begrijpt het niet

dat mensen allemaal anders zijn

dan ben ik weer de pispaal

en draait m'n maag weer in de knoop

en ontploft die innerlijke vulkaan.

Stil word ik van verdriet

ongeloof en verbazing om zoveel haat

oog om oog, tand om tand

we verlangen allemaal naar vrede

maar voeden oorlog en ellende

onverdraagzaamheid en vooroordelen

paranoia, wantrouwen, racistisch xenofoob

en alweer dat eigen-gelijk, zonder enige nuances

veralgemening, massahysterie, fanatisme wederzijds

als bidden niet meer helpt en debatteren onmogelijk wordt

is er geen hoop op een menswaardig vredig bestaan

alleen nog tranen van verdriet om verloren liefdes

maar ik weiger te aanvaarden en zal blijven vechten

zonder wapens uiteraard, maar met woord en pen

dat is dan mijn persoonlijk 'bidden' en hoop

mijn kleine bijdrage tegen oorlog en geweld,

want stil wordt ik anders van verdriet.

't Leven kan zo hard zijn

soms zelfs heel unfair.

't Leven kan zo fijn zijn

't is zelfs bijna vulgair.

't Leven is het leven

met hoogtes en laagtes

't Leven is beleven

zonder heel veel keuzes.

Waar is de verliefdheid toch gebleven?

Waar is het 'houden van' naar toe?

Afgegleden naar 'ik zie je graag'?

of gewoon 'ik heb je graag'

niet altijd, maar wel vandaag.

Waar is de verliefdheid toch naar toe.

Waar is het 'houden van' gebleven?

Ik mis de knuffels van weleer,

de seks en 't kussen, het kijken naar

en de warmte om bij elkaar te zijn

Waar is de verliefdheid toch gebleven?

Waar is het 'houden van' naar toe?

Afgegleden naar 'ik zie je graag'?

of gewoon 'ik heb je graag'

Egocentrisch zelfbeklag en chaotisch

depressief en mensenschuw

je sluit je uit en stoot mij af

overtuigd van je eigen gelijk

zonder zelf een voorbeeld te zijn

gefixeerd op een detail

geen feeling voor ’t globaal probleem

niemand die jou begrijpt

maar begrijpen doe je zelf niet

ieder z’n eigen waardes

vind je moeilijk te aanvaarden.

Ik doe mijn best het op te vangen

wil begrijpen en aanvaarden

ik toon geduld en inkaseer

en blijf zwijgen om niet te kwetsen

schrik voor verkeerde woorden

maar ik verzuip in al je chaos

en mis mijn eigen regelmaat

en ook wel mijn persoonlijkheid

mijn irritaties noem jij boos

'houden van' wordt ongemakkelijk

want ook mijn geduld heeft zo z'n grenzen.

Maar waarom moet ik op therapie?

chaos en egocentrisch zelfbeklag

zijn de oorzaken van je depressie

ik vraag alleen meer ademruimte

en voor jou de juiste therapie

zodat we weer meer samen doen

ik ben je dankbaar voor wat ik krijg

van je kinderen en de kleintjes

en wat je, ondanks alles, voor de mijne doet.

maar ik mis de vrouw van weleer

zoals jij de man van in 't  begin.

Je verwacht zoveel van me

maar remt me eveneens ook af

en ik verwacht dan weer te veel van u

maar dat kan je niet eens aan

jij bent traag en ik te snel

en praten wordt echt moeilijk

bitsig of afstandelijk

soms praten we naast elkaar

gelijk halen boven luisteren

frustraties nemen dan de bovenhand

vermoeiend voor ons alle twee.

Ben ik dan de mislukkeling

de teleurstelling

de vergissing van uw leven

de zwakkeling of de pineut

geen handen aan z'n lijf

zijn mijn ambities dan verkeerd

of ben je jaloers op mijn plannen

mijn fysiek en mijn dromen

zo voel ik mij slecht in mijn vel

want ik meen het; "ik hou van je"

in voor- en tegenspoed.

Samen kan het heerlijk zijn
maar soms ook heel verwarrend
veel water bij de wijn
geduldig veel verdragen
 
Samen de juiste woorden vinden
soms horen zien en zwijgen
aanvaarden wat gebeurt
het onverwachte toch voorzien
 
Samen door de moeilijke momenten
de ergernis verbijtend 
reageren of juist niet
of afzonderen misschien
 
Samen houden van elkaar
met vallen en met opstaan
elkaar ook wel eens pijn doen
het hoort er blijkbaar bij
 
Samen met de mensen om je heen
gewoon bevriend of familiaal
collegiaal of als koppel
strevend naar berusting en begrip.
 
Samen kan het heerlijk zijn
Samen de juiste woorden vinden
Samen door de moeilijke momenten
Samen houden van elkaar
Samen met de mensen om je heen

Ik versta die chaos niet,
't geeft mij stress,
ik word onzeker,
'k raak verloren in die rommel.
 
Orde, regelmaat heb ik nodig,
voor de rust en mijn gemoed,
'k voel mij kalmer

Liefde is alles samen delen,
altijd... lief én leed.
 
Liefde is 'houden van',
in voor- en tegenspoed.
 
'Houden van' is elkaars pijn voelen
en mee lijden zonder twijfels.
 
Ik blijf altijd van je houden,
ook al ben ik soms zo machteloos.
 
Want  als liefde samen oud worden is,
kan dat samen (on)gelukkig zijn.

Hoe leg je het aan iemand uit
dat je je kinderen niet kan missen
dat je je kleinkinderen niet wil missen
ook al ben je fysiek te moe
maar geniet je toch zo veel van hen
... allemaal ...
je wil ze koesteren en genieten van 't samen zijn
ook al blijft dan al het werk staan.
 
Hoe leg je het aan iemand uit
dat met ouder worden de liefde niet vervaagd
maar de band steeds sterker wordt
de behoefte aan contact belangrijk wordt
met de klein(e) en de grote kinderen
... met hen allemaal ...
hoe dan ook wil je ze blijven koesteren
want al dat werk gaat toch niet lopen.
 
Hoe leg je het aan iemand uit
dat al het werk zal blijven staan
ook al heerst er chaos hier in huis
want al je kinderen krijgen voorrang
ook al komt het niet goed uit, je wil ze zien
... allemaal ...
om te spelen, koesteren en te knuffelen
want houden van is héél speciaal.

Wat is het toch vermoeiend
om steeds goed te willen doen
om altijd klaar te staan
om proberen te begrijpen
om zich zo veel mogelijk in te leven
 
Wat is het toch vermoeiend
om alleen maar te horen wat je fout hebt gedaan
om het gevoel te hebben dat het nooit genoeg is
om te ondervinden dat je afwezig lijkt
om het verwijt te krijgen dat je het niet snapt
 
Wat is het toch vermoeiend
om nooit eens een merci te krijgen
om vast te stellen dat niemand eens voor jou klaar staat
omdat niemand eens spontaan iets voor jou doet
omdat niemand je schijnt te begrijpen
 
Wat is het toch vermoeiend
om te leven met dat eenrichtingsverkeer
om nooit eens ook gewoon mens te kunnen zijn
om steeds je eigen mening te verzwijgen
om je gevoelens voor jezelf te moeten houden