Samen leven‏

Ik versta die chaos niet,
't geeft mij stress,
ik word onzeker,
'k raak verloren in die rommel.
 
Orde, regelmaat heb ik nodig,
voor de rust en mijn gemoed,
'k voel mij kalmer

Liefde is alles samen delen,
altijd... lief én leed.
 
Liefde is 'houden van',
in voor- en tegenspoed.
 
'Houden van' is elkaars pijn voelen
en mee lijden zonder twijfels.
 
Ik blijf altijd van je houden,
ook al ben ik soms zo machteloos.
 
Want  als liefde samen oud worden is,
kan dat samen (on)gelukkig zijn.

Hoe leg je het aan iemand uit
dat je je kinderen niet kan missen
dat je je kleinkinderen niet wil missen
ook al ben je fysiek te moe
maar geniet je toch zo veel van hen
... allemaal ...
je wil ze koesteren en genieten van 't samen zijn
ook al blijft dan al het werk staan.
 
Hoe leg je het aan iemand uit
dat met ouder worden de liefde niet vervaagd
maar de band steeds sterker wordt
de behoefte aan contact belangrijk wordt
met de klein(e) en de grote kinderen
... met hen allemaal ...
hoe dan ook wil je ze blijven koesteren
want al dat werk gaat toch niet lopen.
 
Hoe leg je het aan iemand uit
dat al het werk zal blijven staan
ook al heerst er chaos hier in huis
want al je kinderen krijgen voorrang
ook al komt het niet goed uit, je wil ze zien
... allemaal ...
om te spelen, koesteren en te knuffelen
want houden van is héél speciaal.

Wat is het toch vermoeiend
om steeds goed te willen doen
om altijd klaar te staan
om proberen te begrijpen
om zich zo veel mogelijk in te leven
 
Wat is het toch vermoeiend
om alleen maar te horen wat je fout hebt gedaan
om het gevoel te hebben dat het nooit genoeg is
om te ondervinden dat je afwezig lijkt
om het verwijt te krijgen dat je het niet snapt
 
Wat is het toch vermoeiend
om nooit eens een merci te krijgen
om vast te stellen dat niemand eens voor jou klaar staat
omdat niemand eens spontaan iets voor jou doet
omdat niemand je schijnt te begrijpen
 
Wat is het toch vermoeiend
om te leven met dat eenrichtingsverkeer
om nooit eens ook gewoon mens te kunnen zijn
om steeds je eigen mening te verzwijgen
om je gevoelens voor jezelf te moeten houden

Steeds ben ik op zoek naar orde, rust en regelmaat,

maar chaos heerst.

Hoe goed ik ook mijn best blijf doen,

chaos overheerst.

Planning heeft geen enkele zin,

als chaos wederkeert.

Ik wordt moe en depressief,

door al die chaos om me heen.

Heb ik geen recht op een eigen leven,

zonder chaos en zo meer?

Blijven doorgaan en 't verbijten,

want chaos zal er altijd zijn.

Waarom klaag ik altijd weer,

omwille van een beetje chaos?

Al loopt het niet zoals ik wil,

chaos is er altijd geweest.

Nooit had ik daar maar aan gedacht
een psycholoog, of therapeut
da's niks voor mij
ik kan het wel.
Stoer, dapper, onvermoeibaar
een rots in de branding
steun en toeverlaat
een schouder om op te huilen.
 
Altijd bereid voor een goede babbel
een luisterend oor en goede raad
altijd stond ik klaar
for everyone, but me.
Toen ging het licht toch even uit
de branding vond geen rots
één brok ellende
moe en uitgeput.
 
Ik kreeg de raad om naar een psycholoog te gaan
ik wou eerst niet, want ik kom er wel
gewoon wat tijd
meer vraag ik niet.
Maar 't ging niet meer, geen energie
dan toch maar eens proberen
eerst tegen de zin
want onbekend.

De psychologe was sympathiek en ook wel knap
dat helpt natuurlijk al een stuk
'k wist niet wat te zeggen
maar mijn bebbel stond nooit stil.
Zij luisterde aandachtig en schreef wat dingen op
gaf kleine opmerkingen, simpele vraagjes
en nu besef ik zelf wel
wie of hoe ik eigenlijk  ben.
 
Bedankt voor je geduld en hopelijk wordt het terugzien eerder toevallig en niet professioneel.

Ik ben gelukkig
omdat ik van haar hou
en omdat zij van mij houdt.
 
Ik ben gelukkig
omdat ik van m'n kinderen hou
en omdat zij van mij houden.
 
Ik ben ook gelukkig
omdat ik zoveel van mensen hou
vooral omdat er zoveel mensen zijn om van te houden.
 
Waarom voel ik mij dan soms zo ongelukkig?
Omdat ik m'n geluk niet genoeg kan tonen?
Omdat ik m'n geluk niet genoeg kan delen?
Of omdat ik geen blijf weet met zoveel geluk?
 
Ongelukkig gelukkig?
Och noem het gewoon Tricklukkig

Daar heb je meneertje Burn-out weer!

Onaangekondigd en opdringerig...en zoals altijd stoort hij de gemoedsrust, brengt ongerustheid en onzekerheid ... stelt niet te beantwoorden vragen... hij brengt weer chaos in het hoofd en doet de zorgenberg hoger lijken dan hij werkelijk is... Innerlijke emoties laaien hoog op, met diepe dalen...

Maar meneertje Burn-out trekt zich daar geen bal van aan... Hij komt en gaat zoals het hem uitkomt... onverwacht... storend... onrust zaaiend...

Een volle agenda en het slechte weer zijn voorzeker zijn bondgenoten... Hij maakt me moe... oververmoeid zelfs... ongeduldige, gespannen en verdrietig.... en zoals steeds laat hij een leegte na... dan ben ik onhandig en afwezig.

Maar we geven niet toe!... We ‘beseffen’ dat hij weer aan ’t stoken is... Coen(en) en dapper vechten we terug... koppig... ons meneertje Burn-out zoveel mogelijk negerend... Maar gemakkelijk is dat niet, want hij steelt al mijn energie... rust en slaap zijn nog de enige goesting....Nee! .... niet in de sofa met een sponzen pyama met warme voetjes aan naar ’t songfestival op TV kijkend (zoals een vriend aanbeveelt)... maar waarom eigenlijk niet nog eens naar de sauna... wellnessen in geboortekostuum (zolang dat het nog past)... platte rust... verstand even op nul... even weg... en toch weer niet... Zen... enfin ontspannen!

Nee, nee meneertrje Burn-out!... mij krijg je niet klein!... VERGEET HET MAAR.... Ga elders stoken en laat mij geRUST!

Later als ik groot zal zijn
laat ik de zorgen voor wat ze zijn
geniet ik alle dagen van het kleine
maar zeker ook van al het fijne
 
Later als ik groot zal zijn
vind ik het leven nog steeds fijn
de zorgen zijn voor later
als ik oud ben of nog later
 
Later als ik groot geworden ben
blijf ik spelen en springen als ik ren
het kind in mij mag nooit verdwijnen
maar moet met 't groeien nog verfijnen.

Waarom maak ik mij weer zorgen
om de dag van morgen?
Alles gaat toch goed
en vanmorgen had ik nog zo veel moed!
 
Wat is er nu verkeerd gegaan,
of wat heb ik dan verkeerd gedaan?
Waarom sta ik zo te beven
en waar is mijn hoop nu weer gebleven?

Opgeven mag ik echt niet doen,
al zakt de moed tot in mijn schoen!
Dapper moet ik wezen,
anders zal ik nooit genezen.

Soms is ’t leven toch zo simpel

Soms is ’t leven juist zo moeilijk

Simpel of moeilijk het leven is het leven

Het is te nemen of te laten

Het kan simpel en heel mooi zijn

Het kan moeilijk, maar toch boeiend

Leven is zoals het is

Leven nemen zoals het komt

Leven moet je hoe dan ook

Beloven doet het leven niets

Bewegen doet het anders wel

Bestaan is wat het leven is

Te leven is het waard

Te genieten van het leven

Te moeilijk is het niet

Genieten van het mooie

Geloven dat het kan

Gewoon leven zoals je kan

Soms

Het

Leven

Beloven

Te

Genieten

De waarheid is

dat burn-out iets heel persoonlijk is…

het probleem is

dat je emoties en karakter niet zomaar kan veranderen…

want het is

dat je probeert om hoe dan ook ‘gewoon’ te doen…

maar ’t voelt aan

alsof je verdrinkt in de poel van verantwoordelijkheden en verplichtingen…

de vraag is

of je je eigenheid en engagementen zomaar kan negeren?

De waarheid is ook

dat burn-out niet noodzakelijk met je job te maken heeft…

maar het probleem is wel

dat je job een bepalende factor is…

want het is toch zo

dat je het grootste deel van de dag op je werk bent…

maar dat het aanvoelt

alsof je wordt opzijgeschoven; als een stuk oud speelgoed…

de vraag is echter

of je je ambities zomaar moet opgeven?

De waarheid is vooral

dat anderen je burn-out niet begrijpen…

het probleem is zelfs

dat je het nog honderd keer mag uitleggen, maar ’t zal telkens anders klinken…

want het heeft

met ‘zoveel’ dingen te maken, dat het chaotisch lijkt…

en ’t voelt aan

alsof anderen alleen maar zien dat je ouder, minder alert en trager wordt…

misschien is de enige vraag die telt

of het enig belang heeft, dat ‘iedereen’ je burn-out wel begrijpt?

De waarheid ligt bij je persoonlijkheid…

het probleem is dat je er moe van wordt…

want het vraagt teveel energie…

en je voelt je erg eenzaam en onbegrepen …

je vraagt je af of je nog ooit uit deze doolhof raakt.