Steeds weer

In de tempel van het woud

tussen beuken
bruine kathedralen
doodstil mijmerend
fluistert het lover onhoorbaar
het geheime verhaal
van regendruppels
de dromen van de wind

*

En over de wijde heuvels
verborgen valleien
lome rivieren
zeilen zwijgend
de wolkenschepen
met boven hen
het verre niets
het lied van oneindigheid...

Glanzend is haar vlucht
sneeuwwit getooid
Glinsterende druppels boven de wind
De schreeuw van het brood
gesmoord in het water...

*

In de spiegel van mijn ogen
zie ik plots jou,
droomvrouw,
zo lieflijk
Een glimlach, onnavolgbaar
gebogen als het ranke riet...

*

O liefste, de smart van mijn hart
verzacht jouw blik niet
Je schrijdt als een koningin
vertoevend in een wereld
die mijn gedachten niet kent...

*

O flos, bitterschoon, weergaloos,
jouw periant bloeit zo dichtbij
en toch zo veraf,
in de diepte van een bron
die mijn zinnen bedriegt
Waar is je geur,
zo rond en kostbaar

*

Eenzaam is de nabije verte
Kil de zekerheid
van mijn hopeloos verlangen
zich uitstrekkend voorbij
de grenzen van tijd en ruimte...

Zoals de wind koralen weeft
door de gewelven van de nacht
Blauwbloesems zacht sluimeren
in de boezem van het woud

Zoals het leven weer ontwaakt
in de zomer van de wereld
De gloed van schoonheid straalt
in de spiegel van heldere ogen

Zo verlangt mijn zijn naar jou

als naar een glimlach
broos en teder
een warme zonnestraal
boven een verre vallei

als naar een wonder verhaal
dat nooit zal eindigen
een vreemde melodie
maar o zo mooi
die ik nooit vergeten zal

En als je op een avond

bij mij terugkomt

van het strand en de meeuwen,

zal ik proberen

de sporen in je ogen te lezen,

en als je weent,

de wolken op te lossen

in een wenkende schemering

vol fel rood

en zacht pastel

daar waar de zon aan de horizon

in haar eeuwige omarming

de zilveren zee kust...

Ze vroeg : Hou je nog van me
Ik tastte naar haar hand
Een tere bloem op een open palm

Stil, omdat woorden overbodig waren
schreden wij door groen vol gele stippen
Nooit glansde azuur zo diep
straalde de zonnengloed zo fel
De wind streek over de harp van haar haren
ze streelden mijn gezicht

Kijk eens, zei ik ,daar in de verte
Ze volgde ze met haar ogen
kraanvogels, sneeuwwitte arabesken
magische schoonheid in blauwe oneindigheid
zwevend boven de zinderende zomer
als een onwezenlijke droom

En het leek alsof de zomer zong
Het klonk als een magische melodie
een zoet koraal van eeuwig zijn
Een ogenblik van pure extase
volmaakte harmonie
perfecte eenheid...

Ik wens je de vrede

van maanlichte nachten

koel en sereen

*

Ik wens je de zachtheid

van een scharlaken valavond

warm en troostend

*

Ik wens je dromen

vol tere wazen

parelende luchten

kristallen licht

*

Ik wens je puur geluk

bij het genieten van

sterren en dauwparels

zonnegloed en windverhalen

*

En bovenal

wens ik je

de sublieme magie

de onvolprezen zoetheid

van juichende liefde...

*

De maan glanst helder

in het uitspansel

als een puurwitte cirkel

omgeven door licht…

*

Brengt gescheiden harten

weer samen

met een wederzijdse gift

van stralend maanlicht…

*

Het baart intense vreugde,

dit elkaar weerzien

in een schitterende droom

alsof wij één enkele vlam zijn…

*

In het avondrood
van mijn herinnering
sluimert jouw naam ...

En ook al kom je nooit...

Zie ik je nooit...

Ik zal op je wachten…

Altijd...

Mijn zielsverwante...

Mijn au-clair-de-la-lune...

Langs de koperen zoom

van het esdoornbos

tussen parelamanieten

en bedauwde varens

ontwaar ik jou

vrouwe zo lieflijk...

*

Omgeven door stralen

van de bleke nevelzon

zingen je ogen een magisch lied

woorden vol zoete tover

verlangen naar hemelse gouwen

zomerdromen voorgoed vergaan...

*

En je lacht naar mij

een fontein van gouden warmte

schrijdt dan verder

door de schrale struwelen

van het herfstlandschap

getooid met een spinragbloem

verdwijn je in de schaduwen

van mistige verten...

In de vale spiegel van de dageraad

merkte ik, langs de vloedlijn van een droom,

de contouren van een ijle gestalte…

Op een rots in de branding stond een vrouw…

Haar haar golfde in de tijdwind...

Zij had de hemel in haar ogen…

En in de glans van haar licht

vermoedde ik een intens verlangen…

De hunkering naar eenheid…

Eén in twee…

Twee in één...

Ik denk dat er eeuwige schoonheid schuilt

in jouw denkbeelden...

want zoals jij de wereld ziet :
als een gouden traan in de zon,
een woord in een boom,

de wedergeboorte van een wonder …

Zullen wij elkaar weerzien,

na het einde van deze wereld ?

O efemerische bloem

op een stille heuvel

Een vlaag van licht

in een tovertuin

Een korte droom

van lieflijkheid…..

*

Een fonkeling in de ogen

gelijk maneschijn

of een zachte bries

als een woord

een handgebaar

of een omhelzing

een sprankel licht

dingen voor het hart...

O zeevrouw,

waarom bevatten

jouw woorden, jouw beelden

zoveel rijkdom...

een rijkdom die

mijn tanend hart opfleurt...

*

Ach lieflijke zeevrouw

zing je magische lied

over zee en wolken

een zilveren schip

het kelpwoud diep onder jou…

*

Wees vervuld van zonwitte dagen

eindeloos blauwe luchten

en de fluisterverhalen

van de wind in het avondrood…

Vol is de maan

boven de rimpels van de zee...

Ik geef jou een handvol maanlicht

wanneer ik je ontmoet in een droom...

Een droom in een klare nacht…

Maar meer ook niet…

Dan ons afscheid voor het gaan…

Heel alleen...

Voorbij de heuvels van het hart...

het hart van de tijd...

Dwalend door nevellanden...

sluipwegen van verlangen...

*

Is het daarom

dat er een zachte glans ligt

over de magische dromen

van het slapende leven...

In de lente schenk ik je narcissen

uit verloren tuinen

In de zomer rozen

met de kleur van warm-rode avonden

en de geur van hemelse eilanden

In het nostalgische licht van het woud

ritselen de herfstbladeren

en in de ijzige winterwind

wachten verborgen zaden

op het nieuwe voorjaar...

Ik borduur je naam

op het ijle laken

dat mijn dromen omhult

*

Als een eeuwig wiegelied

zweven je woorden

boven het betoverende land

dat in mij verder leeft

*

Waar zijn de wondere dagen

de vreugdige stemmen

zo ver weg...

flarden van een mooie sage...

Ik zoek jouw schaduw

in vergeten dalen...

droomkastelen...

zwerf verlangend

langs paden van belofte...

door waanwouden van hunker...

Want ergens...

in de stroom van de tijd...

wacht je op mij...

zal ik je vinden...

aan een geheim water...

in brandend wit licht...

voor de transparante poort

van eindeloze extase...

Zwervend op mijn karveel
van nevelslierten
meende ik jou te zien
in de spiegel
van mijn dromen
op een verre weg
langs het tijdloze water
helder en diep
*
In jouw verten vond ik
verborgen parels
de omhelzing
van pure magie
het dagen van tere extase
de tover van het onbekende
een pas ontloken bloem
nooit eerder aanschouwd
*
En ik was verbaasd
in bewondering
dat iemand als jij
met enkel wat woorden
omhuld door wolken
van heilige stilte
zoveel schoonheid
kon baren...