Archief

Zoals de nachtwind zingt

onder de okervlammen van de maan

de tere knoppen streelt

van anjers en van rozen

Zoals een wonderlijk iets sluimert

in duistere schaduwen

maar plots ontwaakt in volle glorie

en schittert in de spiegel van mijn ogen

*

Zo straalt het licht van jouw magie

in mijn hart, mijn lief

als de schoonheid van parels

in blauwe diepten

als het lied van de nachtegaal

de zoetheid van een eeuwige kus

als een gebaar van tederheid

een vage glimlach

een woord van troost

als dat wat onvergankelijk is

eeuwige zilverschijn...

Je woorden zweven
rimpelloos
in mijn gemoed

beklijven

in de nevels
van mijn herinnering

En ergens
beroer je me...
steeds weer...
zacht…
koel en helder…

als wieren onder water...

Ik verdwaal
in jouw droomgezichten
jouw dal van vergetelheid
beladen met verlangen
maar ook met dat
wat onverdraaglijk
is misgelopen...

Ik ken jou niet...

noch de wereld achter je ogen...

of het lied van je bestaan...

de klank van je stem...

je lach in zonwitte dagen....

je tranen in de nacht...
*
Maar ik zie de dromen
die bloeien
in je woorden

in je hartsverhalen

dag in dag uit...
een leven lang...
eeuwig...

De eerste uren van haar dag
was de aarde woest
levenloos, brandend leeg
En in de volgende nog steeds
Enkel helse vulkanen
en razende winden
teisterden haar oppervlak

Slechts tegen de avond
doken de eerste ééncelligen op
in de oersoep van de oceanen
En maar een paar minuten geleden
vochten onze verre voorouders
hun levensstrijd uit
En tenslotte, in de vorige seconde
van de aarddag manifesteerde zich
de denkende mens
En met hem zijn goden, zijn dromen,
zijn illusies, zijn zelfbedrog

Maar ook zijn blik
op de naakte rotsen
boven de afgrond
op de eindeloze leegte
van ruimte en tijd

En zijn inzicht in het feit
dat zijn bestaan niet meer is
dat een korte lichtflits
tussen twee eeuwigheden
van duisternis...

Slaap zacht, m'’n kind
Weerloos
Ben jij...
Ben ik...

Ontwaak, lief kind
Overwin de witte waan
Fluister me toe,
Heel zacht
Zeg me, zeg me toch
dat je niet verloren bent...

O God,
laat me niet bedelen
om m'’n kind
Verdoof mijn smart
Eindeloos diep
Scherpgetand...

En kijk, kijk toch….
Tussen maan en sterren
zie ik plots haar gezicht
zo vredig,
wondermooi,
zwevend
als het ijle blad
van een witte roos...

Slaap zacht, m'’n kind
Weerloos
Ben jij...
Ben ik...

Samen met jou, liefste

wil ik zweven

in de glinstering

van sterren en dauwparels

in de warmte van de zon

op de vleugels van de wind

die een mooi verhaal fluistert

wanneer hij zacht je haren streelt

*

Een verhaal over liefde, die

langs bergen en langs dalen

door maanloze nachten

en zonwitte dagen

vergankelijk lijkt

maar toch eeuwig sterk

blijkt te stralen

in de kern van ons hart...

Ik zag dat je wegging

wegging over paden

vol ritselende bladeren

want het was herfst toen

de laatste bloemen stierven

en de wind voelde waterkoud...

*

Maar ik wou niet dat je verdween

oploste in het nevellicht

van het bleke najaar

andere oorden zocht

zeer lieflijk voor velen wellicht

en ook voor jou misschien...

*

Het werd winter

in de wereld en in mijn hart

grauw in de uren zonder jou

De rivieren waren vol ijsbloemen

De wolken broos en weerloos

maar kleurloos zonder jou...

*

Toen kwam een heldere lentedag

een dag vol zonnige hoop

waarop je weer voor me stond

en zei : “ik ben terug”

De vreugde was immens...

Onze ogen lachten en zongen...

*

Wij waren één...

Als een ééndagsvlieg

Als een handvol sneeuw,

een vluchtige schittering
van kristallen juwelen
die voor je het beseft
smelten, vergaan
in de schoot
van de aarde...

*
De heer van de zwarte poorten
is nooit veraf...
Zijn banier van sabel wappert niet
als hij de draad breekt...

Zo bijzonder is
jouw schoonheid voor mij...
jouw wolken...
jouw lichtglans...
de aarzelende gloed
in je ogen...

*

Zo lieflijk is

jouw nabij zijn...

als de geur van jasmijn

in de windstille nacht...

als de dans van de maan

in haar melkwitte kleed...

*

Zo onvervangbaar is

jouw bestaan voor mij...

je zoete adem...

de klank van je stem...

je innige verhalen

en magische dromen....

Kwetsbaar ben je
Breekbaar je geheimen

*

Als een ijl rozenblad
zweeft je verlangen
de zilveren vlinder
achter je ogen

*

In het avondrood
sluimeren
teder maar vaag
de zoete flarden
van je geur...
de zinderende liefde...
de droomtijd
die je me gaf...