Archief

Zag je het licht,
het dwaallicht
van de sneeuwvogel

Zag je het,
toen het broze blauw
van de zomerluchten brak
in de scharlaken stilte
van de valavond...

Ik droomde je naam,
betoverd door de klank
van zijn wondere lied

Toen verdween hij
in de ijle nevels,
ver achter de heuvels
van stille hoop...

In het schrijn van mijn hart
rust de gouden ster
die hij mij bracht

Zij draagt het beeld
van haar
die ik eeuwig bezing
mijn smaragd,
mijn zilverschoon,
mijn prinses,
mijn allerliefste...

Liefste, ik zie
de nerven van je handen
de gouden lotus vlammend
in het licht van je adem

O, je bent
fel als moordend vuur
maar ook
het zachte avondrood

Je lippen zingen

over de mijne
als de branding
van verre kusten

In de broze meren
van je ogen
weerspiegelt zich
een geheimnis....
de verlokking
van eeuwigdurend geluk....

Je koestert een droom
zoals de wind
die boomwoorden fluistert
onder de blauwe cipres
en je zoekt
in het laatrood
naar een naam,
zo dierbaar
een belofte,
zo magisch

De donkere schaduwen
in je ogen
in je haar
verlangen naar
een gevleugeld hart
ragfijn en teder

Waar is de ster
bezongen in je lied
Waar schuilt toch
de vervulling
van die waan...

Dromen worden geboren

in een vergeten land
een land waar geen smart bestaat…
Koester die dromen

bouw ze om tot paleizen,
bloemenparadijzen

wolkenwegen

rivieren van magisch licht...

*

Een lieflijk glorende dageraad

Dauwparels op een rode eglantier

Kom lief en dans...

dans onder de witte zonnevlam...

de gouden hemelbomen...

de blauwe regen...

*

Ginds ligt een eiland verloren

in eindeloos azuur

zo mooi

zo oneindig mooi....

Vaar daarheen met mij

Laat je dragen

op de zachte armen

van de nachtwind...

Ik herinner mij de mooie dagen,
de tedere warmte in jouw ogen,
je woorden vol troost,
je onvoorwaardelijke liefde…

En, liefste
weet dat
wanneer je zelf aan het einde zult komen
de transparante muur
van ongezien licht
de poort zonder sleutel
gekleed in hemels wit...
Je zal glimlachen
helder en onbevreesd...
En ergens – heel apart
zal een engelenkoor
de mooiste vespers zingen
Pessoa’s hoopvol vers :
“Wanneer de lente komt”

Liefste,
Ooit verwacht ik jou,
Nadat je goed geleefd hebt,
Nadat je jouw gouden hart
geschonken hebt
aan jouw en mijn geliefden...

Vaak brandde de woestenij
Was het land leeg
Bloeide de nacht zonder zin, ijzig
Hunkerden de wortels naar licht,
het droomrood van een teder dagen

Toen kwam jij, liefste

Weet je nog
hoe we dwaalden in het maanlicht
in het zilver van de zee verzonken
zacht vuur uit een dauwkelk dronken

Herinner je je nog
de geheimen die wij elkaar schonken
het lied van je gratie, toen je bloemen plukte
het heldere water van je ogen, dat mij verrukte

Ken je nog
de verhalen, die de wind zong door je haar
de stralen van eindeloze liefde voor elkaar...

In het avondrood
van mijn herinnering
sluimert jouw naam

En ergens
diep in mij
slaapt de hunker...
het verlangen
naar jouw wezen...
bitterzoet
en onweerstaanbaar...

Brandend
als de zon
die goud zaait
door het fluisterend graan...

Teder
als de wind
die de knoppen streelt
van droomrozen
onder de blauwe maan...

Die dag was je geboren

en sindsdien waren ze talrijk

de dagen...

donkere en lichte

als de kralen van een eindeloze ketting...

*

Je bent oud geworden

je ziet het aan je handen

gerimpeld

zwakker dan vroeger

toen ze alles konden...

*

Maar je ogen zijn onveranderd

Een spiegel op een mooie wereld

vol herinneringen aan jou...

aan elkaar...

Een heldere blik vol liefde...

Broze jasmijnbloemen geuren

in de maanbleke nacht

Je grijpt mijn onzichtbare hand

zoekt beschutting

in mijn armen

tegen het lege duister...

Je fluistert woorden

zachter dan de wind

ijler dan een rozenblad...

*

En je hoort een innig koraal

een lied van sterren

een verhaal van wolken

van een geheim dwaalpad

in een verborgen droomvallei

purpergroene heuvels

zonwitte dagen

waar het geluk woont

in het laatste huiselijk huis...

Er zijn mensen

die licht ademen

een waterval van magie

transparante schoonheid

*

En werelden vol extase

als het goudrood

boven een loden zee

de geur van lente

in bloesemende gaarden

het zorgeloze lachen

onder purperluchten

*

En heldere ogen, sterren

die schitteren als

de mooiste zilverparels

in de dauwkelk

van onze dromen...