Bericht van de overkant

Vaak brandde de woestenij
Was het land leeg
Bloeide de nacht zonder zin, ijzig
Hunkerden de wortels naar licht,
het droomrood van een teder dagen

Toen kwam jij, liefste

Weet je nog
hoe we dwaalden in het maanlicht
in het zilver van de zee verzonken
zacht vuur uit een dauwkelk dronken

Herinner je je nog
de geheimen die wij elkaar schonken
het lied van je gratie, toen je bloemen plukte
het heldere water van je ogen, dat mij verrukte

Ken je nog
de verhalen, die de wind zong door je haar
de stralen van eindeloze liefde voor elkaar...

In het avondrood
van mijn herinnering
sluimert jouw naam

En ergens
diep in mij
slaapt de hunker...
het verlangen
naar jouw wezen...
bitterzoet
en onweerstaanbaar...

Brandend
als de zon
die goud zaait
door het fluisterend graan...

Teder
als de wind
die de knoppen streelt
van droomrozen
onder de blauwe maan...

Die dag was je geboren

en sindsdien waren ze talrijk

de dagen...

donkere en lichte

als de kralen van een eindeloze ketting...

*

Je bent oud geworden

je ziet het aan je handen

gerimpeld

zwakker dan vroeger

toen ze alles konden...

*

Maar je ogen zijn onveranderd

Een spiegel op een mooie wereld

vol herinneringen aan jou...

aan elkaar...

Een heldere blik vol liefde...

Broze jasmijnbloemen geuren

in de maanbleke nacht

Je grijpt mijn onzichtbare hand

zoekt beschutting

in mijn armen

tegen het lege duister...

Je fluistert woorden

zachter dan de wind

ijler dan een rozenblad...

*

En je hoort een innig koraal

een lied van sterren

een verhaal van wolken

van een geheim dwaalpad

in een verborgen droomvallei

purpergroene heuvels

zonwitte dagen

waar het geluk woont

in het laatste huiselijk huis...

Er zijn mensen

die licht ademen

een waterval van magie

transparante schoonheid

*

En werelden vol extase

als het goudrood

boven een loden zee

de geur van lente

in bloesemende gaarden

het zorgeloze lachen

onder purperluchten

*

En heldere ogen, sterren

die schitteren als

de mooiste zilverparels

in de dauwkelk

van onze dromen...

Zoals de nachtwind zingt

onder de okervlammen van de maan

de tere knoppen streelt

van anjers en van rozen

Zoals een wonderlijk iets sluimert

in duistere schaduwen

maar plots ontwaakt in volle glorie

en schittert in de spiegel van mijn ogen

*

Zo straalt het licht van jouw magie

in mijn hart, mijn lief

als de schoonheid van parels

in blauwe diepten

als het lied van de nachtegaal

de zoetheid van een eeuwige kus

als een gebaar van tederheid

een vage glimlach

een woord van troost

als dat wat onvergankelijk is

eeuwige zilverschijn...

Je woorden zweven
rimpelloos
in mijn gemoed

beklijven

in de nevels
van mijn herinnering

En ergens
beroer je me...
steeds weer...
zacht…
koel en helder…

als wieren onder water...

Ik verdwaal
in jouw droomgezichten
jouw dal van vergetelheid
beladen met verlangen
maar ook met dat
wat onverdraaglijk
is misgelopen...

Ik ken jou niet...

noch de wereld achter je ogen...

of het lied van je bestaan...

de klank van je stem...

je lach in zonwitte dagen....

je tranen in de nacht...
*
Maar ik zie de dromen
die bloeien
in je woorden

in je hartsverhalen

dag in dag uit...
een leven lang...
eeuwig...

De eerste uren van haar dag
was de aarde woest
levenloos, brandend leeg
En in de volgende nog steeds
Enkel helse vulkanen
en razende winden
teisterden haar oppervlak

Slechts tegen de avond
doken de eerste ééncelligen op
in de oersoep van de oceanen
En maar een paar minuten geleden
vochten onze verre voorouders
hun levensstrijd uit
En tenslotte, in de vorige seconde
van de aarddag manifesteerde zich
de denkende mens
En met hem zijn goden, zijn dromen,
zijn illusies, zijn zelfbedrog

Maar ook zijn blik
op de naakte rotsen
boven de afgrond
op de eindeloze leegte
van ruimte en tijd

En zijn inzicht in het feit
dat zijn bestaan niet meer is
dat een korte lichtflits
tussen twee eeuwigheden
van duisternis...

Slaap zacht, m'’n kind
Weerloos
Ben jij...
Ben ik...

Ontwaak, lief kind
Overwin de witte waan
Fluister me toe,
Heel zacht
Zeg me, zeg me toch
dat je niet verloren bent...

O God,
laat me niet bedelen
om m'’n kind
Verdoof mijn smart
Eindeloos diep
Scherpgetand...

En kijk, kijk toch….
Tussen maan en sterren
zie ik plots haar gezicht
zo vredig,
wondermooi,
zwevend
als het ijle blad
van een witte roos...

Slaap zacht, m'’n kind
Weerloos
Ben jij...
Ben ik...

Samen met jou, liefste

wil ik zweven

in de glinstering

van sterren en dauwparels

in de warmte van de zon

op de vleugels van de wind

die een mooi verhaal fluistert

wanneer hij zacht je haren streelt

*

Een verhaal over liefde, die

langs bergen en langs dalen

door maanloze nachten

en zonwitte dagen

vergankelijk lijkt

maar toch eeuwig sterk

blijkt te stralen

in de kern van ons hart...

Ik zag dat je wegging

wegging over paden

vol ritselende bladeren

want het was herfst toen

de laatste bloemen stierven

en de wind voelde waterkoud...

*

Maar ik wou niet dat je verdween

oploste in het nevellicht

van het bleke najaar

andere oorden zocht

zeer lieflijk voor velen wellicht

en ook voor jou misschien...

*

Het werd winter

in de wereld en in mijn hart

grauw in de uren zonder jou

De rivieren waren vol ijsbloemen

De wolken broos en weerloos

maar kleurloos zonder jou...

*

Toen kwam een heldere lentedag

een dag vol zonnige hoop

waarop je weer voor me stond

en zei : “ik ben terug”

De vreugde was immens...

Onze ogen lachten en zongen...

*

Wij waren één...

Als een ééndagsvlieg

Als een handvol sneeuw,

een vluchtige schittering
van kristallen juwelen
die voor je het beseft
smelten, vergaan
in de schoot
van de aarde...

*
De heer van de zwarte poorten
is nooit veraf...
Zijn banier van sabel wappert niet
als hij de draad breekt...

Zo bijzonder is
jouw schoonheid voor mij...
jouw wolken...
jouw lichtglans...
de aarzelende gloed
in je ogen...

*

Zo lieflijk is

jouw nabij zijn...

als de geur van jasmijn

in de windstille nacht...

als de dans van de maan

in haar melkwitte kleed...

*

Zo onvervangbaar is

jouw bestaan voor mij...

je zoete adem...

de klank van je stem...

je innige verhalen

en magische dromen....

Kwetsbaar ben je
Breekbaar je geheimen

*

Als een ijl rozenblad
zweeft je verlangen
de zilveren vlinder
achter je ogen

*

In het avondrood
sluimeren
teder maar vaag
de zoete flarden
van je geur...
de zinderende liefde...
de droomtijd
die je me gaf...

Och, denk ik soms

Wat een ellende...
Wat een verdriet...
Wat zijn mensen toch
broos en kwetsbaar...

Weet je,

Kom even bij me zitten...

Ik kan je problemen
misschien niet oplossen
Maar ik zal even je haven zijn,
je luisterend oor,
je troostende schouder...

Even mag je zwak zijn,
al je miserie uitschreeuwen,
lachen,
wenen,
kwaad zijn...

Ik leef met je mee,
ik begrijp je volledig,
ik geef je al mijn liefde...

Ze woont in mijn schelp

van ruisend verlangen

In de wondere knop

van mijn rozendroom

*

En ik zie haar

in een vlam van vlinders

een regen van sterren

hoor haar

in het zingen van het gras

de harpkoralen van het riet

ontwaar haar

in de zoete geur

van een blauwe bloemennacht

*

En ik hou van haar

Een broos geheim

in teder licht

Betoverend gedicht...

Ze vroeg : Hou je nog van me
Ik tastte naar haar hand
Een tere bloem op een open palm

Stil, omdat woorden overbodig waren
schreden wij door groen vol gele stippen
Nooit glansde azuur zo diep
straalde de zonnengloed zo fel
De wind streek over de harp van haar haren
ze streelden mijn gezicht

Kijk eens, zei ik ,daar in de verte
Ze volgde ze met haar ogen
kraanvogels, sneeuwwitte arabesken
magische schoonheid in blauwe oneindigheid
zwevend boven de zinderende zomer
als een onwezenlijke droom

En het leek alsof de zomer zong
Het klonk als een magische melodie
een zoet koraal van eeuwig zijn
Een ogenblik van pure extase
volmaakte harmonie
perfecte eenheid

Wie ben je toch

Jij kroonjuweel,

bloeiende rozentuin,

koningin van mijn dromen,

getogen

in het land van Breughel,

van milde regen,

zoete tranen

die vallen

over mijn droefheid

*

Maar ach,

misschien is liefde

niet meer dan dat :

een vrouw

die plots verschijnt

als een vergeten zonnestraal

tussen eeuwig grauwe wolken

enkele seconden lang schittert

en dan opgaat in de naamloze nacht

*

Dat is het lot

Nooit zal je de mijne zijn

aan deze zijde

van het leven

En de pijn

is eindeloos diep...