Lichtmensen

Zoals de nachtwind zingt

onder de okervlammen van de maan

de tere knoppen streelt

van anjers en van rozen

Zoals een wonderlijk iets sluimert

in duistere schaduwen

maar plots ontwaakt in volle glorie

en schittert in de spiegel van mijn ogen

*

Zo straalt het licht van jouw magie

in mijn hart, mijn lief

als de schoonheid van parels

in blauwe diepten

als het lied van de nachtegaal

de zoetheid van een eeuwige kus

als een gebaar van tederheid

een vage glimlach

een woord van troost

als dat wat onvergankelijk is

eeuwige zilverschijn...

Je woorden zweven
rimpelloos
in mijn gemoed

beklijven

in de nevels
van mijn herinnering

En ergens
beroer je me...
steeds weer...
zacht…
koel en helder…

als wieren onder water...

Ik verdwaal
in jouw droomgezichten
jouw dal van vergetelheid
beladen met verlangen
maar ook met dat
wat onverdraaglijk
is misgelopen...

Ik ken jou niet...

noch de wereld achter je ogen...

of het lied van je bestaan...

de klank van je stem...

je lach in zonwitte dagen....

je tranen in de nacht...
*
Maar ik zie de dromen
die bloeien
in je woorden

in je hartsverhalen

dag in dag uit...
een leven lang...
eeuwig...

De eerste uren van haar dag
was de aarde woest
levenloos, brandend leeg
En in de volgende nog steeds
Enkel helse vulkanen
en razende winden
teisterden haar oppervlak

Slechts tegen de avond
doken de eerste ééncelligen op
in de oersoep van de oceanen
En maar een paar minuten geleden
vochten onze verre voorouders
hun levensstrijd uit
En tenslotte, in de vorige seconde
van de aarddag manifesteerde zich
de denkende mens
En met hem zijn goden, zijn dromen,
zijn illusies, zijn zelfbedrog

Maar ook zijn blik
op de naakte rotsen
boven de afgrond
op de eindeloze leegte
van ruimte en tijd

En zijn inzicht in het feit
dat zijn bestaan niet meer is
dat een korte lichtflits
tussen twee eeuwigheden
van duisternis...

Slaap zacht, m'’n kind
Weerloos
Ben jij...
Ben ik...

Ontwaak, lief kind
Overwin de witte waan
Fluister me toe,
Heel zacht
Zeg me, zeg me toch
dat je niet verloren bent...

O God,
laat me niet bedelen
om m'’n kind
Verdoof mijn smart
Eindeloos diep
Scherpgetand...

En kijk, kijk toch….
Tussen maan en sterren
zie ik plots haar gezicht
zo vredig,
wondermooi,
zwevend
als het ijle blad
van een witte roos...

Slaap zacht, m'’n kind
Weerloos
Ben jij...
Ben ik...

Samen met jou, liefste

wil ik zweven

in de glinstering

van sterren en dauwparels

in de warmte van de zon

op de vleugels van de wind

die een mooi verhaal fluistert

wanneer hij zacht je haren streelt

*

Een verhaal over liefde, die

langs bergen en langs dalen

door maanloze nachten

en zonwitte dagen

vergankelijk lijkt

maar toch eeuwig sterk

blijkt te stralen

in de kern van ons hart...

Ik zag dat je wegging

wegging over paden

vol ritselende bladeren

want het was herfst toen

de laatste bloemen stierven

en de wind voelde waterkoud...

*

Maar ik wou niet dat je verdween

oploste in het nevellicht

van het bleke najaar

andere oorden zocht

zeer lieflijk voor velen wellicht

en ook voor jou misschien...

*

Het werd winter

in de wereld en in mijn hart

grauw in de uren zonder jou

De rivieren waren vol ijsbloemen

De wolken broos en weerloos

maar kleurloos zonder jou...

*

Toen kwam een heldere lentedag

een dag vol zonnige hoop

waarop je weer voor me stond

en zei : “ik ben terug”

De vreugde was immens...

Onze ogen lachten en zongen...

*

Wij waren één...

Als een ééndagsvlieg

Als een handvol sneeuw,

een vluchtige schittering
van kristallen juwelen
die voor je het beseft
smelten, vergaan
in de schoot
van de aarde...

*
De heer van de zwarte poorten
is nooit veraf...
Zijn banier van sabel wappert niet
als hij de draad breekt...

Zo bijzonder is
jouw schoonheid voor mij...
jouw wolken...
jouw lichtglans...
de aarzelende gloed
in je ogen...

*

Zo lieflijk is

jouw nabij zijn...

als de geur van jasmijn

in de windstille nacht...

als de dans van de maan

in haar melkwitte kleed...

*

Zo onvervangbaar is

jouw bestaan voor mij...

je zoete adem...

de klank van je stem...

je innige verhalen

en magische dromen....

Kwetsbaar ben je
Breekbaar je geheimen

*

Als een ijl rozenblad
zweeft je verlangen
de zilveren vlinder
achter je ogen

*

In het avondrood
sluimeren
teder maar vaag
de zoete flarden
van je geur...
de zinderende liefde...
de droomtijd
die je me gaf...

Och, denk ik soms

Wat een ellende...
Wat een verdriet...
Wat zijn mensen toch
broos en kwetsbaar...

Weet je,

Kom even bij me zitten...

Ik kan je problemen
misschien niet oplossen
Maar ik zal even je haven zijn,
je luisterend oor,
je troostende schouder...

Even mag je zwak zijn,
al je miserie uitschreeuwen,
lachen,
wenen,
kwaad zijn...

Ik leef met je mee,
ik begrijp je volledig,
ik geef je al mijn liefde...

Ze woont in mijn schelp

van ruisend verlangen

In de wondere knop

van mijn rozendroom

*

En ik zie haar

in een vlam van vlinders

een regen van sterren

hoor haar

in het zingen van het gras

de harpkoralen van het riet

ontwaar haar

in de zoete geur

van een blauwe bloemennacht

*

En ik hou van haar

Een broos geheim

in teder licht

Betoverend gedicht...

Ze vroeg : Hou je nog van me
Ik tastte naar haar hand
Een tere bloem op een open palm

Stil, omdat woorden overbodig waren
schreden wij door groen vol gele stippen
Nooit glansde azuur zo diep
straalde de zonnengloed zo fel
De wind streek over de harp van haar haren
ze streelden mijn gezicht

Kijk eens, zei ik ,daar in de verte
Ze volgde ze met haar ogen
kraanvogels, sneeuwwitte arabesken
magische schoonheid in blauwe oneindigheid
zwevend boven de zinderende zomer
als een onwezenlijke droom

En het leek alsof de zomer zong
Het klonk als een magische melodie
een zoet koraal van eeuwig zijn
Een ogenblik van pure extase
volmaakte harmonie
perfecte eenheid

Wie ben je toch

Jij kroonjuweel,

bloeiende rozentuin,

koningin van mijn dromen,

getogen

in het land van Breughel,

van milde regen,

zoete tranen

die vallen

over mijn droefheid

*

Maar ach,

misschien is liefde

niet meer dan dat :

een vrouw

die plots verschijnt

als een vergeten zonnestraal

tussen eeuwig grauwe wolken

enkele seconden lang schittert

en dan opgaat in de naamloze nacht

*

Dat is het lot

Nooit zal je de mijne zijn

aan deze zijde

van het leven

En de pijn

is eindeloos diep...

Ik herkende je

Jij die ik liefhad

heel mijn leven al

Maar nu zag jij het ook...

En je was bereid met me mee te gaan

op het pad van smaragd,

in de schaduw van blauwe ceders,

en te dansen in de gouden zonnengloed...

En zo zoet was je licht

zo heerlijk het sierlijke dal van je hals,

zo betoverend de warme meren van je ogen,

dat ik voorgoed mijn huis bouwde

in het lommer van jouw altaar,

je iedere dag noodde tot de maaltijd

aan ons liefdestabernakel,

binnen de heilige cirkel

van een eeuwige droom...

In deze donkere dagen
aan het eind van het jaar
schenk ik een warme lichtgroet
aan de mensen
die ik hier virtueel
heb leren kennen
En mijn oprechte dank ook
aan hen die reageerden
op mijn gedichten...

Mijn bedoeling hierbij was
en is nog altijd
op mijn manier
iets over te brengen
van de eeuwige schoonheid
die volgens mij
schuilt in alle dingen...

Iets te vertellen
over de dartele extase
van een ontvlamd hart,
een verrukte ziel
over de zalige roes
van een intens ervaren
over 's mensen unieke gave
te kunnen opgaan
in de vreugde
die het leven biedt...

Blijdschap, vrede en vervulling
voor jullie allen...

Vannacht bijt de wind met ijzige tanden
Tekent de bomen met een aura van zilverkille handen
*
De sterren schitteren fel in de nacht
Er is honger in de ogen van het vogelvolk
Stil schuilt het konijn met witberijpte vacht
Onder de schaduw van een verloren wolk
*
Deze nacht is maanloos, zonder uitzicht voor de pelgrim...
*
De fruitboom staat naakt, de rozenstruik enkel doorn
De aarde vol grillige rotsen koud als hoorn
De mol slaapt en de eekhoorn verborgen in een bladerbed
Delen hun huis met het zaad van boon en amelkoren
En onder het ijs beweegt een stroom, nauwelijks te horen
*
Deze nacht is maanloos, zonder dromen voor de pelgrim...
*
Maar plots weerklinkt een stem in de vouwen van de wind
Met het eenvoudig verhaal van een gezegend kind
En over de heuvels wasemt het noorderlicht
Met een boodschap van groot gewicht
De nakende dageraad zingt : er is iets groots op til
Vrede op aarde voor alle harten van goede wil...

In de stroom van het heden

zwermen schaduwen...

Beelden van de droefheid

die diep in het hart woont

en nooit vergaat...

Een weemoed die huist

in de stille druppels

van zacht ruisende regen...

in de windvlaag die weent

om de dood van een woud...

in het graf van de hond

die ooit vreugde schonk...

in het felle rood van een klaproos

die slechts een ééndagsvlieg bleek...

*

Eeuwig is de oceaan van het zijn

maar vergankelijk de golven

van ons menselijk bestaan

die breken op de kusten

van eindigheid...

De nacht ademt het licht

van de maanzee

En met zachte stem

zingt de eenzame dichter

zijn weemoed uit

*

Voor geen god

geen schoonheid

die danst tussen de heuvels

maar voor haar schrijft hij

zijn woorden

*

Verder dan de engelen

verder dan de rand

van de leegte

zoekt hij haar ogen

*

En de wind van verlangen

fluistert :

Ras komt de dageraad...