In jouw ogen

Je zweeft, zweeft
in dronken indigo
boven koele wolkenmeren

En zie…...
Een sterrenknop
Een gulden druppel
raakt het schrijn
van je hart

Hij verandert je
zoals de lente doet
met de magnolia
de anjelier
de toverhazelaar...

*

Je strooit
ijle vlammen
teder vuur
broze hartstocht...

*

De maan drinkt
de melk van je gezicht
Je berijdt de uiterste luchten
aanschouwt de ultieme extase...

De geur van jasmijn
Tedere schaduwbloem...
Een droom van satijn
in zilver maanlicht...

Er staat een vrouw

aan het stille water...

De wind fluistert

in haar bleke haar...

Zij zingt zacht

en de wereld luistert...

*

O liefste
Grendel de poort
van de nacht...

deze nacht...
en schuil...
schuil veilig...
geborgen...

in de heldere rust

van wenkende ogen...

de gave warmte
van een minnend hart...

Onze gedachten zijn een stroomdal

waardoor de wereld vloeit

een eindeloze wirwar van hersenpaden

die een beeld tekenen op ons netvlies…

*

Vaak lijkt het echter verwarrend allemaal, zinloos zelfs…

*

Daarom verbaast het mij soms dat zoveel mensen

zomaar doorgaan met hun leven

zich nooit afvragen waarom ze er zijn…

*

Maar dan betrap ik er mij op

dat ik net hetzelfde doe als hen

Dat ik graag leef

Geniet van alles

Van het spel van woorden

Van de koperen kleur van het herfstbos

Het sneeuwlicht van de winterdagen

De jeugdige overmoed van de lente

De volle pracht van de zomer

Van een vrouw met een roos in het haar

Ik drink haar schoonheid, onverzadigbaar…

*

En dat is tenslotte de enige zin die ik kan vinden

Het beleven van de vergankelijke

maar o zo magische droom

die wij creëren met ons eigen denken

*

Want afgezien daarvan

zijn wij er echt niet beter aan toe

dan de onooglijke mier of de machteloze spin

die wij achteloos vertrappen...

Weet je ,liefste

dat niemand ziet
wanneer ik glimlach
's avonds...
als de wereld stil is...

in de spiegel

van een droom

van een gelaat

zo volmaakt...

*

Het wondere licht

in sterrenogen

een gonzende toon

van verlangen
een eindeloze guirlande

van passiebloemen
de geur

van het paradijs...

De mens heeft de merkwaardige gave
iets zinvols te ontdekken
in het zinloze
Verder te gaan vol goede moed
op de weg van het doelloze

Als ik mensen gewichtig zie doen
doet mij dat zacht glimlachen
zacht en begrijpend
in stil maar machteloos meeleven

Want zij zien niet in
dat achter hun pose
slechts de leegte schuilt

En misschien is het beter zo
Wat geeft het ook...

Ik wens je
al was het maar voor even
maar liefst voor altijd
een gedachtenwereld
vol licht
vol zon
vol kleur
vol rust en vrede...
*
En bovenal wens
ik je liefde
Geloof in jezelf
Geloof in de andere...

*

Ontdek het juweel in jezelf,
je levenskern,
het kostbaarste wat je bezit,
de gouden achtergrond van je leven.

Leef
en maak je leven vruchtbaar
met vreugde
met pijn
in blijdschap en verdriet...

Leef
want het leven is kostbaar…
en kort…..

De kandelabers van het woud
staan roerloos,
nors als verweerde krijgers
van een hels leger
Aan hun voeten spreiden
donkere varens hun veders

*
Als een zucht zweeft
een nachtvogel door de vale lucht
De bloedrode zon kust de einder
boven de grijsgroene zee
Zwarte wolkenflarden
dreigen als haveloze heksen,
breken het tanende licht

*
Het amber van de murmelende beek
verzacht de kilte,
die als een blauwe mist
de verten vervaagt
Fantomen ontwaken
in de snel naderende nacht

*

Ik huiver even en verlang plots
naar het warme huis en naar jou...

Ik keer terug op mijn stappen,

prevel zacht je lieve naam...

Het land sluimert

onder de bleke maan

het verre licht

boven zwarte heuvels...

*

Droomvonken zijn het

Sterrenbakens

heersend over de nacht

De mandala's

van de duisternis...

*

Maar de ochtend gloort

in licht pastel

ademend gras

vol parelend smaragd

vogels achter neveltakken...

*

Een gouden gloed spreidt zich

boven groene kathedralen

De windbloemen ontvouwen zich

weven rode koralen

door de pure klaarte

van een nieuwe dag...

De roep van de nachtvogel

galmt over de open plek

de geheimen van het stille bos

de duistere diepten van het ven

*

Wonderlijk is de maan

Zij strooit zilverglans

over het bruine nevelwater

tussen lis en bevend riet

*

De dageraad verjaagt het grauw

Bloemen ontvouwen zich

Intens is hun zomers palet

Vergankelijk hun schoonheid

*

Een woudreus reikend naar de hemel

Majestueus is zijn aanschijn

Hij droomt slechts van groeien

Hij denkt slechts aan ruisen...

Het landschap gleed
gestaag voorbij
Het was mij zo bekend
na al die jaren
Maar toch een tikkeltje anders
vandaag
want alles verandert
dat wist ik al...
*
Mensen stapten op
aan elke halte
Bekende gezichten
steeds dezelfde
Maar toch een tikkeltje anders
en met iets meer droefheid
in hun ogen, in hun zijn
meende ik
want zij waren weer
een dag dichter bij het eind
*
En af en toe de schaduw
van een mij onbekend silhouet
een toevallige reiziger wellicht
op weg naar ik weet niet waar
of haar die ik vanmorgen zag
voor het eerst
een jonge vrouw, rank
met ogen vol stille dromen...
*
En deze avond keek ik
nog heel even om naar de trein
mijn trouwe gezel
tegen wil en dank misschien
maar toch een veilig ros
op mijn weg door de wereld
Het voelde als een afscheid
een vaarwel
wellicht voorgoed
Maar zeker is dat niet...

Mijn smart regent tranen
golven die breken
op het verlaten strand
van mateloze droefheid
verloren dromen
*
Vannacht dwaal ik
op onzichtbare vleugels
stromen van kristal
door de bittere kou
van glanzend zwart
*
Op zoek langs sterrenzilver
het ijs van de blauwe maan
naar de schaduw van je gelaat
de schoonheid van je licht
de diepte van je verlokking
*
Mijn zinnen verlangen
naar je lippen
als de lavende koelte
van avonddauw
*
Mijn ziel wil verzinken
in je ogen
die wonderlijke bron
van geborgenheid...

Zijn smachten
zweeft door ijle luchten
de azuurblauwe
het broze wit
het lichtend goud

Ergens bloeit
een roos verloren
in eindeloos groen
reseda en jade
Hij zoekt haar
zijn lieflijke
zijn magisch lied...

Hij ziet haar
geurend in de jonge zomer
maagdelijk blank
een helder juweel
zij
zijn stroomdal
zijn liefdesdroom
zo dicht
en toch zo ver...

Ik zat aan je zij
sprakeloos…...

Want ik zag
de ondraaglijke lichtheid
van het bestaan
die je tekende

liefdeloos…...

En ik begreep
jouw verdriet
een beetje…

Dacht ik...
Hoopte ik…...

Legde de arm
van mijn ziel
rond je schouder
in een gebaar van :
ik ben er nu even

voor jou...

voor jou alleen...

Lankmoedig staarde de beuk
schudde zijn tanige kruin
Hij kende het verhaal niet
dat de donkere wind zong
voor de mensenkinderen...

*

Onder de eik zat jij
mijmerend in een heksenkring
Je heldere ogen parelden
in het koele maanvuur

Je was een serene vlam
die trouw brandde
winter en zomer
voorgoed straalde
in de geheime ruimten
van mijn ziel...

*

Weet je,
ik dacht dat ik je altijd
zou kunnen koesteren
in de avond
van vergane dagen
En dat jij jezelf
zou blijven schouwen
in de spiegel van verwondering
dit vreemde verhaal
van een droomwereld...

*

Ooit zag ik je gestalte
in een gloed van wit licht
Maar plots was je verdwenen
En nooit keerde je weer

Had je wel echt bestaan
Ik weet het niet…

Mogelijk droomden wij dezelfde droom

Jij en ik...

Op de kruiswegen van harten

het mijne...

en het jouwe misschien...

bij de dromende dageraad

de vlucht van de zonnevogel

in de bedding van hoop

prevel ik woorden

zing ik mijn lied...

*

En even, heel even

zal de stilte oplichten

vreugde baren

zal het eeuwige niets

tot leven komen

zal wonderbare schoonheid

zich ontvouwen

boven heuvels van vreugde

in dalen van vrede...

*

*

Ontelbare levensvatbare vormen

kregen nooit een kans

om te bestaan...

En zelfs voor ons

die dit mirakel wel meemaken

is het leven vaak zo bitter...

Het liefste dat wij kennen

moeten wij afstaan

Keihard is het...

Ondraaglijk soms...

Maar het ervaren

van schoonheid

die zich plots ontvouwt

van onvoorwaardelijke liefde
maakt veel goed...

‘Celebration of the moment’

De enige zekerheid in dit leven...

Dat is mijn wens voor jou...

*

Het leven is broos, kort
als een windvlaag
een zucht, een kus
een appel die valt uit de boom
tussen zomer en winter...

*

In een oogwenk zijn wij oud

en als de raven des doods komen :

weg zijn wij

weg zijn onze liefdes

onze geliefden

niet meer dan een wiekslag

in de herfstlucht...

Het voelde zo goed

zo vertrouwd

het alleen zijn

tussen de heuvels

de groene glooiingen

de blauwe verten

eindeloos...

*

Hier had ik jou ontmoet

zoet lief

volmaakt droomgezicht

verwante van mijn ziel

innig en transparant

teder minnend

mateloos...

*

Ik zong voor jou

een lied vol weemoed

woorden die waaiden

over een verloren weg

Mijn hart zocht je...

Waar ging je heen ?

Radeloos...

Ademkringen op het raam

Tekenen van vergankelijkheid

Ijle bloemen, wonderbloemen

Nachtschonen voor heel even

Schaduw om de hoek

Gegroet, koningin van stilte...

*

Dauwparels in hun helder hart

Sneeuwkristallen, ijzig licht

Zwerfsteen, bloeiend in de zon

Zacht brandend avondrood...

*

Van haar rest enkel de geur

De geur van eeuwige liefde...