De laatste trein

Mijn smart regent tranen
golven die breken
op het verlaten strand
van mateloze droefheid
verloren dromen
*
Vannacht dwaal ik
op onzichtbare vleugels
stromen van kristal
door de bittere kou
van glanzend zwart
*
Op zoek langs sterrenzilver
het ijs van de blauwe maan
naar de schaduw van je gelaat
de schoonheid van je licht
de diepte van je verlokking
*
Mijn zinnen verlangen
naar je lippen
als de lavende koelte
van avonddauw
*
Mijn ziel wil verzinken
in je ogen
die wonderlijke bron
van geborgenheid...

Zijn smachten
zweeft door ijle luchten
de azuurblauwe
het broze wit
het lichtend goud

Ergens bloeit
een roos verloren
in eindeloos groen
reseda en jade
Hij zoekt haar
zijn lieflijke
zijn magisch lied...

Hij ziet haar
geurend in de jonge zomer
maagdelijk blank
een helder juweel
zij
zijn stroomdal
zijn liefdesdroom
zo dicht
en toch zo ver...

Ik zat aan je zij
sprakeloos…...

Want ik zag
de ondraaglijke lichtheid
van het bestaan
die je tekende

liefdeloos…...

En ik begreep
jouw verdriet
een beetje…

Dacht ik...
Hoopte ik…...

Legde de arm
van mijn ziel
rond je schouder
in een gebaar van :
ik ben er nu even

voor jou...

voor jou alleen...

Lankmoedig staarde de beuk
schudde zijn tanige kruin
Hij kende het verhaal niet
dat de donkere wind zong
voor de mensenkinderen...

*

Onder de eik zat jij
mijmerend in een heksenkring
Je heldere ogen parelden
in het koele maanvuur

Je was een serene vlam
die trouw brandde
winter en zomer
voorgoed straalde
in de geheime ruimten
van mijn ziel...

*

Weet je,
ik dacht dat ik je altijd
zou kunnen koesteren
in de avond
van vergane dagen
En dat jij jezelf
zou blijven schouwen
in de spiegel van verwondering
dit vreemde verhaal
van een droomwereld...

*

Ooit zag ik je gestalte
in een gloed van wit licht
Maar plots was je verdwenen
En nooit keerde je weer

Had je wel echt bestaan
Ik weet het niet…

Mogelijk droomden wij dezelfde droom

Jij en ik...

Op de kruiswegen van harten

het mijne...

en het jouwe misschien...

bij de dromende dageraad

de vlucht van de zonnevogel

in de bedding van hoop

prevel ik woorden

zing ik mijn lied...

*

En even, heel even

zal de stilte oplichten

vreugde baren

zal het eeuwige niets

tot leven komen

zal wonderbare schoonheid

zich ontvouwen

boven heuvels van vreugde

in dalen van vrede...

*

*

Ontelbare levensvatbare vormen

kregen nooit een kans

om te bestaan...

En zelfs voor ons

die dit mirakel wel meemaken

is het leven vaak zo bitter...

Het liefste dat wij kennen

moeten wij afstaan

Keihard is het...

Ondraaglijk soms...

Maar het ervaren

van schoonheid

die zich plots ontvouwt

van onvoorwaardelijke liefde
maakt veel goed...

‘Celebration of the moment’

De enige zekerheid in dit leven...

Dat is mijn wens voor jou...

*

Het leven is broos, kort
als een windvlaag
een zucht, een kus
een appel die valt uit de boom
tussen zomer en winter...

*

In een oogwenk zijn wij oud

en als de raven des doods komen :

weg zijn wij

weg zijn onze liefdes

onze geliefden

niet meer dan een wiekslag

in de herfstlucht...

Het voelde zo goed

zo vertrouwd

het alleen zijn

tussen de heuvels

de groene glooiingen

de blauwe verten

eindeloos...

*

Hier had ik jou ontmoet

zoet lief

volmaakt droomgezicht

verwante van mijn ziel

innig en transparant

teder minnend

mateloos...

*

Ik zong voor jou

een lied vol weemoed

woorden die waaiden

over een verloren weg

Mijn hart zocht je...

Waar ging je heen ?

Radeloos...

Ademkringen op het raam

Tekenen van vergankelijkheid

Ijle bloemen, wonderbloemen

Nachtschonen voor heel even

Schaduw om de hoek

Gegroet, koningin van stilte...

*

Dauwparels in hun helder hart

Sneeuwkristallen, ijzig licht

Zwerfsteen, bloeiend in de zon

Zacht brandend avondrood...

*

Van haar rest enkel de geur

De geur van eeuwige liefde...

*

Van verlangen broos
kwetsbaar...
van weemoed dronken
eenzaam...
heeft de dichter
gezongen
voor haar
zijn eerste vers...
en zijn laatste...

*

Hij noemde haar : zo mooi
Hij noemde haar : bloem van maanlicht
Hij noemde haar : verdroomde meren
Hij noemde haar : licht van eeuwige herinnering
Hij noemde haar : madonna in de schaduw
Hij noemde haar : vreugde en weemoed
Hij noemde haar : vergeet-me-niet

*

De wind blaast koper
in de stille wereld,
verlangt naar de koelte
van het sneeuwlicht

*

Het woud heeft
zijn groen gewaad
afgelegd,
droomt eenzaam
van de vergane bloem...

*

Het heengaan zal rustig geschieden,
zonder vrees,
want het leven en de dood zijn één,
zoals de zee en de rivier...

*

Alvorens te gaan,
zal je nog eenmaal
het herfstgoud zien,
de bleke, broze luchten,
alles wat je liefhad,
de schoonheid
van dit aardse leven..

*

Plots breekt de zilveren draad,
is het moment gekomen
om stil het licht te volgen,
te reizen naar het land
voorbij de sterren,
te verdwalen in het rijk
van naamloze vrede...

Ach, weet je

Het geluk behoeft

niet veel woorden...

*

Uit een kleine beweging

ontvouwt zich schoonheid...

Als wilde witte bloesems

trillend in de wind

Als tedere fluistertonen

waaiend over de duinen

Als de magisch zoete tover

van verliefde harten...

*

*

De mens is een levensvorm
één van de vele, hier op aard
dat nietig stofje
verloren
in eindeloze melkwegen

Omdat hij kan denken
meent hij
iets biezonders te zijn
maar hij dwaalt

Gedachten zijn vluchtig
en hebben slechts waarde
voor hen die erin geloven.
Maar voor een ander
zijn zij zonder enige betekenis.

En zo is het tenslotte met alles
Alles is vluchtig
Alles verliest zijn betekenis…
aan het eind…

En wat geeft het…...

De zon strooit goud
over de bloemenzee
telkens weer...
Maar toch verstrijken
de jaren
als bleke tranen,
die vallen
in een naamloze oceaan...

Heel even
heeft de eeuwigheid ogen
wanneer zij zich spiegelt
in een menselijke droom
Maar tenslotte staart zij
toch volkomen blind
naar de karavanen
in hun tocht zonder doel...

*

*

Vanuit de ramen van mijn ogen,
schraal gestaard in eindeloos gepeins,
zie ik, over verre heuvels,
de scharlaken kus van de ondergaande zon
De klanken van de avond sterven uit,
terwijl de donkere schim van de nacht
nader sluipt langs de blauwe nevels
van zwijgende wouden
Hier, in de beklemming van het ontwakend duister,
heerst een eenzaamheid die naakt en liefdeloos brandt.

*

Ach, mijn stille geliefde
Vlucht niet weg
als een vogel voor de winterkou
Ik zie je sterrenogen oplichten
voorbij de schemering van rauwe leegten
Je handen, zacht als druiven
strelen verdwaald mijn vingerhuid
Mijn ziel vlucht in de zingende rivieren
van je zoete leden
*
Je laat me toe in je stilte, zo gaaf en helder
Je bent de godin van mijn wijsheid, mijn verlangen
Eén enkel woord, één gebaar, één glimlach van jou,
en de barre vrieskou van het niets breekt,
laat de warmte van duizend gouden honingbronnen
zalig ontspruiten als volmaakte orchideeën
in het jade van een tropisch paradijs...

Hij zag het licht

in de ogen van de vrouw

die hem liefhad

*

Zij lachte helder

toen hij de dromen ving

die zij hem voorspiegelde

*

In de lotus van zijn hart

verborg hij haar woorden

*

En in het avondrood

zong hij haar lied

*

Dwalen onder sterren...

De geur van nachtbloemen..

*

Een verre blik over de witte weg...

De vreugde van zonovergoten dagen...

*

Het tedere van verstrengelde vingers...

De magische roes van het samenzijn...

*

De eindeloze schoonheid van leven...

De eeuwige kus...

In het laatrood sluimerde haar naam
verzonken in de lotus van zijn hart
Hij legde een lichthand over haar ogen

schonk haar zijn magische dromen...

*

En dan ontlook, bijna onmerkbaar

het pastel van de nieuwe dageraad

streek de wind over haar ontwaken...

*

Zij fluisterde haar diepste geheimen

en hij laafde zich aan haar tedere bron...

*

*

Voor jou alleen heb ik gezongen.
Maar geen lied van de minnaar.

Mijn gedachten aan jou waren gevleugeld.
Maar ik was al vertrokken.

Ik was een troostervogel.
Maar ook een dwalende albatros.

Een goede vriend.
Maar ook een pelgrim zonder boodschap.

Bloemen in de nacht.
Maar ook een verloren geur.

Een verliefde waan.
Maar ook het beeld van bitter water.

Ik was de dichter...

Jij de muze...

Ik meen je te ontwaren
op de weg van emerald
Jij die ik mij eeuwig
zoet herinnerde
verborgen
in de stille koralen
van mijn dromenspel

*

Ik verdwaal zonder spijt
in je zilveren labyrint,
in de kristallen
van je tijdloos licht

*

Wever van visioenen,
met je
dwaalspinsels van amarant,
je ijle bloemenzeeën,
smachtend naar de koelte

van levend water

*

Vergezel mij
naar de rimpelloze rust,
de onbeschreven vrede,
die schuilt voorbij
geheime sterrennevels...