Eenheid

Wie ben je toch

Jij kroonjuweel,

bloeiende rozentuin,

koningin van mijn dromen,

getogen

in het land van Breughel,

van milde regen,

zoete tranen

die vallen

over mijn droefheid

*

Maar ach,

misschien is liefde

niet meer dan dat :

een vrouw

die plots verschijnt

als een vergeten zonnestraal

tussen eeuwig grauwe wolken

enkele seconden lang schittert

en dan opgaat in de naamloze nacht

*

Dat is het lot

Nooit zal je de mijne zijn

aan deze zijde

van het leven

En de pijn

is eindeloos diep...

Ik herkende je

Jij die ik liefhad

heel mijn leven al

Maar nu zag jij het ook...

En je was bereid met me mee te gaan

op het pad van smaragd,

in de schaduw van blauwe ceders,

en te dansen in de gouden zonnengloed...

En zo zoet was je licht

zo heerlijk het sierlijke dal van je hals,

zo betoverend de warme meren van je ogen,

dat ik voorgoed mijn huis bouwde

in het lommer van jouw altaar,

je iedere dag noodde tot de maaltijd

aan ons liefdestabernakel,

binnen de heilige cirkel

van een eeuwige droom...

In deze donkere dagen
aan het eind van het jaar
schenk ik een warme lichtgroet
aan de mensen
die ik hier virtueel
heb leren kennen
En mijn oprechte dank ook
aan hen die reageerden
op mijn gedichten...

Mijn bedoeling hierbij was
en is nog altijd
op mijn manier
iets over te brengen
van de eeuwige schoonheid
die volgens mij
schuilt in alle dingen...

Iets te vertellen
over de dartele extase
van een ontvlamd hart,
een verrukte ziel
over de zalige roes
van een intens ervaren
over 's mensen unieke gave
te kunnen opgaan
in de vreugde
die het leven biedt...

Blijdschap, vrede en vervulling
voor jullie allen...

Vannacht bijt de wind met ijzige tanden
Tekent de bomen met een aura van zilverkille handen
*
De sterren schitteren fel in de nacht
Er is honger in de ogen van het vogelvolk
Stil schuilt het konijn met witberijpte vacht
Onder de schaduw van een verloren wolk
*
Deze nacht is maanloos, zonder uitzicht voor de pelgrim...
*
De fruitboom staat naakt, de rozenstruik enkel doorn
De aarde vol grillige rotsen koud als hoorn
De mol slaapt en de eekhoorn verborgen in een bladerbed
Delen hun huis met het zaad van boon en amelkoren
En onder het ijs beweegt een stroom, nauwelijks te horen
*
Deze nacht is maanloos, zonder dromen voor de pelgrim...
*
Maar plots weerklinkt een stem in de vouwen van de wind
Met het eenvoudig verhaal van een gezegend kind
En over de heuvels wasemt het noorderlicht
Met een boodschap van groot gewicht
De nakende dageraad zingt : er is iets groots op til
Vrede op aarde voor alle harten van goede wil...

In de stroom van het heden

zwermen schaduwen...

Beelden van de droefheid

die diep in het hart woont

en nooit vergaat...

Een weemoed die huist

in de stille druppels

van zacht ruisende regen...

in de windvlaag die weent

om de dood van een woud...

in het graf van de hond

die ooit vreugde schonk...

in het felle rood van een klaproos

die slechts een ééndagsvlieg bleek...

*

Eeuwig is de oceaan van het zijn

maar vergankelijk de golven

van ons menselijk bestaan

die breken op de kusten

van eindigheid...

De nacht ademt het licht

van de maanzee

En met zachte stem

zingt de eenzame dichter

zijn weemoed uit

*

Voor geen god

geen schoonheid

die danst tussen de heuvels

maar voor haar schrijft hij

zijn woorden

*

Verder dan de engelen

verder dan de rand

van de leegte

zoekt hij haar ogen

*

En de wind van verlangen

fluistert :

Ras komt de dageraad...

Ik heb vrouwen gekend...

Vele vrouwen...

Vrouwen

die lief waren...

of gedreven...

rad van tong

en mooi...

*

Maar ergens was er iets

dat ik niet vond in hen...

Hun blik was gericht

naar buiten

en als ik dieper keek

zag ik slechts leegte...

*

Toen ik jou ontmoette

was het

alsof ik ontwaakte

uit een eindeloze slaap...

Jij was zo anders…

zo bijzonder...

heel speciaal...

*

In jouw ogen

zag ik het heldere licht

van verlangen

naar ondeelbaar samenzijn...

Een vaste belofte

van onbekommerd rusten

in elkanders dromen...

de ultieme vervulling...

Je zweeft, zweeft
in dronken indigo
boven koele wolkenmeren

En zie…...
Een sterrenknop
Een gulden druppel
raakt het schrijn
van je hart

Hij verandert je
zoals de lente doet
met de magnolia
de anjelier
de toverhazelaar...

*

Je strooit
ijle vlammen
teder vuur
broze hartstocht...

*

De maan drinkt
de melk van je gezicht
Je berijdt de uiterste luchten
aanschouwt de ultieme extase...

De geur van jasmijn
Tedere schaduwbloem...
Een droom van satijn
in zilver maanlicht...

Er staat een vrouw

aan het stille water...

De wind fluistert

in haar bleke haar...

Zij zingt zacht

en de wereld luistert...

*

O liefste
Grendel de poort
van de nacht...

deze nacht...
en schuil...
schuil veilig...
geborgen...

in de heldere rust

van wenkende ogen...

de gave warmte
van een minnend hart...

Onze gedachten zijn een stroomdal

waardoor de wereld vloeit

een eindeloze wirwar van hersenpaden

die een beeld tekenen op ons netvlies…

*

Vaak lijkt het echter verwarrend allemaal, zinloos zelfs…

*

Daarom verbaast het mij soms dat zoveel mensen

zomaar doorgaan met hun leven

zich nooit afvragen waarom ze er zijn…

*

Maar dan betrap ik er mij op

dat ik net hetzelfde doe als hen

Dat ik graag leef

Geniet van alles

Van het spel van woorden

Van de koperen kleur van het herfstbos

Het sneeuwlicht van de winterdagen

De jeugdige overmoed van de lente

De volle pracht van de zomer

Van een vrouw met een roos in het haar

Ik drink haar schoonheid, onverzadigbaar…

*

En dat is tenslotte de enige zin die ik kan vinden

Het beleven van de vergankelijke

maar o zo magische droom

die wij creëren met ons eigen denken

*

Want afgezien daarvan

zijn wij er echt niet beter aan toe

dan de onooglijke mier of de machteloze spin

die wij achteloos vertrappen...

Weet je ,liefste

dat niemand ziet
wanneer ik glimlach
's avonds...
als de wereld stil is...

in de spiegel

van een droom

van een gelaat

zo volmaakt...

*

Het wondere licht

in sterrenogen

een gonzende toon

van verlangen
een eindeloze guirlande

van passiebloemen
de geur

van het paradijs...

De mens heeft de merkwaardige gave
iets zinvols te ontdekken
in het zinloze
Verder te gaan vol goede moed
op de weg van het doelloze

Als ik mensen gewichtig zie doen
doet mij dat zacht glimlachen
zacht en begrijpend
in stil maar machteloos meeleven

Want zij zien niet in
dat achter hun pose
slechts de leegte schuilt

En misschien is het beter zo
Wat geeft het ook...

Ik wens je
al was het maar voor even
maar liefst voor altijd
een gedachtenwereld
vol licht
vol zon
vol kleur
vol rust en vrede...
*
En bovenal wens
ik je liefde
Geloof in jezelf
Geloof in de andere...

*

Ontdek het juweel in jezelf,
je levenskern,
het kostbaarste wat je bezit,
de gouden achtergrond van je leven.

Leef
en maak je leven vruchtbaar
met vreugde
met pijn
in blijdschap en verdriet...

Leef
want het leven is kostbaar…
en kort…..

De kandelabers van het woud
staan roerloos,
nors als verweerde krijgers
van een hels leger
Aan hun voeten spreiden
donkere varens hun veders

*
Als een zucht zweeft
een nachtvogel door de vale lucht
De bloedrode zon kust de einder
boven de grijsgroene zee
Zwarte wolkenflarden
dreigen als haveloze heksen,
breken het tanende licht

*
Het amber van de murmelende beek
verzacht de kilte,
die als een blauwe mist
de verten vervaagt
Fantomen ontwaken
in de snel naderende nacht

*

Ik huiver even en verlang plots
naar het warme huis en naar jou...

Ik keer terug op mijn stappen,

prevel zacht je lieve naam...

Het land sluimert

onder de bleke maan

het verre licht

boven zwarte heuvels...

*

Droomvonken zijn het

Sterrenbakens

heersend over de nacht

De mandala's

van de duisternis...

*

Maar de ochtend gloort

in licht pastel

ademend gras

vol parelend smaragd

vogels achter neveltakken...

*

Een gouden gloed spreidt zich

boven groene kathedralen

De windbloemen ontvouwen zich

weven rode koralen

door de pure klaarte

van een nieuwe dag...

De roep van de nachtvogel

galmt over de open plek

de geheimen van het stille bos

de duistere diepten van het ven

*

Wonderlijk is de maan

Zij strooit zilverglans

over het bruine nevelwater

tussen lis en bevend riet

*

De dageraad verjaagt het grauw

Bloemen ontvouwen zich

Intens is hun zomers palet

Vergankelijk hun schoonheid

*

Een woudreus reikend naar de hemel

Majestueus is zijn aanschijn

Hij droomt slechts van groeien

Hij denkt slechts aan ruisen...

Het landschap gleed
gestaag voorbij
Het was mij zo bekend
na al die jaren
Maar toch een tikkeltje anders
vandaag
want alles verandert
dat wist ik al...
*
Mensen stapten op
aan elke halte
Bekende gezichten
steeds dezelfde
Maar toch een tikkeltje anders
en met iets meer droefheid
in hun ogen, in hun zijn
meende ik
want zij waren weer
een dag dichter bij het eind
*
En af en toe de schaduw
van een mij onbekend silhouet
een toevallige reiziger wellicht
op weg naar ik weet niet waar
of haar die ik vanmorgen zag
voor het eerst
een jonge vrouw, rank
met ogen vol stille dromen...
*
En deze avond keek ik
nog heel even om naar de trein
mijn trouwe gezel
tegen wil en dank misschien
maar toch een veilig ros
op mijn weg door de wereld
Het voelde als een afscheid
een vaarwel
wellicht voorgoed
Maar zeker is dat niet...

Mijn smart regent tranen
golven die breken
op het verlaten strand
van mateloze droefheid
verloren dromen
*
Vannacht dwaal ik
op onzichtbare vleugels
stromen van kristal
door de bittere kou
van glanzend zwart
*
Op zoek langs sterrenzilver
het ijs van de blauwe maan
naar de schaduw van je gelaat
de schoonheid van je licht
de diepte van je verlokking
*
Mijn zinnen verlangen
naar je lippen
als de lavende koelte
van avonddauw
*
Mijn ziel wil verzinken
in je ogen
die wonderlijke bron
van geborgenheid...

Zijn smachten
zweeft door ijle luchten
de azuurblauwe
het broze wit
het lichtend goud

Ergens bloeit
een roos verloren
in eindeloos groen
reseda en jade
Hij zoekt haar
zijn lieflijke
zijn magisch lied...

Hij ziet haar
geurend in de jonge zomer
maagdelijk blank
een helder juweel
zij
zijn stroomdal
zijn liefdesdroom
zo dicht
en toch zo ver...