Warme liefde
Och, denk ik soms
Wat een ellende...
Wat een verdriet...
Wat zijn mensen toch
broos en kwetsbaar...
Weet je,
Kom even bij me zitten...
Ik kan je problemen
misschien niet oplossen
Maar ik zal even je haven zijn,
je luisterend oor,
je troostende schouder...
Even mag je zwak zijn,
al je miserie uitschreeuwen,
lachen,
wenen,
kwaad zijn...
Ik leef met je mee,
ik begrijp je volledig,
ik geef je al mijn liefde...
Rozendroom
Ze woont in mijn schelp
van ruisend verlangen
In de wondere knop
van mijn rozendroom
*
En ik zie haar
in een vlam van vlinders
een regen van sterren
hoor haar
in het zingen van het gras
de harpkoralen van het riet
ontwaar haar
in de zoete geur
van een blauwe bloemennacht
*
En ik hou van haar
Een broos geheim
in teder licht
Betoverend gedicht...
Eenheid
Ze vroeg : Hou je nog van me
Ik tastte naar haar hand
Een tere bloem op een open palm
Stil, omdat woorden overbodig waren
schreden wij door groen vol gele stippen
Nooit glansde azuur zo diep
straalde de zonnengloed zo fel
De wind streek over de harp van haar haren
ze streelden mijn gezicht
Kijk eens, zei ik ,daar in de verte
Ze volgde ze met haar ogen
kraanvogels, sneeuwwitte arabesken
magische schoonheid in blauwe oneindigheid
zwevend boven de zinderende zomer
als een onwezenlijke droom
En het leek alsof de zomer zong
Het klonk als een magische melodie
een zoet koraal van eeuwig zijn
Een ogenblik van pure extase
volmaakte harmonie
perfecte eenheid
Kroonjuweel
Wie ben je toch
Jij kroonjuweel,
bloeiende rozentuin,
koningin van mijn dromen,
getogen
in het land van Breughel,
van milde regen,
zoete tranen
die vallen
over mijn droefheid
*
Maar ach,
misschien is liefde
niet meer dan dat :
een vrouw
die plots verschijnt
als een vergeten zonnestraal
tussen eeuwig grauwe wolken
enkele seconden lang schittert
en dan opgaat in de naamloze nacht
*
Dat is het lot
Nooit zal je de mijne zijn
aan deze zijde
van het leven
En de pijn
is eindeloos diep...
Eeuwige droom
Ik herkende je
Jij die ik liefhad
heel mijn leven al
Maar nu zag jij het ook...
En je was bereid met me mee te gaan
op het pad van smaragd,
in de schaduw van blauwe ceders,
en te dansen in de gouden zonnengloed...
En zo zoet was je licht
zo heerlijk het sierlijke dal van je hals,
zo betoverend de warme meren van je ogen,
dat ik voorgoed mijn huis bouwde
in het lommer van jouw altaar,
je iedere dag noodde tot de maaltijd
aan ons liefdestabernakel,
binnen de heilige cirkel
van een eeuwige droom...
Eindejaarswens
In deze donkere dagen
aan het eind van het jaar
schenk ik een warme lichtgroet
aan de mensen
die ik hier virtueel
heb leren kennen
En mijn oprechte dank ook
aan hen die reageerden
op mijn gedichten...
Mijn bedoeling hierbij was
en is nog altijd
op mijn manier
iets over te brengen
van de eeuwige schoonheid
die volgens mij
schuilt in alle dingen...
Iets te vertellen
over de dartele extase
van een ontvlamd hart,
een verrukte ziel
over de zalige roes
van een intens ervaren
over 's mensen unieke gave
te kunnen opgaan
in de vreugde
die het leven biedt...
Blijdschap, vrede en vervulling
voor jullie allen...
Kerstimpressie
Vannacht bijt de wind met ijzige tanden
Tekent de bomen met een aura van zilverkille handen
*
De sterren schitteren fel in de nacht
Er is honger in de ogen van het vogelvolk
Stil schuilt het konijn met witberijpte vacht
Onder de schaduw van een verloren wolk
*
Deze nacht is maanloos, zonder uitzicht voor de pelgrim...
*
De fruitboom staat naakt, de rozenstruik enkel doorn
De aarde vol grillige rotsen koud als hoorn
De mol slaapt en de eekhoorn verborgen in een bladerbed
Delen hun huis met het zaad van boon en amelkoren
En onder het ijs beweegt een stroom, nauwelijks te horen
*
Deze nacht is maanloos, zonder dromen voor de pelgrim...
*
Maar plots weerklinkt een stem in de vouwen van de wind
Met het eenvoudig verhaal van een gezegend kind
En over de heuvels wasemt het noorderlicht
Met een boodschap van groot gewicht
De nakende dageraad zingt : er is iets groots op til
Vrede op aarde voor alle harten van goede wil...
Zo vergankelijk
In de stroom van het heden
zwermen schaduwen...
Beelden van de droefheid
die diep in het hart woont
en nooit vergaat...
Een weemoed die huist
in de stille druppels
van zacht ruisende regen...
in de windvlaag die weent
om de dood van een woud...
in het graf van de hond
die ooit vreugde schonk...
in het felle rood van een klaproos
die slechts een ééndagsvlieg bleek...
*
Eeuwig is de oceaan van het zijn
maar vergankelijk de golven
van ons menselijk bestaan
die breken op de kusten
van eindigheid...
Wind van verlangen
De nacht ademt het licht
van de maanzee
En met zachte stem
zingt de eenzame dichter
zijn weemoed uit
*
Voor geen god
geen schoonheid
die danst tussen de heuvels
maar voor haar schrijft hij
zijn woorden
*
Verder dan de engelen
verder dan de rand
van de leegte
zoekt hij haar ogen
*
En de wind van verlangen
fluistert :
Ras komt de dageraad...
In jouw ogen
Ik heb vrouwen gekend...
Vele vrouwen...
Vrouwen
die lief waren...
of gedreven...
rad van tong
en mooi...
*
Maar ergens was er iets
dat ik niet vond in hen...
Hun blik was gericht
naar buiten
en als ik dieper keek
zag ik slechts leegte...
*
Toen ik jou ontmoette
was het
alsof ik ontwaakte
uit een eindeloze slaap...
Jij was zo anders…
zo bijzonder...
heel speciaal...
*
In jouw ogen
zag ik het heldere licht
van verlangen
naar ondeelbaar samenzijn...
Een vaste belofte
van onbekommerd rusten
in elkanders dromen...
de ultieme vervulling...