Archief

Je zweeft, zweeft
in dronken indigo
boven koele wolkenmeren

En zie…...
Een sterrenknop
Een gulden druppel
raakt het schrijn
van je hart

Hij verandert je
zoals de lente doet
met de magnolia
de anjelier
de toverhazelaar...

*

Je strooit
ijle vlammen
teder vuur
broze hartstocht...

*

De maan drinkt
de melk van je gezicht
Je berijdt de uiterste luchten
aanschouwt de ultieme extase...

De geur van jasmijn
Tedere schaduwbloem...
Een droom van satijn
in zilver maanlicht...

Er staat een vrouw

aan het stille water...

De wind fluistert

in haar bleke haar...

Zij zingt zacht

en de wereld luistert...

*

O liefste
Grendel de poort
van de nacht...

deze nacht...
en schuil...
schuil veilig...
geborgen...

in de heldere rust

van wenkende ogen...

de gave warmte
van een minnend hart...

Onze gedachten zijn een stroomdal

waardoor de wereld vloeit

een eindeloze wirwar van hersenpaden

die een beeld tekenen op ons netvlies…

*

Vaak lijkt het echter verwarrend allemaal, zinloos zelfs…

*

Daarom verbaast het mij soms dat zoveel mensen

zomaar doorgaan met hun leven

zich nooit afvragen waarom ze er zijn…

*

Maar dan betrap ik er mij op

dat ik net hetzelfde doe als hen

Dat ik graag leef

Geniet van alles

Van het spel van woorden

Van de koperen kleur van het herfstbos

Het sneeuwlicht van de winterdagen

De jeugdige overmoed van de lente

De volle pracht van de zomer

Van een vrouw met een roos in het haar

Ik drink haar schoonheid, onverzadigbaar…

*

En dat is tenslotte de enige zin die ik kan vinden

Het beleven van de vergankelijke

maar o zo magische droom

die wij creëren met ons eigen denken

*

Want afgezien daarvan

zijn wij er echt niet beter aan toe

dan de onooglijke mier of de machteloze spin

die wij achteloos vertrappen...

Weet je ,liefste

dat niemand ziet
wanneer ik glimlach
's avonds...
als de wereld stil is...

in de spiegel

van een droom

van een gelaat

zo volmaakt...

*

Het wondere licht

in sterrenogen

een gonzende toon

van verlangen
een eindeloze guirlande

van passiebloemen
de geur

van het paradijs...

De mens heeft de merkwaardige gave
iets zinvols te ontdekken
in het zinloze
Verder te gaan vol goede moed
op de weg van het doelloze

Als ik mensen gewichtig zie doen
doet mij dat zacht glimlachen
zacht en begrijpend
in stil maar machteloos meeleven

Want zij zien niet in
dat achter hun pose
slechts de leegte schuilt

En misschien is het beter zo
Wat geeft het ook...

Ik wens je
al was het maar voor even
maar liefst voor altijd
een gedachtenwereld
vol licht
vol zon
vol kleur
vol rust en vrede...
*
En bovenal wens
ik je liefde
Geloof in jezelf
Geloof in de andere...

*

Ontdek het juweel in jezelf,
je levenskern,
het kostbaarste wat je bezit,
de gouden achtergrond van je leven.

Leef
en maak je leven vruchtbaar
met vreugde
met pijn
in blijdschap en verdriet...

Leef
want het leven is kostbaar…
en kort…..

De kandelabers van het woud
staan roerloos,
nors als verweerde krijgers
van een hels leger
Aan hun voeten spreiden
donkere varens hun veders

*
Als een zucht zweeft
een nachtvogel door de vale lucht
De bloedrode zon kust de einder
boven de grijsgroene zee
Zwarte wolkenflarden
dreigen als haveloze heksen,
breken het tanende licht

*
Het amber van de murmelende beek
verzacht de kilte,
die als een blauwe mist
de verten vervaagt
Fantomen ontwaken
in de snel naderende nacht

*

Ik huiver even en verlang plots
naar het warme huis en naar jou...

Ik keer terug op mijn stappen,

prevel zacht je lieve naam...

Het land sluimert

onder de bleke maan

het verre licht

boven zwarte heuvels...

*

Droomvonken zijn het

Sterrenbakens

heersend over de nacht

De mandala's

van de duisternis...

*

Maar de ochtend gloort

in licht pastel

ademend gras

vol parelend smaragd

vogels achter neveltakken...

*

Een gouden gloed spreidt zich

boven groene kathedralen

De windbloemen ontvouwen zich

weven rode koralen

door de pure klaarte

van een nieuwe dag...

De roep van de nachtvogel

galmt over de open plek

de geheimen van het stille bos

de duistere diepten van het ven

*

Wonderlijk is de maan

Zij strooit zilverglans

over het bruine nevelwater

tussen lis en bevend riet

*

De dageraad verjaagt het grauw

Bloemen ontvouwen zich

Intens is hun zomers palet

Vergankelijk hun schoonheid

*

Een woudreus reikend naar de hemel

Majestueus is zijn aanschijn

Hij droomt slechts van groeien

Hij denkt slechts aan ruisen...

Het landschap gleed
gestaag voorbij
Het was mij zo bekend
na al die jaren
Maar toch een tikkeltje anders
vandaag
want alles verandert
dat wist ik al...
*
Mensen stapten op
aan elke halte
Bekende gezichten
steeds dezelfde
Maar toch een tikkeltje anders
en met iets meer droefheid
in hun ogen, in hun zijn
meende ik
want zij waren weer
een dag dichter bij het eind
*
En af en toe de schaduw
van een mij onbekend silhouet
een toevallige reiziger wellicht
op weg naar ik weet niet waar
of haar die ik vanmorgen zag
voor het eerst
een jonge vrouw, rank
met ogen vol stille dromen...
*
En deze avond keek ik
nog heel even om naar de trein
mijn trouwe gezel
tegen wil en dank misschien
maar toch een veilig ros
op mijn weg door de wereld
Het voelde als een afscheid
een vaarwel
wellicht voorgoed
Maar zeker is dat niet...