Archief

Mijn smart regent tranen
golven die breken
op het verlaten strand
van mateloze droefheid
verloren dromen
*
Vannacht dwaal ik
op onzichtbare vleugels
stromen van kristal
door de bittere kou
van glanzend zwart
*
Op zoek langs sterrenzilver
het ijs van de blauwe maan
naar de schaduw van je gelaat
de schoonheid van je licht
de diepte van je verlokking
*
Mijn zinnen verlangen
naar je lippen
als de lavende koelte
van avonddauw
*
Mijn ziel wil verzinken
in je ogen
die wonderlijke bron
van geborgenheid...

Zijn smachten
zweeft door ijle luchten
de azuurblauwe
het broze wit
het lichtend goud

Ergens bloeit
een roos verloren
in eindeloos groen
reseda en jade
Hij zoekt haar
zijn lieflijke
zijn magisch lied...

Hij ziet haar
geurend in de jonge zomer
maagdelijk blank
een helder juweel
zij
zijn stroomdal
zijn liefdesdroom
zo dicht
en toch zo ver...

Ik zat aan je zij
sprakeloos…...

Want ik zag
de ondraaglijke lichtheid
van het bestaan
die je tekende

liefdeloos…...

En ik begreep
jouw verdriet
een beetje…

Dacht ik...
Hoopte ik…...

Legde de arm
van mijn ziel
rond je schouder
in een gebaar van :
ik ben er nu even

voor jou...

voor jou alleen...

Lankmoedig staarde de beuk
schudde zijn tanige kruin
Hij kende het verhaal niet
dat de donkere wind zong
voor de mensenkinderen...

*

Onder de eik zat jij
mijmerend in een heksenkring
Je heldere ogen parelden
in het koele maanvuur

Je was een serene vlam
die trouw brandde
winter en zomer
voorgoed straalde
in de geheime ruimten
van mijn ziel...

*

Weet je,
ik dacht dat ik je altijd
zou kunnen koesteren
in de avond
van vergane dagen
En dat jij jezelf
zou blijven schouwen
in de spiegel van verwondering
dit vreemde verhaal
van een droomwereld...

*

Ooit zag ik je gestalte
in een gloed van wit licht
Maar plots was je verdwenen
En nooit keerde je weer

Had je wel echt bestaan
Ik weet het niet…

Mogelijk droomden wij dezelfde droom

Jij en ik...

Op de kruiswegen van harten

het mijne...

en het jouwe misschien...

bij de dromende dageraad

de vlucht van de zonnevogel

in de bedding van hoop

prevel ik woorden

zing ik mijn lied...

*

En even, heel even

zal de stilte oplichten

vreugde baren

zal het eeuwige niets

tot leven komen

zal wonderbare schoonheid

zich ontvouwen

boven heuvels van vreugde

in dalen van vrede...

*

*

Ontelbare levensvatbare vormen

kregen nooit een kans

om te bestaan...

En zelfs voor ons

die dit mirakel wel meemaken

is het leven vaak zo bitter...

Het liefste dat wij kennen

moeten wij afstaan

Keihard is het...

Ondraaglijk soms...

Maar het ervaren

van schoonheid

die zich plots ontvouwt

van onvoorwaardelijke liefde
maakt veel goed...

‘Celebration of the moment’

De enige zekerheid in dit leven...

Dat is mijn wens voor jou...

*

Het leven is broos, kort
als een windvlaag
een zucht, een kus
een appel die valt uit de boom
tussen zomer en winter...

*

In een oogwenk zijn wij oud

en als de raven des doods komen :

weg zijn wij

weg zijn onze liefdes

onze geliefden

niet meer dan een wiekslag

in de herfstlucht...

Het voelde zo goed

zo vertrouwd

het alleen zijn

tussen de heuvels

de groene glooiingen

de blauwe verten

eindeloos...

*

Hier had ik jou ontmoet

zoet lief

volmaakt droomgezicht

verwante van mijn ziel

innig en transparant

teder minnend

mateloos...

*

Ik zong voor jou

een lied vol weemoed

woorden die waaiden

over een verloren weg

Mijn hart zocht je...

Waar ging je heen ?

Radeloos...

Ademkringen op het raam

Tekenen van vergankelijkheid

Ijle bloemen, wonderbloemen

Nachtschonen voor heel even

Schaduw om de hoek

Gegroet, koningin van stilte...

*

Dauwparels in hun helder hart

Sneeuwkristallen, ijzig licht

Zwerfsteen, bloeiend in de zon

Zacht brandend avondrood...

*

Van haar rest enkel de geur

De geur van eeuwige liefde...

*

Van verlangen broos
kwetsbaar...
van weemoed dronken
eenzaam...
heeft de dichter
gezongen
voor haar
zijn eerste vers...
en zijn laatste...

*

Hij noemde haar : zo mooi
Hij noemde haar : bloem van maanlicht
Hij noemde haar : verdroomde meren
Hij noemde haar : licht van eeuwige herinnering
Hij noemde haar : madonna in de schaduw
Hij noemde haar : vreugde en weemoed
Hij noemde haar : vergeet-me-niet

*