Archief

Toen we
jou gedachten
jij
ons koningskind,
verdronken
in de rivier der stilte,
restten ons enkel
bittere tranen
en een droom
vol nachtbloemen

Want je sliep al zolang
En de roep van het leven
kon je niet meer wekken
Helaas

Je rustte eindeloos mooi
met gesloten ogen
En in onze herinnering
klonk je lied
zo kristalhelder
zo bronnenklaar

Telkens weer voerde je
onze harten mee
op de tonen
van volmaakte huiver
naar de witte wolk
van je eeuwige stilte

Wanneer het leven donker oogt

De galmende leegte van het niets je overvalt

Weet dan, liefste

Dat je niet bang hoeft te zijn

Dat je alle hoop mag bewaren

Want we leven !

*

Leven !

Dat is helemaal niet evident

Dat is eigenlijk een groot mirakel

Dat wij ons bewust zijn van ons bestaan

Dat wij elkaar herkennen

Dat wij met elkaar praten

Intens kunnen genieten

Eenheid, vreugde en schoonheid kunnen ervaren

Dat wij de mooie momenten kunnen koesteren

en in ons geheugen bewaren

Dat wij kunnen vieren

*

Onze levens lijken toch zo broos

Vergankelijke golven in een kosmische oceaan

Eindeloos, onbegrensd, eeuwig

En alle begrip overstijgend

Maar ook vol mysterieuze levenskracht

*

Daarom liefste,

laten wij tenvolle dit geschenk benutten,

intens liefhebben,

samen dansen

hand in hand

door zonnige weiden,

woud-doorzongen valleien,

onder de tedere lentezon

en in de bloeiende zomer

en het licht in onze ogen laten vertellen :

“Ik hou van je”

“ Ik hou van je lach”

“ Ik hou van alles aan je”

“Ik hou zo van je”

De zoete warmte

van je lichaam

bedwelmt mij

De rozen achter je ogen

bloeien

in de valleien van mijn geest

en je woorden

leiden hun eigen leven

in mijn ziel

maar magisch zijn ze

vol betoverend leven

*

Als je glimlacht

zingt de zomer

in mij

over je dromen

vogelvrij

Ik weet, dat je wacht
hunkerend
op een dag van glorieus licht
na talloze nachten
in kille eenzaamheid

*

Ik weet, dat je wacht
vol verlangen
op het beloofde land
de vlammende gloed
achter de horizon

*

Ik weet, dat je wacht
met gesloten ogen
op een verre roep
het teken van de man
met het tedere hart

*

Ik weet, dat je wacht

op de warmte
van zijn blik
twee sterke armen
om te versmelten, één
tot het eind...

Verliefd zijn is

even zweven

op de tonen

van pure extase

even vertoeven

in het rijk

der goden

even dromen...

*

Weet je, liefste

Ik vind je zo lief en zo licht

En je ogen zijn zo vol licht

En je glimlach

is als een waterval

van warm zonlicht

na een grijze dag

*

Weet je, liefste

Ik hou van je geur

van de warmte van je adem,

de manier waarop je beweegt,

naar me kijkt

Ik hou van alles aan je

Ik hou zo van je...

Ik deelde je ogen
in het bleke licht van de maan
daar waar ik de nachtbloem zoende
in het duister beminde

Ik deelde je ogen
in de schoonheid van Andromeda
daar waar ze geurde
de roos van de mateloze bron
waaraan ik mij laafde

Ik deelde je ogen
in de peilloze diepten der sterren
daar waar ze helder glansden
de spiegels van liefde

Ik deelde je ogen
in het vale ochtendgloren
daar waar vlammen lekten
op de sponde van hartstocht

Ik deelde je ogen
in het zinderend zomergoud
daar waar een duif opvloog, sneeuwwit
ik jou liefhad in dronken extase...

Op een naakte rots

in de harde branding

van het leven

stond zij

alleen....

verlaten....

Toen kwam hij

die leefde

in de fantasie

van haar nachten

Hij omspon haar

met woorden

zo zoet...

Ze streelden

haar droomgezicht

zo zacht...

overspoelden

haar geest

met zalige extase

Toen zijn aura

haar aanraakte

ontvouwde zich

een wonderlijk geheim

het rimpelloos water

van een puur begrijpen

en in zijn ogen

glinsterde de belofte

van volmaakte overgave...

Samen één

o vrouwe lief

samen één…...

Woordenloos streelt
het zomerlicht
de groene kerken,
kleurt de avondzon
het brongras
met gouden stippen

De wind weeft je haar
om mijn verlangende schouder,
terwijl je rust
aan mijn bebloemde borst

Jij lacht om de ijle dans
van een nachtvlinder,
maar ik zweef
op de zachte toetsen
van je liefdeslicht

en vergeet de wereld...

Mijn gedachten

dwalen als atalanta 's

Steeds nauwer cirkelend

rond het licht

dat hen zal verzengen

Vreemde woorden

ontstijgen de leegte

die mijn hart pijnigt

De flarden

van een verhaal

dat nooit eindigt

O sterrenvrouw,

ben jij meer dan een waan,

een zachte sponde

voor mijn moede hoofd

Of toch slechts een droom

bedrieglijk zoet in zijn ijle baan

Ik zie je schaduw

blauw huiverend

onder goudomrande wolken

zwevend door versteende tuinen

De donkere dennen fluisteren

eindeloos zacht jouw naam

Hoge sterren herinneren mij

het licht diep in je ogen

Maar je stem bereikt me niet

verdwaald in het bittere water

van begraven eenzaamheid

Plots wenken je handen

slank als zwanenvleugels

Zij ontvouwen zich

als een magische bloem

Vreemd is hun schoonheid

nooit eerder gezien

Een gebed

dat intens uitstroomt :

je eigen gevleugelde zelf...