Archief

In het dichte woud
de galmende grotten
van mijn geest
wonen dromen
Zij glanzen als kristal
parels uit de diepzee

Daar is het huis van mijn lief
Ik hoor haar lachen in
de branding van een schelp
haar haar gebleekt
in maan en sterrenlicht
haar gewaad geblauwd
in azuren zomerluchten

O liefste
laat mij knielen voor je gratie
Laat mij verhalen zingen
over vreugde en smart
die de winden fluisteren
Laat mij de nectar
van je lippen drinken

O liefste
Kom dichter bij me
dichter dan de geur van jasmijn
dichter dan regen op mijn huid
Omhels mij zoet
Omvat iedere vezel
zoals de winde doet
de winde van de nacht

Streel de toetsen
van de zomer
die broeierig slaapt
Een gouden dier in rust
Een koepel
van helblauwe vlammen
En heuvels, heuvels,
jadegroen

Meisjes zo verrukkelijk zingend,
hun ogen vol sterren,
vlinders, sneeuwbloemen,
ijle dromen,
een aria van zoete tover

Ruisend bloed,
een witte branding
van kolkend licht
De koninklijke weg,
voorbij de poort van vreugde,
het goddelijk festijn

De zoete zucht van je woorden
Zacht zingend langs bleke maankoralen
Van liefde zwangere fluistertalen
Ademkristallen die zich boorden

Als nectar in de lotus van mijn hart
Deed sneeuwrozen in mij ontluiken
Geur van nachtbloemen, sterrenfuiken
Het licht van minne in een nacht zo zwart

Aan de blauwe einder van je warme ogen
Wenkt de hartstocht, het teder vuur
Onstuimig kozen in het vroege uur
Pure passie in een droom vol regenbogen

Ingesneeuwd tussen muren

van smaragd en zwijgend grijs

fluistert het kristal

zijn ijzig verhaal

De donkere kathedralen,

schoon en statig,

staren in gebroken spiegels

van rumoerig glas

De profeetvogel zingt

een melodie

van duister licht,

van onbereikbare hoop

In de vale schemer van

de in zee verzonken zon

zweeft hij terug

naar de stille nacht

de verdroomde meren...

Je werd geweven
in de schoot van je moeder
Je werd gevormd
in het diepste geheim
Prachtig gevlochten
uit riemen van de aarde

Jij bent de levende band
tussen hen die van je houden
Hemels is de aarde
voor ons
die tot in de wortel
van ons bestaan
verlangden naar jou

Samen met jou
zullen wij de weg gaan
die het leven ons bereidt
En enkel de liefde
zal onze gezel zijn...

In het witte ledikant rust zijn lichaam
mager, bleek als de dood
Zijn handen plukken aan de lakens
Ze hebben hun schoonheid
hun scheppende kracht verloren...

Zielloos is zijn starend oog
Als zij er in kijkt
ziet zij de verlaten wereld
waarin hij nu woont
Een desolate leegte
waar zij hem niet terugvindt
ondanks wanhopig zoeken...

Zij beseft dat hij niet meer weet
wie zij is,

zij, zijn vrouw,
zijn geliefde van weleer...

In tranen wendt zij zich af,
bang om ook te vergaan,
onmenselijk te sterven
in dat peilloos niets...

Jij zong voor mij
als het windekind
dat fluistert
in het lover
van het lentewoud

verhalen
over de diepste hunker
van s' mensen hart
nooit vervuld...

In dit land van waan
ben jij de dageraad
doorschijnend
omhuld door rozenrood...

Je zoete licht ontdooit
mijn besneeuwde hart...

Je beroert mij
Fluistert zacht
Opent gesloten deuren
waarachter
schoonheid wenkt
teder verlangen
zoete razernij...

Ik meer mijn droomschip
in de klare spiegel van je ogen
Laaf mij dorstig
aan de oase van je mond

Je kussen bloeien vuurrood
als volle, geurige rozen
Ik smaak het zoete spinthout
van je gave borsten
Genees al mijn oude pijnen
in de luwte van je schoot

O lieveling,
Ik wou zo graag jou zijn
in jou de dag belevend,
door jouw ogen ziend
wat ik niet zien kan

Jij bent mijn diadeem,
de eerste en de laatste
in het huis van mijn geest
Je gelaatstrekken wonen
voor altijd in het gouden licht
van mijn herinnering

Je vond geen rust meer
verloren als je was
in de weemoed van de tijd

Je sprak mij
over het vallende duister
en telkens troostte ik je
in de nacht van je angsten

Ik opende de sleutelloze poort
van je ziel
Op de grens
van angst en hoop
keek ik
naar de basissteen

En ik zag
de schaduwen vlieden
uit de bedding
van je hart
je pijn vergaan
in een gevleugelde zon :

het levende water
van de liefde...