Donderdag 2 oktober 2014
Geneuzel

Ik heb stiekum met je gedanst....
Wat is er toch een diversiteit aan vrouwelijke jaargenoten.
Soms zie je een pareltje. Met krassen, maar fonkelend.
Ook op weg met een stok naar Volendam.
Want daar begint het steeds meer op te lijken.
Waarom kunnen we van ons eigen dorp geen bedevaartsplek maken? Het Maarten Schakelpad vanuit Soestdijk naar Hoornaar, met als symbool de zilveren stuiter i.p.v. dit simpele jacobsschelpje. Ontworpen door Sommer. Zo'n balletje, dat moet te doen zijn.
En dan is het eindpunt het zwarte plein. Daar is toch plek genoeg.
Als bromsnor de hangjeugd tenminste onder controle weet te houden.Vroeger hielpen de kinderen een handje thuis. Voerden de kippen, staken de balen op of waren druk bezig met het huiswerk.
Maar wat moet de zoon van een piloot? Dat wordt hangen.
Wat doen we met het Bruisend Hart? Dat stampen we in elkaar met zo' monster-sloopwerktuig van de Kuiper. Prachtig, zodat alles staat te schudden.
Dan hebben we ook een echte ruine (De trema doet het niet). De burgemeester geeft de vergunning en elke vrijdag organiseert de vrijwilligersgroep van de zeven molens een lampionnen optocht over het Oranjepad. De vrijwillige brandweer spuit daarna op het Dokter Trouwborstpleintje voor het gezondheidscentrum de hondenstront van de banden van de bejaarden. En ik? Ik hoef niet meer zo' eind te fietsen om hier op de camping, 7 km voor Volendam, naar een pareltje te kunnen kijken. Morgen naar de stad en gauw weer door richting het zuiden.
We zijn overigens weer eens de enigen op de camping. Op de kippen en de stoelen na.
O ja, de oranjevereniging heffen we ook maar op.


Wat is er toch een diversiteit aan vrouwelijke jaargenoten.
Soms zie je een pareltje. Met krassen, maar fonkelend.
Ook op weg met een stok naar Volendam.
Want daar begint het steeds meer op te lijken.
Waarom kunnen we van ons eigen dorp geen bedevaartsplek maken? Het Maarten Schakelpad vanuit Soestdijk naar Hoornaar, met als symbool de zilveren stuiter i.p.v. dit simpele jacobsschelpje. Ontworpen door Sommer. Zo'n balletje, dat moet te doen zijn.
En dan is het eindpunt het zwarte plein. Daar is toch plek genoeg.
Als bromsnor de hangjeugd tenminste onder controle weet te houden.Vroeger hielpen de kinderen een handje thuis. Voerden de kippen, staken de balen op of waren druk bezig met het huiswerk.
Maar wat moet de zoon van een piloot? Dat wordt hangen.
Wat doen we met het Bruisend Hart? Dat stampen we in elkaar met zo' monster-sloopwerktuig van de Kuiper. Prachtig, zodat alles staat te schudden.
Dan hebben we ook een echte ruine (De trema doet het niet). De burgemeester geeft de vergunning en elke vrijdag organiseert de vrijwilligersgroep van de zeven molens een lampionnen optocht over het Oranjepad. De vrijwillige brandweer spuit daarna op het Dokter Trouwborstpleintje voor het gezondheidscentrum de hondenstront van de banden van de bejaarden. En ik? Ik hoef niet meer zo' eind te fietsen om hier op de camping, 7 km voor Volendam, naar een pareltje te kunnen kijken. Morgen naar de stad en gauw weer door richting het zuiden.
We zijn overigens weer eens de enigen op de camping. Op de kippen en de stoelen na.
O ja, de oranjevereniging heffen we ook maar op.
















































