Archief

 

Writer's block

 

Wel, het heeft iets. Zo'n writer's block.
Het biedt je zekerheid.
En terzelfdertijd, ook wat flou artistique.
Een kunstzinnige sjiek.

Want als het er niet meer is.
Dàn heb je het toch maar gehad.
En hebben staat hier ook voor zijn.
Je bent of was een schrijver.

Hoe kan je anders zo'n ding hebben.
Een schrijfkramp.
De vingers gaan in staking. In navolging van de hersenen.
Zij leveren niet meer. De handen willen niet meer.
En daar liggen die letters lamgelegd in hun depot.
Te gisten. Met een beperkte houdbaarheidsdatum.

Als schrijver ben je dan machteloos.
Je kijkt met weemoed en een beetje afgunst.
Naar die heerlijke zinnen.
Die voorbij zeilen op het witte blad van een collega.
Het dobberen van blauwe gevoelens.

Woorden als meeuwen die schreeuwen om aandacht.
En jijzelf zit in een woestijn van wit.
Geen kemel aan de praat te krijgen.

Je berust in de rust. En verzindt een tactiek.
Een strategie om de staking te ondermijnen.
Je doet alsof. En schrijft over die spontane opstand.

En kijk, daar staan ze dan. Die eerste letters.
Je bent bang voor een punt. Het finale.
Maar je plaatst ze. Uitdagend. Dààr waar jij hen wil.
Meester over de interpunctie.

En zie, de rest volgt vanzelf.
Staking gebroken. Voorlopig toch...




uvi

 

 

Promesse

 

Je uren vullen.
Met kijken. Naar niets.
Luisteren. Naar iets.
Dat er niet is.

Wachten op de dag.
Hopen dat hij niet komt.
Dat het ochtend blijft.
Eeuwig. Als een jong lijf.

Waarin de belofte ligt.
Te dromen.
Van wat kan. Nog niet mag.
Dat soort ijlen. Zonder koorts.

In wanhoop. Hopen.
Op de armen van 'n jonge vrouw.
Terwijl je rijp bent voor de schoot van de dood.
Dat soort spijt en berouw.


uvi

 

 

Hoe komt zo'n gedicht tot stand? Vroeg hij mij.

Raar, zeg ik.
Soms na een liefdevolle emotie.
Ben nog steeds een verliefd jongetje. Amper 65.

Dikwijls door het lezen.
Van een tijdschrift, een gedicht. In de ochtend.
Daarna beginnen m'n vingers onrustig te worden...

Op straat ...
al wandelend... raap ik zinnetjes op ...
goed kijken is een eerste voorwaarde.

O ja,
en zonder verwondering en bewondering gaat het ook niet.

Maar zoals dit:
vanmorgen schreef ik een reactie op een persoonlijk mailtje.
De eerste twee zinnen stonden er voor dat ik het besefte.
Zo uit m'n vingers gelekt.
Achteraf wist ik: hier moet ik iets mee doen.

Eén moment inspiratie en dan de transpiratie ...

Luisteren naar de woorden die groeien in je hoofd.
Schrijven, schrappen..., schrijven, schrappen ... schrappen ...

Zo ongeveer...

Ah, zo eenvoudig is dat?
Euh, ja zeker ...




Queeste

 

Waar is je stilte neergestreken?
Op het veld van je verwarde vingers,
tussen de dauw van je beloken ogen
of in de verte van je dromen?

Met vragen baken ik je zwijgen af
verleg de grens van mijn verlangen
naar gemis in lege handen
en zinnen zonder stem onuitgesproken lang.

Hoe kan ik je lichaam achterlaten
in lakens van herinnering
de warmte van je woorden horen
verloren tussen gisteren en morgen?


uvi

 

Dichters


Dichters schilderen wolken in de herfst.
Laten de regen tranen op vallende blad'ren.
En wierook waaien in klagende bossen.

Dichters dromen hun leven.
Blauw op wit.
Gaan op de vlucht voor de wereld.

Dichters trekken trage vogels in de lucht.
En woorden om lente te boetseren.
Nog voor de winter hun laatste adem kust.



uvi

 

 

Gelukzalig verlaten.

Beter plekje dan dit bestaat er niet op de wereld.
Enkele vierkante meters geluk.
Een zetel op een terrasje overkoepeld door een glazen stulp.
Genesteld in groen en water.

Daarnet nog huilde een trein door de stilte.
Hij ging razend tekeer.
Vulde de hemel met een metalen uitspansel.
Driftig daverend.

Hij verpulverde het gefrazel van de zuidenwind.
Die mij vertelt over het geluid van de duizendpoot. In de verte.
Enkel als hij zuiders zingt dan tilt hij het monotone gedreun over de daken.
Duizenden huizen ver. Tot hier.

In mijn zetel. Waar ik moe van niets, me leeg en vol voel.
Vermoeid als een verdriet dat me volledig vult.
Vanaf m'n ogen die wenen zonder tranen. Over m'n bedrukte borst.
Tot in de diepte van m'n tenen. Leeg en vol.

In de lucht tussen de wolken hangt een zilveren vogel.
Met onbewogen vleugels. Hij vliegt naar het zuiden.
In z'n bek een blank jongetje. Wat bruiner van Belgische zon.
Op weg naar zwarte mensen. Die vluchten in gamele bootjes.




uvi

Als de slaap je verlaat.
Nachten niet koelen in je hoofd.
Je lichaam op de boog gespannen blijft.
Dan knapt de koord af...

Vezels ontrafelen zich.
Je spankracht verslapt.
Je weerstand daalt.
Tot gelaten ... alleen gelaten.

En dan twijfel je aan je bestaan.
Tenzij er iemand is ...


****

Oogappel

jij plukt mijn woorden
appels aan een rijpe boom
en kraakt de noten
van m'n stille winter

met ontelbaar tere handen
leg jij de klanken van m'n pijn
te rusten op je zoete lippen
en kust de wonden van het zijn


uvi

 

Nostalgie.

Ik ben een verzamelaar.
Van het niets bewaard uit vroeger.
Een verleden uit de verste verte ...

Ik koester een illusie.
Zoveel gemakkelijker om te houden
van iets wat nooit heeft bestaan.

Het blijft vlekkeloos jong.
Onaangetast. Geen kreukel berouw.
Geen spatje verdriet.

Eeuwig onaantastbaar trouw.
Het is alleen van jou.

Je brengt een ander op een idee.
Alleen al met het woord : nostalgie.
En ogen gaan glinsteren. Als de zon in het water.
Van heimwee naar wat nooit was.

Naar Iets dat je langzaam laat groeien in jezelf.
Als groen gras. "Green Green Grass Of Home"
The old home town looks the same as I step down from the train,
and there to meet me is my Mama and Papa.
Tom Jones. Weet je nog?

En ogen worden vochtiger naargelang de ouderdom.
Het leven korter wordt en de dood dichterbij.

Nostalgie om je onbezorgd te bedriegen.
Je te verwennen met een stukje heden uit het verleden.
Hoop te planten als jonge sla in september.
Die je niet meer als een krop zal snijden.
Alleen nog zal proeven in je herinnering.

Hoop het enige wat je nog teelt.
Vooraleer de wanhoop toeslaat en je verlamt ...
Angst als jonge sla ...

uvi

 

 

Bang... bang...

Ik ben in de war.
Verdwaal in mijn hoofd. Op de vlucht.
Voor mezelf en m'n angst.

Bang. Voor morgen.
Woorden zijn niet langer een nest.
Gedachten zijn granaten.

Hoe kom ik hier levend uit?
Of is het de dood
waar ik naar verlang?

uvi

 

 

Dag lieve lezer-es,

Vandaag voel ik me een beetje bezorgd. Bekommerd om jou.
Want wat neem ik van je af? Tijd en illusie?
En wat krijg je in de plaats van me? Niets?
Tenzij een gebrek aan de twee voorgaande?

Wat heb JIJ er aan als ik je schrijf dat
het geluid van motoren over een autostrade binnendringt
in dit 'heilige der heiligen': mijn ochtend?

Trouwens, weet jij wel wat dàt is,
nu de RKK een minuscuul clubje is geworden?
Waarvan de leider als een archaïsche rock-artist
zich tussen z'n groupies laat ronddragen.

Vraagtekens.
Het zijn zo wat de leestekens die mijn witte ruimte bevolken en beheersen.
Twijfel.
Een teken van zwakte? Onmacht? Gebrek aan overtuiging of kennis?

Waarom schrijf ik dan? En jij, waarom lees je dit? Waarom?
Het zal wel nooit duidelijk worden. Voor geen van ons beiden.

Zelf kan ik me amper een ochtend voorstellen
zonder papier tussen m'n vingers.
Het zou dan zijn alsof ik het belangrijkste deel van de dag heb overgeslagen.

Zou het voor mij wel 'een dag' geweest zijn? Dit is puur een oratorische vraag.
Het vraagteken doet er niet toe in dit geval.
Je mag het aftrekken van de voorgaande.
Eentje minder op de lijst van mijn twijfel.

Goed, onderstel dat je de tijd die je spendeerde aan dit stukje
als een verloren deeltje van je leven zou beschouwen dan
zal ik het nog goed trachten te maken.
In de zin van 'herstelling van de geleden schade'. Wiedergutmachung.

Hoe gaat het met je vandaag?

Met je reuma? En je hoofdpijn? Die steek in je heup?
Vergat ik nog wat? Ach ja, de pijn van het zijn en het alleen zijn.

En jij daar.
Ja, jij die zich mateloos moe voelt in dat jonge lichaam van je.
Terwijl je geest ronddanst maar dan op een dansvloer die je verlamt.

Jij die zich bezorgd afvraagt 'hoe breng ik die twee weer in balans' .
Lichaam en ziel.

Hoe gaat het vandaag met je?

Terwijl jij zich angstig afvraagt: wat volgt er nog?
Wat zullen onderzoeken naar boven halen aan analyses en diagnoses ?
Speciaal voor jou: het ga je goed!

 

Zie, lieve lezer-es,

zo is alles nog niet verloren vandaag.
Want ik had interesse voor je.
Ik informeerde even hoe het met je ging vandaag.

En misschien was ik wel de eerste.

Mooie dag nog.


uvi

 

 

Semper tres!
Klein Seminarie 1953 - 58

 

Het was verboden. Maar we deden het toch.
Want alles was verboden.

De zondagnamiddag, toen nog met een hoofdletter,
kregen we witte boterhammen met kaas ertussen.
En een blekken kan met chocolademelk. Of iets in die buurt.
Stiekem sopten we onze boterham in dat kopje troost.
Een heldendaad.

Eén keer per week kregen we dat extraatje.
Na een bezoek van thuis. Op zondagnamiddag.
Dàt was enkel realiseerbaar voor de rijken of zij die dichtbij woonden.
M'n ouders zaten ergens tussenin. Veronderstel ik.
Eerst de tram. In '56 een Opel Record.

Op het einde van die visite kwam een surveillant rond met een bel.
Tijd voor de tranen. Van moeders.
En bij dat afscheid was het net of ze de ziel uit je lijf scheurden.
Ze meenamen naar dat verre dorpje met z'n bossen en z'n heide.
Toen nog.

En zelf bleef je verweesd achter. Met een onbeschrijflijke pijn in je borst.
En ze beschrijven kon je niet.
Want elke brief moest open afgegeven worden.

En waar vond je dan wat moederliefde terug?
In de verboden hand van een kameraadje.
In het donker van de filmzaal. 
Om die jongensliefde te vermijden:  "Semper tres!".

Jawel, een luxe. Op zondagavond. Om je pijn te verdoven.
Een film, zoals de Five Sullivans.
Vijf broers die allemaal stierven in WO II. Voor ons.

Zoiets dat kon je begrijpen.
Want zelf zat je ook te sterven.

Zopas sopte ik m'n witte boterham met kaas in een kopje chocolademelk.
Van échte chocolade.
Ik keek vluchtig rond. Geen surveillant te bemerken.
Oef!



uvi