Archief

 

H.C. terug naar de ongeopende stilte ...

 

Als een razende ben ik er door gekoerst.
Wel honderd gedichten per uur.
Dat verdient een 'proces verbaal'.
Fout ... ik weet het.

Mààr... ik wist weer meteen waarom
hij nu al jaren naast me ligt. Ongeopend.
Zo blauw, maar zo alleen.
En dan nog met een lint, tussen het één en andere been.
Ach, vergeef me, dat rijmde even.

H. de Coninck bleef ik jarenlang trouw. Hij was m'n ochtend.
Het oosten en het westen. Het noorden en het zuiden.
Koningsblauw.

Dewulf prevel ik, zo traag als ik kan. Als een schildpad over papier.
Telkens opnieuw. Van ginder tot hier.
Tot ik er blauwziek van word.

En Nolens is nog Terra Incognita. Geurt lekker naar inkt.
Die bezinkt op weilanden van woorden.
Ik ontdek en ontdek ... en trek verder...

Maar Claus ... neen, dank je,
die laat ik voor de Nobelprijs ...

uvi

 

 

H.C.



Hij ligt hier in mijn handen.
Blauw als een geschilderde zee.
Met een lint als een liaan tussen de tanden.

Als het leven van een dichter mag worden afgemeten
aan het aantal pagina's, dan is hij groot en dik. En oud.
En dat is hij ook Hugo Claus. Oud, bedoel ik.

De Bezige Bij verzamelde zijn leven tussen twee covers.
Op 1.109 bladen. Leven en dood behangen met letters.

Na Herman de Conink, jaren lang, Dewulf en Nolens,
begin ik nu de ochtend ook met wat Claus.

Ik hoor zijn voornaam gefrasel. Nederlands om te savoureren.
Heerlijke blauwe ochtend ...



uvi




PS.
Oud is een relatief begrip.
Wanneer ben je dat?
Vanaf tachtig, negentig, honderd? Of daar ergens tussenin?

 

 

Nooit klokvast

De dag staat al te dralen voor het raam.
Oefent opstaan. Maar de ochtend twijfelt.
Dimt het gloren in een sprei van mist.

Septemberlicht valt spaarzaam door de blad'ren.
Schildert trage schaduw op de straten.
Om die later van de daken op te rapen.

Dag werkt. Aan het ritme van de uren.
Mannen, vrouwen kneden tijd tot brood.
Een huis, een haven. Leven tot dood.

Avond treuzelt langs de horizon.
Hij legt de dag te slapen.

uvi

 

 

Matin bleu



Hoe de morgen reeds tekeer gaat.
Met slaande deuren. Een wekkerradio en kinderstemmen op een fiets.
Terwijl ik nog hoop verzamel op een ochtend.
Badend in de leegte van geluid.

In mijn handen dobberen dichters over een blad.
Leven in wit water.
Uren turen naar letters in de verte. Achtergelaten dagen.
Verteerd door herinnering.

En ik wil slapen in de armen van hun gestamel.
Onder de blauwe wasem van hun inkt.



uvi

 

Ergo sum


Mijn ochtendritueel verslaapt zich.
In de eerste plooien van het licht.
Het sacrale water wacht op zijn ontwaken.
Ik wil de ochtend voor mij alleen bewaren.

Angstvallig vertaal ik ieder geluid.
In de stilte teel ik dichters.
Op papier. Het geritsel van letters.
Ze herleven onder de streling van zachte ogen.

Boven wacht de dag onder zijn lakens.
Ze slapen beiden nog. Onder een sprei van dromen.




uvi

 

Ochtendlicht in een kopje.

Neen, een kopje staat er niet zomaar. 
Zelfs leeg heeft het een tweede leven.
Het bewaart ochtend of verzamelt herinnering.

Zo ook, kan dat gebeuren met het licht.
Het ligt dan zonder ogen te wachten op een boek.
Gebundelde aarzeling van woorden.

Het betasten van het leven.
Wat nog moet komen. De dood. Als een oefening.
En het leven. Om te leren verliezen.

Daarom staat er een kopje. Ook al is het leeg.
Op de daartoe bestemde plaats. Na genot, een etalage van gemis.
En licht. Gevangen om te lezen. Wat een ander reeds wist.

 

uvi

 

Spel

Ik hoor het hijgen van zijn stappen.
Luister naar de echo van z'n stem. Doorheen de muren.
Hij huppelt door de wereld
die ik niet dragen kan. Noch sturen.

Hoe licht is het verdriet van kind'ren.
In tijd. Het lijkt wel ebbe en vloed
langsheen de kustlijn van hun tranen.
Ik moet me baden in hun verlaten angst.

Maar in mijn handen rust een zachte onrust.
Een sprei van twijfel dekt de tafel van m'n dag.
Hoe, m'n God, kan ik het kind in mij weer baren.
Om hem te troosten als een spel. Met kameraden.

uvi

 

 

Zondige gedachten zijn het.
OK, ik geef het meteen toe.
Ik bad zelfs tot een god waarin ik niet geloof.

En nog blijven ze 'ontoelaatbaar'.
Want in gedachten kun je ook zondigen, leerde de Mechelse Catechismus.
Ik denk veel.

Ze kloppen niet binnen het referentiekader. Mijn hoop en wanhoop.
Niet volgens het boekje dat de literatuur en het leven doceert.
Over een opa en oma. De charmante heiligen van de derde leeftijd.

Volgens mij ongedoseerd. Preconciliair.
En aangelengd met romantiek.
Zoals vroeger de melk. Maar ik ben dan ook een zondaar.

Ik ken er die het doen met de glimlach.
Met kennis van zaken en een hart van goud.
Dat zijn de échten. De engelen in een sprookje.

Ik ben eerder de boze jager.
Mijn God, laat hem nog een uurtje slapen.



uvi

 

Mijn kleine oorlog.

Daar staat hij dan onder de Vlaamse modder.
Brabants bruin. Oerdegelijke klei om een man te scheppen.
Ondertussen is hij nog m'n Afrikaanse prins. Kwetsbaar.

Mon amour pour toujours.
Dàt zeg ik hem dagelijks want hij moet zoveel liefde missen.
En staat nog voor brutale waarheden.

Maar nu dwingt de wereld me op de knieën.
Om hem te wassen en te kleden.
Kniehoog denken en handelen.

De wasmachine is me genadig. En de buurvrouw ook.
Ze biedt dekking. Hij mag op de trampoline.
Want de oorlog woedt verder. Van de klei komen keitjes.

Een reservoir van projectielen. Reptielen in kinderhanden.
Mijn kleine oorlog.
En ik heb er al eentje achter de rug. WO II.

Die leek mij toen plezanter.

 

uvi





PS.
Buurjongen heeft bestand afgekondigd.
Wapens zwijgen. Vijand zit mee op trampoline.

 

Multicultureel Madurodam.
Mijn kleine Afrikaan spreekt twee talen.
Da's niet genoeg. Da's duidelijk.

Hij is blank en Belg. Maar ook weer niet. Voor kinderen.
Hier op het woonerf is hij een indringer. Een allochtoon.
Blaast het spel op want ze verstaan elkaar niet. Loopt in de weg.
Een spelende terrorist.

Sommigen kruipen dan maar zelf naar binnen. Hun dichtste nest.
Anderen staan op hun rechten. Eigen plein eerst.
Jij kwam later. Wij waren en wonen hier.

Woorden vormen een barrière. Als ze niet van dezelfde taal zijn.
Ik verwijt hen niets. Zie het verdriet in zijn tranen.
Lijd met hem, maar begrijp hen.

Of hoe kinderen al trainen voor later.

Hier spreekt men Nederlands.
Sire, il n'y a pas de Belges.
Si, Monsieur

Destrée , mijn kleine Belg. Il n'aime pas le soleil.

 

uvi