Archief

Rutger Kopland




Jonge sla

Alles kan ik verdragen,
Het verdorren van bonen,
Stervende bloemen, het hoekje
Aardappelen kan ik met droge ogen
Zien rooien, daar ben ik
Werkelijk hard in.


Maar jonge sla in september,
Net geplant, slap nog,
In vochtige bedjes, nee








Met dank en respect voor Kopland...

En de lezers hier ...
Nu begrijp je hieronder die 'jonge sla' beter.
Bij de duiven.

 

Jonge duiven


Hoe dikwijls had ik deze zinnen moeten herschrijven?
Nu haal ik ze uit m'n hoofd en laat ze meteen los.Als jonge duiven.
Ik kijk ze achterna. Als een doordeweekse duivenliefhebber.

Ik zie ze haperen in hun vlucht. Vallen meer dan vliegen.
Welke richting kiezen ze? Komen ze terug?
Fladderen ze zomaar wat rond? Als labiele letters in de lucht.

Verlangen ze terug naar het dons van hun nest?
Of wenkt die weidse wereld? Zonder belemmering van een hok.
Wat doe je met jonge woorden?

Laat je ze los? Of laat je ze groeien?
Ben ik nu een duivenmelker? Of een teler van onvolgroeide gedachten?
Een tedere tuinier van jonge sla. Zoals Kopland. Dat zou ik willen zijn.

 

uvi

 

Grijze uren

Ochtend. En donker. Een dwaallicht in de zomer.
Ik tik met m'n voet op een knop. En het wordt licht.

Daar staat hij dan. Een 'staande leeslamp'.
Een ranke vuurtoren voor de grijze uren van deze dag.
Onder zich laat hij het licht stromen.

M'n handen verzamelen z'n stralen over de bladen.
Baden in een bundel. Letters golven over het papieren strand.
Zee van zinnen. Ze deinen in m'n hoofd.

Ik blader door ebbe en vloed.
De bellettrie van waden door het blauw.

uvi

Zee

 

Het woordje 'zee'
strandt in vakantie.

Ebbe en vloed. Komen en gaan.
Golvende toeristen.

Koffers en kinderen. Zand en zuchten.
Gestrand in gedachten. Luierende luchten.

Spelende getijden.
Zonnebadende stranden.

Lanterfanten door kranten.
IJsjes als zonnige wijsjes.

De avond zinkt in het water.
Morgen... da's voor later.

uvi

 

 

Als iedere gedachte een kruispunt wordt
dan verdwaal je al vlug in jezelf.
Ik ben een allochtoon in m'n hoofd.

Zopas nog gedacht.
Ik hou van een open geest, maar van een gesloten keuken.
Stel je voor dat het andersom zou zijn.
Dan las je nu wat afwas.

Poëzie en proza. Een koppel dat ik dagelijks frequenteer.
Ze lijken op elkaar. Soms wat veel, een identieke tweeling.
Maar waar verschillen ze, vraag ik me dikwijls af.

De ochtend suggereerde mij een antwoord.
Met Dewulf in m'n handen is die altijd blauw. De ochtend.

Kijk, een bundel poëzie die kan ik telkens opnieuw doorbladeren.
En blijven hangen bij een schitterend vers. Opnieuw en opnieuw ...

Dàt doe ik nooit met een roman.
 

uvi

 

 
Dood van een blauwe letter.


Ochtend. Ik hak wat letters uit het alfabet.
En wikkel ze in blauwe woorden.

Uit het niets schep ik iets.
Straks al weer verloren.

Verdronken. In de ogen van een lezer.
De mooiste dood die een zin kan dromen.

Uvi

Osmose.

Soms vrees ik te verdwijnen in mijn zetel.
Osmose. Zoiets als een oud koppel.
Zwijgen naast elkaar. Aan tafel. In bed.

Alles zeggen. Zonder een interval van woorden.
Op de patatten, het correct afgemeten zout.
En de duur van koken. De klok op tijd verzet.

Traag door de dag. Maar toch snelt het leven.
Voorbij. Naar z'n einde. Het weten. Maar vergeten.
Dat is goed voor de gezondheid. Zoals lezen in een zetel.

uvi

 

Klokken luiden de zondag open.
En m'n kindertijd.
Een korte broek aan de waslijn. Een scheur in m'n jeugd.

In mijn handen ligt een sterk concentraat.
Een blauwzieke Dewulf. Hij pelt de tijd.
Plukjes poëzie. Ze dwarrelen door m'n hoofd.

Pluisjes. Zo licht als een lied. Zo zwaar als het leven.
De wind zorgt voor bladwit. De regen klettert letters.
Een gebundelde ochtend.

Zondag. Het is goed leven in Vlaanderen.
Waar de bommen zwijgen. Als een graf.
Geen bestanden. Ook niet voor Halle-Vilvoorde.

Talen, Vlamen en Walen,
kabbelen naast elkaar.
Ondanks een ferme Leterme.

Laat de dag nog een beetje slapen ...




uvi

 

 

De tijd doden. Bbbrrr ...
Zelf ben ik zonder verveling geboren.
We maakten alles van niks.

Nu hebben ze alles en ze vinden het maar niks.
Tv, computer, spelletjes allerhande...
het is net dat andere dat ze tekort komen.

Geef me een letter en ik bouw een woord.
Altijd een hevige lezer geweest.
Mijn kinderen nooit. M'n kleinzoon al evenmin.
Gebrek aan verbeelding. Een handicap.

Ik word nu opnieuw geconfronteerd met de 'tekenfilms'.
Mijn God, wat bezielt die makers? Wie zijn het? En waarom?

Het is niet meer dan wat je ziet. Gevangene van de camera.
De beperking van een scherm. De gruwel van geweld.
Ik lees in een dagblad : een kind van tien zag al meer dan tienduizend doden.

O, wat een leven ...
als ik ooit eens vijf minuten tijd heb ...

 

uvi

 

 

Natuurlijk, overdrijf ik.
Zelf ben ik groot geworden met Old Shatterhand en Winnetou.
En er was geen concurrentie.
Cowboys en indianen, was alles wat we handen.
En onze verbeelding.

 

 

 

 

 

 

 

Dauwvers. Inktblauw.
In de ochtend zijn de woorden zoveel jonger
dan bij het vallen van de avond.

Het lijkt me alsof ze dan slechts even over het nest kijken.
En zich terugtrekken voor de kilte van een onbekend begin.
Beetje bang voor de dag. Brutale werkelijkheid.
Nog even slapen in je dromen.

Straks is het nog tijd genoeg om wakker te worden.
Voor het geluid van een stem. De drukte van een radio.
Het lawaai van elke dag.

En dan het vervolgverhaal van stofzuiger en stofdoek.
De strijk en de strijkplank. De kookpotten en het fornuis.
Het monotone verhaal van 'het leven zoals het is.'

En nu en dag een ochtend om te dromen dat het anders kan ...

Goedenmorgen ....