Archief

 

Het aperitief



In een boekje bladeren. Onder een schemerlamp. In de ochtend.
De wereld door je handen laten wentelen.
Het dorp dat je niet kent. Veraf of dichtbij.

Alleen in je hoofd al, loop je verloren.
En dan zwijgen we nog over dat universum van emoties.
Gedachten en gevoelens. En hoe ze in evenwicht houden.

Die fragiele grens. Van verlangen en vaststellen.
Hoe je droomt en hoe het is.

Langzaam wakker worden in jezelf.
Even voelen en proeven. Van de dag. Nog voor hij begint.
Een aperitief dat meestal nooit het dessert haalt.
Als de avond valt.

 

uvi

Verrimpelde ochtend.

De ochtendstilte wordt gerimpeld.
Door de adem van een kind.

Een geboren Afrikaan. Zijn ogen open en ze bedelen : 'Cadeau, cadeau'.
Hij wil 'keepershandschoenen'.

Zeven oud. Heeft dubbele nationaliteit. Dat belooft.
Voor zwarte of rode duivels.

Nu ligt hij te bekomen in opa's bed. Van tijdsverschil.
Vanochtend nog voor het ochtengloren wisselde hij van lakens.

Zoals zijn tanden. Van zeven.




uvi


De verwarming draait op winter.
Volle kracht vooruit.

Soms word je wakker
met woorden in je vingers.

Je moet ze van je afschudden.
Als water van natte handen.

Dan vallen er druppels letters op papier.
En je zoekt achter titels.

Wat moet het nu zijn?

De derde dag  of  You only live twice.


We horen het wel. Van jou?

You only live twice.

Van leven gestorven.
Reïncarnatie in Gedicht.
Tweede maal geboren.

In lezer. Duizendmaal gelogen.
Schrijvers verrijzen.
Uit hun dromen. In woorden.

Pp

 

 

Roma

 

Stad. Ik stap dwars door haar aders.
Schrijd en schrijf.
Zinnen sudderen in mijn hersenpan.
Straks druipen ze dampend nog op papier.

Op het trottoir een jonge juf.
Zij glimlacht verrast en vrolijk. Hapert even in een reflex.
We schrikken beiden. Niet gewoon mekaar hier te zien.

Zij twijfelt. Maar ze is nu een vreemde in haar rol.
Haar hand verstijft. Nu kan het niet.
We hebben een relatie met elkaar.
Verborgen op dit ogenblik. Maar meestal in publiek.

Zij heeft me eerst aangesproken. Toen het begon.
Ze liep me achterna. Een heer van stand. Zo lijkt dat dan.
Ik beken, was wat onwennig. En wimpelde haar liever af.
Ze was wat opdringerig. Die eerste keer.
En zo buitensporig jong. Met Roma-look.

Nu na jaren lacht ze al van ver. Is zeker van haar charme.
Verleidt me met haar blote tanden.
Op d' Oude Markt. De Gele straat. En de Delhaize.
Zonder schaamte. Terwijl eenieder het zo maar ziet.

Steekt zij haar handen uit naar mij. Ik geef haar twintig cent.
Voor een glimlach is dat goedkoop. OK, ik weet het wel.
Maar heb je al gedacht aan al die anderen?





uvi

 

 

Like a candle in the wind.

De zomer was nog jong toen zij stierf. In volle vlucht.
In een auto. Uit het leven. Voor paparazzi.

Vanmorgen zong de radio voor haar.
Het was nog vroeg in de badkamer.
En zij sloop mijn ochtend binnen.

Zoals gedachten dat kunnen. Of liedjes.
Soms zijn ze er al voordat je er bewust van bent.
En dan drijven woorden door je hoofd als mist over een weiland.
In slierten. Nog wat loom van de nacht.

En Elton John laat je woorden 'whisper like a candle in the wind'.
En weemoed vult de kamer. Leeg van onbestemd gemis.
Wazig als de wasem van warme adem op een venster.
En je tekent, zoals een kind, je jeugd op het aangeslagen glas.
En ze verdwijnt weer even vlug. Als een vingerafdruk.

En dan is er de geur van koffie...
om je te troosten.

 

uvi

Een opa als (g)een ander ...

De natte was geurt. Hij wacht op zolder. Droogt zichzelf. Zonder trommel.
Ik heb m'n korte broeken uitgewassen voor het stukje zomer dat nog komt.
Als maandag m'n kleinzoon van mij een opa maakt.

Ik wou dat ik een opa was als een ander.

Op Pinksterdag samen met m'n kleinzoon de eendjes voeren in het park.
Zoals ik toen deed met zijn moeder. Mijn dochter.

Kijk nou toch, je jurk wordt nat
Je handjes vuil
En papa boos.

Ah, zalige problemen van papa's met hun dochter.

Ben je bang voor 't hondje
Hondje bijt niet
Papa zegt dat ie niet bijt

Op een mooie Pinksterdag
Met de kleine meid

Maar dan wordt haar jurkje een jeansbroek. En lijkt ze op een vrouw..

Vader kan gaan smeken
En gaan preken
Tot hij purper ziet
Vader zegt: pas op, m'n kind
Dat hondje bijt
Ze luistert niet

Vader is een hypocriet
Vader is een nul
Vader is er enkel en alleen maar voor de centen en de rest is flauwekul.

Toen al zong ik het mee uit volle borst, maar dat het zo realistisch was,
dat had ik niet kunnen inschatten. Zelfs niet met m'n stoutste verbeelding.

En ze werd zwanger. Meer dan eens.
Het was dan wel niet van een Franse zanger.
Maar de kindjes kregen zowel een blanke als een gekleurde huid.
En geen van hen spreekt mijn moedertaaL

O, was ik maar een opa als een ander.
Oma bakt en kookt, wast en plast en opa houdt de kleine bezig.
Deze opa is ook een oma. Je ziet het niet meteen aan hem.
Want hij draagt een baardje en haren op z'n borst.

Als andere grootouders de zondagnamiddag hun aangevulde kroost uitwuiven
dan zakken ze daarna met een zucht van verlichting in de zetel.
Blij dat ze komen. En weer gaan.
En dan kan je opnieuw heerlijk snakken naar de volgende keer.

Deze opa heeft een erg onregelmatige cyclus.
Eentje van dag en nacht en anderhalve maand lang.
Opa én oma.
En er kan een jaar of vijf tussen zitten. Zoals in die 'pauze'.

Ah, ik wou dat ik een opa was als (g)een ander ...

uvi

Op een mooie Pinksterdag
Tekst: Annie M.G. Schmidt Muziek: Harry Bannink

Een postpaketje van zeven ...

Vroeger. Toen de tijd nog goed en oud was.
Toen hingen er trage vogels in de lucht.
Met in hun bek een vers geboren kind. In volle vlucht.
Zij keken dan even achteloos rond. En dropten het zo maar in de bomen.

Verre van accuraat waren ze. Die vliegende postbodes.
Zo kwam het dat op de ene boerderij er zomaar zeven vielen.
En in de stad, wel ... geen, één of hooguit twee overbleven.
Tja, het was daar dan ook moeilijk vliegen.

Zelf twijfel ik nog altijd aan 't verhaal.
Nooit zag ik er eentje klapwieken met een luier aan z'n langgerekte snavel.
Ik kom uit de Kempen.
Daar zijn de mensen nuchter en gezegend met de nodige dosis wantrouwen.

Bij ons op de purperen heide lagen ze gewoon tussen de rode kolen.
Het was dan ook altijd voorzichtig snijden om zo'n spruit niet te verwarren met een kool.
Vader had geen groene vingers. En toch werden er bij ons drie gevonden.

Misschien hadden de buren die daar wel verstopt. Uit compassie.
Vader was een denker. Geen doener.
En de buren zeiden hem altijd. Staf, hij lijkt op jou.
Ik wist toen nog niet dat ik twee linkerhanden had.

Maar nu, maandag ... komt er zo'n grote zilveren vogel uit Afrika.
Met in zijn buik een hoopje mensen.
En daar tussen een jongetje van zeven.
Blank en alleen. Met een toerist aan de hand.

Ik droom nu 's nachts al van jongetjes van zeven.
Ook een beetje bang. Ik ben zoals hij, alleen. Opa dag en nacht.
En zijn moedertaal is Frans. Zijn mama 'vergat' hem 'Vlaams' te leren.

Mijn radio spreekt nu altijd comme Molière. La première.
Kwestie van mijn tong wat souplesse te kweken.
Elle n'est pas ma langue maternelle.

Mijn vingers zullen stil worden de komende weken.
Eind september vertrekt hij terug naar dat zwarte land.
Nu nog een toerist vinden die hem mee wil nemen.

Een postpakketje. Nog maar net zeven.

uvi

 

Kloosterhotel

 

Smalle steeg. Eeuwen prevelen hier nog stilte.
Het Klooster hangt gebogen over de straat. Uitzicht op de wereld.
God was een briljante bouwheer. Verkavelde groen en rust tot gebed.

De tijd heroverde de plek. Omringde ze met stad.
Gebeden omgeven met gelovigen.
Nonnetjes verzorgden beaat de portefeuille van hun Bruidegom.
Kaarsen, hosties, wierook en andere parafernalia spijsden ze tot goddelijke rijkdom.

Maar God was geen goede belegger. De markt stortte in elkaar.
Aandelen in aflaten, ze kalfden af tot onverkoopbare waarden.
Zijn options en futures, de hemel op lange termijn, belandden in een baisse.

De kerken kwamen leeg te staan. En werden een theater.
En Hij die ooit de 'marchanten' de tempel uitjaagde
verkocht z'n klooster aan de meest biedende betaler.

Zakenlui en dure toeristen klikklakken nu door de gangen.
Waar habijten vroeger de stappen dempten van zalige zusters
op weg naar hun Huis van gebed.

Een sober klooster is nu een sjiek hotel.
Zonder de God van gebed. Zonder nonnetjes als zingende zonnetjes.
Maar met als Baas de god van het Geld. En blondjes in bed.




uvi



.

Ik trek de zolder op. Dichter bij de bomen.
Zo versta  ik ze beter. Als de wind hun stem laat horen.

Ah, ze lijken wel dansers. In een ballet van bomen.
Hun lichaam, de lenige liefde. Ja, Herman, van jou gestolen.*

Straks wikkelt de avond ze in zwijgen.
Duizendmaal bladstil. Onhoorbaar hijgend.

Nu klauteren kinderstemmen nog op de rug van de wind.
Ze verjagen de avond. Nog even. En dan bidt de schemering.

De zon herdenkt Picasso. Zakt zalig onder in zijn gele vlek.
Trekt een lasso rond de horizon. Het canvas wordt zwart als pek.

uvi






* Bundel van Herman de Coninck.

 

Het huis en ik.


Ik ben jaloers op dit huis. Benijd het met alle verbeelding.
Het ontving me gastvrij. Maagdelijk nog.
Ik was haar eerste bewoner. Maar zal niet haar laatste zijn.
Dit huis zal me bedriegen met een ander.

Ik laat er mijn ziel achter.
Wie zal de trappen bestijgen die ik uitslijt?
Wie zal er mijn blauwe slaapkamer inpalmen? Bleu de Provence.
Hoe zal de liefde er gedijen? Zal er nog lavendel groeien van tederheid?

En het valiesje waarin ik de afgietsels van m'n dromen stop?
Met Petit prince erop. En de blauwe kaarsjeshouders. Wie zal ze voeden?
Wie zal de adem uit deze kamer halen?
Zal ik er mijn laatste achterlaten?

uvi