Stapdag 29 - 02 juni 2011

Dag 28 - Puebla de Sanabria – Lubiàn 32 km

Het is iets na 6h30 als ik de camping verlaat. Mijn pad slingert zich verder in de vallei van de Rio Castro, tussen de rivier en de N 525 tot op de col net voor het dorp Padornelo. Een langzame klim van ongeveer 500 meter tot op een hoogte van 1250 meter. Dan een afdaling tot in Lubiàn, een mooi pad in de uitlopers van de Montes de León. Ja, vlak is het niet meer!

Dag 27 - San Salvador – Puebla de Sanabria 22 km

Vandaag een korte stapdag, daarom zet mijn taxi mijn pas om 8h20’ af waar ze mij gisteren oppikte. Mijn tocht zet ik verder in een landschap waar de natuur alles voor het zeggen heeft. Om 12h45’ ben ik al terug op de camping. Straks alles klaarmaken voor de twee volgende stapdagen.

Dag 26 - Calzadilla de Tera – San Salvador de Palazuelo 38 km

Ik zet mijn tocht verder door de onvruchtbare verlaten streek. Onderweg enkele kleine dorpjes met minimale voorzieningen voor pelgrims, de meeste Albergues (Refugio) zijn maar 4 tot 6 bedden groot. Rechts voor mij dagen de zuidelijke uitlopers van de “Montes de Leon” op, daar achter ligt Galicië. Doordat ik terug voor ben op mijn schema en er hier praktisch niets van voorzieningen is, heb ik mijn taxi opgebeld, die me even later oppikte, daardoor zit ik nu rustig op de camping mijn verslag te schrijven en straks werk ik de blog bij. Morgen wordt het een korte rustige stapdag.

Carpe Diem

Rustdag 28 mei 2011

We verplaatsen ons 120 km, hoofdzakelijk westwaarts naar Puebla de Sanabria. Een prachtig gelegen dorp op een heuvel met helemaal bovenaan het kasteel, het is vrij toeristisch. De camping is van goede kwaliteit met een goed restaurant gevestigd in de resten van een oude watermolen. Morgen trek ik verder.

Dag 25 - Tàbara – Calzadilla de Tera 35 km

Het is 7h15’ als de vrouw mij afzet op de Plaza Mayor in Tàbara. Het is zwaar bewolkt maar buiten wat gedruppel blijft het droog en de poncho blijft in de rugzak. Het pad vervolgt zijn weg door de groene natuur, een onvruchtbare streek met laag struikgewas. Zo bereik ik Santa Marta en stap binnen in de privé Albergue “Casa Anita”. Een Fransman die ik al eerder ontmoet heb is zich aan het inschrijven, dan is het de beurt aan een Deen, maar die wenst enkel een stempeltje die hem prompt geweigerd werd omdat hij er niet bleef overnachten. Dit feit wijzigde mijn planning, ik vond dit zo zielig nam mijn rugzak terug op en stapte samen met hem 10 km verder naar de volgende Albergue Municipal (nieuwbouw) in Calzadilla. Alvorens deze te bereiken staken we de Rio Tera over en volgden deze door de vallei waar men in grote getallen populieren kweekt. In de Albergue zijn we met zes personen en allen van verschillende nationaliteit. Een Deen, Spanjaard, Oostenrijker, Zwitser, Italiaanse en de kleine Belg.etHH

Dag 24 - Riego del Camino – Tábara 31 km

Gisterenavond in Bar “Pepe” gerund door een bejaard echtpaar gegeten wat de pot schaft: witterbonensoep een kotelet met wat frieten en een appel. Deze nacht niet te best geslapen want de bonen deden hun werk! We kregen er ook de verklaring wat het water betreft, de pomp in de watertoren is al enkele dagen stuk en toen we vroegen wanneer die hersteld zou worden, dan gingen de schouders van de oude man omhoog. Rond  6h30' vertrokken en na 6 km in Granja de Moreruela  moet ik kiezen tussen de Via de Plata die verder noordwaarts trekt naar Astorga en de Camino Frances of een bocht van 90° westwaarts maken richting Ourense, of de Camino Sanabrés, ik kies zoals de meesten voor de laatste. Via de Puente Quintos steek ik het stuwmeer op Rio Esla over en voor Tábara kruis ik terug de in aanleg zijnde snelweg A66. Deze morgen was het zwaar bewolkt maar het bleef droog. Ik heb nu al 24 stapdagen achter de rug, nog 12 te gaan en nog geen regen gehad, blijft het zo????

Dag 23 - Zamora – Riego del Camino 35 km

Ik steek de Rio Duero nogmaals over, Zamora is een lang gerekte stad, gelukkig moet ik deze door in de breedte en ben dus na œ uur in de wijdste natuur. Het pad loopt evenwijdig met de N630, maar is er toch een heel stuk van verwijderd. Na 19 km in Montamarta is de bar gesloten en worden de broodjes op een bank achter de kiezen gewerkt. Men is er ook bezig met de aanleg van de snelweg A66, voor de pelgrims voorlopig geen hinder. De volgende 10 km een stuk om vlug te vergeten, het pad slingert links en rechts in grote lussen langs of op de N630. Door de aanleg van het stuwmeer “Ricobayo” is het pad omgeleid, men ziet soms het oude pad lopen in het meer. Uiteindelijk bereik ik Riego del Camino, waar zich een Spartaanse Albergue bevind. Het is ondergebracht in een bestaand rijhuis met douche en WC, maar het water is er afgesloten, dus….! In de kleine bar “Pepe” kunnen we gelukkig een menu voor deze avond bestellen. Zo zie je, het is niet altijd een luxe!

Carpe Diem

Dag 22 - El Cubo de la Tierra del Vino – Zamora 33 km

Deze morgen opnieuw vertrokken aan de kerk van El Cubo voor een prachtige wandeling. Net buiten het dorp verlaat ik onmiddellijk de weg en loop ik over een mooi golvend pad evenwijdig aan een oude spoorweg. Hier wordt vooral maïs en suikerbieten geteeld, dit is mogelijk door het gebruik van de nieuwste bevloeiingstechnieken. Na 13 km, in Villanueva de Campeàn is het nog te vroeg om te eten maar een “café solo” kan er wel in. Dan volgen 20 km door het groene golvende landschap tot in Zamora. Ik bereik het oude stadscentrum over de mooie “Puente de Piedra” die de Rio Duero overbrugt. Mijn stempeltje krijg ik in de al even mooie Albergue Municipal net voorbij de Plaza Mayor.

Dag 21 - Salamanca – Le Cubo de la Tierra del Vino 25 km

Het vrouwtje zet me aan de “Puerta de Zamora” af daar waar ik gisteren de laatste gele pijl had gezien toen ik de Camino verliet richting camping. Eerst moet ik enkele kilometers de N630 volgen om de agglomeratie te verlaten. Vervolgens een mooi pad tot in het dorpje Calzada de Valdunciel, eet er mijn broodjes en drink er een koffie in de bar. De volgende 20 km, een nieuw eentonig pad evenwijdig aan de nieuwe snelweg A66 tussen Salamanca en Zamora, een stuk Camino om vlug te vergeten. In El Cubo staat de taxi klaar om me terug te brengen naar Salamanca.
Morgen rustdag!

Dag 20 San Pedro de Rozados – Salamanca 24 km

Zoals gisteren vermeld, deze morgen vroeg vertrokken, 6h15. Het is ongelooflijk hoe groen het landschap blijft, maar ja zoals al gezegd het is nog lente. Enkele kilometers voor Salamanca haal ik terug Christiaan, Paulo en Laerte terug in, gisteren waren zij 4 km verder door gelopen naar de volgende Albergue. We hebben er een prachtig zicht op de stad. Veel tijd besteed ik niet om het oude centrum te bezoeken, we hadden dit al uitgebreid gedaan in 2009. Ik doorkruis de stad en heb de andere kant afspraak met het vrouwtje want de camping bevindt zich 7 km verderop. Morgen zet ik mijn tocht verder en overmorgen verplaatsen we onze sleurhut naar Zamora.

Dag 19 Fuenterroble de Salvatierra – San Pedro de Rozados 28km 

Vandaag loop ik alleen en laat de anderen onmiddellijk achter mij, heb zin om eens flink door te stappen! Op het pad zijn er geen voorzieningen enkel halfweg de klim naar “Pico de la Dueña (1100m) van waar men een prachtig zicht heeft over de Meseta, even omzien, achter ons de besneeuwde bergtoppen. Om 12h15’ bereik ik San Pedro en twijfel om door te lopen tot Salamanca, uiteindelijk beslis ik hier toch te overnachten, heb een beetje schrik, niet van de afstand (52km) maar vooral van de warmte! Ik neem er rustig de tijd voor het dagelijks ritueel: douche, was, siësta enz. Gisterenavond vertelde Christiaan me dat ze op mijn rustdag met verschillende de bus hadden genomen omwille van het slechte weer, zo zie je maar elk op zijn manier! Morgen zal ik vroeg vertrekken om in de voormiddag tijdig Salamanca te bereiken want dan ga ik slapen in mijn eigen mobiel bed!
Carpe Diem!

Dag 18 - La Calzada de Béjar – Fuenterroble De Salvatierra 20 km

Het is rond 7 h als het vrouwtje mij afzet aan de Albergue in La Calzada, de fransman Christiaan en de twee Brazilianen Laerte en Paulo staan net klaar om te vertrekken. Het wordt terug een mooie tocht en we doorkruisen de dorpjes Valverde en Valdelacca. Enkele kilometers voor we Fuenterroble bereiken, dalen we af en hebben de vlakte van de “Meseta de Salamanca” voor ons, prachtig. Rond 14 h na de douche en de was gaan we samen eten in de plaatselijke bar, dan de siësta op bed in de mooie Albergue van Padre Don Blaz.

Dag 17 - Aldeanueva del Camino – La Calzada de Béjar 22km

Zoals gewoonlijk om 7h de weg op en alles blijft even groen als voorheen. De kleine klim naar “Puerto de Béjar” valt best mee en links van mij zie ik in de verte de vrachtwagens op de snelweg naar boven kruipen. Net voor de col nog het dorpje Baños de Montemayor door. Op de col ligt de grens tussen twee landstreken, nu verlaat ik Extremadura en komt Castilla y Léon aan de buurt, provincie Salamanca. Uiteindelijk bereik ik La Calzada de Béjar waar mijn taxi mij opwacht. Ik zit nog maar 5 minuten in de auto en men zet de hemelsluizen wijd open! Ik heb weer geluk gehad en zo zit de poncho nog steeds in de rugzak.
Morgen rustdag!

Dag 16 - Carcaboso – Aldeanueva del Camino  39 km

Deze morgen als ik ontwaakte was het lichtjes aan het regenen, toen ik de bar verliet na het ontbijt was het droog. Buiten wat gedruppel bleef het droog en kon ik gelukkig mijn poncho in de rugzak laten. Ik trek verder door het groene landschap, soms twijfel ik of dit wel degelijk Spanje is, het lijkt meer op Oostenrijk, vooral omdat de koeien hier ook vrij rondlopen met een bel om de hals! Ja, het is nog lente, ik denk als men hier terug komt na de zomer, het hier alles anders uitziet, dor en bruin i.p.v.groen! Onderweg een plaats het vernoemen zeer waard is: “Caparra” een Romeinse nederzetting dat men is aan het opgraven met de mooie “Triomfboog”. De Albergue Municipal hier in Aldeanueva is het tot nu toe de minste die ik gehad heb, maar die is dan ook gratis. Het is nu 18h en we zijn er nog maar met twee! De tweede is ook een Belg, afkomstig van Limburg maar woont in Antwerpen. Nu ga ik wat rusten, want het was een vrij lange dag, maar alles loopt vlot.
Carpe Diem

Dag 15 - Grimaldo – Carcaboso 30 km

Na het ontbijt in de bar zijn we terug vertrokken voor een prachtige wandeling richting Galisteo. Een prachtig stadje volledig ommuurt zoals Avilla en Carcasonne, wel iets kleiner. Maar alvorens we het bereiken stappen we door groene weiden en velden waar het graan op sommige plaatsen al geoogst is! Dit is allemaal mogelijk door een ingenieus kanalensysteem waarmee de velden en weiden bevloeien worden. We waren op een bepaald ogenblik totaal mislopen, wat blijkt, er is een grondeigenaar die het niet zo heeft voor de pelgrims en die heeft alle pijlen verwijderd, maar we worden goed geholpen door een landbouwer. Die heeft het ons alles uitvoerig verteld! Dus werd het een tocht van ongeveer 35 km. De laatste 11 km tussen Galisteo en Carcaboso ging over de verharde weg, minder aangenaam, dus vlug vergeten. Het is nu 20h en we gaan vlug wat eten want morgen wordt het terug een lange dag.

Dag 14 - Miraltajo – Grimaldo 21 km

We zetten onze tocht verder en laten het stuwmeer achter ons. Na 12 km laten we het dorp Cañaveral die op de zuidflank van een heuvel is opgebouwd links van ons liggen. Na een kleine col “de los castaños” is het terug een ander landschap, meer heuvelachtig en veel groener. Grimaldo is de halte plek voor vandaag, er is een kleine Albergue met 12 bedden, dus die is al vlug volzet! Straks ga ik in de bar net naast de Albergue een menu del dia eten en wat rusten want de volgende dagen mogen er best wezen, 30 en 40 km!

Dag 13 Casar de Cacéres – Miraltajo 25 km

Eerst Christiaan gaan opzoeken in de Albergue, was nog aan het eten. Hij vertelde me onmiddellijk dat er gisterenavond 10 pelgrims zijn aangekomen vanuit Cacéres met taxi’s waaronder de twee Brazilianen. Ik voel me soms wat onwennig met mijn assistentie (vrouwtje) nooit veraf, maar wat ik wel kan zeggen, 1km overslaan zal ik nooit doen, je bedriegt er alleen maar jezelf mee. Wat de wandeling betreft, rustig in de uitgestrekte vlakte, waar vooral schapen rondlopen binnen de kleine omheiningmuurtjes. Iets na 11h bereiken we de nieuwe Albergue, gebouwd in 2008, eenvoudig maar zeer functioneel opgetrokken uit beton, prachtig gelegen aan het stuwmeer “Alcàntara”. Verder is hier niets, of toch één boerderij tussen enkele bomen. In de late namiddag kregen we onweer, maar een half uur later schijnt de zon opnieuw in alle glorie.
Carpe Diem