Het is een nacht, maar zeker geen gewone, een zeldzame. De nacht zingt zijn eigen lied.

Langzaam droom ik weg en geniet van het muzikaal gefluister dat loopt als een tierelier.

Neen geen bombardon, geen orkestrale wirwar, doch het vluchtig getokkel op één enkele lier.

De duisternis heeft nog andere snode plannen in 't verschiet.

Stoer zoals hij normaal steeds schijnt, verkrampt de maan tot schemer zonder enig plezier.

Het lijkt meer op een sobere aalmoezenier met een karig kaarsje omwikkeld met wat kaftpapier.

Schuchter verscholen deze armtierige snikkel achter die grauwe wolken met te groot debiet.

Even is er hoop; door een vlucht van de wind tornt hij statig op tot een zilveren populier,

om nog sneller te verdwijnen als dief in de nacht door het achterportier.

Aanschouwelijk en mysterieus , dit samenspel van donkerte en licht dat zich hier aanbiedt.

Plots verandert dit zoetgevooisde schouwspel tot een onmetelijk drama.

In een oogopslag worden de druppels met zijn gerikketik omgetoverd tot een oorlogs geweld van hagelbollen.

Opzwiepend, kletterend, hels verdovend, nog erger dan een orkest met losgeslagen kastrollen.

Een radicale desastreuze ommezwaai vernietigd in één klap mijn adorabel panorama.

Tot zelfs de povere maan toe, die stilaan was ingedommeld onder een deken van schapenwollen,

wordt abrupt uit zijn sluimering weggerukt en dit zonder enig sollen.

Totaal naakt verschijnt hij aan het firmament, total loss zijn gele pyjama.

Langzaam sluiten zich de hemelpoorten en herstelt het weder zijn grollen.

De ijzige trollen zijn verdwenen en de weergoden stevenen af naar normale protocollen.

Al met geluk werd deze catastrofe niet echt een melodrama.

Nu dit spektakel, zonder vooraf iets te zeggen, is teruggekeerd naar pianissimo,

verschijnen niet één,twee, maar vele witte vlokjes op hun kousenvoeten.

Dartelend van links naar rechts, huppelend van boven naar onder, het lijken wel tippelende sproeten.

Beneden aangekomen vleien ze zich neer, al bundelend tot een romige babyshampoo.

Hartverscheurend en idyllisch gelijk walsen op hun spitzen, een glimlach op hun snoeten,

alsof ze iedereen onstuimig willen knuffelen en begroeten.

Een streling voor het oog dit ballet, onuitwisbaar nagenoeg voor eender welke plumeau.

Geen trompetgeschal, geen klavecimbel, noch een hoorn of een tuba hoor je toeten.

Juist maar één frivole triangel begeleidt de witte danseresjes die mij nu ontmoeten.

Zalig om zo te ontluiken onder dit eindeloos sneeuwtapijt, een onvergetelijk droomcadeau.

Ervin Linhart.

Vifke

Dat meisje van zes

Ik lig in het gras

en kijk naar de wolken.

Ik zwaai naar de trollen

en de dikke beer.

Nu voel ik het kind dat ik was

in me kruipen

en wil ik weer jong zijn,

heel even,één keer.

Nu wil ik weer rennen

en praten met de bomen.

Nu kus ik de vlinders

en speel ik prinses.

Nu sluit ik mijn ogen

en droom ik mijn dromen.

Nu word ik weer langzaam

dat meisje van zes. 

   Met beide voeten op de grond ,

                                                                                   komt men geen stap vooruit.                                                      

Vifke en een pootje van Pucky

Ik wens iedereen in het jaar 2021

veel vreugde en zonneschijn

zodat je elke dag opnieuw

tevreden en gelukkig kunt zijn.

Vifke en een pootje van Pucky

.

 Stap boordevol vertrouwen in het splinternieuwe jaar.

 365 dagen om te houden van mekaar.

 Maak elke dag een tikkeltje bijzonder.

 Ontdek in de kleinste dingen het wonder.

 Zo wordt 2021

 Voor iedereen een zegen!

 Vanwege Vifke & Pucky

Aan alle mensen

die vannacht in mijn droom

aanwezig waren:

"Het was gezellig

moeten we vaker

doen."

Echo

Vader en zoon lopen in het bos. Plotseling struikelt de jongen en omdat hij pijn voelt roept hij: ‘Ahhhh’. Verrast hoort hij een stem vanuit de bergen die ‘Ahhhh’ roept. Vol nieuwsgierigheid roept hij: ‘Wie ben jij?’ en hij krijgt als antwoord: ‘Wie ben jij?’. Hij wordt kwaad en roept: Je bent een lafaard’ waarop de stem antwoordt: ‘Je bent een lafaard’

Vragend kijkt de jongen zijn vader aan. De man zegt: ‘Zoon, let op’ en roept: ‘Ik bewonder jou’. De stem antwoordt: ‘Ik bewonder jou’
Vader: ‘Jij bent prachtig’ en de stem: ‘Jij bent prachtig’ De jongen is verbaasd, maar begrijpt het nog steeds niet.

Daarop legt de vader uit: ‘De mensen noemen dit echo, maar in feite is dit het leven… Het leven geeft je altijd terug wat jij er zelf in brengt. Het leven is een spiegel van jouw handelingen. Als je meer liefde wilt, geef dan meer liefde! Wil je meer vriendelijkheid, geef dan meer vriendelijkheid!’

Vifke

Als iemand vol zelfvertouwen is

en hoop heeft op succes,

kan hij anderen inspireren

om bergen te verzetten

Vifke

een wist-je-datje ........

 Dit jaar zitten alle inwoners van de wereld in dezelfde leeftijdsgroep, allemaal gelijk aan 2020.

  Dit jaar is speciaal.  Het gebeurt maar eens in de 1000 jaar!

  uw leeftijd + uw geboortejaar = bij elk individu 2020.

  Je bent bijvoorbeeld 55 en je bent geboren in 1965, dus in totaal 2020 !

Heel vreemd, zelfs Chinese en buitenlandse meesters kunnen het niet uitleggen.

Bereken en u zult zien, het antwoord is 2020!

En..   Het is duizend jaar wachten!!

Kerst in corona tijd

die herinnering raken we nooit meer kwijt

maar met de familie, vrienden en 

bekende om je heen,

ben je misschien wel op afstand,

maar nooit

alleen.

een kerstgroet via microsoft teams

of gezellig chatten via andere streams

Samen krijgen we corona er wel onder

Kerst in 2020 was nooit zo bijzonder.

Ruimte

Een mooi verhaal over hoe je gemakkelijker prioriteiten kunt stellen.

Als je het te druk hebt en het gevoel hebt dat er te weinig tijd in de dag zit, denk dan aan de emmer en twee flesjes bier…

Een professor filosofie staat voor zijn klas. Hij pakt een kleine emmer en doet deze vol met golfballetjes. Vervolgens vraagt hij aan de studenten of de emmer vol is. De studenten stemmen hiermee in. De professor neemt vervolgens een doos met kleine kiezelsteentjes en giet deze uit in de emmer. Hij schudt de emmer een beetje en de kiezelsteentjes vinden hun plek.

‘Zo’ zei de professor ‘is de emmer nu wel vol?’.
‘Ja’ zeggen de studenten.

De professor pakt een zakje zand en strooit dit uit in de pot. Natuurlijk vult het zand verder alles op. ‘En nu?’
‘Nu is de emmer vol’ zeiden de studenten.

Daarop neemt de professor twee biertjes en giet de hele inhoud in de emmer. De studenten lachen…

‘Nu,’ zei de professor toen het lachen minderde ‘nu wil ik dat je deze emmer ziet als je leven. De golfballetjes zijn de belangrijkste dingen in je leven, liefde, je familie, je gezondheid, vriendschappen, je passie. Als de rest verloren gaat, is je leven nog steeds vol. De kiezelsteentjes zijn dingen zoals je werk, je huis, je auto. Het zand is al het andere, de kleine dingen.

Als je eerst het zand in de emmer doet, is er geen plek meer voor de steentjes en de golballetjes. Hetzelfde geldt voor het leven. Als je al je tijd en energie aan de kleine dingen besteedt, zul je nooit ruimte hebben voor de dingen die belangrijk voor je zijn. Stel je prioriteiten. Breng tijd door met de mensen waar je van houdt.’

                                                                                                                                                                                                                                        Marc verhees

Humor is een eigenschap van het hart, zoals liefde.

Er zijn mensen die niet lief kunnen hebben; waarschijnlijk zijn het dezelfde die geen

humor hebben.

Rudolf G. Binding

De wereld is vol welwillende mensen,

sommigen welwillend om de wereld te verbeteren

en de rest welwillend om achterover te

leunen en hen het werk laten doen.