Het spiegelglas

HET SPIEGELGLAS

Er leefde eens heel lang geleden
een boertje werkzaam en tevreden
Van weelde was hij niet gewend
een spiegel had hij nooit gekend .

Eens toen hij aan het spitten was
vond hij een stukje spiegelglas,
Hij nam 't in zijn vereelte hand
't zat onder 't vuil en onder 't zand.

Hij veegde 't aan zijn broekspijp af
en keek er in, en stond toen paf.
Mijn vader zei hij, sapperloot
die is al vele jaren dood ..

Mijn vader, och die goeie man
hij is het en hij kijkt me aan ..
Hoofdschuddend stak hij 't in z'n zak
bekeek het thuis op zijn gemak.

En hij begon te overleggen
wat zijn vrouw ervan zou zeggen,
Ze was wat bazig, zijn Katrien,
zou ze er om lachen misschien .

En omdat hij daar zo bang voor was
verborg hij 't onder zijn matras.
Maar telkens ging hij er weer heen
Mijn vader, zei hij dan tevreden .

Dat wekte argwaan bij z'n vrouw
die het hare er van weten wou,
En zodra hij weer de deur uit was
toen zocht en vond zij 't spiegelglas .

Wat moet hij daarmee, peinsde zij
er moet iets niet in orde zijn .
Zo wantrouwde zij haar goede Hein
Ze keerde 't om en keek
en raakte toen geheel van streek.

Daar heb je 't nou, ik dacht het wel
er is een andere vrouw in 't spel.
Mijn man, hij heeft geen hart in 't lijf
hoe houdt hij van zo'n lelijk oud wijf.!!!!!

De Burcht Reinhardstein, ook wel Burg Metternich genoemd, (in het Frans Château de Reinhardstein) ligt in de Ardennen, bij het Luikse plaatsje Ovifat, aan het riviertje de Warche, vlak bij het punt waar dit het stuwmeer van Robertville (Lac de Robertville) verlaat. De burcht is de hoogst gelegen van heel België. Vlak bij de burcht stort de waterval van Reinhardstein zich in de Warche. Met zijn 60 meter verval is het meteen ook de hoogste van het land.

Reinout van Weismes heeft de hoogteburcht in 1354 gebouwd. Hij ligt op een rotsachtige uitsprong in het rivierdal en is nu helemaal omgeven door bos. Door erfenissen en huwelijken kwam hij achtereenvolgens in de handen van de families Nesselrode, Nassau, Schwartzenberg en ten slotte van 1550 tot 1812 van de graven van Metternich, behalve tussen 1795-1798 toen de Franse revolutionaire administratie hem verbeurdverklaarde. Franz Georg Karl Graaf van Metternich-Winnenburg-Beilstein verkocht het familiedomein in 1812 aan een handelaar in bouwmaterialen.

Van 1815 tot 1919 behoorde het gebied tot Pruisen. Het Pruisisch bestuur heeft de afbraak onmiddellijk stopgezet en voor het eerst gepoogd om het monument te beschermen. Na de Vrede van Versailles (1919) werd het Belgisch grondgebied.

Vanaf 1969 werd de burcht grondig opgeknapt onder impuls van de nieuwe eigenaar professor Jean Overloop. Na de reconstructie bleef hij er wonen tot bij zijn dood in 1994. Zijn vrouw en dochter, die het kasteel na zijn dood erfden, hebben het aan een vzw geschonken.

De burcht is bewoond maar toegankelijk voor toeristen. Er loopt ook een pittoreske wandelroute langs

Grappig dat ik je niet ken

maar dat je indruk maakte

Met je ogen en je stem

iets binnen in me raakte.

Jammer dat het hier bij blijft,

want door je lieve lach

werd de wereld even anders

en kleurde je mijn grijze dag.

.

.

Het is een nacht, maar zeker geen gewone, een zeldzame. De nacht zingt zijn eigen lied.

Langzaam droom ik weg en geniet van het muzikaal gefluister dat loopt als een tierelier.

Neen geen bombardon, geen orkestrale wirwar, doch het vluchtig getokkel op één enkele lier.

De duisternis heeft nog andere snode plannen in 't verschiet.

Stoer zoals hij normaal steeds schijnt, verkrampt de maan tot schemer zonder enig plezier.

Het lijkt meer op een sobere aalmoezenier met een karig kaarsje omwikkeld met wat kaftpapier.

Schuchter verscholen deze armtierige snikkel achter die grauwe wolken met te groot debiet.

Even is er hoop; door een vlucht van de wind tornt hij statig op tot een zilveren populier,

om nog sneller te verdwijnen als dief in de nacht door het achterportier.

Aanschouwelijk en mysterieus , dit samenspel van donkerte en licht dat zich hier aanbiedt.

Plots verandert dit zoetgevooisde schouwspel tot een onmetelijk drama.

In een oogopslag worden de druppels met zijn gerikketik omgetoverd tot een oorlogs geweld van hagelbollen.

Opzwiepend, kletterend, hels verdovend, nog erger dan een orkest met losgeslagen kastrollen.

Een radicale desastreuze ommezwaai vernietigd in één klap mijn adorabel panorama.

Tot zelfs de povere maan toe, die stilaan was ingedommeld onder een deken van schapenwollen,

wordt abrupt uit zijn sluimering weggerukt en dit zonder enig sollen.

Totaal naakt verschijnt hij aan het firmament, total loss zijn gele pyjama.

Langzaam sluiten zich de hemelpoorten en herstelt het weder zijn grollen.

De ijzige trollen zijn verdwenen en de weergoden stevenen af naar normale protocollen.

Al met geluk werd deze catastrofe niet echt een melodrama.

Nu dit spektakel, zonder vooraf iets te zeggen, is teruggekeerd naar pianissimo,

verschijnen niet één,twee, maar vele witte vlokjes op hun kousenvoeten.

Dartelend van links naar rechts, huppelend van boven naar onder, het lijken wel tippelende sproeten.

Beneden aangekomen vleien ze zich neer, al bundelend tot een romige babyshampoo.

Hartverscheurend en idyllisch gelijk walsen op hun spitzen, een glimlach op hun snoeten,

alsof ze iedereen onstuimig willen knuffelen en begroeten.

Een streling voor het oog dit ballet, onuitwisbaar nagenoeg voor eender welke plumeau.

Geen trompetgeschal, geen klavecimbel, noch een hoorn of een tuba hoor je toeten.

Juist maar één frivole triangel begeleidt de witte danseresjes die mij nu ontmoeten.

Zalig om zo te ontluiken onder dit eindeloos sneeuwtapijt, een onvergetelijk droomcadeau.

Ervin Linhart.

Vifke

Dat meisje van zes

Ik lig in het gras

en kijk naar de wolken.

Ik zwaai naar de trollen

en de dikke beer.

Nu voel ik het kind dat ik was

in me kruipen

en wil ik weer jong zijn,

heel even,één keer.

Nu wil ik weer rennen

en praten met de bomen.

Nu kus ik de vlinders

en speel ik prinses.

Nu sluit ik mijn ogen

en droom ik mijn dromen.

Nu word ik weer langzaam

dat meisje van zes. 

   Met beide voeten op de grond ,

                                                                                   komt men geen stap vooruit.                                                      

Vifke en een pootje van Pucky

Ik wens iedereen in het jaar 2021

veel vreugde en zonneschijn

zodat je elke dag opnieuw

tevreden en gelukkig kunt zijn.

Vifke en een pootje van Pucky

.

 Stap boordevol vertrouwen in het splinternieuwe jaar.

 365 dagen om te houden van mekaar.

 Maak elke dag een tikkeltje bijzonder.

 Ontdek in de kleinste dingen het wonder.

 Zo wordt 2021

 Voor iedereen een zegen!

 Vanwege Vifke & Pucky

Aan alle mensen

die vannacht in mijn droom

aanwezig waren:

"Het was gezellig

moeten we vaker

doen."

Echo

Vader en zoon lopen in het bos. Plotseling struikelt de jongen en omdat hij pijn voelt roept hij: ‘Ahhhh’. Verrast hoort hij een stem vanuit de bergen die ‘Ahhhh’ roept. Vol nieuwsgierigheid roept hij: ‘Wie ben jij?’ en hij krijgt als antwoord: ‘Wie ben jij?’. Hij wordt kwaad en roept: Je bent een lafaard’ waarop de stem antwoordt: ‘Je bent een lafaard’

Vragend kijkt de jongen zijn vader aan. De man zegt: ‘Zoon, let op’ en roept: ‘Ik bewonder jou’. De stem antwoordt: ‘Ik bewonder jou’
Vader: ‘Jij bent prachtig’ en de stem: ‘Jij bent prachtig’ De jongen is verbaasd, maar begrijpt het nog steeds niet.

Daarop legt de vader uit: ‘De mensen noemen dit echo, maar in feite is dit het leven… Het leven geeft je altijd terug wat jij er zelf in brengt. Het leven is een spiegel van jouw handelingen. Als je meer liefde wilt, geef dan meer liefde! Wil je meer vriendelijkheid, geef dan meer vriendelijkheid!’

Vifke

Als iemand vol zelfvertouwen is

en hoop heeft op succes,

kan hij anderen inspireren

om bergen te verzetten

Vifke