.

Met beide voeten op de grond,kom je geen stap vooruit.

Vifke

De wereld krijgt meer kleur

De bloemen bloeien uit hun winterse schelp

De bomen groeien

De zee maakt enorme golven

De gouden zonnestralen verwarmen de

vleugels van een lijster

En de liefde laat de mensen zweven

De lente komt tot leven

En de dieren worden wakker met een

fris fleurig windje.

De gebarsten emmer

- Een verhaal uit India over een nuttige gebarsten emmer
Een waterdrager in India had twee grote emmers; elke emmer hing aan één kant van een juk dat hij over zijn schouders droeg. Eén van de emmers had een barst en de andere emmer was in perfecte staat. Terwijl die tweede emmer aan het einde van de lange weg tussen de rivier en het huis van de meester een volle portie water afleverde was tegen die tijd de gebarsten emmer nog maar half vol.

Dat ging zo twee volle jaren verder. De waterdrager leverde altijd maar anderhalve emmer water af in het huis van zijn meester. Natuurlijk was de goede emmer bijzonder trots op zijn prestaties omdat hij perfect voldeed voor het doel waarvoor hij gemaakt was. Maar de arme gebarsten emmer was beschaamd om zijn gebrek en voelde zich ellendig omdat hij maar de helft kon presteren van wat je van hem had mogen verwachten.

Nadat hij zich zo twee jaar lang als een mislukking had beschouwd begon hij op een dag bij de rivier tegen de waterdrager te praten.
"Ik ben beschaamd over mezelf en ik wil me bij jou verontschuldigen."
"Waarom?," vroeg de waterdrager, "waarom ben je beschaamd?"

"Omdat ik de laatste twee jaar slechts in staat ben geweest om maar een halve portie water af te leveren. Door die barst in mijn zijwand verlies ik voortdurend water onderweg naar het huis van je meester. Door mijn falen moet jij zo hard werken en krijg je niet het volle loon voor je inspanning," antwoordde de emmer.

De waterdrager kreeg echt medelijden met de oude gebarsten emmer; hij wilde hem troosten en zei: "Als we dadelijk teruggaan naar het huis van mijn meester moet je eens goed op die prachtige bloemen letten aan de kant van de weg".

En inderdaad: toen ze de heuvel opliepen zag de gebarsten emmer de prachtige wilde bloemen langs de kant van de weg en dat bracht hem toch een beetje troost. Maar aan het einde van de reis voelde hij zich toch weer ongelukkig omdat de helft van het water weer was weggelopen en hij verontschuldige zich opnieuw bij de waterdrager omdat hij weer gefaald had.

De waterdrager bekeek de emmer en zei: "Heb je dan niet gezien dat er alleen maar bloemen groeien langs jouw kant van de weg en niet langs de kant van de andere emmer? Dat komt omdat ik altijd al wist dat je een beetje lekte en ik heb daar mijn voordeel mee gedaan. Ik heb bloemzaadjes geplant aan jouw kant van de weg en elke keer als we terugkwamen van de rivier heb jij ze water gegeven. En zo heb ik twee jaar lang telkens prachtige bloemen kunnen plukken om de tafel van mijn meester mee te versieren."

"Als jij niet zou zijn zoals je nu eenmaal bent dan zou zijn huis er nooit zo prachtig uitzien."

Troebel zicht na vaccin. OPLETTEN.

Vrienden het is gisteren gebeurd! En dat is serieus!
Een vriend heeft zijn 2de injectie van het vaccin gekregen in het vaccinatiecentrum en begon op de terugweg ervan bij zichzelf op te merken dat hij alles zo onscherp en troebel zag.
Bij aankomst bij zijn huis belde hij ongerust onmiddellijk het vaccinatiecentrum om advies te vragen of hij naar een dokter moest gaan, of in het ziekenhuis moest worden opgenomen.

Hij werd aangeraden om dringend terug te keren naar het vaccinatiecentrum, om zijn bril terug op te halen die hij vergeten was.

.

 TUIN 2021

SNEEUW

Alle huizen en de straten,

en de bomen in de laan.

Alle pleinen, en de struiken

die in de tuinen staan,

lijken anders.

Zijn veel mooier

Er is stilte.

Er is rust.

Nu het witte 

uit de wolken

de wereld vreedzaam heeft gekust.

Mieke van Hooft

De Zee. 

De zee is zo lief

als ze fluistert en kabbelt.

Ik wieg in de golven

een stuk met haar mee.

Ze duwt me en deint me

en kietelt en knabbelt.

Licht als een veertje

ben ik in de zee.

Mieke van hooft

Het spiegelglas

HET SPIEGELGLAS

Er leefde eens heel lang geleden
een boertje werkzaam en tevreden
Van weelde was hij niet gewend
een spiegel had hij nooit gekend .

Eens toen hij aan het spitten was
vond hij een stukje spiegelglas,
Hij nam 't in zijn vereelte hand
't zat onder 't vuil en onder 't zand.

Hij veegde 't aan zijn broekspijp af
en keek er in, en stond toen paf.
Mijn vader zei hij, sapperloot
die is al vele jaren dood ..

Mijn vader, och die goeie man
hij is het en hij kijkt me aan ..
Hoofdschuddend stak hij 't in z'n zak
bekeek het thuis op zijn gemak.

En hij begon te overleggen
wat zijn vrouw ervan zou zeggen,
Ze was wat bazig, zijn Katrien,
zou ze er om lachen misschien .

En omdat hij daar zo bang voor was
verborg hij 't onder zijn matras.
Maar telkens ging hij er weer heen
Mijn vader, zei hij dan tevreden .

Dat wekte argwaan bij z'n vrouw
die het hare er van weten wou,
En zodra hij weer de deur uit was
toen zocht en vond zij 't spiegelglas .

Wat moet hij daarmee, peinsde zij
er moet iets niet in orde zijn .
Zo wantrouwde zij haar goede Hein
Ze keerde 't om en keek
en raakte toen geheel van streek.

Daar heb je 't nou, ik dacht het wel
er is een andere vrouw in 't spel.
Mijn man, hij heeft geen hart in 't lijf
hoe houdt hij van zo'n lelijk oud wijf.!!!!!

De Burcht Reinhardstein, ook wel Burg Metternich genoemd, (in het Frans Château de Reinhardstein) ligt in de Ardennen, bij het Luikse plaatsje Ovifat, aan het riviertje de Warche, vlak bij het punt waar dit het stuwmeer van Robertville (Lac de Robertville) verlaat. De burcht is de hoogst gelegen van heel België. Vlak bij de burcht stort de waterval van Reinhardstein zich in de Warche. Met zijn 60 meter verval is het meteen ook de hoogste van het land.

Reinout van Weismes heeft de hoogteburcht in 1354 gebouwd. Hij ligt op een rotsachtige uitsprong in het rivierdal en is nu helemaal omgeven door bos. Door erfenissen en huwelijken kwam hij achtereenvolgens in de handen van de families Nesselrode, Nassau, Schwartzenberg en ten slotte van 1550 tot 1812 van de graven van Metternich, behalve tussen 1795-1798 toen de Franse revolutionaire administratie hem verbeurdverklaarde. Franz Georg Karl Graaf van Metternich-Winnenburg-Beilstein verkocht het familiedomein in 1812 aan een handelaar in bouwmaterialen.

Van 1815 tot 1919 behoorde het gebied tot Pruisen. Het Pruisisch bestuur heeft de afbraak onmiddellijk stopgezet en voor het eerst gepoogd om het monument te beschermen. Na de Vrede van Versailles (1919) werd het Belgisch grondgebied.

Vanaf 1969 werd de burcht grondig opgeknapt onder impuls van de nieuwe eigenaar professor Jean Overloop. Na de reconstructie bleef hij er wonen tot bij zijn dood in 1994. Zijn vrouw en dochter, die het kasteel na zijn dood erfden, hebben het aan een vzw geschonken.

De burcht is bewoond maar toegankelijk voor toeristen. Er loopt ook een pittoreske wandelroute langs

Grappig dat ik je niet ken

maar dat je indruk maakte

Met je ogen en je stem

iets binnen in me raakte.

Jammer dat het hier bij blijft,

want door je lieve lach

werd de wereld even anders

en kleurde je mijn grijze dag.

.

.

Het is een nacht, maar zeker geen gewone, een zeldzame. De nacht zingt zijn eigen lied.

Langzaam droom ik weg en geniet van het muzikaal gefluister dat loopt als een tierelier.

Neen geen bombardon, geen orkestrale wirwar, doch het vluchtig getokkel op één enkele lier.

De duisternis heeft nog andere snode plannen in 't verschiet.

Stoer zoals hij normaal steeds schijnt, verkrampt de maan tot schemer zonder enig plezier.

Het lijkt meer op een sobere aalmoezenier met een karig kaarsje omwikkeld met wat kaftpapier.

Schuchter verscholen deze armtierige snikkel achter die grauwe wolken met te groot debiet.

Even is er hoop; door een vlucht van de wind tornt hij statig op tot een zilveren populier,

om nog sneller te verdwijnen als dief in de nacht door het achterportier.

Aanschouwelijk en mysterieus , dit samenspel van donkerte en licht dat zich hier aanbiedt.

Plots verandert dit zoetgevooisde schouwspel tot een onmetelijk drama.

In een oogopslag worden de druppels met zijn gerikketik omgetoverd tot een oorlogs geweld van hagelbollen.

Opzwiepend, kletterend, hels verdovend, nog erger dan een orkest met losgeslagen kastrollen.

Een radicale desastreuze ommezwaai vernietigd in één klap mijn adorabel panorama.

Tot zelfs de povere maan toe, die stilaan was ingedommeld onder een deken van schapenwollen,

wordt abrupt uit zijn sluimering weggerukt en dit zonder enig sollen.

Totaal naakt verschijnt hij aan het firmament, total loss zijn gele pyjama.

Langzaam sluiten zich de hemelpoorten en herstelt het weder zijn grollen.

De ijzige trollen zijn verdwenen en de weergoden stevenen af naar normale protocollen.

Al met geluk werd deze catastrofe niet echt een melodrama.

Nu dit spektakel, zonder vooraf iets te zeggen, is teruggekeerd naar pianissimo,

verschijnen niet één,twee, maar vele witte vlokjes op hun kousenvoeten.

Dartelend van links naar rechts, huppelend van boven naar onder, het lijken wel tippelende sproeten.

Beneden aangekomen vleien ze zich neer, al bundelend tot een romige babyshampoo.

Hartverscheurend en idyllisch gelijk walsen op hun spitzen, een glimlach op hun snoeten,

alsof ze iedereen onstuimig willen knuffelen en begroeten.

Een streling voor het oog dit ballet, onuitwisbaar nagenoeg voor eender welke plumeau.

Geen trompetgeschal, geen klavecimbel, noch een hoorn of een tuba hoor je toeten.

Juist maar één frivole triangel begeleidt de witte danseresjes die mij nu ontmoeten.

Zalig om zo te ontluiken onder dit eindeloos sneeuwtapijt, een onvergetelijk droomcadeau.

Ervin Linhart.

Vifke

Dat meisje van zes

Ik lig in het gras

en kijk naar de wolken.

Ik zwaai naar de trollen

en de dikke beer.

Nu voel ik het kind dat ik was

in me kruipen

en wil ik weer jong zijn,

heel even,één keer.

Nu wil ik weer rennen

en praten met de bomen.

Nu kus ik de vlinders

en speel ik prinses.

Nu sluit ik mijn ogen

en droom ik mijn dromen.

Nu word ik weer langzaam

dat meisje van zes. 

   Met beide voeten op de grond ,

                                                                                   komt men geen stap vooruit.                                                      

Vifke en een pootje van Pucky

Ik wens iedereen in het jaar 2021

veel vreugde en zonneschijn

zodat je elke dag opnieuw

tevreden en gelukkig kunt zijn.

Vifke en een pootje van Pucky

.

 Stap boordevol vertrouwen in het splinternieuwe jaar.

 365 dagen om te houden van mekaar.

 Maak elke dag een tikkeltje bijzonder.

 Ontdek in de kleinste dingen het wonder.

 Zo wordt 2021

 Voor iedereen een zegen!

 Vanwege Vifke & Pucky