En om te bekomen...

Wat roepen ze met zijn allen, buiten komen
niet piekeren maar dromen
en bewegen
als je depressief bent, 't is eraan gelegen...

maar ga dan wel niet naar een bepààld warenhuis
met doe het zelver spullen
ergens in een van dorp tot stad verheven oord
ze hebben me daar vanmiddag psychisch vermoord

vriendelijk vroeg ik om raad
maar die nare man, geen leger des heils soldaat
snauwde en sneerde, wat was die man dom
hij deed het erom
want een vraag die ik stelde wist hij niet eens te beantwoorden
liever luchtte hij zijn ongenoegen door mensen
te kwellen en te behandelen als gestoorden

ik vroeg hem hoe ik die schroef kon verdraaien
hij deed of hij een gekke haan hoorde kraaien
en toen ik hem vriendelijk vroeg of zij die schroevendraaier verkochten
draaide hij niet niet met zijn ogen, of ze het vermochten
eerder leek het wel of hij mij een oplawaai wilde verkopen
was ik mesjogge of waren mijn hersenen uitgelopen
hij beet net mijn neus niet af
toen hij zei 'die zijn van het schap af'
ik begreep er hoe langer hoe minder van
wat bedoelde die man?
de toon die hij bezigde, echt onbeschoft
wist ik veel dat zij korteling verlaten zullen, hun doe het zelver loft.
zo'n onbeschokte kinkels moesten ze op staande voet ontslaan
en ik was nog wel daar speciaal naartoe gegaan
omwille van de rust en de vriendelijkheid van de baas
maar nu trof ik een gefrustreerde werkman, een waarlijk stinkende kaas.
even later zag ik de baas, die man bleef rustig en vriendelijk en gaf me net als vorige keer goed advies
maar 't was te laat... mijn hoofd leek op een gebroken servies.

Dus buiten komen en bewegen als je lijdt aan een depressie?
neen... niet daarheen, want je krijgt er te maken met agressie
van die ene man, die stinkende kaas
met hoofdpijn ging ik er buiten...
ik zag het leven door een nog donkerder waas.

©Marie-Gabrielle

Een emotionele achtbaan
door al die emoties
geslingerd van de baan
gelukkig is het nu voorbij
en zijn de schokken
uitgesproken, de angst voorbij gegaan.

Ik ben zo moe, de wind als een orkaan
is naast hoe het in mij nu voelt
waar niets zou blijven staan
een peuleschil
ondanks de warmte in de kamer
huiver ik, ik heb het koud, ontzettend kil
ik staar, verwezen jen heel erg stil.

Dankbaar ben ik en opgelucht
maar blij zijn durf ik niet wetend dat met één enkele zucht
alles opnieuw omver kan worden geblazen
mijn verweer werd zo fragiel
als bij van die ultradunne
kristallen glazen
één ping en alles verwordt tot gruis
daarom hou ik me gedeisd
onzichtbaar als een kleine muis.

De dagen die komen, zal ik me beschermen
zodat het van binnen ophoudt
met huilen en kermen
al haat ik die woorden zo erg
ik voel het wel, het gaat door hart
en beendermerg

Kom ga nu maar rusten, zeg ik tot mijn verdwaasde verschijning
zodat alles opnieuw tot rust komt
die ondraaglijk harde deining.

©Marie-Gabrielle

Sta er liever niet te lang bij stil
maar gisteren pas kreeg je een harde noot te kraken
je dacht nog dat ze nog bezorgd om je was
dat het verdriet je niet te erg zou raken...
voorzichtig heeft ze het je verteld...
misschien vat ze niet hoe je door het nieuws werd getroffen en gekweld?
Want amper een dag later
bezorgde ze je een optater
Het stille dreigende dat uit de woorden steeg
je dacht dat je een vuistslag kreeg
los in je hart en je gelaat
weet ze nog steeds niet hoe je er voor staat?
Met je gezondheid en de pijn
ze laten je geen mens meer zijn
de zweep slaat je onzichtbaar hard
omdat je door je ziekte, verdriet en pijn
steeds langzamer begrijpt, en soms verward...
ze willen dat niet weten
slechts slaan en slaan omdat jij je in hun ogen niet zorgvuldig
van je taak hebt gekweten.
een schepje te weinig
en een koek teveel
en niets... lieten ze van al wat je bent
en wel goed doet héél
niet voor herhaling vatbaar, dit kon zo niet langer
want zij allemaal schreven en ook nog vertelden,
kwetste me niet alleen ontzaglijk erg
maar maakte mij zo dat nog mogelijk is
nog banger.

De hoop is gedood
ik functioneer nog slechts op automatische piloot.
Het leven zoals het werd door al die slagen
kan me alleen nog maar meer belagen
het evenwicht is verstoord
een te groot deel uit mijn omgeving
is slechts bezig met een soort psychisch gemoord.
mogelijk zijn ze zich daar niet van bewust
dat zij mij in mijn beperkingen niet willen horen stelt me dan ook niet gerust.
ze begrijpen niet dat er mensen zijn waarbij het iets langzamer moet
en hoeveel kwaad ongeduld en gesnauw ze doet.

Ik wou dat ik kon vluchten ver weg van dit onzichtbaar
maar steeds groter wordende gevaar
zo diep verlang ik 'kon ik dat maar'.


©Marie-Gabrielle

Waarom ik het niet vroeg als ik iets niet begreep???
Alsof ik me daar aan moet wagen
om simpele zaken nog te vragen
na ongeduld, een grauw en snauw
voelde ik me eerder angstig en in het nauw
Wanneer je telkens toegebeten wordt
'is dat zo moeilijk nou?'
'Gewoon de knop op zoveel graden
de tijd die stel je zomaar in'
o al hun ongeduld
ik voelde me als in legerdienst met angst en dril
daarom mede bleef ik stil
maar met pijn, onmacht en bijna verzuipend verdriet vervuld.

Daar stond ik dan voor 't eerst alleen
ik wist dat toestel niet uit te zetten
en zocht en zocht...
de handelingen die zij maakten, ze gingen veel te snel
voor wat ik nodig heb, vermocht
maar durf dat niet te zeggen, wat volgt is ongeduldige ergernis
de druk die stijgt, daardoor gaat er onnodig veel meer mis
wordt dat wat ik probleemloos aan zou kunnen
een tijd van angst en spanning en gekwel
want de anderen weten het allemaal meteen, alleen ik niet, weet je wel?
vanzelfsprekend, dat modern spul
is voor ze kinderspel
 ze zijn ook met tweeën, begrijpen snel
ze zijn ook niet gekraakt door het leven
van al de wreedheden die ik op mijn nek heb gekregen.

Daar hebben ze geen oren naar
ze hebben altijd wel een oordeel klaar

Omdat ik die dingen niet onmiddelijk begrijp,
ben ik een dikke nul
en zijn mijn vragen flauwe kul?
Word ik afgestraft al beging ik een misdaad
ik wist me na al die pijnlijke woorden geen raad.

Moet ik opnieuw dienst doen als kop van jute
ben ik als vanouds opnieuw de suffe trut?
verweren wordt afgestraft
de verklaring en de stille vraag om begrip afgeblaft

en neen hoe zou ik kunnen vragen?
Daar durf ik me niet meer aan te wagen
ik was de enige waarbij ze niet tijdig kon vertrekken
waarom luisteren ze dan niet àls ik wat vraag
nemen ze mijn verzoek niet ernstig maar laten me verrekken?
want ook dat kreeg ik op mijn brood
zoveel verwijten worden nog een keer mijn dood
het onheuse en het onbegrip
dat vele eisen zonder ook maar één keer te luisteren naar hoe ik het rustig vatten kan
ze slaan me nog liever in de ban.

Ik weet niet hoeveel ik er nog bij hebben kan
wat ik voel is niet geruststellend
dood-en levensmoe ben ik ervan.

©Marie-Gabrielle

Ze huilde bittere tranen...
Wat schreeuwden ze dat zij lijdt aan wanen?

Ze huilt om een alsmaar groeiend verdriet.
Tegelijk weet ze met stelligheid te vertellen dat niemand,
ook niet één van haar kinderen het weet of ziet.

Ze denken niet één keer na en slaan er achteloos en ongevoelig op los,
Door de bomen heen ziet ze hoe langer hoe minder iets wat moet lijken op een bos

Ze slooft zich in stilte verder uit en durft niet eens meer te vertellen
wat haar moeilijk valt, maar er zit niet anders op
ze krijgt immers niet aflatend op haar kop.
Want wat ze ook vertelt over haar beperkingen
het geeft slechts aanleiding tot nog meer kwellingen.

Hoe hard kwamen die woorden aan...
dat zij het altijd maar moesten herhalen voor haar
en die andere, die hadden dàt zonder herhalingen klaar.

Kon ze het misschien niet aan?
Is het te moeilijk of te ingewikkeld voor haar?
Nu dan hebben ze hun straf al klaar.
Zo... is het ook vandaag gegaan.

Dat wat haar restte en haar zo lief werd kan haar ook nog worden afgenomen
hebben ze dan nog niet genoeg gesloopt en haar resterende splinters geluk ontnomen?

Ze is zo moe en ontgoocheld, de hoop kwijnt weg, wat is dit leven
Het onbegrip van die haar zo lief zijn
deed haar zovele jaren beven.

Wisten ze maar hoe ze haar best deed
en niets zijn van waaronder zij leed.

Nu kunnen ze haar niet meer breken want wat gebroken kon worden
is dat ondertussen ook.
Niets geeft haar nog, geen smaad of gestook.

Ze voelt zich dood.
Haar ogen glanzen niet meer, het laatste sprankeltje hoop werd
vandaag gedood.

Wat ze ook bedoelden...
op onrecht en onbegrip stoelde...
het is genoeg
ze heeft geen kracht meer voor haar boeg.
 
Stond één van ze ooit stil bij het waarom van haar gebroken 'zijn'?
Of aan de daders... die bleven slaan
tot ze zich konden verzekeren van haar dood-zijn
haar niet meer werkelijke bestaan?

Neen... die gaan vrijuit en krijgen zelfs een lauwerenkrans
zij voeren ondertussen iets uit...
een bijzonder macabere dans.
Ze spelen met verve de rol van vredesengelen,
of geslagen honden
terwijl zij degenen waren
die voor deze vernieling borg staan en stonden...

Ze kwam aan die grens... dat méér dragen niet meer kan
wat... wat weten zij, ongevoeligen of onwetenden daarvan...?


©Marie-Gabrielle