Gespleten

Snik je zonder geluid
Huil je tranen
van binnen
en schreeuwt de schreeuw oorverduivend luid
onhoorbaar
in jou
ondanks de hitte
heb je kou

Wie houdt je bij de hand?
Je sloot de poorten
en metselde alle gaten dicht
er schijnt geen licht
weinigen weten
dat deel van de mensheid heeft zich niet van zijn taak
gekweten
ze hebben geen steun verleend
maar jou slechts jouw pijn en duisternis
verweten

Iemand neemt je bij de hand
ook al ben je door een soortgelijke alien
op een geestelijke stortplaats beland
 
je voelt je niet meer met je verwanten verwant
je bent op een onbewoonbare planeet
gestrand

Zijn gewichtigheid wissen
van zijn schijnheilige smoel
is jouw doel

Het is je gelukt
want het manneke van generlei gewicht
is uit zijn verhevenheid gelicht.
Suikerspin op twee benen
ga nog maar eens een studieboek lenen
voor je je waagt aan je verwaande verheven quasi boeddhistische wijsneuzigheid
Dat ik jou ooit raadpleegde
en na mij nog anderen...
wat gebeurd is, kan je niet meer veranderen
tenzij met je spijt te betuigen
maar daartoe ben je niet in staat
integendeel wat je deed
heeft ons meer dan geschaad.

Gelukkig zijn we jou en je emotionele domheid
jouw hoogheidswaanzin
jouw van de pot gerukte feedback
voorgoed
kwijt.
dat betekende een vooruitgang
lafhartig en vals
en als een wezel zo bang.
nochtans niet moeilijk om eerlijk te zijn
maar daarvoor, ik weet het,
moet je tenminste een beetje moed bezitten en dapper zijn
daarvoor was je te melig
en lichtzinnig
daardoor ben je nog maar 'zo' klein.

Je spartelde aan de telefoon
dat laatste gesprek
laaghartige wezel die je werd
aan enig inzicht of nederigheid had je duidelijk groot gebrek.
Die avond misbruikte je je macht
ik had eerlijk gezegd zulk verderfelijk gedrag
nooit van een 'mens' als jij verwacht.
je gaf nog een trap achterna
Wat deed je een bloedzuiger, of
een kakkerlak op een Zuiderse muur na?

Als een puber, een kind zo naïef 
je leuterde over je oog en een val die je maakte
oeverloos bleef je soms jammeren als een kind aan moeders rokken
ondertussen maakte je niet weinig brokken.
Ik was niet jouw moeder en hoefde je niet te geven meevoelen en steun
nogmaals een miskleun

Jouw laatste zet...
 je loog dat je stonk
het bleek het enige waaruit jij toen nog uitblonk.
Die zet... heeft jouw laatste kansen op mogelijk begrip
of vergoelijking van mijnentwege forever geplet.

je verloor oprechtheid
en verkoos de drang
ben ik bang
je werd een loser die niet toegeven kon
dat je niets won
door je vreselijke miskleunen te ontkennen
de uitschuivers die je maakte
zo zwak en laf niet eens kon bekennen.

die je met verwerpelijk gedrag levensbedreigend verwondde
zodanig diep, bijna onherstelbaar raakte
 meer dan een half jaar
vleugellam maakte
een uitwas als jij moesten ze uit de hulpverlening
wissen
 zwaargewonde mensen
kunnen zulke lafhartige verwaandheid hartgrondig
missen.

Ik heb met jou na al die maanden
in deze laatste stuiptrekking voor goed afgerekend
maar vergis je niet
jou vergeven doe ik van mijn leven
niet.

Je hakte niet alleen in
op de kern van mijn zijn
en na jouw mishandeling
ook nog de les willen lezen
door jouw mishandeling
moest ik ook nog van die je net zo mishandelde
voor het leven vrezen...

verdwijn uit ons leven
ons vertrouwen
en onze geest
ik zeg je 'verdwijn... voorgoed, d'r uit'
maak dat je wegkomt
jij duivelse lafaard
 lafhartige schavuit.
We hopen je nergens meer te ontmoeten
durf geen woord te spreken
als je ons ooit ergens ziet
want jij psychiater van mijn voeten
Voor ons besta je niet langer
door jouw lafheid
hebben we veel en nodeloos erg moeten boeten.
Lange jaren toegeeflijk, vergevingsgezind en tolerant
maar jij... jij duwde ons toen... over de rand.
Daardoor lusten we jou niet eens krokant
stukje onbenul spartelend
op zijn kant.

© Marie Gabrielle 2012

Ik durf niets raken
want het is zo fragiel
ik durf het niet te naderen
zo'n breekbaar projectiel
ik durf er zelfs niet over te schrijven
uit angst dat het beetje vrede in mij
niet langer wil blijven
ik durf niet te denken
en dromen nog minder
bevreesd dat het beetje licht
dat ik vandaag vond
verdwijnen zal alsof het nooit bestond

daarom houd ik mijn armen om me heen
en mijn lippen opeen
mijn ogen gesloten
mijn hart op een kier
heel even laat ik het open
zodat de warmte die ik voelde er stilletjes 
in kan stromen.

©Marie-Gabrielle2012

van euforie nu
oeverloze vreugde
naar morgen in een oneindig diepe put?
I hope not
dat zou naar zijn
bijzonder pijnlijk en rot
dus ik hoop van harte
en zal daar ook naar streven
van not
van euforische blijdschap naar
de diepe krater morgen
dat wil ik niet
ik ben psychisch kwetsbaar
maar niet zot,
een diepe kater na deze euforie morgen wil ik niet
in het Engels 
is niet not.

veel heb ik begrepen sinds enkele dagen
ik weet wie werkelijk vrienden zijn
die me niet oeverloos laten bedelen en vragen
die tenminste enkele beloftes kunnen inlossen
en mij niet als hun gebit van viezigheid
blijven flossen
ze beseffen niet eens hoe ze me psychisch afrossen

dus bol het af vrienden uit filantropie
of denk je dat ik zo idioot ben dat ik dàt niet zie?
kiezen voor mensen in jullie ogen van enig gewicht
dat jij ook daarvoor bent gezwicht
valt me van je tegen
dacht je mij ook aan je veroveringen
van filantropie
te kunnen rijgen?

Ik heb wel gezien
die avond
ik had een beter gedacht van jou
en ik wou
dat het nog zo was
maar alras
ging je slechts om met gewichtigen van jouw rang
toen ik dat begreep joeg iets mij op stang
wat had ik lopen denken
dat je net de kwetsbaren aandacht had lopen schenken
ik heb me ook in jou vergist
ook die avond werd ik tijdens die uren door jou uitgewist

al die menen te kunnen vertrouwen op hun loze gewicht
zullen nooit beseffen
wat ze hebben aangericht

dacht je heus dat ik jou nog geloof
en zal wachten op een bericht
dat nooit zal komen
de schellen zijn van mijn ogen gevallen
ik zie haarscherp wat ook jij
 aanricht
met loze beloften alsof ik niet besef
wat respect is voor een mens
ik wens
jou nooit meer te horen of te zien
van al die beloftes en voornemens
een stuk of tien
heb ik er amper één gezien.

ik ben niet minder dan jij
maar doe wat je niet laten kan, voel je vrij
om de banden te verbreken
de waanzin van je onverschilligheid
gebrek aan respect
deed ook mijn geloof in jou
danig verbleken.

adieu vriendin was je dat ooit?
ik wou dat ik het nog kon geloven
het lukt me nooit.

in mijn mailbox heb ik jou alvast gewist
zoals jij mij nooit als volwaardig mens hebt gezien
wat kreeg ik van jou als wezen?
liever me de les lezen?
drie op tien?
zelfs die drie heb ik niet gezien.

©Marie-Gabrielle 2012

Woon maar effe in een stad waar het bestuur een stel onwetenden aanstelt
je staat versteld
om leegstand aan te pakken
ze laten de aangestelden zomaar wat op het briefhoofd kwakken
In mijn achting gaan ze na hun idiote aanpak simpelweg nog meer zakken

Ze joegen me de stuipen op het lijf
ik wist een week lang met mijzelf en mijn immense angst geen blijf
ze noemden me eigenaar
't was van geen kanten waar

Waarom stellen ze zulke onwetenden aan
om te kijken hoe het met leegstand van woningen is vergaan
hersenloos sturen ze brieven naar ieder die ze van eigendom vermoeden
Zijn ze gek dat ze op ieder waanzinnig van de pot gerukte vermoeden
gaan broeden?

En wanneer je ze daaover dodelijk ongerust telefoneert
kan je slechts vaststellen dat noch hun herseninhoud
noch hun logica behoorlijk, niet eens minimaal werkt
wat wat ze je vertellen...nergens mee refereert

Ongehoorde domheid staven
 door nog meer onzin te laven
Wat slechts de gedachte versterkt
dat het bestuur van ene stad
zit er in hun logica een gat?
voor de zoveelste keer
gaan ze over op een overdosis waanzin en idioterie
krankzinnige maatregelen keer op keer.
voor de zoveelste keer op hun gezicht en hun gat
Ik haat, ja ik haat mijn stad.

Ze verwoestten mijn gemoedsrust
en daardoor een deel van mijn leven
kunnen ze aub een beetje meer om het juist toepassen van
wetten en regels geven?
Waarom stellen ze geen mensen aan
die weten hoe een juistere aanpak zou gaan? 

Een rekening van mijn telefoon
om nog meer onzin te vernemen?
Wie stellen ze in hemelsnaam aan
om leegstand aan te pakken?
zonder onzin op briefhoofden te plakken
 een lokale overheid met klasse
nu staan ze slechts symbool met hersenen niet groter dan een boon
raaskallende en vaak ook gewichtig doende clowns
die lukraak termen in het rond lopen kwakken.

Ik ben razend en kwaad wat dacht je dan?
heel mijn week ging eraan.
Door hun idiote maatregelen, gezwets en gekwel
ze zijn op mij en menig inwoner hier
als een gevaarlijk woekerend
kankergezwel.

©Marie-Gabrielle 2012

zij maken ruzie
duwen weg
vol jaloezie
dat zij de aandacht en liefde krijgt
van het lieve kleintje
ze geven om haar en haar depressie
geen greintje
naijveren, afgunstig en jaloers
kil en koud
ze stampen haar tot mout
in plaats van haar dit ten minste te gunnen
of ze dat ooit zullen kunnen?
Neen, het zijn egoïsten
die om zichzelf haar liever nog vandaag
willen kisten.
Ze is ziek van ellende en van pijn
kunnen ze niet één keer beseffen wat lefde is
en wat dit voor haar betekent
tenminste voor dat kleintje
nog van betekenis te kunnen zijn?
Neen... hun eigen leed is het enige dat telt
hun ego dat van dag tot dag opzwelt
en haar met hun leedvermaak en naijver
nog méér dan heel erg kwelt.
ze wil vandaag weg uit dit leven
morsdood
ze kreeg vandaag en vorige dagen net iets teveel op haar brood.
Rekeningen en zaken door de crisis
waar iedereen moet besparen
maar zij net nog dàt iets meer
het doet haar lijden, teveel zeer
rijke gemeentebesturen mogen kiezen voor chique fonteinen
maar zij mag van haar kleine inkomen
die fonteinen méé betalen terwijl ze er niet eens voor koos
wat is er in dit land gaande?
Wat is er loos?
Willen ze haar dood?
Maken ze zo van de aan de gang zijnde ellende een nood?
Pikken ze nog erger haar leven én haar brood?

Voortaan mag zij en haar kind
pijn lijden gezwind
want die medicatie wordt niet meer geheel betaald
of tegemoet gekomen
terwijl moet zij wel blijven komen
met centen om dure fonteinen
die het stadsbestuur wil
onder de rijke, goudmijnen
van die dikke nekken
die op kosten van de armen
willen uitpakken met fonteinen
en duur uitziende stekken.

©Marie-Gabrielle 2012

na maanden dat ze geen traan meer kon laten
huilde ze
na maanden schreeuwde de schreeuw
in tranen
die stroomden over haar gelaat
ze schreeuwde in stilte
 al die tranen
ze schreeuwde van de pijn
waarom moest haar leven
zo pijnvol zijn
waarom moesten ze haar zo wreed verwerpen
vergooien
waarom moesten ze haar huid looien
haar hart vermalen
ze kunnen die pijn nooit goed maken
dat verdriet
is niet, zelfs niet in miljoenen
te betalen.
op deze speciale dag
ging zij overstag.

©Marie-Gabrielle 2012

jammer dat ik niet dom ben
of idioot
en geen pijn leed
als een minimalisering
me neermaaide, me subtiel dood schoot
jammer dat ik niet dom ben of niet in het bezit van gevoel
ik gaf er niet om
dat je onverschillig bent of koel
jammer dat ik niet dood ben
het helpt me niet eens
het bedrijven van Zenn
als je me voor de zoveelste keer vergeet
of negeert hoe ik llijd en leed
jammer dat ik nog besef
dat vriendschap bestaat
het is daarom dat mijn vrienden me doodzwijgen
dat is hoe het in deze drukke en gewichtige tijden gaat
ik besta niet meer voor jou of voor jou... voor amper nog een menselijk wezen
en wie... gaat er me nu de les lezen?
Niet die enkele vrienden
die me niet aan zich binden
en me nog het gevoel geven
te leven.

De rest is dood
aan nog meer dood-heid heb ik heus
geen nood.

©Marie-Gabrielle2012

de lente maakt gekken zoals ik nog gekker
de zachte warmte
haalt eruit
de 'normale' stekker

de lente maakt gekken zoals ik nog gekker
er is slechts roes
geen ontwaken
zelfs niet met een wekker

de lente, die vervloekte en tegelijk gezegende lente
maakt me nog gekker
daarom om de waanzin
in me
noem ik de lente
alvast niet meteen
lekker

want ik weet, het is nog niet voorbij
het kan helaas nog
gekker..!.

©Marie-Gabrielle2012

Wat scheelt je
waarom werd het opnieuw zo donker
waarom is er verdriet
waarom kan je je er niet van bevrijden 
en lost het zich niet? 

Waardoor zitten tranen gevangen
waarom blijft de leegte zo hangen?

Waarom ben je er
en tegelijk niet echt
daardoor voelde je je wellicht na afloop zo slecht
Waarom houdt die pijn niet op om pijn te zijn?
die hakt je in mootjes
die maalt je fijn.

Zelfs de zachtheid van de lente die je aanvankelijk kon bekoren
ging je zonder voorgaande reeds na enkele minuten doorboren
leven doet pijn
zo wil je je niet voelen
toch kon het blijkbaar niet anders zijn

straks wordt het lichter hou je jezelf voor
dat heb je uit eigen ervaring, al jaren door
het doet echter niet af aan wat je nu voelt
en de vraag waar vandaan het komt
wat het betekent, wat het bedoelt.
Je stelt ze best niet meer
dat deed je zo vaak
het antwoord laat op zich wachten
je weet het steeds minder
je weet het niet meer.

Laat alles maar rusten
en denk niet langer
het maakt je maar angstig, down
en wranger.
blijf volgende keer
 dichter bij je zelf
het vermindert het zeer.
Geen vrees meer of je wel aan eisen voldoet
geloof in jezelf
je doet het heus goed.

Dat laatste deed pijn
 daardoor ging een lichtje branden
die twijfel aan jezelf
zal vast één van de oorzaken zijn
en of je gewenst bent
mag bestaan

de vraag op het einde van de sessie
vertolkte je angst.
toen de sessie stopte
was je het bangst.

©Marie-Gabrielle2012

Een leeg scherm
daarbinnen in je hoofd
het weten en denken halvelings gedoofd.

Een hol gevoel
geen doel
En droge ogen
geen tranen meer
van te lang en te veel zeer.

Geen hoop meer
op een toekomst
van al het hopen
kreeg je ondertussen je bekomst.

Maar toch is er die sprankel geloof
dat leven tenminste opnieuw voelbaar leven mag zijn
met iets minder
onwezenlijkheid
of verscheurende pijn
dat je net als vroeger zal kunnen genieten
van al die kleine dingen
en met een stille lach in jezelf
de vogels weer zal horen zingen.

Zover ben je nog niet
maar dat je af en toe
 dat kleine glimpje licht heel ver
aan het einde van een pikdonkere tunnel ziet
al is het maar voor even
dan weet je van jezelf
er is nog steeds dat flinterdunne splintertje
leven.

©Marie-Gabrielle2012

Ze maken me zo moe
al die domme uitspraken
wat ze zo lichtzinnig en oppervlakkig hebben gezwetst
alleen jammer dat het zo erg kwetst

Wat weten ze van hoe ik me voel of heb gevoeld?
ach ach hebben ze het alweer oh zo goed bedoeld?
ze maken me moe
ze loeien slechts als misthoorns
of een of andere domme koe

Lezen ze ooit wat ik schrijf?
Ik schrijf omdat ik blijf
al was er ooit een uitspraak ze blijven 
door te schrijven
Bij mij werkt het omgekeerd
zo vlug zullen ze bij mij niet méér kunnen zeggen
opgeruimd staat netjes, die ons egootje kan belagen
hebben we netjes weggekeerd.
Mijn aanklacht schreeuw ik de wereld in
mij vertrap je niet meer als een hinderlijke spin.

©Marie-Gabrielle2012


 

Wit vecht met zwart
en leven met dood
open met toe
en lichtheid met pijn
zou die verscheurdheid
het startschot van de lente kunnen
 zijn?

Een schreeuw vecht met stilte
een lach met een traan
ontreddering met hoop
verwachting met dood
het schaap met het zwijn
zou dat, zou dat de lente
de lente op lichte voeten al kunnen
zijn?

woorden met stilte
je hoofd in de knoei
en soms luid galmend
oorverdovend geloei
en vogels die zingen
rondom je ogen
een schaduw van kringen
zou dat misschien de lente
de lente die vecht om het leven
kunnen zijn?

verscheurdheid wil helen
en 't kan je al bitter weinig
schelen
't verlangen geplet
en jezelf uit je lichaam gezet
Is het de lente die je holder de bolder
in razendsnelle cirkels doet draaien
is het de lente
die alle helderheid
en weten
uit je brein
weet te maaien?

ervaringen rijk
het zal weer verdwijnen
het komt wel weer goed
't begin van de lente
en wat ze je doet
gekelderd het streven
't verleden vertellend, rillen en beven
de lente, ze brengt je nog niet
maar straks misschien toch weer een beetje
rust, hoop en moed. 

©Marie-Gabrielle2012

ooit was ik een mens
goedlachs
en openhartig
ruimdenkend
en begripvol
ik sloot de mensen in mijn hart
van spuuglelijke woorden
geraakte ik verward
ik hielp en was altijd present
maar er waren egoïsten
en beulen
zij waren niet content
ze moesten me vertrappen
ik kon niet eens meer
naar de nodige zuurstof happen
ze smeerden me uit
als moes van fruit
ze verspreidden laster
en smerigheid
ze zijn mij
maar ik ook mezelf
sindsdien
volkomen kwijt.

©Marie-Gabrielle2012

de warme lucht
het lente-achtige
werpt je
in een andere tijd
op een andere plek
met een ander gevoel
de lente
gooit je overhoop
en huilen wil je
op de koop

de lente
sleurt en duwt
spuugt en zuigt
de lente
schreeuwt en lacht
de lente
duwt het verdriet
naar boven
en steeds schommel je op
de rand
van leven
en dood

de lente is dit jaar
anders
ze belooft
dat wat te vaak
is
weggeroofd
vertrouwen
dit keer
niet
door sadisme, wreed- of lafheid
geschonden

en hulp
steun
misschien wel hoop
op de koop


©Marie-Gabrielle 2012

ach wat stelde ik me aan
wat heb ik gedaan
wat zei ik
hoe deed ik
ach hoe stelde ik me aan
ik schaam me
en ben bedrukt
want me op afstand houden
is weer niet gelukt
ik ging naar huis
het voelde niet pluis
ik voelde me down
een trieste clown
ach wat stelde ik me aan
maar hoe is het werkelijk gegaan?
waarom kan ik de poorten niet sluiten
na welke ervaring ook
waarom blijven die malende gedachten
niet voor eeuwig en altijd
weg en waarom kan ik zelfs dat gevoel
niet simpelweg uiten?

©Marie-Gabrielle2012

Ik ben een beetje ziek
en ziek zijn is nooit leuk
erg ziek zijn vaak een hel
vooral dan in mijn hoofd
en in mijn hele wezen
want ziek zijn is gelijk aan
ook overdag nachtmerries te moeten vrezen

ben net niet ziek genoeg
 niet murw niet in die mate
dat ik niet meer weet waar ik
in al die koortstoestanden
 alweer gebleven ben

ik schommel tussen beiden
zo'n kwetsbaarheid te voelen
verdriet immens gezwel
dat spoedig springen zal
een overdaad van tranen
de uitputting verhogen kan

verwezen blijf ik staren
naar woorden die ik schrijf
maar 't leven nog bevroren
ontzetting maakte stijf
en 't voelen blijft verdoven.

©Marie-Gabrielle2012

domper
op rechten
die je niet of amper kan verwoorden
de modder zit in je hoofd
en omsluit je lijf
domper op je rechten
en de wil om nog te vechten
je te verzetten
tegen al die mensonwaardige
omeletten
die ze van je bakken
zoveel hakken
en beentjes die ze je lichten
omdat ze maar blijven absurde regeltjes
uit hun hoed schudden
en stichten
je dwingen jezelf bloot te stellen
terwijl je net jezelf moet beschermen
zodat hyena's je niet kunnen kwellen
omdat jouw pijn niet tastbaar is
en door velen niet wordt begrepen
je weerbaarheid miniem
of ze dat begrijpen
je hebt niet de indruk, niet eens voor een centiem
tenzij kan aangetoond worden...
dat..
wat..?
dàt wat net niet of zo moeilijk aangetoond kan worden
amper in woorden is te vatten
een algehele toestand van ziek zijn
van minder weerbaar
van zelfs het kleinste ziekteverschijnsel
gedaanten kunnen aannemen
van nachtmerries
waardoor het belang
en de noodzaak
om die ellende te verzachten
en de last te verlichten
en niet zoals zij nog extra te belasten
en te verzwaren
laat ze al die loze, soms leugenachtige argumenten
voor hun eigen zinnen
bewaren
doorzichtig
doorprikt
de leugen en onzin
van loze woorden
die je alleen maar erger
vermoorden.

Is er begrip, of wordt het geveinsd?
Wordt er geluisterd
of slechts beslist
en voor de vorm
met lege ogen
niet werkelijk gehoord?
Word je ooit wel eens gevraagd
hoe wat ze doen
je gezondheid niet min maar zwaar belaagt?
Scheren ze ieder over dezelfde kam
omdat anders hun werking slaat in de knoop
hun hersens niet werken
de boel zit misschien zonder dat op geestelijke gezondheidsvlak
 al volledig lam.

©Marie-Gabrielle

niet eenvoudig te benoemen
blubber, dik, ondoorzichtig
alsof het je hersenen aantast
je zicht beperkt
je voelen verdooft
je stappen verlamt

niet eenvoudig te benoemen
de pijn van binnen
de immer stille schreeuw
en toch blijf je vechten
en je verzetten
als een leeuw

altijd op zoek naar nieuwe technieken
een gang door de tunnel
zonder zicht op wat licht
maar prent in je hoofd
dat het er is

ook al denk je van niet
er ook al-tijd iemand is die jou kent
en zoals je bent,
jou ook ziet
ook al is die tijdelijk aan je zicht onttrokken

hoe vaak geloof je, ook ik, dat er niemand meer is?
er altijd iemand blijft
die je nodig heeft
en die je graag mag,
waar jij van onschatbare waarde voor bent
omdat jij weet hoe hét is

daardoor wordt jouw luisterend oor
van onschatbare waarde
dus aub blijf hier
op deze soms heel pijnlijke aarde
tot je opnieuw leven kan voelen
tot je opnieuw waar kan nemen
dat mensen om je geven
tot je die mens(en) ontmoet
in net zulke diepe nood
die jij door je begrip
omdat je het kent
kan helpen uit de donkere nood.

werd de overmacht te groot
en het onrecht
de pijn
het verdriet
schrijf, spreek, schilder,
doe wat dan ook
maar ga niet op in rook
omdat de boodschap die je uit kan dragen
anderen mee helpt te dragen
die anders stilaan alleen komen te staan
dat is wat ik me ook voornam
die mij kwaad deden
klaag ik aan met het woord

word je gepest,
misbruikt
gekwetst
laat ze niet winnen
vecht mee
met mij
en al die anderen
psychische zeer kwetsbaren
samen
wel iets veranderen...
al is het door een woord, een beeld,
een ontmoeten van gelijk-voelenden
of door een strijd door spreken
schrijven
of er simpel zijn
alvast door te vechten
om er te blijven.

©Marie-Gabrielle

modder overal
daarin zit jij
zo lelijk
waardeloos
en stom
die lege blik
en je gevoel
het is er niet
't klinkt daar zo hol

een nevel hangt als een gordijn
over wat je ooit was
en in jouw idee nooit meer kan zijn
want modder zit er overal

was klimmen, vechten, je verzetten
tevergeefs?
want vallen deed je op een keer
angstaanjagend diep dal
want modder is er overal
en stilte en leegte
kleeft aan je
als een monster van een kwal

als automatische piloot
hou je je sterk
en voor de mensheid groot
maar binnen is de hopeloosheid
immens
en alle voelen zo vaak dood

je plant de woorden in je hoofd
dat wat is weggeroofd
voorgoed verdween
een ander op zal staan
met een nog steeds onbekend
bestaan

het zoeken naar die onbekende vrouw
die stilaan vorm moet krijgen
het zoeken naar dat onbekend persoon
die vreemdelinge
dat ben jij

nog lang niet aan de orde
want in je hoofd en hele wezen
is slechts chaos, angstaanjagende wan-orde
ontreddering en heel soms
een glimp van vastgeketend verdriet
van niet meer weten waar je bent
weggelopen
als water
door een afgebrokkeld en verroest vergiet

niet veel denken, piekeren
of angstig zoeken
dat wat je altijd wist te vinden
is nergens meer te bespeuren
ook niet in de verste hoeken
vertrouw op het proces
en je psychiater
en op je eigen kracht
en op die dagen dat je hoop voelde
en licht verheugd lacht.

©Marie-Gabrielle