GeK

Wat scheelt je
waarom werd het opnieuw zo donker
waarom is er verdriet
waarom kan je je er niet van bevrijden 
en lost het zich niet? 

Waardoor zitten tranen gevangen
waarom blijft de leegte zo hangen?

Waarom ben je er
en tegelijk niet echt
daardoor voelde je je wellicht na afloop zo slecht
Waarom houdt die pijn niet op om pijn te zijn?
die hakt je in mootjes
die maalt je fijn.

Zelfs de zachtheid van de lente die je aanvankelijk kon bekoren
ging je zonder voorgaande reeds na enkele minuten doorboren
leven doet pijn
zo wil je je niet voelen
toch kon het blijkbaar niet anders zijn

straks wordt het lichter hou je jezelf voor
dat heb je uit eigen ervaring, al jaren door
het doet echter niet af aan wat je nu voelt
en de vraag waar vandaan het komt
wat het betekent, wat het bedoelt.
Je stelt ze best niet meer
dat deed je zo vaak
het antwoord laat op zich wachten
je weet het steeds minder
je weet het niet meer.

Laat alles maar rusten
en denk niet langer
het maakt je maar angstig, down
en wranger.
blijf volgende keer
 dichter bij je zelf
het vermindert het zeer.
Geen vrees meer of je wel aan eisen voldoet
geloof in jezelf
je doet het heus goed.

Dat laatste deed pijn
 daardoor ging een lichtje branden
die twijfel aan jezelf
zal vast één van de oorzaken zijn
en of je gewenst bent
mag bestaan

de vraag op het einde van de sessie
vertolkte je angst.
toen de sessie stopte
was je het bangst.

©Marie-Gabrielle2012

Een leeg scherm
daarbinnen in je hoofd
het weten en denken halvelings gedoofd.

Een hol gevoel
geen doel
En droge ogen
geen tranen meer
van te lang en te veel zeer.

Geen hoop meer
op een toekomst
van al het hopen
kreeg je ondertussen je bekomst.

Maar toch is er die sprankel geloof
dat leven tenminste opnieuw voelbaar leven mag zijn
met iets minder
onwezenlijkheid
of verscheurende pijn
dat je net als vroeger zal kunnen genieten
van al die kleine dingen
en met een stille lach in jezelf
de vogels weer zal horen zingen.

Zover ben je nog niet
maar dat je af en toe
 dat kleine glimpje licht heel ver
aan het einde van een pikdonkere tunnel ziet
al is het maar voor even
dan weet je van jezelf
er is nog steeds dat flinterdunne splintertje
leven.

©Marie-Gabrielle2012

Ze maken me zo moe
al die domme uitspraken
wat ze zo lichtzinnig en oppervlakkig hebben gezwetst
alleen jammer dat het zo erg kwetst

Wat weten ze van hoe ik me voel of heb gevoeld?
ach ach hebben ze het alweer oh zo goed bedoeld?
ze maken me moe
ze loeien slechts als misthoorns
of een of andere domme koe

Lezen ze ooit wat ik schrijf?
Ik schrijf omdat ik blijf
al was er ooit een uitspraak ze blijven 
door te schrijven
Bij mij werkt het omgekeerd
zo vlug zullen ze bij mij niet méér kunnen zeggen
opgeruimd staat netjes, die ons egootje kan belagen
hebben we netjes weggekeerd.
Mijn aanklacht schreeuw ik de wereld in
mij vertrap je niet meer als een hinderlijke spin.

©Marie-Gabrielle2012


 

Wit vecht met zwart
en leven met dood
open met toe
en lichtheid met pijn
zou die verscheurdheid
het startschot van de lente kunnen
 zijn?

Een schreeuw vecht met stilte
een lach met een traan
ontreddering met hoop
verwachting met dood
het schaap met het zwijn
zou dat, zou dat de lente
de lente op lichte voeten al kunnen
zijn?

woorden met stilte
je hoofd in de knoei
en soms luid galmend
oorverdovend geloei
en vogels die zingen
rondom je ogen
een schaduw van kringen
zou dat misschien de lente
de lente die vecht om het leven
kunnen zijn?

verscheurdheid wil helen
en 't kan je al bitter weinig
schelen
't verlangen geplet
en jezelf uit je lichaam gezet
Is het de lente die je holder de bolder
in razendsnelle cirkels doet draaien
is het de lente
die alle helderheid
en weten
uit je brein
weet te maaien?

ervaringen rijk
het zal weer verdwijnen
het komt wel weer goed
't begin van de lente
en wat ze je doet
gekelderd het streven
't verleden vertellend, rillen en beven
de lente, ze brengt je nog niet
maar straks misschien toch weer een beetje
rust, hoop en moed. 

©Marie-Gabrielle2012

ooit was ik een mens
goedlachs
en openhartig
ruimdenkend
en begripvol
ik sloot de mensen in mijn hart
van spuuglelijke woorden
geraakte ik verward
ik hielp en was altijd present
maar er waren egoïsten
en beulen
zij waren niet content
ze moesten me vertrappen
ik kon niet eens meer
naar de nodige zuurstof happen
ze smeerden me uit
als moes van fruit
ze verspreidden laster
en smerigheid
ze zijn mij
maar ik ook mezelf
sindsdien
volkomen kwijt.

©Marie-Gabrielle2012

de warme lucht
het lente-achtige
werpt je
in een andere tijd
op een andere plek
met een ander gevoel
de lente
gooit je overhoop
en huilen wil je
op de koop

de lente
sleurt en duwt
spuugt en zuigt
de lente
schreeuwt en lacht
de lente
duwt het verdriet
naar boven
en steeds schommel je op
de rand
van leven
en dood

de lente is dit jaar
anders
ze belooft
dat wat te vaak
is
weggeroofd
vertrouwen
dit keer
niet
door sadisme, wreed- of lafheid
geschonden

en hulp
steun
misschien wel hoop
op de koop


©Marie-Gabrielle 2012

ach wat stelde ik me aan
wat heb ik gedaan
wat zei ik
hoe deed ik
ach hoe stelde ik me aan
ik schaam me
en ben bedrukt
want me op afstand houden
is weer niet gelukt
ik ging naar huis
het voelde niet pluis
ik voelde me down
een trieste clown
ach wat stelde ik me aan
maar hoe is het werkelijk gegaan?
waarom kan ik de poorten niet sluiten
na welke ervaring ook
waarom blijven die malende gedachten
niet voor eeuwig en altijd
weg en waarom kan ik zelfs dat gevoel
niet simpelweg uiten?

©Marie-Gabrielle2012

Ik ben een beetje ziek
en ziek zijn is nooit leuk
erg ziek zijn vaak een hel
vooral dan in mijn hoofd
en in mijn hele wezen
want ziek zijn is gelijk aan
ook overdag nachtmerries te moeten vrezen

ben net niet ziek genoeg
 niet murw niet in die mate
dat ik niet meer weet waar ik
in al die koortstoestanden
 alweer gebleven ben

ik schommel tussen beiden
zo'n kwetsbaarheid te voelen
verdriet immens gezwel
dat spoedig springen zal
een overdaad van tranen
de uitputting verhogen kan

verwezen blijf ik staren
naar woorden die ik schrijf
maar 't leven nog bevroren
ontzetting maakte stijf
en 't voelen blijft verdoven.

©Marie-Gabrielle2012

domper
op rechten
die je niet of amper kan verwoorden
de modder zit in je hoofd
en omsluit je lijf
domper op je rechten
en de wil om nog te vechten
je te verzetten
tegen al die mensonwaardige
omeletten
die ze van je bakken
zoveel hakken
en beentjes die ze je lichten
omdat ze maar blijven absurde regeltjes
uit hun hoed schudden
en stichten
je dwingen jezelf bloot te stellen
terwijl je net jezelf moet beschermen
zodat hyena's je niet kunnen kwellen
omdat jouw pijn niet tastbaar is
en door velen niet wordt begrepen
je weerbaarheid miniem
of ze dat begrijpen
je hebt niet de indruk, niet eens voor een centiem
tenzij kan aangetoond worden...
dat..
wat..?
dàt wat net niet of zo moeilijk aangetoond kan worden
amper in woorden is te vatten
een algehele toestand van ziek zijn
van minder weerbaar
van zelfs het kleinste ziekteverschijnsel
gedaanten kunnen aannemen
van nachtmerries
waardoor het belang
en de noodzaak
om die ellende te verzachten
en de last te verlichten
en niet zoals zij nog extra te belasten
en te verzwaren
laat ze al die loze, soms leugenachtige argumenten
voor hun eigen zinnen
bewaren
doorzichtig
doorprikt
de leugen en onzin
van loze woorden
die je alleen maar erger
vermoorden.

Is er begrip, of wordt het geveinsd?
Wordt er geluisterd
of slechts beslist
en voor de vorm
met lege ogen
niet werkelijk gehoord?
Word je ooit wel eens gevraagd
hoe wat ze doen
je gezondheid niet min maar zwaar belaagt?
Scheren ze ieder over dezelfde kam
omdat anders hun werking slaat in de knoop
hun hersens niet werken
de boel zit misschien zonder dat op geestelijke gezondheidsvlak
 al volledig lam.

©Marie-Gabrielle

niet eenvoudig te benoemen
blubber, dik, ondoorzichtig
alsof het je hersenen aantast
je zicht beperkt
je voelen verdooft
je stappen verlamt

niet eenvoudig te benoemen
de pijn van binnen
de immer stille schreeuw
en toch blijf je vechten
en je verzetten
als een leeuw

altijd op zoek naar nieuwe technieken
een gang door de tunnel
zonder zicht op wat licht
maar prent in je hoofd
dat het er is

ook al denk je van niet
er ook al-tijd iemand is die jou kent
en zoals je bent,
jou ook ziet
ook al is die tijdelijk aan je zicht onttrokken

hoe vaak geloof je, ook ik, dat er niemand meer is?
er altijd iemand blijft
die je nodig heeft
en die je graag mag,
waar jij van onschatbare waarde voor bent
omdat jij weet hoe hét is

daardoor wordt jouw luisterend oor
van onschatbare waarde
dus aub blijf hier
op deze soms heel pijnlijke aarde
tot je opnieuw leven kan voelen
tot je opnieuw waar kan nemen
dat mensen om je geven
tot je die mens(en) ontmoet
in net zulke diepe nood
die jij door je begrip
omdat je het kent
kan helpen uit de donkere nood.

werd de overmacht te groot
en het onrecht
de pijn
het verdriet
schrijf, spreek, schilder,
doe wat dan ook
maar ga niet op in rook
omdat de boodschap die je uit kan dragen
anderen mee helpt te dragen
die anders stilaan alleen komen te staan
dat is wat ik me ook voornam
die mij kwaad deden
klaag ik aan met het woord

word je gepest,
misbruikt
gekwetst
laat ze niet winnen
vecht mee
met mij
en al die anderen
psychische zeer kwetsbaren
samen
wel iets veranderen...
al is het door een woord, een beeld,
een ontmoeten van gelijk-voelenden
of door een strijd door spreken
schrijven
of er simpel zijn
alvast door te vechten
om er te blijven.

©Marie-Gabrielle

modder overal
daarin zit jij
zo lelijk
waardeloos
en stom
die lege blik
en je gevoel
het is er niet
't klinkt daar zo hol

een nevel hangt als een gordijn
over wat je ooit was
en in jouw idee nooit meer kan zijn
want modder zit er overal

was klimmen, vechten, je verzetten
tevergeefs?
want vallen deed je op een keer
angstaanjagend diep dal
want modder is er overal
en stilte en leegte
kleeft aan je
als een monster van een kwal

als automatische piloot
hou je je sterk
en voor de mensheid groot
maar binnen is de hopeloosheid
immens
en alle voelen zo vaak dood

je plant de woorden in je hoofd
dat wat is weggeroofd
voorgoed verdween
een ander op zal staan
met een nog steeds onbekend
bestaan

het zoeken naar die onbekende vrouw
die stilaan vorm moet krijgen
het zoeken naar dat onbekend persoon
die vreemdelinge
dat ben jij

nog lang niet aan de orde
want in je hoofd en hele wezen
is slechts chaos, angstaanjagende wan-orde
ontreddering en heel soms
een glimp van vastgeketend verdriet
van niet meer weten waar je bent
weggelopen
als water
door een afgebrokkeld en verroest vergiet

niet veel denken, piekeren
of angstig zoeken
dat wat je altijd wist te vinden
is nergens meer te bespeuren
ook niet in de verste hoeken
vertrouw op het proces
en je psychiater
en op je eigen kracht
en op die dagen dat je hoop voelde
en licht verheugd lacht.

©Marie-Gabrielle





 

Wat een vreemd gevoel
verdriet
dat maar niet wil komen
in tranen die je ziet
de tranen die ik voel
zie je niet
dit zitten van binnen
vastgenageld
met ijzeren pinnen
wat een vreemd gevoel
de tranen achter een ijzeren gordijn
en je nog altijd bevreemdend denkt
waar ben ik
waar kan ik 'zijn'.

ik weet een ding
dat ik een goede psychiater trof
daarom heb ik ook vertrouwen
dat het goed komt
en dat ik bof.

©Marie-Gabrielle

witals sneeuw en even koud
wit als sneeuw en weg en terug
wit als sneeuw
het kraakt en scheurt
wit als sneeuw
 zo bitter weinig van te zeggen
probeer 't niet langer uit te leggen
want wit als sneeuw en woordenloos
ben je noch verdrietig, noch boos
noch opgewekt, noch blij
maar donker
wezenloos
vol pijn
verlangend dat 't vlug weer iets lichter
wilde zijn.

Geef het zijn tijd
en denk niet na
dan komt de sprankel licht
misschien vandaag niet
dan weldra.

Rust en hou 't van binnen zacht en stil
je ogen blikken in de verte
ze zien niet veel
ze staren
en staren zal je blijven doen
tot ook deze orkaan
eenmaal weer zal bedaren.

verwerken is geen sinecure
een berg beklim je niet zo vlug
je had heel wat
dat sloeg en beet
zoveel was er te verduren.

dus rust zacht en wacht
er komt een dag
dat je
opnieuw
daar ben ik zeker van,
al was het maar voor even
glimlacht.

©Marie-Gabrielle

wat schokte de slaap je in stukken
opnieuw angst om te falen
te mislukken
 woorden niet zullen komen
spreken niet zal gaan
het donkere verder in mootjes zal slaan

nacht sloeg slaap in stukken
en dromen naargeestig
uitputtend
niet in staat ze uit te drukken

wat schokte de slaap je in stukken
verjoeg weldadige rust
wat schokte de slaap je in stukken
moe en slaperig
probeer je alvast dat uit te drukken.

©Marie-Gabrielle

depressief maakt arm
en arm depressief...
wat is eerst, de kip of het ei?
wat kan mij dat schelen
ik voel me sowieso niet vrij
om te praten, om te zeggen
om het tegen al die wijsneuzen af te moeten
leggen
zij en hun groot gelijk
ze spartelen niet in de oceaan
maar liggen te zonnen op de dijk
depressief maakt arm
en arm nog depressiever
al zag ik het graag anders...
wat zeg ik?
véél liever.

©Marie-Gabrielle

een harde schreeuw
onhoorbaar
want bedolven
onder lawine
van
sneeuw

een verscheurend gehuil
en angst
daar in het donker
op de bodem
van de
kuil

je woorden verstillen
bevriezen op je lippen
en wat je voelt
is bezig te
 verkillen

waar in het duister
is dat priempje licht
ze gooien het luik
zonder mededogen
dicht.

©Marie-Gabrielle

je bent dit leven moe
je deed het liefst je ogen toe
en zo dat ze voor altijd ook toe blijven
je bent het beu dat loze kijven
terwijl zijn zij al moe om ook maar één zin te schrijven
ze blijven liever kijven
dat ze zo druk zijn met hun leven
nadrukkelijk dat ze daarin om jou niet zoveel geven
want o wat een werk zo ontzettend groot
ze zwijgen je nog liever dood
want zij zijn zo druk met hun leven
ze hebben geen tijd om te laten voelen
dat ze ook nog een sikkepit
om 't jouwe geven
wat ben jij toch een snul
ze vinden jou een dikke nul
want één zin is ze al teveel gevraagd
dat simpele verzoek
alsof je ze daarmee hebt bezwaard
geef antwoord alsjeblief
ik ben niet alleen depressief
maar heb ook nood aan een vriendelijke zin of één woord
ik ben al zo lang doodgezwegen en vermoord.

©Marie-Gabrielle

Soms dwarrelen zoveel woorden in je hoofd
en wordt helder verwoorden als een kaarsvlam stilaan gedoofd

Soms vervagen ze in de mist
en heb je de rode draad alweer gemist

Soms springen ze als confetti overal heen
van duidelijke betekenis vind je er niet één

Dan neem je het vlindernet en vang je ze woord na woord
voor de omstaanders je om je verwardheid hebben vermoord

En wacht je toch het weer helder wordt in je brein
zoveel manieren leerde je jezelf aan
en half verslagen zucht je
én toch krijgen ze me niet helemaal klein.

©Marie-Gabrielle

wie is hier gek misschien?
die denkt dat depressieve mensen
of met psychische stoornis geen verstand bezitten?
hoe is het mogelijk
ooit zo'n enggeestigeheid gezien?

wie beweert dat mensen met depressie of stoornis
niet intelligent zouden zijn?
Gruwelijk hoe je her en der als een verstandloze knikker
wordt aanzien...

blazend hoog van de verhevenen hun toren
 van de pijn
hebben ze geen idee
toch geloven ze 'ik ben helemààl mee'
ze betuttelen, doen alsof je een kleuter bent
waarom zijn ze toch zo met zichzelf ingenomen
onhebbelijk in hun weten gelovend, content?

ik zie wat ik zie en neem waar
het is steevast daar
waarom gebruiken ze die kleutertaal?
wie lijdt er vraag ik me af aan een gevaarlijke kwaal?
de minimaliserende betuttelende taal
die ze gebruiken alsof je niet al voor hun eerste woord
weet wat ze willen of hebben verwoord.

Gewichtigen aller landen
bijt op jullie tong en tanden
bindt aub in die verheven taal
de ware kwelling, de onverstaanbare taal
van gewichtig onbegrip, neerdrukkend kabaal.

 die hoog van de toren blazende kirreweit
dat die het in zijn/haar hoogdravendheid niet eens ziet.

We niet weg was, is gezien.
voor meevoelen amper één op tien

©Marie-Gabrielle