Modder

Wat een vreemd gevoel
verdriet
dat maar niet wil komen
in tranen die je ziet
de tranen die ik voel
zie je niet
dit zitten van binnen
vastgenageld
met ijzeren pinnen
wat een vreemd gevoel
de tranen achter een ijzeren gordijn
en je nog altijd bevreemdend denkt
waar ben ik
waar kan ik 'zijn'.

ik weet een ding
dat ik een goede psychiater trof
daarom heb ik ook vertrouwen
dat het goed komt
en dat ik bof.

©Marie-Gabrielle

witals sneeuw en even koud
wit als sneeuw en weg en terug
wit als sneeuw
het kraakt en scheurt
wit als sneeuw
 zo bitter weinig van te zeggen
probeer 't niet langer uit te leggen
want wit als sneeuw en woordenloos
ben je noch verdrietig, noch boos
noch opgewekt, noch blij
maar donker
wezenloos
vol pijn
verlangend dat 't vlug weer iets lichter
wilde zijn.

Geef het zijn tijd
en denk niet na
dan komt de sprankel licht
misschien vandaag niet
dan weldra.

Rust en hou 't van binnen zacht en stil
je ogen blikken in de verte
ze zien niet veel
ze staren
en staren zal je blijven doen
tot ook deze orkaan
eenmaal weer zal bedaren.

verwerken is geen sinecure
een berg beklim je niet zo vlug
je had heel wat
dat sloeg en beet
zoveel was er te verduren.

dus rust zacht en wacht
er komt een dag
dat je
opnieuw
daar ben ik zeker van,
al was het maar voor even
glimlacht.

©Marie-Gabrielle

wat schokte de slaap je in stukken
opnieuw angst om te falen
te mislukken
 woorden niet zullen komen
spreken niet zal gaan
het donkere verder in mootjes zal slaan

nacht sloeg slaap in stukken
en dromen naargeestig
uitputtend
niet in staat ze uit te drukken

wat schokte de slaap je in stukken
verjoeg weldadige rust
wat schokte de slaap je in stukken
moe en slaperig
probeer je alvast dat uit te drukken.

©Marie-Gabrielle

depressief maakt arm
en arm depressief...
wat is eerst, de kip of het ei?
wat kan mij dat schelen
ik voel me sowieso niet vrij
om te praten, om te zeggen
om het tegen al die wijsneuzen af te moeten
leggen
zij en hun groot gelijk
ze spartelen niet in de oceaan
maar liggen te zonnen op de dijk
depressief maakt arm
en arm nog depressiever
al zag ik het graag anders...
wat zeg ik?
véél liever.

©Marie-Gabrielle

een harde schreeuw
onhoorbaar
want bedolven
onder lawine
van
sneeuw

een verscheurend gehuil
en angst
daar in het donker
op de bodem
van de
kuil

je woorden verstillen
bevriezen op je lippen
en wat je voelt
is bezig te
 verkillen

waar in het duister
is dat priempje licht
ze gooien het luik
zonder mededogen
dicht.

©Marie-Gabrielle

je bent dit leven moe
je deed het liefst je ogen toe
en zo dat ze voor altijd ook toe blijven
je bent het beu dat loze kijven
terwijl zijn zij al moe om ook maar één zin te schrijven
ze blijven liever kijven
dat ze zo druk zijn met hun leven
nadrukkelijk dat ze daarin om jou niet zoveel geven
want o wat een werk zo ontzettend groot
ze zwijgen je nog liever dood
want zij zijn zo druk met hun leven
ze hebben geen tijd om te laten voelen
dat ze ook nog een sikkepit
om 't jouwe geven
wat ben jij toch een snul
ze vinden jou een dikke nul
want één zin is ze al teveel gevraagd
dat simpele verzoek
alsof je ze daarmee hebt bezwaard
geef antwoord alsjeblief
ik ben niet alleen depressief
maar heb ook nood aan een vriendelijke zin of één woord
ik ben al zo lang doodgezwegen en vermoord.

©Marie-Gabrielle

Soms dwarrelen zoveel woorden in je hoofd
en wordt helder verwoorden als een kaarsvlam stilaan gedoofd

Soms vervagen ze in de mist
en heb je de rode draad alweer gemist

Soms springen ze als confetti overal heen
van duidelijke betekenis vind je er niet één

Dan neem je het vlindernet en vang je ze woord na woord
voor de omstaanders je om je verwardheid hebben vermoord

En wacht je toch het weer helder wordt in je brein
zoveel manieren leerde je jezelf aan
en half verslagen zucht je
én toch krijgen ze me niet helemaal klein.

©Marie-Gabrielle

wie is hier gek misschien?
die denkt dat depressieve mensen
of met psychische stoornis geen verstand bezitten?
hoe is het mogelijk
ooit zo'n enggeestigeheid gezien?

wie beweert dat mensen met depressie of stoornis
niet intelligent zouden zijn?
Gruwelijk hoe je her en der als een verstandloze knikker
wordt aanzien...

blazend hoog van de verhevenen hun toren
 van de pijn
hebben ze geen idee
toch geloven ze 'ik ben helemààl mee'
ze betuttelen, doen alsof je een kleuter bent
waarom zijn ze toch zo met zichzelf ingenomen
onhebbelijk in hun weten gelovend, content?

ik zie wat ik zie en neem waar
het is steevast daar
waarom gebruiken ze die kleutertaal?
wie lijdt er vraag ik me af aan een gevaarlijke kwaal?
de minimaliserende betuttelende taal
die ze gebruiken alsof je niet al voor hun eerste woord
weet wat ze willen of hebben verwoord.

Gewichtigen aller landen
bijt op jullie tong en tanden
bindt aub in die verheven taal
de ware kwelling, de onverstaanbare taal
van gewichtig onbegrip, neerdrukkend kabaal.

 die hoog van de toren blazende kirreweit
dat die het in zijn/haar hoogdravendheid niet eens ziet.

We niet weg was, is gezien.
voor meevoelen amper één op tien

©Marie-Gabrielle

Alsof iemand met de lichtschakelaar speelt
aan uit aan uit
alsof iemand de zon laat schijnen
en erna plots een orkaan doet verschijnen
alsof iemand je laat lachen
en de volgende moment
weg doet kwijnen

terwjl lopen mensen gezwind langs je heen
onverschillig, nors of opgewekt
je schrikt je voortdurend een ongeluk
letterlijk alles brengt je in die dagen van je stuk

heeft iemand het alarm opgezet?
heb je even niet opgelet?
in mootjes gehakt, in de molen vermalen
hoe moet je vandaag weer het einde van de dag
op deze manier halen?
je slaagde erin je leven lang
waarom ben je dan nog altijd bij tijden zo bang?
het neemt je bij de strot
ze spelen voortdurend één twee drie bedot
en jij blijft de verwarde, angstige zot?

Neen, vechten doe je iedere dag
soms met een afgesloten blik
soms met de meest zonnige lach
maar hoeveel pijn het leven je doet
daar weten amper mensen van
als ze het wisten, velen slaan je in de ban

je zocht mensen die je vertrouwen kon
sommige prikten dat vertrouwen stuk als een ballon
de enkele die je veilig in je hart kan sluiten
je weet die zullen je nooit buiten sluiten
want er is iets dat zij niet nalaten te zijn
namelijk écht, eerlijk en te vertrouwen...!

de dagen dat je stilte wil en niemand in de buurt
sommige begrijpen dat niet, reageren boos of verongelijkt
snappen niet dat je de pijn hebt ingedijkt
om niet te verdrinken
op zulke tijden sluit je je zowat hermetisch af
zo geraak je er soms het vlugste vanaf

zo moeilijk om je steeds te verantwoorden
uit angst voor nog meer psychische moorden
zwijgen en wegkruipen in je schulp
is soms beter dan tevergeefs roepen om begrip en hulp

laat wel kanalen open
zodat wat je beklemd eruit kan komen
een bekwame hulpverlener
psychiater of psycholoog
maatschappelijke assistent
eender wie je kiest
als je maar voelt
dat je begrepen wordt,
ernstig genomen
aangevoeld
dat er inzicht wordt verworven
en dat jouw wil en waardegevoel niet
wordt gebroken,
je niet wordt beduveld of bedot
terwijl ze zichzelf indekken
door jou af te doen als het ziekelijk mens
of gevaarlijke zot
 dat ze je geven oprechte feedback
anders wordt zelfs hulpverlening iets waarin je ten onder gaat
zoals in een gevaarlijk wak.

Bij twijfel of je wel de goede behandeling krijgt
ga elders te rade
vertrouw op je gevoel
overal zitten immers haaien
en hyena's op de loer
ook daar
waar je het nooit verwachten zou
was het maar niet zo...
maar 't is helaas waar.

Een goede hulpverlener, dat voel je soms heel vlug
daar ga je zelfs bij zware problemen
met vertrouwen
telkens heen
je hoeft er niet te verdringen
de veiligheid is er
om wat zo zwaar op je weegt 
naar boven te halen
die stelt gerichte vragen
en loopt niets te verzinnen
zodat je in een veilige setting
met het immens zware kan beginnen.

 geen onbegrip, gebrek aan empathie of ongepaste praat
waarmee hi/zijj je verslaat
waardoor je de pijnlijke zaken op de duur vermijdt
er lijkt alleen maar tijd
om 't voeden van zijn/haar eigenwaarde, misplaatste ijdelheid
je vertrouwen en waarde raak je bij zo iemand na verloop van tijd
zonder dat je het zelfs meteen beseft helemaal kwijt

wat een geluk dat ik na vele jaren eindelijk een hulpverlener trof
die er voor zijn patiënten staat
want zo ging het met hulpverleners jammer niet altijd
ik had heel wat schrikbarende ervaringen
bijna was ik mijn vertrouwen
in te vertrouwen hulpverleners
volkomen en voor altijd 
kwijt.

geef bij een twijfelachtig verloop jezelf niet op je kop
zoek samen met hulp van buitenaf voor jezelf uit
waar of bij wie je echt vooruit gaat 
stop een behandeling waar het niet (meer) gaat zoals het hoort
luister niet naar misleidende woorden of houdingen alsof het zo is omdat jij ziek bent, niet meewerkt of gestoord 
ook in de hulpverlening zitten mensen die medische fouten begaan
en die liever dan toegeven het slachtoffer dieper de grond in zullen slaan.

©Marie-Gabrielle

Wat is hoop
wanneer het zo lang donker was

hoop
om die ene morgen
dat je zonder duisternis ontwaakte
vredig liggen denken, soezen
niet moest vluchten uit je kamer
om de nachtmerrie te verlaten
al daalde ze mee met jou
de trappen af

hoop is te voelen
dat zelfs in het duisterste der duisternis
je stem de ander vindt
dat oor meer hoort dan wat je zegt
het begrip niet voortdurend moet bevraagd
omdat het simpel voelbaar is
empathie wordt niet geveinsd

hoop is
dat gevoel
dat in de modder van jaren
eindeljk iets beweegt
omdat jij bewogen werd

en niet gedwongen stilgehouden mond
gesnoerd

hoop is dat ene lichtje
dat ook wanneer het niet lang kan blijven branden
je laat weten
ook al is de dood overgroot
het leven is niet helemaal verdwenen
je voelen blijkbaar nog niet
dood.

©Marie-Gabrielle

waar de woorden
ontwaarden
de waarde
niet meer kan verwoord
zwijgt men als vermoord.

waar de woorden
de zin niet meer kunnen vatten
is het zinloos te zinnen
ze zijn niet langer
te bevatten.

©Marie-Gabrielle

hopeloosheid

verweven
't zwarte gordijn
voor het leven
zwarte stof
overal op
zwartheid in je ogen
mishandeld, misbruikt,

achteloos als ding behandeld,

en belogen
zwarte lucht
een donkere steen
je wou dat je blazen kon
en 't alles ging heen.
je ogen branden
en er is pijn
je weet dat je er bent
en toch voel je je er al zo lang
niet meer
zijn.


©Marie-Gabrielle

Meisje lief hoe doe je dat?
Huilen zonder tranen?
Hoe doe je dat, leven met al die pijn?
Je leven leiden in goede banen?
hoe doe je dat leven met die scherpe, onverwoordbare geschrijn?
En dan dat deel van de mensheid
dat laat weten dat je er zoals je bent niet mag zijn?
Vertel me 'hoé doe je dat'?
Kunnen die imbeciele gewichtigen er dan ooit wat van leren?
Je weet maar nooit, dat ze nog kunnen vullen dat grote zwarte gat...
in hun misplaatste waan van een immens schitterend brein...
aub... herinner me er niet aan... hoe ze zijn..!
ze maalden me met hun oneindige gewichtigheid
zowat fijn...
zelfs een zogenaamd positief denkende zwam
kwam
vloeren
nog meer gedraaide
 loeren
want overal vertoonde de stenen breuken en scheuren
't is om je te bescheuren...
De eeuwige dankbaarheid waartoe hij me wilde dwingen
en zijn gefleem en plakkerigheid
daar kon hij nu naar fluiten
want ik ben van die verwaande snoeshaan steeds verder weg
gaan swingen
o een arm om mijn schouder,
dat was toch handiger?
gemakkelijker?
wat een ouwe snoeper...
 voor een komedie
voerde hij wellicht een interessante kaskraker.
ach mijn kleding vonden ze ook al niets,
 te kleurig
voor zo'n doodgravers als zijzelf net iets te
fleurig.
en dan mijn toestelletje om te fotograferen
een wegwerptoestel klonk het verwaand
wat denken ze dat ze met hun nietszeggende prenten
in het hart zijn gevierd en befaamd?
Zijn ze dan nergens, zelfs niet om hun bespottelijke verwaandheid
beschaamd?


©Marie-Gabrielle

Van een dragonder, het dominante wezen 
is vooral ook de kwetsbare mens
zeer bevreesd
bang voor de harde oordelen en de talloze lesjes
die ze je willen lezen
vaak dien je ze niet eens van antwoord,
perplex en bedeesd
vernietigend komen de beschuldigingen aan
je vraagt je dan wel eens af
waarom wenden ze die energie niet aan
voor meer begrip
en erkenning van datgene wat zij niet zijn
en knijpen ze je nog
veel liever fijn?

©Marie-Gabrielle

Eén lichtje op zeven dagen
en soms niet eens,
dààr doe je het voor..!
Daarom blijf je vechten
en ga je ondanks
een groeiende berg
(psychische) slagen en verwondingen
nog altijd door.

Soms lijkt het een wonder,
een toeval
als een vastgrijpen
en wiebelen
aan de rand van een ravijn
wanneer je er
na absurde gebeurtenissen
nog altijd kan zijn.

Je verzet getuigt van moed en van kracht
wanneer ze je leven
uit handen wilden nemen
wat hebben ze macht
om nare houdingen te verdonkeremanen
ze moesten zich schamen.

©Marie-Gabrielle

belang van goede hulp
dan kruip je zo uit je schulp
belang van een bekwame hulpverlener
geen zoetzappige flemer
belang van zijn/haar empathie
dan denk je niet aan zelfmoord of euthanasie
belang van zijn/haar begrip
tuimel je niet over de klip
belang van een goede feedback
en geen zelfgenoegzame kak
belang van ook zijn/haar oprechtheid en moed
dan doet een therapie het goed
belang van het kunnen bekennen van zijn/haar mogelijke fout
anders is het op de wonde een vernietigend pak zout
belang dus van een psychiater zoals die ik bezoek
heldere en vertrouwenswekkende, voor je psychisch welbevinden
 gezonde koek
kan je herstellen van wonden
zonder dat vage doekjes worden gebonden
je de mond wordt gesnoerd
door iemand die niets doet maar door dat niets doen
toch goed heeft geboerd.

©Marie-Gabrielle

plots werd het me teveel
ik ben al verkaveld
voel me al zo lang niet meer
één geheel

plots werd het me teveel
het getater
het gekweel
want ik ben er niet meer
ik ben niet eens een perceel
neen, niets meer, niet één deel

plots werd het me teveel
kon ik schreeuwen
ik schreeuwde me terug heel
maar ik werd door mijn reddingsmiddel
niet opnieuw het bekende geheel
maar gelukkig toch één minuscuul deel

©Marie-Gabrielle

Er zit een koude in je wezen
een koude in je hart
een koude in je huid
hoe kom je ooit die ijsblok uit

zwart, donker, somber
 is je zicht
nu al zo lang
't gedoofde innerlijke licht
maakt je soms bang

huilen doe je alleen nog maar van binnen
zonder tranen
maar wel een onhoorbaar
onbegrijpeljjk, innerlijk
gillen.

voor de wereld ben je verstomd
geen woord komt nog uit je mond
door zwijgen heb je je omgeven
om dié veiligheid die het vergiftigde onbegrip
je, wat dacht je dan, niet kon geven.

©Marie-Gabrielle

Ik merk hoe ik heel af en toe gevoelens voel en toelaten kan
een bizarre ervaring
en fijn bovendien
ik laat het  niemand zien
maar ik weet dat er bepaalde gevoelens zijn
en ik..
ik vind ze fijn.
Weer te voelen dat je kan houden van...
van een kind en van een man.
Wat is het fijn om weer af en toe de warmte te voelen in je hart
te weten dat het er niet allemaal dood is, verkild en verhard
genegenheid en houden van
ik ben verwonderd dat ik het nog voelen kan.
dankbaarheid zo groot
ik was zo lang levenloos en dood.
Morgen kan alles weer verdwenen zijn
bedolven door verdriet, lethargie en pijn
maar wat ik kan voelen af en toe
niemand neemt het van me af
en nu verdwijn ik van dit toneel
want ik ben weer weg, en bovendien
doodmoe.
Als ik niet oppas, ga ik weer naar 'af'

©Marie-Gabrielle