Hoe doe je dat?

Van een dragonder, het dominante wezen 
is vooral ook de kwetsbare mens
zeer bevreesd
bang voor de harde oordelen en de talloze lesjes
die ze je willen lezen
vaak dien je ze niet eens van antwoord,
perplex en bedeesd
vernietigend komen de beschuldigingen aan
je vraagt je dan wel eens af
waarom wenden ze die energie niet aan
voor meer begrip
en erkenning van datgene wat zij niet zijn
en knijpen ze je nog
veel liever fijn?

©Marie-Gabrielle

Eén lichtje op zeven dagen
en soms niet eens,
dààr doe je het voor..!
Daarom blijf je vechten
en ga je ondanks
een groeiende berg
(psychische) slagen en verwondingen
nog altijd door.

Soms lijkt het een wonder,
een toeval
als een vastgrijpen
en wiebelen
aan de rand van een ravijn
wanneer je er
na absurde gebeurtenissen
nog altijd kan zijn.

Je verzet getuigt van moed en van kracht
wanneer ze je leven
uit handen wilden nemen
wat hebben ze macht
om nare houdingen te verdonkeremanen
ze moesten zich schamen.

©Marie-Gabrielle

belang van goede hulp
dan kruip je zo uit je schulp
belang van een bekwame hulpverlener
geen zoetzappige flemer
belang van zijn/haar empathie
dan denk je niet aan zelfmoord of euthanasie
belang van zijn/haar begrip
tuimel je niet over de klip
belang van een goede feedback
en geen zelfgenoegzame kak
belang van ook zijn/haar oprechtheid en moed
dan doet een therapie het goed
belang van het kunnen bekennen van zijn/haar mogelijke fout
anders is het op de wonde een vernietigend pak zout
belang dus van een psychiater zoals die ik bezoek
heldere en vertrouwenswekkende, voor je psychisch welbevinden
 gezonde koek
kan je herstellen van wonden
zonder dat vage doekjes worden gebonden
je de mond wordt gesnoerd
door iemand die niets doet maar door dat niets doen
toch goed heeft geboerd.

©Marie-Gabrielle

plots werd het me teveel
ik ben al verkaveld
voel me al zo lang niet meer
één geheel

plots werd het me teveel
het getater
het gekweel
want ik ben er niet meer
ik ben niet eens een perceel
neen, niets meer, niet één deel

plots werd het me teveel
kon ik schreeuwen
ik schreeuwde me terug heel
maar ik werd door mijn reddingsmiddel
niet opnieuw het bekende geheel
maar gelukkig toch één minuscuul deel

©Marie-Gabrielle

Er zit een koude in je wezen
een koude in je hart
een koude in je huid
hoe kom je ooit die ijsblok uit

zwart, donker, somber
 is je zicht
nu al zo lang
't gedoofde innerlijke licht
maakt je soms bang

huilen doe je alleen nog maar van binnen
zonder tranen
maar wel een onhoorbaar
onbegrijpeljjk, innerlijk
gillen.

voor de wereld ben je verstomd
geen woord komt nog uit je mond
door zwijgen heb je je omgeven
om dié veiligheid die het vergiftigde onbegrip
je, wat dacht je dan, niet kon geven.

©Marie-Gabrielle

Ik merk hoe ik heel af en toe gevoelens voel en toelaten kan
een bizarre ervaring
en fijn bovendien
ik laat het  niemand zien
maar ik weet dat er bepaalde gevoelens zijn
en ik..
ik vind ze fijn.
Weer te voelen dat je kan houden van...
van een kind en van een man.
Wat is het fijn om weer af en toe de warmte te voelen in je hart
te weten dat het er niet allemaal dood is, verkild en verhard
genegenheid en houden van
ik ben verwonderd dat ik het nog voelen kan.
dankbaarheid zo groot
ik was zo lang levenloos en dood.
Morgen kan alles weer verdwenen zijn
bedolven door verdriet, lethargie en pijn
maar wat ik kan voelen af en toe
niemand neemt het van me af
en nu verdwijn ik van dit toneel
want ik ben weer weg, en bovendien
doodmoe.
Als ik niet oppas, ga ik weer naar 'af'

©Marie-Gabrielle

veilig op afstand
en nu die er niet meer zal zijn
voel je angst en pijn
terwijl je net zo goed blij kon voelen en kon zijn

veilig op afstand
en nu die vervalt
zou je willen gaan lopen
terwijl je hier ooit zo op liep te hopen

maar nu niet meer
nu doet de vrees, de onzekerheid, je zeer
je bent er niet meer
je weet het niet meer
je hoopt op nu en tegelijkertijd
een andere keer.

De pijn tovert tranen in je ogen
wat denk je dat ze je niet mogen?
wat maakt dit alles zo naar
wat maakt jou zo angstig
dat gebeurt toch niet maar 'zomaar'?

Je wil er verder niet over praten
je wezen laat lucht door
't zit zo onnoemelijk vol gaten.

©Marie-Gabrielle

Het galmt
de wanden weerkaatsen
lucht
want niets
huist nog in mijn
huis
mijn hart
mijn wezen
mijn gedachten
alles is leeg

Woorden geven weer
er is geen pijn vandaag, geen zeer
er is niets, helemaal niets dan hol geluid
en wat nog het bijzonderste is...
het kan me niets schelen
géén fluit.

©Marie-Gabrielle

Hoe vaak gebeurt het niet op straat
iemand vraagt hoe het je gaat
je begint uiteindelijk te vertellen
dan gaan ze plots  hun verhaal
er bovenop stellen
jouw verhaal was niet eens ten einde
je kreeg geen antwoord of feedback
beseffen ze niet hoe je dat stak?
Het voelt of jij en je verhaal er niets toe deed
achteloos negeren ze je leed

Hoe simpel is het even écht te luisteren en de ander met je hart te horen
even niet dat verhaal te onderbreken
de draad ervan te verstoren
echt luisteren, er zijn voor de ander, kan al volstaan
is het zo moeilijk, het wordt nog veel te weinig gedaan.

Als je het niet kan
waarom vraag je het dan?
of kom je belangstellend op bezoek
al vlug dreef je degene die je bezocht in de hoek.

de achteloos doorborende woorden
die haar/zijn verhaal verstoorden
tot niets hebben herleid
geen meevoelen
het kan de zin bekoelen
om ooit nog wat dan ook te vertellen
omdat je overging jezelf op dat ogenblik boven haar/hem te stellen.
zijn/haar verhaal te onderbreken en op dat ogenblik te kwellen

Het doet menig gekwetst mens geveinsde belangstelling vrezen
of lesjes die anderen ze willen lezen
daarom houden ze meer en meer hun mond stijf dicht
en doofde het van dag tot dag
dat steeds maar kleiner wordend licht.

Ik wil daarmee geenszins zeggen
dat je nooit wat over je zelf naast hun verhaal mag leggen
maar negeer hetgeen zij vertelden niet
ik hoop dat je het verschil voelt, begrijpt en ziet.

©Marie-Gabrielle

vaak worden dingen gezegd of geschreven
zonder na te denken
je wil ze naar onder
maar je ziet hoe lang ze boven gedreven bleven

vaak wordt er geopperd, gesuggereerd
ze zien niet hoe het je heeft bezeerd
luchthartig, laconiek
het maakt je ziek

je weet dat jijzelf dat ook wel doet
als de pijn hevig is
en geen spoor van nog een sprankeltje moed
dan schreeuw je de pijn eruit
van wat je misschien aanzag
'als hoe jij je voelt scheelt ze geen fluit'

altijd had je het moeilijk met hoe ze appelen met peren vergelijken
één na één braken ze, jouw innerlijke dijken
het slaat je neer, een andersoortig onbegrip
een achteloos afgebroken klip
de val naar beneden
wat heb je er vaak onder geleden.

Het verhoogde vaak het gevoel van onmacht
en van falen
omdat ze je het gevoel gaven
''t is allemaal je eigen schuld
jouw psychische kwalen'
want wij doen dat zo
en zie in een oogwenk voelen we ons daardoor beter
alsof ze een touw om mijn hals legden
of één van die vlijmscherpe veters
alsof zij méér weten, dé hulpverleners zijn
ze doen je met hun zelfgenoegzaamheid alleen maar pijn.

Het doet je geen goed, de onzekerheid blijft je parten spelen
wat een impact heeft het hoe zijn hun wijsheid met je delen
een wijsheid die dan wel voor ze op kan gaan
jou heeft het daarentegen telkens veel meer kwaad
dan goed gedaan...

©Marie-Gabrielle
 

waarom werd je zo somber?
waarom kwam er op het lichtpuntje een domper?
waarom zo lichamelijk moe?
en dat enge andere toe?

hoeveel mensen doen moeite anderen te begrijpen?
en mee te voelen?
eerder gaan ze je nog proberen overtroeven

Mijn mond slaat er dicht van
ze kunnen er wat van.

Dan schreeuwt het binnen mezelf
een eigen put die ik me delf
want meevoelen en begrijpen van hun leed
is wat ik zo vaak deed
toch staan ze zelden stil bij de pijn die ik voel
die hetzelfde ervaren weten vast wat ik bedoel

het huilt en schreeuwt om een woord van erkenning van wat ik schreef
als ze dat ontkennen
zeggen ze nog meer dat ik niet leef

soms ben ik dit leven zo zat
en heb ik het allemaal en helemaal met dat gedoe gehad.

voor die het goed bedoelen, neem het me aub niet kwalijk dat ik hierover zeur
er sloeg hier iets hartgrondig dicht
mijn innerlijke deur.

©Marie-Gabrielle

je hebt geen reden om depressief te zijn..?!?
het antwoord op die uitlating laten we in het midden
zo tam, zo zwaar, zo lam
alsof de kleuren kleurloos werden
en lucht alleen maar donker is
de aarde modder
en schoenen lood
dat zo vaak verlangen naar
de dood

als je de rede volgt, dan zou ik niet bepaald een reden hebben
om depressief te zijn
en dat ik het wel ben, vind ikzelf ellendig, en niet fijn
geen reden om depressief te zijn...

maar depressie luistert niet naar rede...
depressie komt
onaangekondigd
ongewenst
verdovend
slopend
nooit welkom
en gaat niet met
'bewegen' weg...
zo'n uitspraken zijn -als ze als dé oplossing bedoeld zijn-
nogal dom

tenzij je de klomp aan het bewegen krijgt van 'binnen'
je de donkere zooi met hulp gaat onderzoeken en ontginnen
dat wat de depressie veroorzaakt, kan vinden
en de tot zwijgen gedoemde stilte kan ontbinden
verdriet en pijn losgemaakt, verpulverd en gekraakt
besproken en verwerkt
je zelfbeeld is versterkt
een luisterend oor
een begripvol en niet veroordelend gehoor
het hele rijtje goed werd afgewerkt.
misschien dat je dan ervan geneest
of in andere gevallen dat wat pijn doet milder wordt

toch gaat dit niet altijd op
er zijn te veel graduaties en verschillen
dus geef best niet lichtzinnig aan
hoe depressie verholpen en genezen, weg kan gaan

de lichtzinnigheid in zulke uitspraken
kunnen bij waar dit niet voor opgaat...nogmaals moed en houvasten kraken.

©Marie-Gabrielle

Een snik in stilte
diep in me
een snik van pijn, verdriet, wanhoop, ontreddering
een schreeuw bloedstollend
onhoorbaar
onbegrjpelijk
dat begrijp ik
Maar wil dat zeggen mensen met de kijvende vinger klaar
dat wat ik schrijf en voel
onwaarheid is?
Begrijp je me?
't is waar
uwe quasi-heiligheid is de zondaar
wat ik wil delen, zeggen, schrijven
hou op met waar je niets van snapt te bekijven
hou op met mensen te doorklieven
omdat jullie niet in staat zijn tot beseffen en believen
moeten zij en ik écht allen wachten
tot ook jullie geveld worden door psychische klachten?

©Marie-Gabrielle

Onverwacht is het weer donker
onverwacht was daar weer nacht
moeizaam zoekend naar de juiste woorden
'k vind ze niet
en geef het op
op dit moment ben ik niet in staat
tot 't slaan van nagels op de kop

©Marie-Gabrielle

Donker, down en depressief
je neemt het al zoveel jaren voor lief
maar 't blijft wel moeilijk, psychische pijn
amper kunnen hopen ooit nog zonder te zullen zijn.

Het denken heb je afgeremd
je focus op slechts 't nu afgestemd
daardoor vervloog je als een goedkope odeur
het leven werd zonder dat al zonder kleur

Moedig strompel je verder door je leven
wat kan het ze schelen dat je alles van jou aan ze hebt gegeven
in je brein heb je gepland
zo vaak ondanks de strijd, ben je gestrand
niet bij de pakken te gaan zitten
maar aan die zeldzame sprankeltjes hoop
vast te klitten.
 
De berg verwerd een steile wand
op nul draaide je toen jouw verstand
zodat je ook de rotswand op kan geraken
het vechten mag je zelfs dan niet staken.

Laat ze maar duwen, stompen, slaan.
en doen alsof je nooit hebt bestaan.
Ze kunnen je niet nog méér raken.
Hebben ze het dan niet gehoord
dat enge en komplete kraken?

©Marie-Gabrielle

Je wil er niet aan denken
aan geen van alle klachten
omdat je anders 't gevoel krijgt
niets meer dan ellende te mogen verwachten
dus stuur je je donkere gedachten
of sluit je ze op
en flink die dop erop

Wat moet je nu
wat zal je uit gaan richten?
je wou dat één of andere lamp
het duistere in je wezen
kon komen verlichten
de zin ontbreekt
alsof een woestijngrote zinloosheid
ieder idee op voorhand in kleine splintertjes breekt

Je toekomst lijkt al zo lang nergens meer op
alleen angstaanjagend, je bereikte daarin de hoogste top
de diepste put daarvan de bodem
verwond door te veel schorem

je wil dat vergeten
maar ze houden niet op, nog steeds word je opengereten
wat lopen ze rond
de bloedhonden zwart, bruin of blond
en vreten je op met huid en haar
maar nog zijn ze niet helemaal met je klaar
je eigenheid moet eraan
dan pas voelen ze zich als tirannen tevreden
hun vieze buik rond, o zo voldaan.

©Marie-Gabrielle

En om te bekomen
van de onbeschofte man
die niet hoefde te snauwen want het bleek duidelijk
dat hij er zelf nauwelijks wat van kan
besloot ik een normaal rustgevend oord te bezoeken
want door het ongeduld en het gegrauw van die akelige verkoper
deed mijn hoofd pijn tot in alle bochten en hoeken.

Na een busrit van sardinetjes in een blik
maar ik was tevreden dat ik warm stond en gaf geen kik
kwam ik aan de rustgevende winkel
zonder een soortgelijke onbeschofte kinkel
echter toen ik met een kleine aankoop aan de kassa wou betalen
moest daar toch weer zo'n vrouwmens naar me uit gaan halen

Op een toon of ik was een crimineel
wilde ze me geen korting geven op dat deel
jouw kaart is vervallen, beet ze me toe
ik zei, 'dat had je gedroomd, nou moe'
ik kreeg een brief
siste ik poeslief
waarin te lezen stond
dus maak het aub niet nog eens bont
dat korting geldt tot die bepaalde dag
laat mij niet nogmaals betalen het gelag
omdat in het doorgeven van jullie berichten
zoveel misloopt
voel ik me genoopt
jullie te verzoeken
mij niet zo naar te behandelen en betichten

Soms ben ik de onvriendelijkheid en dat misplaatste gevoel van macht
en hoe ik het uitdruk is nog heel zacht
zo zat, zo beu, zo hartgrondig moe
waarom moet iedereen meteen loeien als een koe?
vraag toch gewoon om een verklaring, die krijg je meteen
en schop toch niet telkens tegen het al beschadigde been.

Kan niet ieder een minimum aan geduld opbrengen voor de ander? Is het zo'n idiote wens? 
om niet meteen over te gaan anderen te bejegen als ongelofelijk stom mens
dan ziet de wereld er vast een keer zonniger uit
en bouwt de frustratie niet op maar komt er slechts aardigheid uit.

Zielsblij was ik gisteren weer thuis te zijn
daar is het tenminste veilig en warm
en kan ik zonder emotionele knallen te vrezen weer mijn eigen zelfje zijn.

Soms wil ik het risico niet meer lopen
het telkens opnieuw te moeten bekopen
omdat anderen verheven doen of tiranniek
wat het met jou doet, weet ik niet
maar mij maakt het telkens weer ernstig ziek.

©Marie-Gabrielle

Wat roepen ze met zijn allen, buiten komen
niet piekeren maar dromen
en bewegen
als je depressief bent, 't is eraan gelegen...

maar ga dan wel niet naar een bepààld warenhuis
met doe het zelver spullen
ergens in een van dorp tot stad verheven oord
ze hebben me daar vanmiddag psychisch vermoord

vriendelijk vroeg ik om raad
maar die nare man, geen leger des heils soldaat
snauwde en sneerde, wat was die man dom
hij deed het erom
want een vraag die ik stelde wist hij niet eens te beantwoorden
liever luchtte hij zijn ongenoegen door mensen
te kwellen en te behandelen als gestoorden

ik vroeg hem hoe ik die schroef kon verdraaien
hij deed of hij een gekke haan hoorde kraaien
en toen ik hem vriendelijk vroeg of zij die schroevendraaier verkochten
draaide hij niet niet met zijn ogen, of ze het vermochten
eerder leek het wel of hij mij een oplawaai wilde verkopen
was ik mesjogge of waren mijn hersenen uitgelopen
hij beet net mijn neus niet af
toen hij zei 'die zijn van het schap af'
ik begreep er hoe langer hoe minder van
wat bedoelde die man?
de toon die hij bezigde, echt onbeschoft
wist ik veel dat zij korteling verlaten zullen, hun doe het zelver loft.
zo'n onbeschokte kinkels moesten ze op staande voet ontslaan
en ik was nog wel daar speciaal naartoe gegaan
omwille van de rust en de vriendelijkheid van de baas
maar nu trof ik een gefrustreerde werkman, een waarlijk stinkende kaas.
even later zag ik de baas, die man bleef rustig en vriendelijk en gaf me net als vorige keer goed advies
maar 't was te laat... mijn hoofd leek op een gebroken servies.

Dus buiten komen en bewegen als je lijdt aan een depressie?
neen... niet daarheen, want je krijgt er te maken met agressie
van die ene man, die stinkende kaas
met hoofdpijn ging ik er buiten...
ik zag het leven door een nog donkerder waas.

©Marie-Gabrielle

Een emotionele achtbaan
door al die emoties
geslingerd van de baan
gelukkig is het nu voorbij
en zijn de schokken
uitgesproken, de angst voorbij gegaan.

Ik ben zo moe, de wind als een orkaan
is naast hoe het in mij nu voelt
waar niets zou blijven staan
een peuleschil
ondanks de warmte in de kamer
huiver ik, ik heb het koud, ontzettend kil
ik staar, verwezen jen heel erg stil.

Dankbaar ben ik en opgelucht
maar blij zijn durf ik niet wetend dat met één enkele zucht
alles opnieuw omver kan worden geblazen
mijn verweer werd zo fragiel
als bij van die ultradunne
kristallen glazen
één ping en alles verwordt tot gruis
daarom hou ik me gedeisd
onzichtbaar als een kleine muis.

De dagen die komen, zal ik me beschermen
zodat het van binnen ophoudt
met huilen en kermen
al haat ik die woorden zo erg
ik voel het wel, het gaat door hart
en beendermerg

Kom ga nu maar rusten, zeg ik tot mijn verdwaasde verschijning
zodat alles opnieuw tot rust komt
die ondraaglijk harde deining.

©Marie-Gabrielle