ooit

de warme lucht
het lente-achtige
werpt je
in een andere tijd
op een andere plek
met een ander gevoel
de lente
gooit je overhoop
en huilen wil je
op de koop

de lente
sleurt en duwt
spuugt en zuigt
de lente
schreeuwt en lacht
de lente
duwt het verdriet
naar boven
en steeds schommel je op
de rand
van leven
en dood

de lente is dit jaar
anders
ze belooft
dat wat te vaak
is
weggeroofd
vertrouwen
dit keer
niet
door sadisme, wreed- of lafheid
geschonden

en hulp
steun
misschien wel hoop
op de koop


©Marie-Gabrielle 2012

ach wat stelde ik me aan
wat heb ik gedaan
wat zei ik
hoe deed ik
ach hoe stelde ik me aan
ik schaam me
en ben bedrukt
want me op afstand houden
is weer niet gelukt
ik ging naar huis
het voelde niet pluis
ik voelde me down
een trieste clown
ach wat stelde ik me aan
maar hoe is het werkelijk gegaan?
waarom kan ik de poorten niet sluiten
na welke ervaring ook
waarom blijven die malende gedachten
niet voor eeuwig en altijd
weg en waarom kan ik zelfs dat gevoel
niet simpelweg uiten?

©Marie-Gabrielle2012

Ik ben een beetje ziek
en ziek zijn is nooit leuk
erg ziek zijn vaak een hel
vooral dan in mijn hoofd
en in mijn hele wezen
want ziek zijn is gelijk aan
ook overdag nachtmerries te moeten vrezen

ben net niet ziek genoeg
 niet murw niet in die mate
dat ik niet meer weet waar ik
in al die koortstoestanden
 alweer gebleven ben

ik schommel tussen beiden
zo'n kwetsbaarheid te voelen
verdriet immens gezwel
dat spoedig springen zal
een overdaad van tranen
de uitputting verhogen kan

verwezen blijf ik staren
naar woorden die ik schrijf
maar 't leven nog bevroren
ontzetting maakte stijf
en 't voelen blijft verdoven.

©Marie-Gabrielle2012

domper
op rechten
die je niet of amper kan verwoorden
de modder zit in je hoofd
en omsluit je lijf
domper op je rechten
en de wil om nog te vechten
je te verzetten
tegen al die mensonwaardige
omeletten
die ze van je bakken
zoveel hakken
en beentjes die ze je lichten
omdat ze maar blijven absurde regeltjes
uit hun hoed schudden
en stichten
je dwingen jezelf bloot te stellen
terwijl je net jezelf moet beschermen
zodat hyena's je niet kunnen kwellen
omdat jouw pijn niet tastbaar is
en door velen niet wordt begrepen
je weerbaarheid miniem
of ze dat begrijpen
je hebt niet de indruk, niet eens voor een centiem
tenzij kan aangetoond worden...
dat..
wat..?
dàt wat net niet of zo moeilijk aangetoond kan worden
amper in woorden is te vatten
een algehele toestand van ziek zijn
van minder weerbaar
van zelfs het kleinste ziekteverschijnsel
gedaanten kunnen aannemen
van nachtmerries
waardoor het belang
en de noodzaak
om die ellende te verzachten
en de last te verlichten
en niet zoals zij nog extra te belasten
en te verzwaren
laat ze al die loze, soms leugenachtige argumenten
voor hun eigen zinnen
bewaren
doorzichtig
doorprikt
de leugen en onzin
van loze woorden
die je alleen maar erger
vermoorden.

Is er begrip, of wordt het geveinsd?
Wordt er geluisterd
of slechts beslist
en voor de vorm
met lege ogen
niet werkelijk gehoord?
Word je ooit wel eens gevraagd
hoe wat ze doen
je gezondheid niet min maar zwaar belaagt?
Scheren ze ieder over dezelfde kam
omdat anders hun werking slaat in de knoop
hun hersens niet werken
de boel zit misschien zonder dat op geestelijke gezondheidsvlak
 al volledig lam.

©Marie-Gabrielle

niet eenvoudig te benoemen
blubber, dik, ondoorzichtig
alsof het je hersenen aantast
je zicht beperkt
je voelen verdooft
je stappen verlamt

niet eenvoudig te benoemen
de pijn van binnen
de immer stille schreeuw
en toch blijf je vechten
en je verzetten
als een leeuw

altijd op zoek naar nieuwe technieken
een gang door de tunnel
zonder zicht op wat licht
maar prent in je hoofd
dat het er is

ook al denk je van niet
er ook al-tijd iemand is die jou kent
en zoals je bent,
jou ook ziet
ook al is die tijdelijk aan je zicht onttrokken

hoe vaak geloof je, ook ik, dat er niemand meer is?
er altijd iemand blijft
die je nodig heeft
en die je graag mag,
waar jij van onschatbare waarde voor bent
omdat jij weet hoe hét is

daardoor wordt jouw luisterend oor
van onschatbare waarde
dus aub blijf hier
op deze soms heel pijnlijke aarde
tot je opnieuw leven kan voelen
tot je opnieuw waar kan nemen
dat mensen om je geven
tot je die mens(en) ontmoet
in net zulke diepe nood
die jij door je begrip
omdat je het kent
kan helpen uit de donkere nood.

werd de overmacht te groot
en het onrecht
de pijn
het verdriet
schrijf, spreek, schilder,
doe wat dan ook
maar ga niet op in rook
omdat de boodschap die je uit kan dragen
anderen mee helpt te dragen
die anders stilaan alleen komen te staan
dat is wat ik me ook voornam
die mij kwaad deden
klaag ik aan met het woord

word je gepest,
misbruikt
gekwetst
laat ze niet winnen
vecht mee
met mij
en al die anderen
psychische zeer kwetsbaren
samen
wel iets veranderen...
al is het door een woord, een beeld,
een ontmoeten van gelijk-voelenden
of door een strijd door spreken
schrijven
of er simpel zijn
alvast door te vechten
om er te blijven.

©Marie-Gabrielle

modder overal
daarin zit jij
zo lelijk
waardeloos
en stom
die lege blik
en je gevoel
het is er niet
't klinkt daar zo hol

een nevel hangt als een gordijn
over wat je ooit was
en in jouw idee nooit meer kan zijn
want modder zit er overal

was klimmen, vechten, je verzetten
tevergeefs?
want vallen deed je op een keer
angstaanjagend diep dal
want modder is er overal
en stilte en leegte
kleeft aan je
als een monster van een kwal

als automatische piloot
hou je je sterk
en voor de mensheid groot
maar binnen is de hopeloosheid
immens
en alle voelen zo vaak dood

je plant de woorden in je hoofd
dat wat is weggeroofd
voorgoed verdween
een ander op zal staan
met een nog steeds onbekend
bestaan

het zoeken naar die onbekende vrouw
die stilaan vorm moet krijgen
het zoeken naar dat onbekend persoon
die vreemdelinge
dat ben jij

nog lang niet aan de orde
want in je hoofd en hele wezen
is slechts chaos, angstaanjagende wan-orde
ontreddering en heel soms
een glimp van vastgeketend verdriet
van niet meer weten waar je bent
weggelopen
als water
door een afgebrokkeld en verroest vergiet

niet veel denken, piekeren
of angstig zoeken
dat wat je altijd wist te vinden
is nergens meer te bespeuren
ook niet in de verste hoeken
vertrouw op het proces
en je psychiater
en op je eigen kracht
en op die dagen dat je hoop voelde
en licht verheugd lacht.

©Marie-Gabrielle





 

Wat een vreemd gevoel
verdriet
dat maar niet wil komen
in tranen die je ziet
de tranen die ik voel
zie je niet
dit zitten van binnen
vastgenageld
met ijzeren pinnen
wat een vreemd gevoel
de tranen achter een ijzeren gordijn
en je nog altijd bevreemdend denkt
waar ben ik
waar kan ik 'zijn'.

ik weet een ding
dat ik een goede psychiater trof
daarom heb ik ook vertrouwen
dat het goed komt
en dat ik bof.

©Marie-Gabrielle

witals sneeuw en even koud
wit als sneeuw en weg en terug
wit als sneeuw
het kraakt en scheurt
wit als sneeuw
 zo bitter weinig van te zeggen
probeer 't niet langer uit te leggen
want wit als sneeuw en woordenloos
ben je noch verdrietig, noch boos
noch opgewekt, noch blij
maar donker
wezenloos
vol pijn
verlangend dat 't vlug weer iets lichter
wilde zijn.

Geef het zijn tijd
en denk niet na
dan komt de sprankel licht
misschien vandaag niet
dan weldra.

Rust en hou 't van binnen zacht en stil
je ogen blikken in de verte
ze zien niet veel
ze staren
en staren zal je blijven doen
tot ook deze orkaan
eenmaal weer zal bedaren.

verwerken is geen sinecure
een berg beklim je niet zo vlug
je had heel wat
dat sloeg en beet
zoveel was er te verduren.

dus rust zacht en wacht
er komt een dag
dat je
opnieuw
daar ben ik zeker van,
al was het maar voor even
glimlacht.

©Marie-Gabrielle

wat schokte de slaap je in stukken
opnieuw angst om te falen
te mislukken
 woorden niet zullen komen
spreken niet zal gaan
het donkere verder in mootjes zal slaan

nacht sloeg slaap in stukken
en dromen naargeestig
uitputtend
niet in staat ze uit te drukken

wat schokte de slaap je in stukken
verjoeg weldadige rust
wat schokte de slaap je in stukken
moe en slaperig
probeer je alvast dat uit te drukken.

©Marie-Gabrielle

depressief maakt arm
en arm depressief...
wat is eerst, de kip of het ei?
wat kan mij dat schelen
ik voel me sowieso niet vrij
om te praten, om te zeggen
om het tegen al die wijsneuzen af te moeten
leggen
zij en hun groot gelijk
ze spartelen niet in de oceaan
maar liggen te zonnen op de dijk
depressief maakt arm
en arm nog depressiever
al zag ik het graag anders...
wat zeg ik?
véél liever.

©Marie-Gabrielle

een harde schreeuw
onhoorbaar
want bedolven
onder lawine
van
sneeuw

een verscheurend gehuil
en angst
daar in het donker
op de bodem
van de
kuil

je woorden verstillen
bevriezen op je lippen
en wat je voelt
is bezig te
 verkillen

waar in het duister
is dat priempje licht
ze gooien het luik
zonder mededogen
dicht.

©Marie-Gabrielle

je bent dit leven moe
je deed het liefst je ogen toe
en zo dat ze voor altijd ook toe blijven
je bent het beu dat loze kijven
terwijl zijn zij al moe om ook maar één zin te schrijven
ze blijven liever kijven
dat ze zo druk zijn met hun leven
nadrukkelijk dat ze daarin om jou niet zoveel geven
want o wat een werk zo ontzettend groot
ze zwijgen je nog liever dood
want zij zijn zo druk met hun leven
ze hebben geen tijd om te laten voelen
dat ze ook nog een sikkepit
om 't jouwe geven
wat ben jij toch een snul
ze vinden jou een dikke nul
want één zin is ze al teveel gevraagd
dat simpele verzoek
alsof je ze daarmee hebt bezwaard
geef antwoord alsjeblief
ik ben niet alleen depressief
maar heb ook nood aan een vriendelijke zin of één woord
ik ben al zo lang doodgezwegen en vermoord.

©Marie-Gabrielle

Soms dwarrelen zoveel woorden in je hoofd
en wordt helder verwoorden als een kaarsvlam stilaan gedoofd

Soms vervagen ze in de mist
en heb je de rode draad alweer gemist

Soms springen ze als confetti overal heen
van duidelijke betekenis vind je er niet één

Dan neem je het vlindernet en vang je ze woord na woord
voor de omstaanders je om je verwardheid hebben vermoord

En wacht je toch het weer helder wordt in je brein
zoveel manieren leerde je jezelf aan
en half verslagen zucht je
én toch krijgen ze me niet helemaal klein.

©Marie-Gabrielle

wie is hier gek misschien?
die denkt dat depressieve mensen
of met psychische stoornis geen verstand bezitten?
hoe is het mogelijk
ooit zo'n enggeestigeheid gezien?

wie beweert dat mensen met depressie of stoornis
niet intelligent zouden zijn?
Gruwelijk hoe je her en der als een verstandloze knikker
wordt aanzien...

blazend hoog van de verhevenen hun toren
 van de pijn
hebben ze geen idee
toch geloven ze 'ik ben helemààl mee'
ze betuttelen, doen alsof je een kleuter bent
waarom zijn ze toch zo met zichzelf ingenomen
onhebbelijk in hun weten gelovend, content?

ik zie wat ik zie en neem waar
het is steevast daar
waarom gebruiken ze die kleutertaal?
wie lijdt er vraag ik me af aan een gevaarlijke kwaal?
de minimaliserende betuttelende taal
die ze gebruiken alsof je niet al voor hun eerste woord
weet wat ze willen of hebben verwoord.

Gewichtigen aller landen
bijt op jullie tong en tanden
bindt aub in die verheven taal
de ware kwelling, de onverstaanbare taal
van gewichtig onbegrip, neerdrukkend kabaal.

 die hoog van de toren blazende kirreweit
dat die het in zijn/haar hoogdravendheid niet eens ziet.

We niet weg was, is gezien.
voor meevoelen amper één op tien

©Marie-Gabrielle

Alsof iemand met de lichtschakelaar speelt
aan uit aan uit
alsof iemand de zon laat schijnen
en erna plots een orkaan doet verschijnen
alsof iemand je laat lachen
en de volgende moment
weg doet kwijnen

terwjl lopen mensen gezwind langs je heen
onverschillig, nors of opgewekt
je schrikt je voortdurend een ongeluk
letterlijk alles brengt je in die dagen van je stuk

heeft iemand het alarm opgezet?
heb je even niet opgelet?
in mootjes gehakt, in de molen vermalen
hoe moet je vandaag weer het einde van de dag
op deze manier halen?
je slaagde erin je leven lang
waarom ben je dan nog altijd bij tijden zo bang?
het neemt je bij de strot
ze spelen voortdurend één twee drie bedot
en jij blijft de verwarde, angstige zot?

Neen, vechten doe je iedere dag
soms met een afgesloten blik
soms met de meest zonnige lach
maar hoeveel pijn het leven je doet
daar weten amper mensen van
als ze het wisten, velen slaan je in de ban

je zocht mensen die je vertrouwen kon
sommige prikten dat vertrouwen stuk als een ballon
de enkele die je veilig in je hart kan sluiten
je weet die zullen je nooit buiten sluiten
want er is iets dat zij niet nalaten te zijn
namelijk écht, eerlijk en te vertrouwen...!

de dagen dat je stilte wil en niemand in de buurt
sommige begrijpen dat niet, reageren boos of verongelijkt
snappen niet dat je de pijn hebt ingedijkt
om niet te verdrinken
op zulke tijden sluit je je zowat hermetisch af
zo geraak je er soms het vlugste vanaf

zo moeilijk om je steeds te verantwoorden
uit angst voor nog meer psychische moorden
zwijgen en wegkruipen in je schulp
is soms beter dan tevergeefs roepen om begrip en hulp

laat wel kanalen open
zodat wat je beklemd eruit kan komen
een bekwame hulpverlener
psychiater of psycholoog
maatschappelijke assistent
eender wie je kiest
als je maar voelt
dat je begrepen wordt,
ernstig genomen
aangevoeld
dat er inzicht wordt verworven
en dat jouw wil en waardegevoel niet
wordt gebroken,
je niet wordt beduveld of bedot
terwijl ze zichzelf indekken
door jou af te doen als het ziekelijk mens
of gevaarlijke zot
 dat ze je geven oprechte feedback
anders wordt zelfs hulpverlening iets waarin je ten onder gaat
zoals in een gevaarlijk wak.

Bij twijfel of je wel de goede behandeling krijgt
ga elders te rade
vertrouw op je gevoel
overal zitten immers haaien
en hyena's op de loer
ook daar
waar je het nooit verwachten zou
was het maar niet zo...
maar 't is helaas waar.

Een goede hulpverlener, dat voel je soms heel vlug
daar ga je zelfs bij zware problemen
met vertrouwen
telkens heen
je hoeft er niet te verdringen
de veiligheid is er
om wat zo zwaar op je weegt 
naar boven te halen
die stelt gerichte vragen
en loopt niets te verzinnen
zodat je in een veilige setting
met het immens zware kan beginnen.

 geen onbegrip, gebrek aan empathie of ongepaste praat
waarmee hi/zijj je verslaat
waardoor je de pijnlijke zaken op de duur vermijdt
er lijkt alleen maar tijd
om 't voeden van zijn/haar eigenwaarde, misplaatste ijdelheid
je vertrouwen en waarde raak je bij zo iemand na verloop van tijd
zonder dat je het zelfs meteen beseft helemaal kwijt

wat een geluk dat ik na vele jaren eindelijk een hulpverlener trof
die er voor zijn patiënten staat
want zo ging het met hulpverleners jammer niet altijd
ik had heel wat schrikbarende ervaringen
bijna was ik mijn vertrouwen
in te vertrouwen hulpverleners
volkomen en voor altijd 
kwijt.

geef bij een twijfelachtig verloop jezelf niet op je kop
zoek samen met hulp van buitenaf voor jezelf uit
waar of bij wie je echt vooruit gaat 
stop een behandeling waar het niet (meer) gaat zoals het hoort
luister niet naar misleidende woorden of houdingen alsof het zo is omdat jij ziek bent, niet meewerkt of gestoord 
ook in de hulpverlening zitten mensen die medische fouten begaan
en die liever dan toegeven het slachtoffer dieper de grond in zullen slaan.

©Marie-Gabrielle

Wat is hoop
wanneer het zo lang donker was

hoop
om die ene morgen
dat je zonder duisternis ontwaakte
vredig liggen denken, soezen
niet moest vluchten uit je kamer
om de nachtmerrie te verlaten
al daalde ze mee met jou
de trappen af

hoop is te voelen
dat zelfs in het duisterste der duisternis
je stem de ander vindt
dat oor meer hoort dan wat je zegt
het begrip niet voortdurend moet bevraagd
omdat het simpel voelbaar is
empathie wordt niet geveinsd

hoop is
dat gevoel
dat in de modder van jaren
eindeljk iets beweegt
omdat jij bewogen werd

en niet gedwongen stilgehouden mond
gesnoerd

hoop is dat ene lichtje
dat ook wanneer het niet lang kan blijven branden
je laat weten
ook al is de dood overgroot
het leven is niet helemaal verdwenen
je voelen blijkbaar nog niet
dood.

©Marie-Gabrielle

waar de woorden
ontwaarden
de waarde
niet meer kan verwoord
zwijgt men als vermoord.

waar de woorden
de zin niet meer kunnen vatten
is het zinloos te zinnen
ze zijn niet langer
te bevatten.

©Marie-Gabrielle

hopeloosheid

verweven
't zwarte gordijn
voor het leven
zwarte stof
overal op
zwartheid in je ogen
mishandeld, misbruikt,

achteloos als ding behandeld,

en belogen
zwarte lucht
een donkere steen
je wou dat je blazen kon
en 't alles ging heen.
je ogen branden
en er is pijn
je weet dat je er bent
en toch voel je je er al zo lang
niet meer
zijn.


©Marie-Gabrielle

Meisje lief hoe doe je dat?
Huilen zonder tranen?
Hoe doe je dat, leven met al die pijn?
Je leven leiden in goede banen?
hoe doe je dat leven met die scherpe, onverwoordbare geschrijn?
En dan dat deel van de mensheid
dat laat weten dat je er zoals je bent niet mag zijn?
Vertel me 'hoé doe je dat'?
Kunnen die imbeciele gewichtigen er dan ooit wat van leren?
Je weet maar nooit, dat ze nog kunnen vullen dat grote zwarte gat...
in hun misplaatste waan van een immens schitterend brein...
aub... herinner me er niet aan... hoe ze zijn..!
ze maalden me met hun oneindige gewichtigheid
zowat fijn...
zelfs een zogenaamd positief denkende zwam
kwam
vloeren
nog meer gedraaide
 loeren
want overal vertoonde de stenen breuken en scheuren
't is om je te bescheuren...
De eeuwige dankbaarheid waartoe hij me wilde dwingen
en zijn gefleem en plakkerigheid
daar kon hij nu naar fluiten
want ik ben van die verwaande snoeshaan steeds verder weg
gaan swingen
o een arm om mijn schouder,
dat was toch handiger?
gemakkelijker?
wat een ouwe snoeper...
 voor een komedie
voerde hij wellicht een interessante kaskraker.
ach mijn kleding vonden ze ook al niets,
 te kleurig
voor zo'n doodgravers als zijzelf net iets te
fleurig.
en dan mijn toestelletje om te fotograferen
een wegwerptoestel klonk het verwaand
wat denken ze dat ze met hun nietszeggende prenten
in het hart zijn gevierd en befaamd?
Zijn ze dan nergens, zelfs niet om hun bespottelijke verwaandheid
beschaamd?


©Marie-Gabrielle