Naar de inhoud

Wablief depressief?

Over deugddoend begrip en vernietigend onbegrip naar psychische zieken toe.
akke.beakke.be
in korte tekstjes en gedichten vervatte ervaringen... in de hoop.. op meer begrip... voor... psychische zieken. REACTIES DIE NIETS TE MAKEN HEB MET MIJN BLOGJE VERSCHIJNEN MOGELIJK NIET. Zoals de meeste lezers al ervaren hebben, beperkt mijn inbreng tot hier tekstjes schrijven. Hoop op uw begrip hiervoor...

moe

je bent dit leven moe
je deed het liefst je ogen toe
en zo dat ze voor altijd ook toe blijven
je bent het beu dat loze kijven
terwijl zijn zij al moe om ook maar één zin te schrijven
ze blijven liever kijven
dat ze zo druk zijn met hun leven
nadrukkelijk dat ze daarin om jou niet zoveel geven
want o wat een werk zo ontzettend groot
ze zwijgen je nog liever dood
want zij zijn zo druk met hun leven
ze hebben geen tijd om te laten voelen
dat ze ook nog een sikkepit
om 't jouwe geven
wat ben jij toch een snul
ze vinden jou een dikke nul
want één zin is ze al teveel gevraagd
dat simpele verzoek
alsof je ze daarmee hebt bezwaard
geef antwoord alsjeblief
ik ben niet alleen depressief
maar heb ook nood aan een vriendelijke zin of één woord
ik ben al zo lang doodgezwegen en vermoord.

©Marie-Gabrielle

Geschreven door Marie-Gabrielle om 19:16 Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen

De blogger leest alles eerst na: je tekst verschijnt zodra die goedgekeurd is.

SOMS dwarrelen




Soms dwarrelen zoveel woorden in je hoofd
en wordt helder verwoorden als een kaarsvlam stilaan gedoofd

Soms vervagen ze in de mist
en heb je de rode draad alweer gemist

Soms springen ze als confetti overal heen
van duidelijke betekenis vind je er niet één

Dan neem je het vlindernet en vang je ze woord na woord
voor de omstaanders je om je verwardheid hebben vermoord

En wacht je toch het weer helder wordt in je brein
zoveel manieren leerde je jezelf aan
en half verslagen zucht je
én toch krijgen ze me niet helemaal klein.

©Marie-Gabrielle

Geschreven door Marie-Gabrielle om 11:00 1 reactie Reageer op dit bericht

WIE IS HIER GEK MISSCHIEN?

wie is hier gek misschien?
die denkt dat depressieve mensen
of met psychische stoornis geen verstand bezitten?
hoe is het mogelijk
ooit zo'n enggeestigeheid gezien?

wie beweert dat mensen met depressie of stoornis
niet intelligent zouden zijn?
Gruwelijk hoe je her en der als een verstandloze knikker
wordt aanzien...

blazend hoog van de verhevenen hun toren
 van de pijn
hebben ze geen idee
toch geloven ze 'ik ben helemààl mee' :roll:
ze betuttelen, doen alsof je een kleuter bent
waarom zijn ze toch zo met zichzelf ingenomen
onhebbelijk in hun weten gelovend, content?

ik zie wat ik zie en neem waar
het is steevast daar
waarom gebruiken ze die kleutertaal?
wie lijdt er vraag ik me af aan een gevaarlijke kwaal?
de minimaliserende betuttelende taal
die ze gebruiken alsof je niet al voor hun eerste woord
weet wat ze willen of hebben verwoord.

Gewichtigen aller landen
bijt op jullie tong en tanden
bindt aub in die verheven taal
de ware kwelling, de onverstaanbare taal
van gewichtig onbegrip, neerdrukkend kabaal.

 die hoog van de toren blazende kirreweit
dat die het in zijn/haar hoogdravendheid niet eens ziet.

We niet weg was, is gezien.
voor meevoelen amper één op tien

©Marie-Gabrielle

Geschreven door Marie-Gabrielle om 00:00 Reageer op dit bericht

depressie

Alsof iemand met de lichtschakelaar speelt
aan uit aan uit
alsof iemand de zon laat schijnen
en erna plots een orkaan doet verschijnen
alsof iemand je laat lachen
en de volgende moment
weg doet kwijnen

terwjl lopen mensen gezwind langs je heen
onverschillig, nors of opgewekt
je schrikt je voortdurend een ongeluk
letterlijk alles brengt je in die dagen van je stuk

heeft iemand het alarm opgezet?
heb je even niet opgelet?
in mootjes gehakt, in de molen vermalen
hoe moet je vandaag weer het einde van de dag
op deze manier halen?
je slaagde erin je leven lang
waarom ben je dan nog altijd bij tijden zo bang?
het neemt je bij de strot
ze spelen voortdurend één twee drie bedot
en jij blijft de verwarde, angstige zot?

Neen, vechten doe je iedere dag
soms met een afgesloten blik
soms met de meest zonnige lach
maar hoeveel pijn het leven je doet
daar weten amper mensen van
als ze het wisten, velen slaan je in de ban

je zocht mensen die je vertrouwen kon
sommige prikten dat vertrouwen stuk als een ballon
de enkele die je veilig in je hart kan sluiten
je weet die zullen je nooit buiten sluiten
want er is iets dat zij niet nalaten te zijn
namelijk écht, eerlijk en te vertrouwen...!

de dagen dat je stilte wil en niemand in de buurt
sommige begrijpen dat niet, reageren boos of verongelijkt
snappen niet dat je de pijn hebt ingedijkt
om niet te verdrinken
op zulke tijden sluit je je zowat hermetisch af
zo geraak je er soms het vlugste vanaf

zo moeilijk om je steeds te verantwoorden
uit angst voor nog meer psychische moorden
zwijgen en wegkruipen in je schulp
is soms beter dan tevergeefs roepen om begrip en hulp

laat wel kanalen open
zodat wat je beklemd eruit kan komen
een bekwame hulpverlener
psychiater of psycholoog
maatschappelijke assistent
eender wie je kiest
als je maar voelt
dat je begrepen wordt,
ernstig genomen
aangevoeld
dat er inzicht wordt verworven
en dat jouw wil en waardegevoel niet
wordt gebroken,
je niet wordt beduveld of bedot
terwijl ze zichzelf indekken
door jou af te doen als het ziekelijk mens
of gevaarlijke zot
 dat ze je geven oprechte feedback
anders wordt zelfs hulpverlening iets waarin je ten onder gaat
zoals in een gevaarlijk wak.

Bij twijfel of je wel de goede behandeling krijgt
ga elders te rade
vertrouw op je gevoel
overal zitten immers haaien
en hyena's op de loer
ook daar
waar je het nooit verwachten zou
was het maar niet zo...
maar 't is helaas waar.

Een goede hulpverlener, dat voel je soms heel vlug
daar ga je zelfs bij zware problemen
met vertrouwen
telkens heen
je hoeft er niet te verdringen
de veiligheid is er
om wat zo zwaar op je weegt 
naar boven te halen
die stelt gerichte vragen
en loopt niets te verzinnen
zodat je in een veilige setting
met het immens zware kan beginnen.

 geen onbegrip, gebrek aan empathie of ongepaste praat
waarmee hi/zijj je verslaat
waardoor je de pijnlijke zaken op de duur vermijdt
er lijkt alleen maar tijd
om 't voeden van zijn/haar eigenwaarde, misplaatste ijdelheid
je vertrouwen en waarde raak je bij zo iemand na verloop van tijd
zonder dat je het zelfs meteen beseft helemaal kwijt

wat een geluk dat ik na vele jaren eindelijk een hulpverlener trof
die er voor zijn patiënten staat
want zo ging het met hulpverleners jammer niet altijd
ik had heel wat schrikbarende ervaringen
bijna was ik mijn vertrouwen
in te vertrouwen hulpverleners
volkomen en voor altijd 
kwijt.

geef bij een twijfelachtig verloop jezelf niet op je kop
zoek samen met hulp van buitenaf voor jezelf uit
waar of bij wie je echt vooruit gaat 
stop een behandeling waar het niet (meer) gaat zoals het hoort
luister niet naar misleidende woorden of houdingen alsof het zo is omdat jij ziek bent, niet meewerkt of gestoord 
ook in de hulpverlening zitten mensen die medische fouten begaan
en die liever dan toegeven het slachtoffer dieper de grond in zullen slaan.

©Marie-Gabrielle

Geschreven door Marie-Gabrielle om 13:20 1 reactie Reageer op dit bericht

Wat?

Wat is hoop
wanneer het zo lang donker was

hoop
om die ene morgen
dat je zonder duisternis ontwaakte
vredig liggen denken, soezen
niet moest vluchten uit je kamer
om de nachtmerrie te verlaten
al daalde ze mee met jou
de trappen af

hoop is te voelen
dat zelfs in het duisterste der duisternis
je stem de ander vindt
dat oor meer hoort dan wat je zegt
het begrip niet voortdurend moet bevraagd
omdat het simpel voelbaar is
empathie wordt niet geveinsd

hoop is
dat gevoel
dat in de modder van jaren
eindeljk iets beweegt
omdat jij bewogen werd

en niet gedwongen stilgehouden mond
gesnoerd

hoop is dat ene lichtje
dat ook wanneer het niet lang kan blijven branden
je laat weten
ook al is de dood overgroot
het leven is niet helemaal verdwenen
je voelen blijkbaar nog niet
dood.

©Marie-Gabrielle

Geschreven door Marie-Gabrielle om 12:19 4 reacties Reageer op dit bericht

hopeloosheid.

hopeloosheid

verweven
't zwarte gordijn
voor het leven
zwarte stof
overal op
zwartheid in je ogen
mishandeld, misbruikt,

achteloos als ding behandeld,

en belogen
zwarte lucht
een donkere steen
je wou dat je blazen kon
en 't alles ging heen.
je ogen branden
en er is pijn
je weet dat je er bent
en toch voel je je er al zo lang
niet meer
zijn.


©Marie-Gabrielle

Geschreven door Marie-Gabrielle om 10:26 1 reactie Reageer op dit bericht

Hoe doe je dat?

Meisje lief hoe doe je dat?
Huilen zonder tranen?
Hoe doe je dat, leven met al die pijn?
Je leven leiden in goede banen?
hoe doe je dat leven met die scherpe, onverwoordbare geschrijn?
En dan dat deel van de mensheid
dat laat weten dat je er zoals je bent niet mag zijn?
Vertel me 'hoé doe je dat'?
Kunnen die imbeciele gewichtigen er dan ooit wat van leren?
Je weet maar nooit, dat ze nog kunnen vullen dat grote zwarte gat...
in hun misplaatste waan van een immens schitterend brein...
aub... herinner me er niet aan... hoe ze zijn..!
ze maalden me met hun oneindige gewichtigheid
zowat fijn...
zelfs een zogenaamd positief denkende zwam
kwam
vloeren
nog meer gedraaide
 loeren
want overal vertoonde de stenen breuken en scheuren
't is om je te bescheuren...
De eeuwige dankbaarheid waartoe hij me wilde dwingen
en zijn gefleem en plakkerigheid
daar kon hij nu naar fluiten
want ik ben van die verwaande snoeshaan steeds verder weg
gaan swingen
o een arm om mijn schouder,
dat was toch handiger?
gemakkelijker?
wat een ouwe snoeper...
 voor een komedie
voerde hij wellicht een interessante kaskraker.
ach mijn kleding vonden ze ook al niets,
 te kleurig
voor zo'n doodgravers als zijzelf net iets te
fleurig.
en dan mijn toestelletje om te fotograferen
een wegwerptoestel klonk het verwaand
wat denken ze dat ze met hun nietszeggende prenten
in het hart zijn gevierd en befaamd?
Zijn ze dan nergens, zelfs niet om hun bespottelijke verwaandheid
beschaamd?


©Marie-Gabrielle

Geschreven door Marie-Gabrielle om 19:14 2 reacties Reageer op dit bericht

Dragonder



Van een dragonder, het dominante wezen 
is vooral ook de kwetsbare mens
zeer bevreesd
bang voor de harde oordelen en de talloze lesjes
die ze je willen lezen
vaak dien je ze niet eens van antwoord,
perplex en bedeesd
vernietigend komen de beschuldigingen aan
je vraagt je dan wel eens af
waarom wenden ze die energie niet aan
voor meer begrip
en erkenning van datgene wat zij niet zijn
en knijpen ze je nog
veel liever fijn?

©Marie-Gabrielle

Geschreven door Marie-Gabrielle om 12:44 3 reacties Reageer op dit bericht

Daar doen we het voor



Eén lichtje op zeven dagen
en soms niet eens,
dààr doe je het voor..!
Daarom blijf je vechten
en ga je ondanks
een groeiende berg
(psychische) slagen en verwondingen
nog altijd door.

Soms lijkt het een wonder,
een toeval
als een vastgrijpen
en wiebelen
aan de rand van een ravijn
wanneer je er
na absurde gebeurtenissen
nog altijd kan zijn.

Je verzet getuigt van moed en van kracht
wanneer ze je leven
uit handen wilden nemen
wat hebben ze macht
om nare houdingen te verdonkeremanen
ze moesten zich schamen.

©Marie-Gabrielle

Geschreven door Marie-Gabrielle om 12:38 Reageer op dit bericht

Belang van GOEDE therapie door een BEKWAME en TE VERTROUWEN hulpverlener


belang van goede hulp
dan kruip je zo uit je schulp
belang van een bekwame hulpverlener
geen zoetzappige flemer
belang van zijn/haar empathie
dan denk je niet aan zelfmoord of euthanasie
belang van zijn/haar begrip
tuimel je niet over de klip
belang van een goede feedback
en geen zelfgenoegzame kak
belang van ook zijn/haar oprechtheid en moed
dan doet een therapie het goed
belang van het kunnen bekennen van zijn/haar mogelijke fout
anders is het op de wonde een vernietigend pak zout
belang dus van een psychiater zoals die ik bezoek
heldere en vertrouwenswekkende, voor je psychisch welbevinden
 gezonde koek
kan je herstellen van wonden
zonder dat vage doekjes worden gebonden
je de mond wordt gesnoerd
door iemand die niets doet maar door dat niets doen
toch goed heeft geboerd.

©Marie-Gabrielle

Geschreven door Marie-Gabrielle om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

PLOTS

plots werd het me teveel
ik ben al verkaveld
voel me al zo lang niet meer
één geheel

plots werd het me teveel
het getater
het gekweel
want ik ben er niet meer
ik ben niet eens een perceel
neen, niets meer, niet één deel

plots werd het me teveel
kon ik schreeuwen
ik schreeuwde me terug heel
maar ik werd door mijn reddingsmiddel
niet opnieuw het bekende geheel
maar gelukkig toch één minuscuul deel

©Marie-Gabrielle

Geschreven door Marie-Gabrielle om 18:52 3 reacties Reageer op dit bericht

KOUDE

Er zit een koude in je wezen
een koude in je hart
een koude in je huid
hoe kom je ooit die ijsblok uit

zwart, donker, somber
 is je zicht
nu al zo lang
't gedoofde innerlijke licht
maakt je soms bang

huilen doe je alleen nog maar van binnen
zonder tranen
maar wel een onhoorbaar
onbegrijpeljjk, innerlijk
gillen.

voor de wereld ben je verstomd
geen woord komt nog uit je mond
door zwijgen heb je je omgeven
om dié veiligheid die het vergiftigde onbegrip
je, wat dacht je dan, niet kon geven.

©Marie-Gabrielle




Geschreven door Marie-Gabrielle om 13:15 1 reactie Reageer op dit bericht

Toelaten te voelen...

Ik merk hoe ik heel af en toe gevoelens voel en toelaten kan
een bizarre ervaring
en fijn bovendien
ik laat het  niemand zien
maar ik weet dat er bepaalde gevoelens zijn
en ik..
ik vind ze fijn.
Weer te voelen dat je kan houden van...
van een kind en van een man.
Wat is het fijn om weer af en toe de warmte te voelen in je hart
te weten dat het er niet allemaal dood is, verkild en verhard
genegenheid en houden van
ik ben verwonderd dat ik het nog voelen kan.
dankbaarheid zo groot
ik was zo lang levenloos en dood.
Morgen kan alles weer verdwenen zijn
bedolven door verdriet, lethargie en pijn
maar wat ik kan voelen af en toe
niemand neemt het van me af
en nu verdwijn ik van dit toneel
want ik ben weer weg, en bovendien
doodmoe.
Als ik niet oppas, ga ik weer naar 'af'

©Marie-Gabrielle

Geschreven door Marie-Gabrielle om 19:35 1 reactie Reageer op dit bericht

VEILIG op afstand...

veilig op afstand
en nu die er niet meer zal zijn
voel je angst en pijn
terwijl je net zo goed blij kon voelen en kon zijn

veilig op afstand
en nu die vervalt
zou je willen gaan lopen
terwijl je hier ooit zo op liep te hopen

maar nu niet meer
nu doet de vrees, de onzekerheid, je zeer
je bent er niet meer
je weet het niet meer
je hoopt op nu en tegelijkertijd
een andere keer.

De pijn tovert tranen in je ogen
wat denk je dat ze je niet mogen?
wat maakt dit alles zo naar
wat maakt jou zo angstig
dat gebeurt toch niet maar 'zomaar'?

Je wil er verder niet over praten
je wezen laat lucht door
't zit zo onnoemelijk vol gaten.

©Marie-Gabrielle



Geschreven door Marie-Gabrielle om 10:54 Reageer op dit bericht

LEEGTE

Het galmt
de wanden weerkaatsen
lucht
want niets
huist nog in mijn
huis
mijn hart
mijn wezen
mijn gedachten
alles is leeg

Woorden geven weer
er is geen pijn vandaag, geen zeer
er is niets, helemaal niets dan hol geluid
en wat nog het bijzonderste is...
het kan me niets schelen
géén fluit.

©Marie-Gabrielle

Geschreven door Marie-Gabrielle om 17:22 Reageer op dit bericht

luisteren en meevoelen



Hoe vaak gebeurt het niet op straat
iemand vraagt hoe het je gaat
je begint uiteindelijk te vertellen
dan gaan ze plots  hun verhaal
er bovenop stellen
jouw verhaal was niet eens ten einde
je kreeg geen antwoord of feedback
beseffen ze niet hoe je dat stak?
Het voelt of jij en je verhaal er niets toe deed
achteloos negeren ze je leed

Hoe simpel is het even écht te luisteren en de ander met je hart te horen
even niet dat verhaal te onderbreken
de draad ervan te verstoren
echt luisteren, er zijn voor de ander, kan al volstaan
is het zo moeilijk, het wordt nog veel te weinig gedaan.

Als je het niet kan
waarom vraag je het dan?
of kom je belangstellend op bezoek
al vlug dreef je degene die je bezocht in de hoek.

de achteloos doorborende woorden
die haar/zijn verhaal verstoorden
tot niets hebben herleid
geen meevoelen
het kan de zin bekoelen
om ooit nog wat dan ook te vertellen
omdat je overging jezelf op dat ogenblik boven haar/hem te stellen.
zijn/haar verhaal te onderbreken en op dat ogenblik te kwellen

Het doet menig gekwetst mens geveinsde belangstelling vrezen
of lesjes die anderen ze willen lezen
daarom houden ze meer en meer hun mond stijf dicht
en doofde het van dag tot dag
dat steeds maar kleiner wordend licht.

Ik wil daarmee geenszins zeggen
dat je nooit wat over je zelf naast hun verhaal mag leggen
maar negeer hetgeen zij vertelden niet
ik hoop dat je het verschil voelt, begrijpt en ziet.

©Marie-Gabrielle

Geschreven door Marie-Gabrielle om 12:01 1 reactie Reageer op dit bericht

Onnadenkend

vaak worden dingen gezegd of geschreven
zonder na te denken
je wil ze naar onder
maar je ziet hoe lang ze boven gedreven bleven

vaak wordt er geopperd, gesuggereerd
ze zien niet hoe het je heeft bezeerd
luchthartig, laconiek
het maakt je ziek

je weet dat jijzelf dat ook wel doet
als de pijn hevig is
en geen spoor van nog een sprankeltje moed
dan schreeuw je de pijn eruit
van wat je misschien aanzag
'als hoe jij je voelt scheelt ze geen fluit'

altijd had je het moeilijk met hoe ze appelen met peren vergelijken
één na één braken ze, jouw innerlijke dijken
het slaat je neer, een andersoortig onbegrip
een achteloos afgebroken klip
de val naar beneden
wat heb je er vaak onder geleden.

Het verhoogde vaak het gevoel van onmacht
en van falen
omdat ze je het gevoel gaven
''t is allemaal je eigen schuld
jouw psychische kwalen'
want wij doen dat zo
en zie in een oogwenk voelen we ons daardoor beter
alsof ze een touw om mijn hals legden
of één van die vlijmscherpe veters
alsof zij méér weten, dé hulpverleners zijn
ze doen je met hun zelfgenoegzaamheid alleen maar pijn.

Het doet je geen goed, de onzekerheid blijft je parten spelen
wat een impact heeft het hoe zijn hun wijsheid met je delen
een wijsheid die dan wel voor ze op kan gaan
jou heeft het daarentegen telkens veel meer kwaad
dan goed gedaan...

©Marie-Gabrielle
 

Geschreven door Marie-Gabrielle om 11:50 Reageer op dit bericht

Somber

waarom werd je zo somber?
waarom kwam er op het lichtpuntje een domper?
waarom zo lichamelijk moe?
en dat enge andere toe?

hoeveel mensen doen moeite anderen te begrijpen?
en mee te voelen?
eerder gaan ze je nog proberen overtroeven

Mijn mond slaat er dicht van
ze kunnen er wat van.

Dan schreeuwt het binnen mezelf
een eigen put die ik me delf
want meevoelen en begrijpen van hun leed
is wat ik zo vaak deed
toch staan ze zelden stil bij de pijn die ik voel
die hetzelfde ervaren weten vast wat ik bedoel

het huilt en schreeuwt om een woord van erkenning van wat ik schreef
als ze dat ontkennen
zeggen ze nog meer dat ik niet leef

soms ben ik dit leven zo zat
en heb ik het allemaal en helemaal met dat gedoe gehad.

voor die het goed bedoelen, neem het me aub niet kwalijk dat ik hierover zeur
er sloeg hier iets hartgrondig dicht
mijn innerlijke deur.

©Marie-Gabrielle

Geschreven door Marie-Gabrielle om 17:57 1 reactie Reageer op dit bericht

Je hebt geen reden om depressief te zijn..?!?

je hebt geen reden om depressief te zijn..?!?
het antwoord op die uitlating laten we in het midden
zo tam, zo zwaar, zo lam
alsof de kleuren kleurloos werden
en lucht alleen maar donker is
de aarde modder
en schoenen lood
dat zo vaak verlangen naar
de dood

als je de rede volgt, dan zou ik niet bepaald een reden hebben
om depressief te zijn
en dat ik het wel ben, vind ikzelf ellendig, en niet fijn
geen reden om depressief te zijn...

maar depressie luistert niet naar rede...
depressie komt
onaangekondigd
ongewenst
verdovend
slopend
nooit welkom
en gaat niet met
'bewegen' weg...
zo'n uitspraken zijn -als ze als dé oplossing bedoeld zijn-
nogal dom

tenzij je de klomp aan het bewegen krijgt van 'binnen'
je de donkere zooi met hulp gaat onderzoeken en ontginnen
dat wat de depressie veroorzaakt, kan vinden
en de tot zwijgen gedoemde stilte kan ontbinden
verdriet en pijn losgemaakt, verpulverd en gekraakt
besproken en verwerkt
je zelfbeeld is versterkt
een luisterend oor
een begripvol en niet veroordelend gehoor
het hele rijtje goed werd afgewerkt.
misschien dat je dan ervan geneest
of in andere gevallen dat wat pijn doet milder wordt

toch gaat dit niet altijd op
er zijn te veel graduaties en verschillen
dus geef best niet lichtzinnig aan
hoe depressie verholpen en genezen, weg kan gaan

de lichtzinnigheid in zulke uitspraken
kunnen bij waar dit niet voor opgaat...nogmaals moed en houvasten kraken.

©Marie-Gabrielle


Geschreven door Marie-Gabrielle om 10:40 Reageer op dit bericht

Meer van Wablief depressief?

↑ Terug naar de berichten