Dat is nu al meer dan een week dat ik op een goede openingszin voor een simpel schrijfselke zit te broeden. Eigenlijk wou ik een stukje schrijven over de voortrazende technologie maar zonder fatsoenlijke openingszin is er geen beginnen aan. Dan maar een stukje geschreven zonder begin. Dat moet ook wel eens kunnen. Ik val hier dan maar met de deur in huis. Een stukje over de spullen die vooral de jeugd zo graag gebruikt. Ik kwam op het idee toen ik een beetje aan het grasduinen was in mijn eigen schrijfsels van lang geleden. Nu ja, zo lang geleden is het ook weeral niet. Het betreffende stukje heb ik geschreven in november 2010. Met als titel “50 plusser” waarin ik 50 plussers feliciteer omdat ze nog leven ondanks hun gevaarlijke jeugd die ze hadden. En heel speciaal viel me een bepaald zinnetje op. Namelijk het volgende:
We hadden geen Playstations, Nintendo 64, X-Boxes, video spelletjes, 40 televisiezenders, video, surround sound, GSM, PC., internet chat rooms etc.... we hadden vrienden.
We zijn nu bijna vier jaar later en ik stel vast dat er ook al heel wat van die zaken verdwenen zijn. Nu ja, niet helemaal verdwenen, meer hopeloos verouderd. Want “playstations” bestaat dat nog? Zelf heb ik nooit een playstation gehad maar ik durf toch sterk in twijfel trekken of dat nog bestaat. Waar ik dan weer zekerder van ben dat het niet meer gebruikt wordt is de “nintendo 64 en X-boxes”. Dat zijn spullen die mijn kleinzoon bestempeld als 'voorhistorisch'. En daar wil ik dan nog 'video' aan toevoegen. Er liggen hier nog ergens een paar videobanden, maar een video speler is hier niet meer te vinden. Ook cassettes wil ik daar nog aan toevoegen. Wie kent dat nog? Ja, ik weet het, in mijn auto staat nog een cassette speler, met een paar cassettes, maar die auto is dan ook een voorhistorisch model geworden. Het ding rijdt nog maar dat is het dan ook. Die 40 televisiezenders zijn er ondertussen ook al een honderdtal geworden. Met TV op bestelling er boven op. De PC en internet bestaat nog, maar daar is ondertussen zoveel aan gewijzigd dat het niet meer te vergelijken valt met wat er vier jaar geleden was. De GSM is ook al niet meer van deze wereld. Tenminste, de GSM die ik zelf nog gebruik. Dat is een antiek model dat alleen kan bellen en SMSjes versturen. Voor mij meer dan voldoende maar voor onze jeugdige medemensen een antiek toestel dat enkel door neanderthalers gebruikt werd. Om maar te zeggen hoe snel het allemaal gaat. Wat gaan we nog beleven? Op amper vier jaar is de video vervangen door DVD, de GSM door smartphone en TV heeft mogelijkheden die mijn petje te boven gaan. Voor wanneer een GPS toestel dat ons, letterlijk, bij de hand gaat nemen om de juiste weg te vinden? Voor wanneer een auto die volledig zelfstandig zijn weg naar onze bestemming gaat vinden? Voor wanneer een huishoudrobot die alles veel beter weet, en doet, dan dat we het zelf zouden doen? Voor wanneer toestellen die ons gaan tegenspreken en hun eigen willetje doordrijven zodat we niks meer te zeggen hebben? Al denk ik dat dat laatste al wel bestaat. Maar het heeft enkel een andere naam. Dat heet tot nader order een vrouw.

Brussel gaat het theoretisch rijexamen hervormen. Dat kan doordat de gewesten meer bevoegdheid krijgen over verschillende zaken. Ook over verkeersveiligheid. En dat is dan een gelegenheid voor staatssecretaris Bianca Debaets van CD&V, die verkeersveiligheid onder haar bevoegdheid heeft, om een beetje te prutsen aan het rijexamen. De staatssecretaris wil niet alleen testen op kennis van de wegcode maar ook op “capaciteit in het herkennen van gevaren in het verkeer”. Er moet ook een “risicoperceptietest” komen om “de specifieke situaties in een grootstad te herkennen”. Allemaal testen met voorbeelden op de computer. Ik kan daar een beetje inkomen. Er zijn in Brussel wel eens situaties die verschillen van wat normaal mag genoemd worden. Dat heb ik zelf nog meegemaakt. En met het feit in mijn achterhoofd dat de autochtone bevolking in Brussel een uitgestorven soort is, kan ik me inbeelden hoe die testen er gaan uitzien. Het zou me niet verwonderen dat ze dat met het multiple choice systeem gaan oplossen. En vermits ik de goedheid zelf ben wil ik wel helpen met het opstellen van een vragenlijst. Hieronder alvast een paar voorbeelden. Om er zeker van te zijn dat er niemand zal mislukken zijn de vragen zodanig opgesteld dat er geen verkeerde antwoorden mogelijk zijn.

Vraag 1: Hoe steel je een auto?

O Met een schroevendraaier
O Met een koevoet
O Je sleurt de, liefst vrouwelijke, bestuurster er uit en mept ze op straat.

Vraag 2: Er komt een wagen van rechts en je rijdt er tegen. Wat doe je?

O Je belt een hoop vrienden om de man een lesje te leren.
O Je doet alsof er niks aan de hand is en rijdt door.
O Je steekt de wagen van de man in de fik.

Vraag 3: Een agent staat in het midden van de weg en wil je laten stoppen. Wat doe je?

O Je steekt je middenvinger omhoog en rijdt door.
O Je rijdt de agent overhoop
O Je zet je ruitenwisser aan en je rijdt de agent overhoop.

Vraag 4: Je nadert een rood verkeerslicht en een vrouw steekt de straat over. Wat doe je?

O Je stopt, stapt uit en geef haar een flinke rammeling.
O Je scheert rakelings langs haar heen zodat ze moet wegspringen om niet overreden te worden.
O Je geeft extra gas om ze zeker niet te missen.

Goed, even resumeren, ik heb een moeilijke tijd achter de rug en nog steeds ben ik snel moe. Langer dan 200 meter wandelen, of slenteren, zit er voorlopig niet in. Maar voor een gediplomeerd luiaard als ik is dat geen probleem. Integendeel. En de pijn is min of meer onder controle. Over naar de orde van de dag dan maar. Een beetje schrijven over zaken waar ik, niet gehinderd door enige kennis ter zake, kan over lullen. Zoals daar zijn; vrouwen en seks. En zoals iedereen weet misbruiken vrouwen seks. En nog geen klein beetje. Want denk maar niet dat uw vrouw een potje zal vrijen om je een plezier te doen. Niks van. Er moet altijd een reden zijn, er moet iets in de plaats komen, ze heeft iets nodig, ze wil iets wat in normale omstandigheden zelfs niet ter sprake mag komen. Laat ons maar gerust stellen dat vrouwen seks gebruiken als chantagemiddel. Maar nu is er de steak-en-blow-job-day. Waar de uitdrukking vandaan komt is niet echt duidelijk. Volgens een eerste theorie zou het van de Romeinen komen. Een zekere Claudius Felatio, (de naam alleen al!!) neef van ene Sint-Valentijn, zou in het jaar 269 voor Christus de dag uitgeroepen hebben tot iets wat we nu een nationale feestdag zouden noemen, voor de soldaten die terug kwamen van het strijdgewoel. De vrouwen moesten hun man extra verwennen omdat ze het overleefd hadden. Volgens een andere theorie zou het ontstaan zijn in 1945 door toedoen van president Truman om de mannen die terugkwamen van de tweede wereldoorlog te...heu...“bedanken” voor hun inzet in de oorlog. Waar het op neerkomt is gewoon dat de mannen door hun vrouw eens extra verwent worden, voor bewezen diensten. Maar gelukkig, of helaas voor de liefhebbers, behoren de oorlogen in onze contreien, tot nu toe, tot het verleden. Maar ik stel voor om de “steak-en blow-job-day terug in het leven te roepen. En wel om een heel specifieke reden. Gewoon om de vrouwen eens goed bij hun “pietje”, te hebben. Laten we afspreken om de steak-en-blow-job-dag te laten doorgaan begin februari. Een paar weken voor Sint-Valentijn. En dan laten we de geschenkjes, de bloemetjes, de kaartjes en alle andere tierlantijntjes voor Valentijn afhangen van hoe moeder de vrouw heeft gepresteerd op de steak-en-blow-job-dag. Vrouwen moeten hun man dan eens goed verwennen met een bloederige steak en een plakkerige blow-job. Slecht gebakken steak? Een bloemetjes minder met Valentijn. Niet goed pijpen? Geen kaartje en al zeker geen bloemetje met Valentijn. Niet slikken? Niks Valentijn, zelfs geen “romantische-hand-in-hand-wandeling-in-de-maneschijn”. We zetten de vrouwen gewoon voor het blok: toegeven of noppes. Zoals echte mannen.

Van april is het geleden dat ik nog eens stukje geschreven heb. Een hele tijd als ik het zo bekijk. Er is sindsdien ook een en ander gebeurd. En het waren niet mijn beste maanden. Maar het einde is in zicht. Hoop ik tenminste. Het begon na mijn hartoperatie. Die dokter van het ziekenhuis had mij een serie medicijnen voorgeschreven die niet echt nuttig bleken. Mijn bloeddruk bleef steken op zes en dat is niet gezond voor een menselijk schepsel. Ik bleef rondzwalpen als een zombie. Maar na een week was ik toch in staat om met mijn cardioloog te overleggen en die schrapte onmiddellijk een aantal pillen. In eerste instantie ging het stukken beter. Maar toen kwam het. Een brandende pijn in mijn linker bovenarm. Volgens de cardioloog was dat het gevolg van een verkeerde houding op de operatietafel en zou de kinesist dat binnen de kortste tijd oplossen. Niet dus. Ook de tweede kinesist begreep niet wat er aan de hand was. Terug naar de cardioloog. Die stuurde me door naar een neuroloog. Na een onderzoek, een scan en radiologie bleef de pijn een mysterie. Meer zelfs, het werd met de dag heviger. Naar een andere weet-ik-veel-loog dan maar. Zonder resultaat. Naar een elektroloog dan maar. Of een elektroloog wel bestaat weet ik niet, ik noem hem zo omdat de man naalden in mijn arm stak en er een stroom door stuurde...Niks te vinden. Naar een andere specialist dan maar. Een paar scannen en radiologie later had die man goed en slecht nieuws. Het goede nieuws was dat hij de oorzaak van de pijn gevonden had. Er zat een zenuw gekneld in mijn nek en dat zorgde voor brandende pijn in mijn arm. Het slechte nieuws: zonder operatie is genezing niet mogelijk. Ondertussen waren we al enkele maanden verder en bleef de pijn. En zes dafalgans en zes nurofen per dag konden de pijn niet verdrijven, zelfs niet verminderen. Hele dagen afzien en slapeloze nachten door de pijn waren het gevolg. Tot ik het lumineuze idee kreeg om eens naar mijn huisdokter te gaan. Gelukkig had ik alle resultaten van onderzoeken naar hem laten doorsturen zodat hij een idee had van wat er aan de hand was. Wachten op de operatie was de enige optie. Maar ondertussen kon hij wel iets doen aan de pijn. Hij schudde een cocktail van sterke pijnstillers en ontstekingsremmers uit zijn mouw. Het bleek een paardenmiddel, weliswaar met een aantal neveneffecten, maar het werkt. Nu ben ik dan ook volledig afhankelijk van pillen en is het afwachten tot de operatie. Dat zal voor oktober zijn. Al moet ik voorlopig met de neveneffecten leren leven. En die zijn niet mis. Een fatsoenlijke maaltijd is niet meer mogelijk. Steevast volgen er braakneigingen, waardoor ik al zes kilo vermagerd ben. En dat is zo'n 10% van mijn lichaamsgewicht. Maar dat is nog niets. Want ondertussen is het ondenkbare gebeurd: ik kan geen duvel meer binnenhouden. De laatste poging dateert van enkele weken geleden, binnen de tien seconden na het nuttigen van een frisse duvel kwam hij er terug uit. Langs dezelfde weg als hij naar binnen ging. En geef nu zelf toe. Een fatsoenlijk stukje schrijven zonder gouden gerstenat is onmogelijk. Maar blijkbaar past een menselijk lichaam zich aan alle omstandigheden aan. Want kijk, na maanden van drooglegging lukt het me om af en toe een stukje te schrijven. En er is hoop. In de loop van de maand oktober is een operatie voorzien; een paar nekwervels opzij wringen, een zenuw omleiden en we zijn weer als nieuw. En reken maar dat duvel & co het zal geweten hebben.

De operatie liep niet zoals verwacht. En de dag later was het zaakje dan
wel opgelost, maar de herstelperiode zou iets langer duren. Het begon
al op de operatietafel. Daar ontstond enig animo onder dokters. Ik
kon het nog enigszins volgen doordat ik slechts plaatselijk verdoofd
was en het gewroet met camera in mijn aderen kon zien op de monitor.
Maar een normaal mens begrijpt natuurlijk niks van wat er te zien is.
Voor mij leek het een wandeling in een maanlandschap. Tot de
handelingen gestopt werden met de mededeling “we gaan de video even
bekijken”. Dat nam de nodig tijd in beslag en ik begon nattigheid
te voelen toen steeds meer mensen naar de video kwamen kijken. Tot er
eentje dacht om mij moed te komen inspreken met de woorden; “het
komt in orde hoor meneer, er zijn drie professoren een oplossing aan
het zoeken”. Ik zweer het je, dat zijn geen geruststellende woorden
als je op een operatietafel ligt. Maar goed, het zaakje werd
afgebroken en ik ging naar intensieve. Om dezelfde avond weer als
lijdend voorwerp te fungeren. Ditmaal echter onder volledige
verdoving. Ik kreeg het vermoeden dat er geen ooggetuigen mochten
zijn bij hetgeen ze zouden uitspoken. Want dat er rare dingen gebeurd
zijn mag duidelijk zijn. Toen ik wakker werd bleek dat men mijn
borstkas opengesneden had, twee by pass kanaaltjes geplaatst had en
het hele zooitje terug dichtgemaakt had. De dokters mogen dan wel
komen vertellen dat ik binnen een maand als een jonge hinde zal
rondspringen, voorlopig voelt het alsof er een tractor over me heen
is gegaan. Ik heb trouwens een vermoeden dat de operatie niet door
gediplomeerde chirurgen gedaan is. Het stond zelfs aangeduid in de
lift; 'Gauwdieven opereren ook in het ziekenhuis'.   

Het kwam als een sneeuwvlaag in volle zomer. Op een normale nacht toen ik niet kon slapen en klaarwakker voor de PC zat uit te denken welke zever ik kon schrijven voor mijn blogje. Het begon met een druk op mijn borst, net alsof iemand besloten had om een bankschroef aan te spannen. Onmiddellijk gevolgd door een vlammende pijn in mijn linkerarm. En toen brak er zweet uit met een draaierige misselijkheid als kers op de taart. Bijna donderde ik van de stoe. Gelukkig vond ik nog de mogelijkheid om te gaan liggen. De druk, de pijn en het zweten duurde een klein uurtje. Niet normaal dacht ik nog. Want een doorgewinterde luiaard als ik zal er wel voor oppassen om te zweten. Naar de dokter dus. Ik was de eerste klant die ochtend. De dokter keek bedenkelijk toen ik hem uitlegde wat me was overkomen en binnen de kortste tijd zat ik in de wachtzaal van een cardioloog. Na enkele testen viel het verdikt. “Het lijkt wel alsof je een klein hart infarct gehad hebt” zei de man. Waar dat vandaan kon komen was me een raadsel want ik laat het niet snel aan mijn hart komen. En een groot hart heb ik altijd gehad. Vooral voor vrouwen. En toch. Mijn trouwe hartje liet me in de steek. Een duidelijke verwittiging dat er iets moest gebeuren. Het is raar. Een mens raakt zo gewoon dat alle onderdelen hun normale functie verrichten zonder klagen en zagen en dan komt er plots een kink in de kabel. Een schreeuw om aandacht. Het is nu een tiental dagen geleden dat ik de eerste verwittiging kreeg en sindsdien zijn er nog gevolgd. Op onregelmatige tijdstippen laat
men hartje weten dat er iets mis is. Ik kreeg dan wel de nodige pillen om een beetje tijd te rekken, het mag niet baten. Telkens weer begint het rotding te pruttelen als een oude motor die zonder brandstof dreigt te vallen. En morgen is het dan zover. Om zeven uur word ik in het ziekenhuis verwacht. Op een tijdstip dat ik er in normale omstandigheden nog niet aan denk om op te staan. Als dat maar goed is voor mijn hart denk ik dan. Maar goed, we zullen wel zien. Ik vraag me echter nog altijd af hoe het zover is kunnen komen. Komt het omdat er hier ten huize een opfrisbeurt aan de gang is en dat ik zien werken heb? Of komt het omdat ik teveel aan vrouwen denk. Al twijfel ik ten zeerste aan dat laatste want dat heb ik nog nooit aan mijn
hart laten komen. Maar een frisse operatie zal soelaas brengen. Morgen. En tegen morgenavond is het zaakje opgelost. Misschien volgt er wel een dieet. Een zoutvrij dieet? Een suikervrij dieet? Eigenlijk kan het mij niet schelen. Want in duvel zit geen zout of suiker.    

Drie dagen heb ik nodig gehad. Drie volle dagen om te recupereren van gedane inspanning. Gebroken en geradbraakt lag ik met mijn pikkelen omhoog. Het was begonnen met vrouwlief die, weeral, vond dat het plafond afgewassen moest worden. Een serieus werkje voor een gediplomeerd luiaard als ik. En alsof dat nog niet genoeg was moesten de muren geschilderd worden. Allemaal nog wel. Dat is inmiddels ook al gebeurd. Zeg nu nog dat ik niet van aanpakken weet. Al is het nog niet het einde van mijn lijdensweg. Terwijl we toch bezig zijn moet er volgens vrouwlief een nieuwe vloer komen. Weg met het vast tapijt, laminaat moet er komen volgens de directeur van gedane zaken. Dat is ondertussen al in de planning voor zaterdag opgenomen. Hoe ik dat ga overleven weet ik nog niet. Al ben ik ditmaal iets slimmer geweest. Ik ben dan wel totaal uitgeput, het kon erger. Want deze keer heb ik er voor gezorgd dat ik mij kon beperken tot het kijken naar hoe de werken werden uitgevoerd. Ik had iemand gevonden die het tegen betaling kwam doen. Bovendien heeft die man mij verzekerd dat hij zaterdag het laminaat komt leggen. Met hulp, met twee mannen gaan ze er zaterdag tegenaan. Misschien zullen ze zondag ook nog een restje moeten komen doen. Dat valt nog af te wachten. Maar ik ben niet gek hé. Zelf begin ik er niet meer aan. Ik ga mij hier niet kreupel werken voor een paar details. Nee, nee, ditmaal geen breuken en verrekkingen voor mij. Ditmaal zal ik alleen maar moe zijn van het kijken hoe de werken gedaan worden. Wat had je gedacht? Ik heb ze nog alle vijf op een rij hoor. Die vijf mogen dan wel in ploegen werken, ik heb ze nog allemaal. En als het me echt teveel wordt ga ik een pint drinken. Zoals ik gedaan heb als het plafond afgewassen werd en de muren geschilderd werden. Ik heb zo een vermoeden dat zaterdag en zondag weer een vermoeiend weekend gaat worden. Als ik dat maar overleef.

Stress is de ziekte van deze eeuw, dat blijkt uit een Europees verslag. Het is de tweede grootste ziektemaker na vasculaire aandoeningen. En die vasculaire ziektemaker wordt dan ook nog eens in de schoenen van stress geschoven. Vasculaire problemen als neven effect zeg maar. Het lijkt wel of er geen andere ziektes meer bestaan dan stress. En dat vind ik dan een hele vooruitgang. Alle ziektes zijn verdwenen en vervangen door stress. Als de farmaceutische industrie nu nog een pilletje zou uitvinden tegen stress zijn meteen alle ziekten de wereld uit. Maar dat lijkt voorlopig niet te lukken. Want volgens Monica De Coninck, onze intelligente minister van werk, moeten er geen pilletjes uitgevonden worden maar moeten er beleidsmaatregelen genomen worden. Raar lijkt mij dat, als er iemand beleidsmaatregelen kan nemen is het toch wel de minister dacht ik. Maar blijkbaar is onze mini-ster van mening dat er beter over gepalaverd wordt dan daadwerkelijk iets aan te doen. Ze heeft dan maar een debat georganiseerd met de nodige logen en peuten. En volgens die therapeuten en psychologen wordt stress veroorzaakt door het feit er steeds maar meer verantwoording geëist wordt van werknemers. En daar heb ik dan weer vragen bij. Zou het niet kunnen dat die gestresseerde werknemers boven hun mogelijkheden werken? Iedereen wil hogerop op de sociale ladder en dan komt er een moment dat ze hun taken niet meer aankunnen. Want iedereen wil een succes carrière en daar bovenop nog een familieleven, interessante hobby's, een grote vriendenkring en een uitgebreid sociaal netwerk. De nieuwste snufjes mogen natuurlijk ook niet ontbreken want faceboek en twitter zijn van levensbelang. Kortom, iedereen wil alles, en wil het onmiddellijk. En wie niet mee wil of kan is een slappeling, een loser en een sukkel. Gelukkig heb ik nooit last gehad van stress. Ik werkte dan ook niet boven mijn mogelijkheden. Integendeel zelfs, en dat voelde heel comfortabel. Ik kon er dan nog gemakkelijk enkele zaken bij nemen. Zoals een sociaal leven en een vriendenkring. Dat mijn nevenactiviteiten zich voornamelijk aan een cafétoog afspeelden had er misschien ook mee te maken. Dat is nu eenmaal geen stresserende omgeving. Maar goed. Tijden en gewoontes veranderen en iedereen wil tegenwoordig belangrijk zijn en moet stress hebben om er een beetje bij te horen. Ik moet mij dus ook aanpassen. Al is het wel moeilijk, want ik heb geen stress, ik ken geen stress en ik heb nooit last gehad van stress. En daar krijg ik dan stress van.

Voordat president Obama naar ons land kwam werd prins Laurent in kunstmatige coma gebracht. Nu obama vertrokken is gaat men prins Laurent terug uit coma halen. Toeval?

Vergeet de energie goeroes. De pot op met de isolatie fetisjisten. Breng uw zonnepanelen naar het containerpark en gooi je Leuvense stoof op het stort. Er is op deze aardbol energie in overvloed. Meer dan genoeg om de hele wereld te voorzien van energie gedurende miljarden jaren. En de mensheid heeft de technologie om die energie te exploiteren. Wat zitten we ons zorgen te maken over fossiele brandstoffen die op raken als er onder onze voeten een massa energie voorradig is die, als het moet, zelfs voldoende is om de noord- en zuidpool te doen smelten. (Ja , ik weet het, die zouden al aan het smelten zijn. Het is maar om een voorbeeld te geven.) En al die energie bevindt zich onder onze schoenzolen, onder het stukje grond waar je woont, werkt of de liefde bedrijft. Al wat ons te doen staat is, het er uit halen. En dat is technisch perfect haalbaar. We hebben de middelen. Meer zelfs; er zijn plaatsen waar het al gebeurt. En nu hoor ik je al denken; waar heeft die idioot het over? Wat kan er zo goed als gratis mijn huisje verwarmen? Wat kan er gratis en voor niks mijn badwater opwarmen? Welke geheimzinnige kracht kan er voor zorgen dat ik zowat gratis alle elektrische toestellen aan de praat kan houden? Het is simpel; aardwarmte, ook wel geothermie genoemd. Binnen in de kern van onze wereldbol heersen temperaturen van duizenden graden. Het is alleen maar de kunst om dat er uit te halen. En dat kan. Het vergt enkel een investering van niet meer dan de prijs van een fatsoenlijke verwarmingsinstallatie voor uw huis. Daarna is er nog enkel een kleine onderhoudskost. Moet ik er een tekening bij maken? Voorruit dan maar. Wat doet een verwarmingsketel in uw huis of appartement? Een verwarmingsketel warmt het water op dat door buizen loopt en die warmte afgeeft aan de radiatoren. Als je die buizen nu eens niet langs je verwarmingsketel stuurt, maar in plaats daarvan door een buizensysteem diep genoeg in de grond laat gaan heb je hetzelfde resultaat. Het water warmt op. Het is alleen kwestie van diep genoeg te gaan. Hoe dieper hoe heter. En kom nu niet zeggen dat het niet kan. Het bestaat al. In het Nederlandse Den Haag wordt een hele straat verwarmt met aardwarmte. Het systeem is simpel. Toen de stad besloot om een nieuwbouwwijk te creëren is men begonnen met de verwarming. Een buizensysteem verticaal in de grond zorgt er voor dat er water circuleert. Er gaat koud water naar beneden en er komt water van zowat negentig graden naar boven. Dat hete water gaat via een buizensysteem onder het voetpad naar de huizen. Wat als bijkomend voordeel heeft dat de voetpaden in de winter sneeuw- en ijsvrij blijven. Natuurlijk heeft de stad voor elk huis een metertje geplaatst, kwestie van er nog iets aan te verdienen. Maar het kan ook anders. Je kan ook zelf een dergelijke installatie laten plaatsen, enkel en alleen voor je eigen woning. Voor appartementen kan er een installatie voor het hele gebouw gemaakt worden. Ja, ik weet het, het systeem heeft een prijskaartje. En dat prijskaartje is niet overal gelijk, dat hangt af van de plaats waar je woont. Op sommige plaatsen is er al warmte te vinden op enkele honderden meters, op andere moet je dieper gaan zoeken. Ook hangt het af wat je wil doen met die warmte. Wil je het simpel houden en gewoon gebruiken als verwarming dan is een vrij eenvoudige installatie voldoende. Als je ook elektriciteit wil opwekken is een iets ingewikkelder installatie aan te bevelen. Ten eerste moet het water een hogere temperatuur hebben en ten tweede heb je een stoomgenerator nodig om die elektriciteit op te wekken. Want, ja hoor, je kan ook stoom uit de diepe ondergrond naar boven halen. Al ga ik niet beweren dat, om elektriciteit op te wekken, het sop de kolen waard is voor huishoudelijk verbruik. Maar het kan dus wel. Al zullen de multinationals die tegenwoordig voor energie zorgen het wel met alle middelen proberen tegen te houden, die moeten hun aandeelhouders tevreden houden natuurlijk. Tot alle fossiele brandstoffen opgebruikt zijn en ze niet anders kunnen dan over te schakelen naar een nieuwe energiebron en dat zullen ze dan ook wel doen. Je moet je dus geen zorgen maken dat er ooit een tekort zal zijn. En wie de milieubewuste wil uithangen weet bij deze al wat hem te doen staat. Dat het geld zal kosten is de evidentie zelf. Maar besparen kost nu éénmaal geld.