Afspraak

Het leven kan soms vreemde wendingen krijgen. Zo zag ik het leven heel rooskleurig. De zon schitterde aan de hemel. Alle bomen en planten hadden een prachtige variatie van groen. De bloemen hadden alle kleuren van de regenboog. De regen was helder en doorzichtig. De wind speelde met frisbruine bladeren. De vrouwen waren prachtig om naar te kijken. Korte en bontgekleurde rokjes deinden mee op het ritme van de ronde billen. Luchtige shirts met mooie rondingen waren een lust voor het oog. De hemel was helder en klaar. Maar langzamerhand begon alles te vervagen. Was het de gewone dagelijkse sleur? De verveling? Of was het omdat ik alles maar gewoontjes begon te vinden. Heel de wereld begon grijs te worden. Het leven leek helemaal niet rooskleurig. De zon verstopte zich achter grauwe stippels. De bomen en planten werden flets van kleur. De bloemen werden wazig. De regendruppels werden dof. De vrouwen werden langzaam maar zeker moeilijk herkenbare silhouetten. De eens zo luchtige shirts leken wel vormeloze gedrochten waarin geen ronding meer te herkennen was. Mijn moraal bleef elke volgende dag naar een nieuw dieptepunt zakken. Steeds meer veranderde de hele wereld in een grijze, grauwe en vormeloze massa. Ik begon mij vragen te stellen over de zin van het bestaan. Sombere gedachten spookten door mijn hoofd. Had het leven niks meer te bieden dan doffe kleurloze ellende? Het onverbiddelijke einde leek in zicht. Tot op een dag alles ineens weer werd zoals voorheen. Een schitterende zon bescheen de prachtigste bloemen en planten. Vrouwen trippelden wellustig en goedlachs voorbij. Het leven werd weer fantastisch. En dat allemaal zomaar van het ene moment op het andere. Gewoon omdat ik mijn brilglazen gekuist had.

Onze Nederlandse taal is rijk aan woorden. Nu ga ik niet beweren dat ik ze allemaal ken. Er zijn nu éénmaal woorden die aan bepaalde specialisaties gelinkt zijn. Als buitenstaander snap je daar geen jota van. Dat is te begrijpen. Maar de laatste tijd overkomt het me soms dat ik op zoek moet naar het juiste woord. Een woord of een naam die ik nochtans regelmatig gebruikt heb. Een woord dat me op de lippen ligt en waar ik maar niet op kom. Dan gaan mijn hersencellen verwoed op zoek naar dat bepaalde woord. Gewoonlijk zonder resultaat. Tot het me een tijdje later zomaar te binnen schiet. Zou dat het begin zijn van de totale aftakeling? Is het Alzheimer? Of is het normaal dat een mens soms woorden vergeet. Al is “vergeten” niet het juiste woord. Het is meer een tijdelijke onbeschikbaarheid. Ook herinneringen vervagen. Maar dat heeft ook zijn voordelen. Zo kan ik mij soms mijn eigen stommiteiten niet meer herinneren. Of is dat omdat ik zoveel stommiteiten begaan heb dat mijn hersenen te vol zitten van die dingen. Een overbelaste harde schijf, om het met computertermen te zeggen. Al weet ik nog wel de voornaam van die Dr Alzheimer. Dat is belangrijk om uitstel van executie te krijgen. Als een dokter je ooit vraagt wat de voornaam van Alzheimer is en je weet het niet is dat voldoende om de diagnose te stellen: Begin van Alzheimer. Om dat te vermijden vergeet je best nooit dat de man Aloïs heette. Nog een geluk dat Aloïs Alzheimer de ziekte een naam kunnen geven heeft. Stel je voor dat het nog geen naam had. Iemand die last heeft van Alzheimer zou dan niet weten wat het precies is. En begin maar uit te leggen wat er scheelt als je de woorden niet vindt om het te vertellen. Nochtans heb ik hard mijn best gedaan om geen Alzheimer te krijgen. Preventief dan. Heel lang geleden heb ik eens gelezen dat alcohol je hersenen wapenen tegen de ziekte. Dat weet ik nog wel. Of zou die informatie niet meer van tel zijn? Gedateerd. Het kan zijn dat de wetenschappers tegenwoordig een andere mening hebben. Maar dat ben ik vergeten. Ach, het zal allemaal wel normaal zijn zeker. Per slot van rekening zijn dat allemaal details. Wat ik hier eigenlijk wou schrijven is... dju, vergeten.

In Australië heeft een man zijn paard gered van een gewisse dood. Het zesjarige dier had hevige kolieken en de dierenarts had de moed al opgegeven. Toen herinnerde de man zich een oud verhaal van de aboriginals. De oorspronkelijke bewoners van Australië genazen hun zieke dieren met zelfgemaakt bier. Hij gaf zijn paard dan maar enkele flessen bier. Het hielp. De knol was gered. Mooi verhaal met een happy end. Of het waar is weet ik niet. Wat ik wel weet is dat er in de stallen van mijn grootouders steeds een fles elixir stond. Om zieke dieren te genezen. Als een paard kolieken kreeg werd de hele fles elixir naar binnen gegoten. Dat hielp altijd. Behalve één keer. Toen bleek de fles elixir zo goed als leeg te zijn. Er moest in alle haast een nieuwe fles gehaald worden en het kwam in extremis nog goed met dat paard. Eind goed, al goed. Hoe het kwam dat die fles bijna leeg was, vroeg mijn grootmoeder aan opa. Bleek dat opa ook wel eens last had van kolieken. Sindsdien stonden er twee flessen in de stal. Iedereen tevreden. En ik ook. Als kleine snotneus kreeg ik mijn eerste levensles van opa. Zorg ervoor dat er altijd alcohol in je buurt is. Een medicijn dat een paard kan genezen zal zeker niet slecht zijn voor een mens. Sindsdien weet ik ook de betekenis van het woord paardenmiddel. En het belang van een juiste uitleg had ik ook begrepen. Als beloning voor mijn kinderlijk begrip voor opa wees hij me de plaats waar de flessen stonden. Een hint waarvan ik dankbaar gebruik maakte. Onder het goedkeurend oog van opa. Alle daaropvolgende bezoeken aan opa werden ook veel plezanter. Mijn ouders waren er zeker van dat ik later boer zou worden. Zoveel interesse had ik voor een bezoek aan de boerderij. Maar goed. Het punt is dus dat ik al van op jonge leeftijd wist dat je een paard kan genezen met alcohol. Bij kippen lukt dat trouwens ook. Proefondervindelijk weet ik dat een scheut whisky in het drinkwater veel ziekten geneest. Maar de eerste levenslessen van opa ben ik nooit vergeten. Alcohol is een universeel geneesmiddel. Zorg er dus voor dat je altijd het wondermiddel bij de hand hebt. Liefst preventief te gebruiken.

Hoe snel de wereld kan veranderen bleek uit een artikeltje in de krant. Nadat een leraar in het Duitse Ratekau voor de ogen van kinderen van 10 een konijn de keel had overgesneden kwam er een storm van protest. Ouders waren geschokt. Kinderen hielden er een trauma aan over. Er waren zelfs kinderen die er regelrechte slaapstoornissen aan overgehouden hebben. Uit reacties van lezers op het artikel bleek ook een enorm mentaliteitsverschil. Sommigen wilden die leerkracht ter plaatse villen. Anderen vonden het normaal. Nu ben ik zelf geen pedagoog, psycholoog of iets in die aard. Maar ik weet één ding met zekerheid. Ik heb geen trauma overgehouden over het slachten van dieren. Mijn kinderen trouwens ook niet. Zelf stond ik er als 8 jarige op te kijken als het varken geslacht werd op de boerderij van mijn grootouders. Het beest was als biggetje in een hok gestoken en werd gewoon vetgemest. De eerste keer dat het buiten kwam was meteen ook de laatste keer. In de school hadden we als 10 jarigen het voordeel dat er een kind was wiens ouders een slachterij uitbaatten. Wij daar naartoe, met de hele klas. Een koe werd geslacht. Voor onze leergierige blikken werd het dier door de kop geschoten. De keel overgesneden en in stukken gesneden. En we kregen de staart mee. Trauma? Niks trauma. Het gewone leven zoals het is. Ook een bezoek aan de boerderij stond toen nog in het vaste lessenpakket. Om te kijken hoe een kalfje gemaakt werd. En dat was niet door kunstmatige inseminatie. Dat was nog puur natuur. Zo hadden we al een idee hoe er dat bij mensen aan toe ging. We waren dan wel een tikkeltje jaloers op het gereedschap van de stier maar we hebben er geen trauma aan overgehouden. Ook mijn kinderen waren al vroeg in het leven gewend aan slachtingen. Ooit was ik nog een vrijetijdboer en in die hoedanigheid heb ik nogal wat dieren gekweekt. Dat waren kippen, konijnen, kalkoenen, duiven en al wat eetbaar kleinvee is. Die dieren eindigden allemaal op ons bord. Mijn kinderen hebben er geen slapeloze nachten aan overgehouden. Ik begrijp niet wat er zo erg is aan het slachten van dieren. Dat gaat zo in het leven. Vleeseters eten andere dieren, al dan niet levend. En vermits een mens een omnivoor is steken we zowat alles naar binnen. Bovendien staat de mens aan de top van de voedselketen. En de top beslist wie opgegeten wordt. Daar kan ik best mee leven. Tenminste, zolang mensen aan de top van de keten staan.

Er is een warenhuisketen bezig met een studie. Een onderzoek zeg maar. Niet ten voordele van de klanten natuurlijk. Gewoon tot meerdere eer en glorie van de verkoop. Want daar draait het namelijk om. Meer verkopen. Dat mag best voor mij. Het is alleen de vraag of de klant er intrapt. Het gaat over het gebruik van geuren en klanken. Een klant die in de buurt van de vleeswaren komt, zou de geur van een barbecue ruiken. Dat zou de klant ertoe aanzetten meer vlees te kopen. In de buurt van de eieren zou dan het geluid van kakelende kippen te horen zijn. Tegelijk met de geur van gebakken eieren. Bij de afdeling groenten en fruit zou de geur van een frisse regenbui te rieken zijn. Bij het brood zorgen ze dan weer dat de klant vers gebakken brood riekt. Bij de melk horen dan weer de klanken van grazende koeien en de geur van pas gemaaid gras. Welke geur ze bij het WC papier gaan gebruiken is nog niet duidelijk. Zo willen ze bij alle producten een specifieke geur en/of klank. Die klanken zouden dan via de luidsprekers te horen zijn. Dat lijkt me logisch. De geluidssterkte zou wel beperkt moeten zijn zodat de verschillende geluiden elkaar niet storen. De geuren moeten komen uit verdekt opgestelde busjes spray. Ook daarmee moet voorzichtig omgesprongen worden zodat ze niet gemengd worden. Al is er wel iets te zeggen over de geur van een barbecue samen met het geluid van koeien. De oplossing ligt dan ook voor de hand. De melk zou naast de vleeswaren komen te staan. Dat past beter bij elkaar zodat de verschillen zachtjes in elkaar overgaan. Volgens de eerste resultaten moeten de verschillende producten dan ook een andere plaats krijgen binnen de winkel. Waar ze het WC papier gaan zetten is nog ter discussie. Het ziet er dus naar uit dat binnenkort de producten in de winkel een andere plaats zullen krijgen. Bij deze bent u gewaarschuwd. Als je op een dag gaat winkelen en de producten zijn verplaatst, mag je je verwachten aan subtiele geuren en klanken. Laat je dus niet verleiden tot meer aankopen. Alhoewel het best gezellig kan worden. Winkelen tussen aangename klanken en frisse geuren. Al blijf ik me afvragen wat ze bij het WC papier gaan verzinnen. Zouden ze echt een aangepaste geur kunnen vinden? Zoiets als fris ruikende stront in spray?

In het Russische parlement, de doema, mag terug alcohol gedronken worden. Dat is goed nieuws voor de Russische parlementariërs. Want dat was gedurende vijf jaar verboden. Een soort drooglegging was daar van kracht. Er moest daar serieus gepalaverd worden gedurende vijf jaar. Nu niet meer. Nu mag er terug volop wodka gedronken worden. Ze zullen daar ingezien hebben dat de gesprekken vlotter verlopen met het nodige babbelwater. Het is algemeen geweten dat problemen beter tussen pot en pint opgelost raken. Misschien is dat iets voor België. Maak van het parlement een soort van bar. Met rode en violette lichten. En gratis drank. Op een beetje drank min of meer zal het wel niet aankomen zeker. Dat zijn te verwaarlozen kosten in vergelijking met wat het parlement de belastingbetaler kost. Er zou alvast meer volk naar het parlement komen. Dat is ook een positief punt. Alhoewel, als ik ene Michel Daerden soms bezig hoor dan is er in het parlement geen gebrek aan alcohol. Al mag ik als gepensioneerde niet klagen. Sinds Michel Daerden minister van pensioenen is krijg ik de helft van mijn pensioen uitbetaald in drankbonnetjes. Maar dat gaat blijkbaar niet blijven duren. Daerden zal meer dan waarschijnlijk geen minister meer worden als er een nieuwe regering komt. Hij is nu al buitengebonjourd als burgemeester van Ans. Door zijn eigen partij nota bene. Maar misschien is dat allemaal doorgestoken kaart. Het valt mij op dat Daerden's politieke carrière net nu lijkt af te lopen. Net nu in de Russische doema weer naar hartenlust mag gezopen worden. Zou hij een politieke carrière in Rusland ambiëren?

Er kwam wereldschokkend nieuws uit de Verenigde Staten van Amerika. Uit Hollywood om precies te zijn. Daar gebeurde een actie van de dierenrechtenorganisatie Peta ter gelegenheid van wereldwaterdag. In het kader daarvan waren een paar vrouwen in het stadscentrum elkaar aan het inzepen onder een soort van geïmproviseerde douche. En af en toe was daar een blote vrouwenborst zichtbaar. Schande en godslastering in de hele VS. Bovendien was er een auto ongeval gebeurt. Een man was afgeleid door het spektakel en..boem. Geen doden of gekwetsten. Enkel een bluts in de carrosserie. Volgens de Amerikaanse pers een ingrijpen van god himself. Ter directe bestraffing van de onzedige blikken en perverse gedachten van die man. Hoe verzinnen ze het? Amerika, het land dat zijn troepen over de hele wereld mensen gaat neerknallen, uitmoorden en kapotschieten. Uitgerekend die gaan steigeren bij een naakte vrouwenborst. Is dat trouwens geen discriminatie? Een man mag met een blote bast rondlopen. Borst en tepels volledig zichtbaar. Een vrouw mag dat niet. Zou dat niet iets zijn voor de mensenrechten? Discriminatie op basis van geslacht. Dat mag toch niet. Dat er nog geen enkele advocaat daarop ingespeeld heeft is een wonder op zich. De VS is immers hèt land van de onnozele processen. Maar geen enkele advocaat die daar een punt van maakt. Dat kan alleen in de achterlijke VS. Het is ook niet de eerste keer dat een blote vrouwenborst voor ophef zorgt in de VS. Zo was er enkele jaren geleden ook één en ander te doen omtrent een ontblote borst van ene Janet Jackson. Een nippleslip heet dat. Sindsdien zijn er maatregelen getroffen. Alle rechtstreekse tv uitzendingen worden daar 10 seconden vertraagt. Zodat de regie kan ingrijpen in geval van “onzedelijk gedrag”. Hoe achterlijk kan je zijn? Dan hebben wij het in onze contreien toch iets beter. Alhoewel het niet de eerste keer is dat er personen zogenaamd gechoqueerd zijn omdat een vrouw in het openbaar haar baby de borst geeft. Wat is het probleem vraag ik mij dan af. Waarom zou dat niet mogen? Als u en ik gaan eten verstoppen we dat toch ook niet. Voor dat kind is een borst gewoon eten. Mag dat kind nog eten of moet dat honger lijden? Nu weet ik ook wel dat het eten van dat kind bijzonder mooi verpakt is. Dergelijke verpakkingen mogen er meer zijn. Maar ik blijf erbij. De speerpunten van het vrouwelijk schoon mogen gezien worden.

Statistieken zijn toch rare dingen. Het hangt er van af hoe je het bekijkt. En vooral wie die dingen uitlegt. Zo zijn er statistieken die uitwijzen dat zowat 80% van de rokers vroegtijdig sterft. Dus is het logisch dat men rokers de raad geeft om te stoppen. Als uit de statistieken blijkt dat de grootste oorzaak van Co vergiftiging het gebrekkige onderhoud van gastoestellen is, dan maakt men een wet die iedereen verplicht om een jaarlijks onderhoud te laten doen. Of men neemt al te gevaarlijke toestellen uit de handel. Logisch toch dat de grootste gevaren eerst aangepakt worden. Daar hebben we statistieken voor. Maar dat blijkt niet helemaal te kloppen. Als ik naar de statistieken van verkeersongevallen kijk is dat iets heel anders. Daar draait men de zaken om. Daar worden de grootste oorzaken ongemoeid gelaten. Aangemoedigd zelfs. Als uit statistieken blijkt dat in zowat 20% van de verkeersongevallen alcohol een rol speelt dan start men alcoholcontroles. Al degene die meer dan een bepaalt percentage alcohol in het bloed heeft mag niet met de wagen rijden. Maar in 80% van de ongevallen is geen sprake van alcohol. Wie haalt het dan in zijn hoofd om de dronken chauffeurs uit het verkeer te bannen? Het moet net andersom. De controles zouden er moeten op gericht zijn om de nuchtere bestuurders eruit te halen. Een fikse boete voor wie het waagt om volledig nuchter een auto te besturen. Desnoods het rijbewijs afpakken van de recidivisten. Die nuchteren zijn immers oorzaak van 80% van de ongevallen. En waarom geen verplichte bak trappist aan boord van elke wagen? Of een fles jenever. Voor het geval dat de chauffeur nuchter dreigt te worden tijdens de rit. Vooral tijdens lange ritten kan dat gebeuren. Een brandblusser is toch ook verplicht in elke wagen. Veiligheid voor alles. Er zou dan wel streng op toegezien moeten worden dat elke bestuurder voldoende alcohol in het bloed heeft. Misschien wel een alcoholslot op elk voertuig. Een toestel dat de wagen laat stilvallen bij onvoldoende zat zijn. Het zijn toch de grootste risico's die aangepakt moeten worden. En nuchter zijn is in 80% van de gevallen oorzaak van een ongeval. Logisch toch dat elke bestuurder zat moet zijn. Of klopt er iets niet aan mijn uitleg?

Door een heel uitzonderlijk toeval kwam ik twee mannen tegen in een café. Ze vroegen mijn mening. Dat was niet niks want normaal heb ik helemaal geen mening. Ik ben maar een simpele mens zonder uitgesproken mening. Maar die twee wilden mij een petitie laten tekenen. Tegen de boer. Meer specifiek tegen de koeien van de boer. Die twee wilden met een petitie bereiken dat een landbouwer zijn koeien zou verwijderen uit de wei. Het zat zo: langs de ene kant van de straat was een weide waar die beesten al sinds mensenheugenis stonden te grazen. Langs de andere kant hadden die twee elk een villa neergepoot. Ze kwamen oorspronkelijk uit de stad en hadden in ons dorpje het groen opgezocht. Het rustige buitenleven. Volgens hun zeggen was er echter een probleem; die koeien stonken, brachten vliegen tot in hun tuin en scheten zowaar zomaar waar ze stonden te staan. Dat was geen zicht. Vooral dan voor hun kleine kinderen die dat als een voorbeeld zouden zien en dan zelf ook nooit zindelijk zouden worden. Ik hoorde het in Keulen donderen. Keek eens naar de kalender maar nee, het was nog geen 1 april. Stonden hier ergens verborgen camera's? Ook niet. Al wat ik zag waren enkele dorpsgenoten die veelbetekenend stonden te glimlachen. Die wisten blijkbaar al waar het over ging en hadden die twee al bij de idioten geklasseerd. Kijk, dat zijn zo van die zaken die ik totaal niet begrijp. Die mensen komen ergens wonen en dan moeten de oorspronkelijke bewoners zich aanpassen aan hun grillen. Die boer was daar eerst. Die koeien hebben daar altijd gestaan. Niemand heeft ooit last gehad van die dieren. Waarom zouden die nu plots wel voor overlast zorgen. Als je ergens gaat wonen weet je toch op voorhand welke buurt het is. Niemand verplicht je om daar te gaan wonen. Dat is hetzelfde als naast een vliegveld gaan wonen en dan klagen dat die vliegtuigen lawaai maken. Maar goed. Per slot van rekening kon het mij niet schelen wat er met die beesten gebeurde. Ik liet me dus omkopen. Voor twee duvels luisterde ik naar hun argumenten. Maar mijn handtekening kregen ze niet.

Na zovele jaren samen met dezelfde partner komt er wel eens sleur op de relatie. Niet dat je elkaar beu bent. Zeker niet. Je wil maar al te graag je verdere leven bij elkaar blijven. Je hebt samen immers zoveel meegemaakt en opgebouwd. Toch mis je iets. De spanning is uit de relatie. De seks staat op een klein pitje. De vlinders in je buik lijken wel rupsen geworden. Tijd om eens na te denken. Ga eens voor de spiegel staan, hou je hand boven je hoofd en kijk eens wie er onder staat. Daar staat een mens. Met voor- en nadelen. Met behoeftes en noden. Met hier en daar een beetje overgewicht. Je wil vooral bij elkaar blijven maar toch wil je eens iets anders. Een beetje spanning. Kriebels. Affectie. Je wil leven en genieten van het leven. Daar heb je recht op. En vandaag heb je de mogelijkheid. Als je maar zelf wil. Het is vandaag immers de eerste dag van de rest van je leven. Het ideale moment voor een verandering. Begin ermee met dat gifgroene monster dat jaloezie heet, de vergeetput in te gooien. Voor eens en voor altijd. Eens de jaloezie voorbij komt je als mens in een nieuwe dimensie terecht. Gun elkaar dat beetje meer vrijheid om nieuwe vriendschappen aan te gaan. Dat mag elk apart of samen. Maar spreek met elkaar. Vrij en zonder vooroordelen. Laat die vriendschappen maar komen. En als er meer gebeurt dan alleen maar vriendschap dan gun je dat elkaar. Uit liefde voor elkaar. Als je partner met een ander het bed induikt is dat als een kers op de taart van de vriendschap. Het genot als beloning van jullie jarenlange samenleven en werken. Het pure genieten van het leven. Je gunt elkaar dat genot omdat het plezier van je partner je eigen plezier is. Je leeft immers maar één keer. En voor je het weet is je leven voorbij. Dan is het te laat. Je kan en mag nù leven en genieten. Je hebt het dubbel en dik verdient.
Nu hoor ik je denken dat ik pleit voor een losbandig leven. Een leven van puur genot en decadentie. Vrije liefde. Verderf en verdoemenis. Morele verloedering. Daar heb ik maar één antwoord op: Ja. En dan? Het moet maar zo lekker niet zijn.

Aangezien ik van plan ben om 350 jaar te worden ga ik regelmatig naar de dokter. Gewoon om eens te horen of ik nog op schema zit. Ook wel om een enkele pillen te laten voorschrijven. Die zijn dan weer nodig om op schema te blijven. Eigenlijk komen de dokter en ik goed overeen. Hij houdt mij in leven en ik betaal hem. Dat lijkt mij een faire deal. En tot nu toe heb ik geen klachten. Terwijl ik in de wachtkamer zat vroeg ik mij af voor welke ziekten de andere wachtenden daar zaten. Dat zal wel verschillend zijn van persoon tot persoon. Daar zullen dan ook wel besmettelijke ziekten bij zijn. Een gewone verkoudheid bijvoorbeeld is al besmettelijk. Daar ga je natuurlijk niet van dood. Erg is dat dus niet. Maar er kunnen ook ergere ziekten tussen zitten zoals tyfus, dysenterie en lepra. Allemaal enge ziekten die zich verspreiden door de lucht. Al die virussen en bacteriën zweven dus rond in de lucht van de wachtkamer bij de dokter. Nu wil ik niet beweren dat dat altijd het geval is. Maar het kan. Als die dokter een geval van besmettelijke ziekte vaststelt zou hij dan ineens alle wachtenden inenten? Voor een verkoudheid zal dat wel niet het geval zijn. Een simpele verkoudheid is niet direct levensbedreigend dus dat kan alleen maar geld in het laatje brengen. Ha ja. Als één patiënt met een verkoudheid in zijn wachtzaal zit is meteen de halve wachtzaal besmet. Die komen een paar dagen later terug en besmetten dan op hun beurt weer de halve wachtkamer. En daarom is binnen de kortste tijd het halve land verkouden. Maar zo doet een dokter aan klantenbinding. Die mens moet ook leven natuurlijk. Maar wat zou er gebeuren als die dokter een geval van lepra vaststelt bij een patiënt? Zouden dan alle wachtenden in quarantaine geplaatst worden? Direct naar de spoedgevallen en de wachtkamer door een gespecialiseerde firma laten ontsmetten. En terwijl ze toch bezig zijn met ontsmetten ook ineens heel zijn woning, de halve straat en alle personen waarmee die besmette persoon in contact gekomen is. Een half dorp in quarantaine. Voor enkele maanden. Wil ik nog wel het risico lopen om naar de dokter te gaan? Die wachtkamer is immers een bron van besmetting. Een poel van verderf. Ik speel met mijn leven door simpelweg naar de dokter te gaan. Die dokter zou mij moeten genezen. Maar nee. In plaats van te genezen krijg ik er een hoop verschrikkelijke ziekten bovenop. Zo zal ik nooit 350 jaar worden. Ik zal moeten kiezen. Ofwel ga ik niet meer naar de dokter en word ik maar 300 jaar. Ofwel ga ik wel en loop de nodige risico's. Ik zal er eens een nachtje over slapen.

Af en toe neem ik eens een vrouwentijdschrift in handen. Je kent ze wel, die weekbladen speciaal voor vrouwen. Het eerste wat ik dan lees is de brievenrubriek. Lezeressen die naar de redactie van het blad schrijven om een probleem voor te leggen. Of die brieven echt van lezeressen komen durf ik te betwijfelen. Dikwijls begrijp ik ook niet of dat wel een “probleem” is. Zo was er een lezeres die blijkbaar een zwijgzame man had en dat vond ze een probleem. Volgens haar was haar man van het introverte type. Een man van weinig woorden. Hij liet vele beslissingen aan haar over. Hij had weinig of geen belangstelling in belangrijke zaken zoals; wat eten we vandaag, of welk kleedje trek ik aan. Dat deed me denken aan een vriend. Die is net het tegenovergestelde. Een extravert. Een ware spraakwaterval. Behalve dan als zijn echtgenote erbij is. Dan komt er geen woord uit. Maar de reden is simpel. Die vrouw kan zodanig tetteren dat hij er geen woord tussen krijgt. En als hij per uitzondering eens iets zegt in haar bijzijn, krijgt hij steevast een woedende blik en een stortvloed van woorden over zich heen. Je zou voor minder introvert worden. Maar goed, iedereen heeft zo zijn redenen. Maar het zijn vooral de antwoorden die de redactrice van dienst op die problemen geeft die ik graag lees. Die reacties horen wel eens thuis onder de rubriek humor. Zo ook in dit geval. De briefschrijfster kreeg als raad mee om daar niet te veel over te zeggen. Ze moest eerder tevreden zijn met een dergelijke volgzame man. Volgens de redactrice benaderde die man het ideaalbeeld van man zijn. Zwijgen en luisteren. Toch gaf ze nog een bedenking mee. Misschien was het wel een verleidingstruuk. Volgens haar waren er nogal wat mannen die als mysterieuze gesloten oesters een vrouw probeerden te verleiden. Dat zou sommige vrouwen zodanig intrigeren dat ze die oester willen openen om dan de parel binnenin te ontdekken. Het leek mij nogal vergezocht om een man te vergelijken met een oester. De meeste mannen lijken meer op een mossel. Wel gesloten maar niks mysterieus en niks parel. Maar misschien hebben die vele zwijgzame mannen wel een reden om zo gesloten te zijn. Het zou wel eens kunnen dat die mannen gewoon zwijgen om het gezaag van hun vrouw niet te moeten aanhoren. Een man zit simpel in elkaar weet je wel. Maar toch is er iets met dat verleidingstruukje. Ik ga vanavond mijn vrouw eens verleiden. Ik ga eens de mossel uithangen.

Er lopen in Japan blijkbaar ook gekken rond. Volgens een artikeltje in de krant heeft de gouverneur van Tokio beweert dat de tsunami een straf van god is. Shintaro Ishihara is 78, maar dat hoeft niks te betekenen. Ik ken tachtigers die meer verstand hebben. Er zijn bij die man waarschijnlijk enkele stukjes puin in zijn hersenen blijven steken. Of heeft hij met zijn hoofd zolang onder water gezeten dat er hersenschade is opgetreden? Het is bekend dat hersenen zuurstof nodig hebben om fatsoenlijk te functioneren. Wat het ook is, bij die man is duidelijk iets misgelopen. Je houdt het niet voor mogelijk. In Japan kregen ze de ergste aardbeving sinds jaren te verwerken. Daaropvolgend kregen ze dan nog eens een allesvernietigende tsunami over zich heen. Miljoenen levens verwoest. Miljarden materiële schade. Een dreigende kernramp. En dan komt de gouverneur doodleuk vertellen dat het allemaal een straf van god is. Hij zegt er ook bij waarom de japanners gestraft worden. Het zou een straf zijn voor de hebberigheid van de japanners. Er zijn blijkbaar vele inwoners die het overlijden van hun ouders niet aangeven om hun pensioentje te blijven ontvangen. Ik weet niet hoe het er in Japan aan toe gaat maar ik denk niet dat zoiets hier zou lukken. Al brengt mij dat wel op ideeën. Dat mijn ouders overleden zijn is geweten. Dat heb ik zelf gaan aangeven. Maar misschien zijn mijn grootouders officieel nog niet dood. Misschien staan die door één of andere vergetelheid niet in het grote dodenboek. Ik zal dat eens moeten laten nakijken. Dat zal wel een aardige som zijn na al die jaren. En dan... kassa. En een heel groot feest. Jullie mogen allemaal komen meevieren.

Is een mens monogaam vroeg ik mij af. Mijn antwoord is duidelijk, neen. Daar was mijn halve trouwboek het, natuurlijk, niet mee eens. Ik had niks anders verwacht. Het zou anders geen vrouw zijn. Dat zijn zo van die zaken die je nooit met een vrouw mag bespreken. Wat ook je eigen mening is, je vrouw zal altijd het tegenovergestelde zeggen. Maar welke oen is ooit met het idee gekomen dat een mens monogaam moet blijven. Dat zal waarschijnlijk wel een uitwas zijn van de oertijd. Toen nam een man een vrouw mee naar zijn grot en deed zijn ding wanneer hij er zin in had. Je maakt mij echter niet wijs dat die man andere gaatjes zomaar voorbij ging. En dat ging allemaal goed tot er ergens godsdienst bij te pas kwam. Vooral katholieke godsdienst. Want plots moest iedereen trouw zijn tot de dood ons scheid. Dat is niet menselijk. Dat is zoiets als hele dagen in een snoepwinkel rondlopen en dan thuis op een houtje gaan knabbelen. Stel je maar voor dat je zowat veertig jaar samen leeft zonder eens te proeven van een ander zoetigheidje. Honderd jaar geleden was dat geen probleem. Een vrouw was financieel gebonden en kon niks inbrengen tegen echtelijke ontrouw. Ook geen ideale situatie natuurlijk. Maar tegenwoordig gaan we toch wel sterk de andere kant uit. Een man die het waagt om eens een zijsprongetje te maken is meteen de pineut. Afdokken zal hij. Een vrouw beschouwt haar echtgenoot als een hondje. Een speeltje dat ze gebruikt wanneer en hoe ze wil. Die man moet dat maar goedvinden of hij kan de rest van zijn leven in armoe slijten. Dat zijn van die zaken waar ik met mijn beetje verstand niet bij kan. Want wat is dat eigenlijk; echtelijke ontrouw? Je mag als man niet eens met een andere vrouw een goed gesprek hebben of de stekels van zijn vrouw beginnen te prikken. Het zijn dan wel algemeenheden waar ik het over heb. Er zijn uitzonderingen. Dat zijn dan mannen en vrouwen die er geen bezwaar tegen hebben dat hun partner eens enkele plezante ogenblikken meemaakt. Dat noem ik dan liefde. Echte liefde waar jaloezie niet bestaat. Want daar draait het om: jaloezie. Mensen die jaloers zijn, zijn eigenlijk de grootste sukkels. Vooral dan in bed. Ik spreek uit ondervinding. De beste bedkunstenaars zijn te vinden bij degene die geen jaloezie kennen. Die gunnen hun partner het genot van de verandering van spijs. Dat wou ik hier gewoon eens kwijt. Vooral dan tegen mijn eigen partner. Maar dat viel niet echt mee. Volgens mijn eega zou ik dan een half pond viagra en een zuurstoffles nodig hebben. Ik begin alvast te sparen voor die zuurstoffles.

Een Canadese universiteit is van plan om zeven zeeschildpadden te laten inslapen. Gewoon doden dus. Ze hebben daar een onderzoek gedaan naar het feit waarom er jaarlijks zo'n 85.000 zeeschildpadden omkomen in vissersnetten. Het onderzoek is afgelopen en nu moeten die schildpadden weg. Gewoon in zee zetten is blijkbaar geen optie wegens niet voor zichzelf kunnen zorgen. Groene activisten willen die zeven dieren redden. Die schildpadden zijn blijkbaar een bedreigde soort. Een “kritiek” bedreigde soort, om hun woorden te gebruiken. Als er per jaar 85.000, per ongeluk, gevangen worden in visnetten lijkt mij dat toch niet zo kritiek. De paling moet ook dringend gered worden. De paling zou ook met uitsterven bedreigd zijn. Er zijn groene jongens die een voorstel gedaan hebben om alle restaurants die paling op het menu hebben staan uit te sluiten om, eventueel, een michelinster te krijgen. Als je dus nog eens paling in 't groen wil eten moet je niet te lang meer wachten. Ofwel is de paling uitgestorven, ofwel mag er geen paling meer gevangen worden. Er zal in ieder geval niet lang meer paling op uw bord komen. Wat ik mij afvraag is waar die groene activisten hun ideeën halen. Kunnen die dan geen twee minuutjes hun grijze cellen gebruiken? Dat er planten- en dierensoorten uitsterven is de normaalste zaak op onze aarde. Dat verschijnsel heeft een naam. Dat heet evolutie. Door veranderende omstandigheden sterven er soorten uit en komen er weer anderen in de plaats. Die omstandigheden kunnen van uiteenlopende aard zijn. Dat kan met het klimaat te maken hebben. Maar dat kan evengoed met heel andere zaken te maken hebben. Zoals het wegvallen van de nodige voeding voor die betreffende soorten. En dat is het nu precies. Als de voeding van de mens in het gedrang komt zal de mens verdwijnen. Maar moeder aarde zal wel voor zichzelf zorgen. Het natuurlijk evenwicht zal zich wel herstellen. Dat er overbevissing is weet iedereen. En tenzij de mens op één of andere manier zichzelf van voeding kan voorzien komt er, vroeg of laat, een einde aan het tijdperk van de mens. Zoals 60 miljoen jaar geleden de dinosaurussen uitgestorven zijn, zo zal ook het tijdperk van de mens op een dag verleden tijd zijn. Al kan dat nog lang duren. De dino's hebben ook enkele miljoenen jaar over de planeet geheerst. En door het wegvallen van die beesten heeft de aarde zich langzaam herstelt en kreeg de mens een kans. Evolutie weet je wel. Maar als je de groene jongens zou laten doen dan zouden ze de appelblauwgeelgespikkelde steekmug van de ondergang gaan redden. In plaats van die gewoon dood te meppen. Ze zouden beter hun tijd en energie gebruiken om vis- en andere kwekerijen te bouwen. Nog een geluk dat die milieu activisten 60 miljoen jaar geleden niet bestonden. We zouden nog altijd opgescheept zitten met dinosaurussen, brontosaurussen en tyrannosaurusssen. En dat zou mij op kosten jagen. Ik zou een draadje rond mijn hof moeten spannen om die beesten weg te houden.

Sommige mensen gaan toch te nonchalant om bij de aankoop van huisdieren. Als je ziet wat er zoal rondloopt aan beesten bij mensen thuis dan twijfel ik toch aan de verstandelijke vermogens van die personen. Dat je een kat in huis neemt, goed, dat kan. Als dat beestje dan tenminste en beetje kan lopen in de omgeving is dat geen probleem. Maar wat te denken van katten en honden die op een appartementje zitten en hele dagen niet eens buiten kunnen. Dat lijkt me toch maar niks. Zo'n beest is daarvoor niet geschikt. Katten werden gehouden om muizen te vangen op een boerderij. Die katten hadden een volledige vrijheid. Die konden gaan en vangen wat en waar ze maar wilden. Die moesten zowat in hun eigen onderhoud voorzien. En ze deden dat goed. Een hond had als enige taak lawaai maken als er iemand op het erf kwam. Een soort van bel dus. Die kon dat ook goed. Maar als ik dan zie welke functie die dieren tegenwoordig hebben dan stel ik mij toch vragen. Een kat of een hond moet zich helemaal aanpassen aan de hedendaagse menselijke leefgewoonten. Volgens mij gaat dat iets te snel voor die beestjes. Jarenlang hebben die dieren zich al aangepast aan een archaïsche manier van leven. Met het gevolg dat ze de hun toebedeelde taak meer dan behoorlijk uitvoerden. Maar tegenwoordig worden die dieren gereduceerd tot knuffels. En dan nog enkel en alleen als de mens er zin in heeft. Voor de rest moeten die beesten zich koest houden. En dat is nu net het probleem. Die dieren hebben ook een leven. En dat willen vele mensen niet zien. Ze nemen een lief klein knuffeldiertje in huis en verwachten dat dat beestje lief, klein en aaibaar blijft. Maar dat is niet zo. Dieren worden groot, zoals mensen ook groot worden. En dan komen er problemen. Dieren moeten verzorgt worden. Ook als ze volwassen zijn. Als het dan nog zou blijven bij een hond of een kat die, én voldoende bewegingsvrijheid heeft. En een minimum aan verzorging heeft. En tegemoetkomend aan hun behoeften behandeld zouden worden, dan kan ik daar best mee leven. Maar wat gedacht van mensen die het verder gaan zoeken en de raarste dieren in huis nemen. Zo zijn er nogal wat dieren die te koop aangeboden worden, gewoon omdat die mensen er van af willen. Een ondoordachte aankoop dus. Je houdt het niet voor mogelijk. Zo worden er eekhoorns, gekko's, hangbuikzwijnen, kameleons, leguanen, schorpioenen, vogelspinnen, vossen en wandelende takken te koop aangeboden. Allemaal dieren die ooit aangekocht zijn als huisdier en die nu de deur uit moeten wegens te groot of te veel zorgen. Waar halen die mensen het idee vandaan om dergelijke dieren als huisdier te houden? Die dieren horen thuis in de natuur. Dat is hun natuurlijke biotoop. En daar horen ze te blijven. Daar leven ze gelukkig en dat moet je als mens respecteren. Niks meer maar zeker niks minder. Maar ik heb er iets tegen dat sommige mensen dieren in huis nemen enkel en alleen voor hun plezier. Mensen die dergelijke, niet gedomisticeerde dieren, zomaar uit hun natuurlijke omgeving wegplukken beseffen niet waar ze mee bezig zijn. Als je dan nagaat dat sommigen nog een veelvoud van dergelijke dieren in huis nemen dan begrijp ik dat dus helemaal niet meer. Al kan je dat niet zeggen van mijn eigen vrouw. Die zegt dat ze al meer dan genoeg heeft aan één varken in huis.

Normaal gezien ga ik op zaterdagvoormiddag niet naar de supermarkt. Te veel volk. Het liefst doe ik boodschappen tijdens de week. Maar die zaterdagmorgen was ik er toch. En ik niet alleen. Daar stonden ze weer. Bedelaars noem ik ze. Ze verkochten weer prullaria die voor een normaal mens volstrekt overbodig zijn. Ze klampen mensen aan en trachten u een schuldgevoel te geven als je niet koopt. Het is immers voor een goed doel. De goede doelen beginnen me zo stilaan de strot uit te komen. Ik heb het eens opgezocht, er zijn er nogal wat. En dan begint mijn slecht karakter weer de kop op te steken. Wat blijkt; zowat alle goede doelen maken gebruik van vrijwilligers die belangeloos van alles en nog wat aan de man/vrouw proberen te verpatsen. Maar, elk goed doel heeft ook een structuur. Er zijn bij elke organisatie mensen die aan de top staan en daar een flinke boterham aan verdienen. Ook dat heb ik eens opgezocht. Veel informatie is daar niet over te vinden, maar toch ben ik op verrassende cijfers gestoten. Om een paar voorbeelden te geven. De directeur van Oxfam wereldwinkel gaat maandelijks met meer dan 5.000 euro naar huis. Een zekere Rigo Peters, directeur van Damiaanactie haalt maandelijks 6.641 euro binnen. De grote baas van Artsen zonder grenzen België, ene Hans van de Weerd is zelfs goed voor 9.333 euro. Per maand. De “sukkelaar” Bogdan Vandeberghe van 11 11 11 daarentegen moet genoegen nemen met 4.725 euro. Dat zijn allemaal cijfers uit België. In Nederland zijn de cijfers pas echt hallucinant. Om maar één voorbeeld te geven, ene Cees Breederveld grote baas van het Nederlandse rode kruis heeft een maandwedde van 16.853 euro. Dat zijn dan cijfers die de organisaties zelf willen vrijgeven. Dat is dan zonder bonussen, premies, extra legale voordelen en wat weet ik nog allemaal. Dat zijn dan enkel de cijfers van de grootste bazen. Er zijn dan nog wel verschillende leidinggevenden die mee aan de vetpotten zitten. Dat is een miljardenbusiness die, grosso-modo, de helft van hun inkomsten halen uit giften en de andere helft uit staatssubsidies. En die subsidies komen ook uit uw en mijn zakken. Als ik dan zie dat er vrijwilligers in weer en wind, volledig gratis, uit puur idealisme en in hun vrije tijd kleurpotloden staan te verkopen stel ik mij wel vragen. Eigenlijk zou ik aan die naïeve verkopers willen voorstellen om eens met hun grote baas te gaan praten. Daar zit het geld. Niet bij de sukkelaar die met zijn karretje uit de supermarkt komt. Wat mij ook opvalt is het feit dat die organisaties er steeds maar weer uitdrukkelijk op wijzen dat de weddes van hun bazen slechts peanuts zijn in vergelijking met wat ze zouden kunnen verdienen in andere sectoren van de economie. En dat maak je mij dus niet wijs. Als ik de kans kreeg om, pakweg, het dubbele te verdienen bij de ene firma ga ik niet voor de helft bij de andere aan de slag. Idealisme? Mijn oor. Het zou pas idealisme zijn als die bonzen elders gingen werken voor het dubbele en de helft dan weggeven aan het goede doel. Maar misschien kan ik zelf het goede voorbeeld geven. Morgen begin ik zelf met een goed doel. Dankzij subsidies en uw gulle giften vul ik mijn portemonnee. Met dank.

Slaapproblemen kunnen verschillende oorzaken hebben las ik op het internet. Het was gewoon uit nieuwsgierigheid dat ik het opgezocht had. Zelf heb ik er mij al een tijdje bij neergelegd dat ik nachtenlang de slaap niet kan vatten. De slaap kan mij 's nachts trouwens ook moeilijk vatten. Het is dus wederzijds. Gelukkig weet ik wat het probleem is bij mij. Als je al van een probleem kan spreken. Want zelf zie ik dat niet als een probleem. Bij mij is het gewoon het gevolg van een jarenlang onregelmatig leven. Tenminste, dat hebben verschillende dokters mij wijsgemaakt. En mijn uitleg dat een regelmatig onregelmatig leven toch ook regelmatig is deed niks ter zake. Maar goed, het is nu éénmaal zo en het zal de rest van mijn leven zo blijven. Het heeft ook voordelen. Zo kan ik 's nachts rustig een filmke bekijken zonder lastiggevallen te worden. Ook kan ik stukjes schrijven en mijn blogje aanvullen terwijl mijn vrouw ligt te slapen. Ze hoeft er zich dus niet over op te winden. Wat ook een voordeel is, is het feit dat ik mij kan permitteren om tijdens de dag af en toe een beetje afwezig te lijken. Als er iemand een beetje te veel begint te zagen is mijn aandacht al snel aan het verslappen. En als dat opgemerkt word dan heb ik een prachtig excuus. Maar ik heb natuurlijk makkelijk praten. Als gepensioneerde kan ik een uiltje vangen wanneer het mij past. Dat is bij werkende mensen wel enigszins anders. Het is heel vervelend als je 's nachts niet kan slapen en tijdens de dag de rekening gepresenteerd krijgt. Al zijn er blijkbaar verschillende middelen tegen slapeloosheid. Allemaal te vinden op het net. Toch vind ik die middeltjes niet echt plezant, behalve ééntje dan: seksuele activiteit voor het slapen gaan. Dat lijkt mij nog het beste, al besef ik maar al te goed dat dergelijke dagelijkse activiteiten, op een zekere leeftijd, technisch niet meer haalbaar zijn. Zelf heb ik proefondervindelijk kunnen vaststellen dat alcohol wel een probaat middel is. Je zit dan  's anderendaags wel met een behoorlijke kater, maar daar zijn ook middeltjes tegen. Het blijven echter allemaal lapmiddelen die de oorzaken niet wegnemen. Pech dus voor degene die last hebben van nachtelijke muizenissen. Voor mij persoonlijk maakt het niet uit. Laat ik het zo stellen: ik heb dan wel last van slapeloosheid, maar ik lig er niet van wakker.

Steeds weer blijf ik met verwondering kijken naar deze wereld. Als je een beetje rondkijkt en je ziet wat er zoal gebeurd is het toch ongelooflijk wat een gewoontes en moraal er heersen. Nu weet ik ook wel dat moraal een kwestie is van waar je zoal geboren bent. Er zijn plaatsen op de wereld waar veel minder toegelaten is dan hier. Het zij zo. Ik wil hier alleen een, volgens mij, tegenstrijdigheid op de korrel nemen. Een rare tegenstrijdigheid. Zowat alle kinderen van 12 jaar hebben op TV al een paar honderd mensen zien doden. Op alle soorten van manieren en op de meest gruwelijke manier. Ook op videospelletjes worden mensen afgemaakt alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Dat mag allemaal. Dat is hier algemeen aanvaard. Maar vraag eens aan diezelfde kinderen of ze ooit al eens een mens hebben zien maken. Dat mag niet getoond worden aan kinderen. Dat is verderfelijk. Dat is seks, porno en is verboden onder de 18. Nu weet ik ook wel dat ze dat op tijd en stond wel zelf zullen leren. Niks aan de hand dus. Toch vind ik dat niet echt evenwichtig. Het zal waarschijnlijk wel aan die rare hersenkronkel in mijn bovenkamer liggen, maar toch. Mensen doden mag getoond worden aan kinderen maar mensen maken mag niet. Dat is zoiets als naar een kippenslachterij gaan kijken maar niet mogen zien hoe een ei geproduceerd word. Of ben ik verkeerd. Mag dat wel, maar dan ook op een scherm en met een “pedagogische” uitleg erbij. Want ik zie het nog niet gebeuren dat er praktijkles gegeven word in een school. Daar ben ik ook zo geen voorstander van. Mij moeten ze in ieder geval niet komen vragen om alle standjes van de kamasutra voor te doen. Alhoewel... dat zou lachen worden.